Fleetwood Mac - Rumours (1977)

Welke plaat raad de doorgewinterde Fleedwood Mac fan op deze site mij nog meer aan?

Ik ben maar een rookie, maar ik vind dat de plaat Fleetwood Mac uit 1975 een beetje in hetzelfde straatje ligt als deze. Die vind ik zelfs nog een klasse beter. Ook Tusk vind ik een goede.

Rumours heeft toch wel een aantal dingen vóór op Fleetwood mac.
De songs zijn beter, de productie is veel beter en er wordt ook beter op gemusiceerd, veel meer zelfvertrouwen dan op Fleetwood mac.

Alle scheidingen en ruzies zijn niet alleen qua thema heftig, de vonken en venijn spatten van de songs af. De ruzies tussen de broertjes Gallagher verbleken er nog bij!

De aanwezige atmosfeer tijdens de opnames, als een onweersbui, werkte enorm inspirerend. Ik hoor dat er van af, omdat ik ook weet dat het zo was. Ik hoop dat ook de generatie die er niet mee is opgegroeid, hóórt dat er nog net niet wordt gemept op de set. Maar veel scheelde het niet.

Tusk is het verhaal van de rebellie van Lindsey Buckingham tegen het succes van Rumours, met goedkeuren/medeweten van Mick Fleetwood. Een hele andere achtergrond. Maar zo blijft de band per cd boeien.

Ge-wel-dig album van Fleetwood Mac. In mijn top-10 staat ie een beetje tussen de Dire Straits-albums door gepropt op nummer 3. En niet voor niets: lekkere vlotte nummers, vrolijke deuntjes en echte popklassiekers als 'Go Your Own Way' en 'Don't Stop'. Een topalbum.

Vrolijke deuntjes? Dit is een zeer emotioneel echtscheidingsalbum.

En gelukkig na Rumours, 32 jaar later nog steeds touren en later dit jaar opnames voor een nieuwe cd. Want ze kunnen niet mét elkaar maar vooral ook niet zónder elkaar.

Ja, op zich is dat wel een hele prestatie. Ik zou er niet aan moeten denken om na een scheiding nog zo lang met elkaar op te trekken. Maar nu begint het wel erg off-topic te worden.

Nummers als Second Hand News en I Don't Want To Know zijn toch vrolijke deuntjes? Zelfs al gaat de nummers over echtscheidingen.

Vanavond maar weer eens opgezet, blijft een onverwoestbaar album met louter hoogtepunten de een nog mooier dan de ander.
Vooral bij Songbird val ik altijd helemaal stil, een prachtig breekbaar nummer met Christine Mcvie in de hoodrol.

[quote="muismat"wist niet dat ze zoveel hitjes hebben gehad
[/quote]

Pardon????

HITS!!!!! zul je bedoelen?

Berichten over aankomende FM-toernee verplaatst naar Fleetwood Mac

OK, op de Fleetwood Mac site word er gerept over een aanstaande heruitgave van dit album in de vorm van CD + DVD in het kader van de Unleashed toer. Maar tot op heden is dat ding nog opgedoken. Weet iemand meer?

I Don't Want to Know... wat een gewéldig nummer!!!! Leve Fleetwood Mac!

Rumours, volgens velen een ware parel in de muziekgeschiedenis. Ik echter, heb hem al tijden niet gedraaid. Een echte reden hiervoor kan ik eigenlijk niet geven, daar kom ik nu achter. Slecht vind ik hem zeker niet, maar dat ik nou kan zeggen dat hij me compleet bij mijn strot weet te grijpen, zeker niet.

En daar ligt misschien meteen wel het probleem voor mij. De nummers zitten goed in elkaar, maar ze blijven niet hangen, op enkele na dan. Zeker, Don't Stop en Go Your Own Way zijn ware klassiekers, dat wil ik zeker niet tegenspreken. Dijken van nummers om heel eerlijk te zijn.

Maar neem nou de opener. De tekst weet niet tot me door te dringen (op het ietwat zeurderige 'I'm second hand news' na) en het nummer is als afgelopen voordat ik er erg in heb.
Het wordt zeker beter, de stem Lindsey Buckingham(?) kan me in het nummer Dreams namelijk best wel bekoren. Maar ook niet meer dan dat om heel eerlijk te zijn. Het probleem met dit nummer echter is dat het voor mij weer te lang duurt.
Bij Never Going Back Again heb ik dan weer een beetje hetzelfde als bij Second Hand News, alleen komt me hier de emotie die in het nummer wordt gestopt beter over.
Zoals ik als zei, mogen de volgende twee nummers tot de meest groten der aarde worden gerekend. Hier wil ik dan ook niet te veel woorden aan vuil maken, ze hebben 'het' gewoon.
Songbird sluit vervolgens kant A af. En ergens vind ik dat wel prettig. Dit nummer kan me namelijk wél bekoren, ik vind het zelfs erg mooi. Hierdoor word ik toch ergens aangespoord om de andere kant ook te beluiteren. Waarom me dit nummer juist wél kan bekoren? Ik denk dat dat een beetje te maken heeft met wat je in muziek zoekt (hoezo, cliché). Op dit moment luister ik erg veel naar 'After the Gold Rush' en andere dergelijke platen en deze past daar mooi bij. Een ingetogen, rustige pianoballad. Prachtig gewoon. Alleen niet zo goed als After The Gold Rush natuurlijk .

Kant B begint met The Chain. En met het beginnen van de twee-stemmige vocalen, verdwijnt mijn hoop weer. Sorry, ik vind het echt vreselijk. Het nummer zelf is helemaal niet verkeerd en ergens wel verassend. Maar nee, de vocalen beginnen me hier toch echt te storen.
Met You Make Loving Fun kan ik dan wel weer meer. De gitaren komen iets meer naar voren en het typische pop-geluid wordt iets meer naar de achtergrond verdrongen. En dat kan ik wel waarderen. Het nummer heeft verder niet zo veel om zich heen, maar dat hoeft ook niet. Het klinkt gewoon lekker. En de stem, die doet me denken aan Freddy Mercury.
Dat pop-geluid komt weer terug I Don't Want to You en dat is jammer, vind ik althans. Het is wel een van de beter pop-nummers van het album maar toch. Het blijft jammer.
Oh Daddy is een meer ingetogen nummer, een ballad in principe. En ik merk dat ik de ballads wel kan waarderen. Het is allemaal een beetje standaard, maar wel goed. En dat bevalt me.
Ondertussen merk ik dat ik in herhaling ga vallen, een teken voor mij dat de plaat maar eens snel afgelopen moet zijn. En gelukkig voor mij (en de waardering voor de plaat) komt er nog maar een nummer, in de gedaante van Gold Dust Woman. Een van de beste nummers van het album moet ik toegeven. Het kabbelt een beetje voort, maar wel op een positieve manier. Het houdt, in tegenstelling tot veel nummers op het album, je aandacht vast. Best wel een goed nummer eigenlijk.

We komen uiteindelijk uit op 3,5*. Waarom 3,5? Over het album in zijn geheel ben ik namelijk niet zo te spreken. Maar wel over Don't Stop en Go Your Own Way. En dat mag ook wel invloed op de waardering hebben vind ik.

Mag ik vragen hoe vaak je hem al hebt beluisterd? Deze plaat vraagt niet veel luisterbeurten maar wel geconcentreerd. Enfin, dat heb ik ervaren.

Ik heb hem al redelijk vaak geluisterd, maar de laatste tijd niet meer, zoals ik al typte.

Maar als ik een recensie schrijf, zet ik altijd de plaat/cd aan en schrijf ik de recensie terwijl de plaat aan staat. Ikzelf noem dat redelijk geconcentreerd luisteren, of in ieder geval zo geconcentreerd dat ik een gegronde recensie kan schrijven

@wouter8

Je mag het niets vinden natuurlijk, maar ik zou Lindsey Buckingham geen Dreams laten zingen, dat staat wat slordig. Nog afgezien van het feit dat hij zelf lijdend voorwerp is in het nummer dat door zijn ex Stevie Nicks is geschreven en gezongen.

Rumours is helemaal geen gemakkelijke plaat om te beoordelen, zal ik direkt beamen. Hoewel de cd zeer goed de tijd heeft doorstaan (is inmiddels 32 jaar oud) vertegenwoordigt het wel helemaal de denk- en zienswijze van de jaren '70. Ook al is het thema, helemaal gebaseerd op echtscheidingsproblematiek, nog steeds van alle dag.

Je kunt de onderlinge problemen van de leden van de band niet los zien van de (rock-)muziek die wordt gemaakt. Terecht overigens constateer je een link tussen de Westcoast muziek van Rumours en After the goldrush van Neil Young, die daar natuurlijk ook vandaan komt en in hetzelfde vaarwater zit te vissen. Ik geef ze overigens allebei 5 sterren, Rumours wint met een neuslengte.

Vanwege de extra spanning die de cd oproept, bovenop het muzikale venijn dat er in zit. De composities, uitvoering en samenstelling van de band (twee componerende en zingende dames was ook uniek, een bovenmatig getalenteerde zanger/gitarist en een onvervangbare ritmesectie) maken Rumours tot op vandaag de dag een onvergetelijke klassieker.

Het is natuurlijk geen heavy metal maar het is ook zeker niet te scharen onder popmuziek. Westcoast rock uit California en daar dan één van de sterkste troeven van.

14 oktober te aanschouwen in Antwerpen, de 15e in Rotterdam. Het hoge adrenaline-gehalte zorgt al die jaren al voor een onverslijtbaar doorzettingsvermogen.

wouter8, je hebt recht op je mening.
Uiteraard.

Wat betreft Don't Stop, ik heb dat nummer altijd nogal "poppy" gevonden en een beetje te lichtjes... Maar Go Your Own Way; die beat van Mick Fleetwood, die bas van John McVie, héél die formidabele song van Lindsey Buckingham... ik blijf dat een MOORDNUMMER vinden, één van de allersterktste rocksongs ever, en ook nog een hell of a party song, onverwoestbaar.
Dat is mijn perceptie van dat nummer. Het is een brok stomende adrenaline tot de oneindige macht verhelven of zoiets, als ik mijn superlatiefste superlatieven mag bovenhalen. Voor dit nummer vind ik dat zééééér toepasselijk.

Een copie van dit album ligt altijd in de auto. Ook in mijn vrachtwagen ligt die, ik wil dit album ten allen tijden bij me hebben, want als de "goesting" nog eens bovenkomt, dan herbeluister ik de plaat.
En ik doe voor mezelf altijd alsof ik het de eerste keer beluister, dat maakt het nog spannender. Wàt een moordalbum, màn, màn, màn...!!

Ik hoop dat de albums van deze band nog eeuwen door jongeren die verder kijken dan hun neus lang is, zal opgepikt worden en dat ze de grandeur ervan op hun beurt mogen ontdekken. Want mochten nieuwe beschavingen binnen honderdduizend jaar of zo opgravingen doen, laat de archeologen van die tijd dan maar Rumours bovenhalen, ze zullen NOG achterover vallen van verbazing over hoe straf dit spul is...
Ik zie mezelf ook, als 105-jarige, met mijn looprekje in het rusthuis, deze cd bovenhalen en een dansje erop doen, terwijl de verpleging staat te schuddebollen en gewoon meedanst, yes sir!

Ik heb ook recht op mijn mening.
Uiteraard.

En dit album, in uitbreiding kan voor mij nooit minder dan ***** stars krijgen, als de perfecte rockplaat bestaat is het wellicht wel deze.
En te zeggen dat deze prachtsongs ontstonden terwijl 2 echtparen in hun relatie door een hel gingen...
Het leverde alvast dit schitterend onverwoestbaar album op, dat in geremasterde deluxe uitgave (met een outtakes plaat) super-de-luxer klinkt dan ooit!

@ Musician: Rumours is één en al popmuziek. Het is geen metal, zeker niet Maar dit is toch popmuziek tot in de puntjes van de tenen. Popmuziek is geen scheldwoord. Want als iets pop is, dan is het pop en mag het ook zo genoemd worden.

Wat off topic berichten verwijderd.
Er is trouwens ook een pm-functie, daarmee kun je elkaar persoonlijke berichten sturen. Het bespreken van vaderdagcadeau's ed. is niet heel interessant voor diegenen die over Rumours willen lezen.

Ik ben niet echt bekend met het werk van Fleetwood Mac. Voor ik deze plaat ontdekte, kende ik enkel 'Don't Stop' en 'Go Your Own Way', nummers die regelmatig op de radio worden gedraaid. Logisch, dacht ik, het zijn in mijn ogen onvervalste popsongs met een hoog hit-gehalte. 'Rumours' is echter geen dertien-in-een-dozijnplaat, waar enkel banale en onbenullige, maar catchy popnummertjes opstaan. Ik vind het een verrassend afwisselende plaat.

De beste nummers van deze plaat zijn volgens mij 'Dreams'; 'You Make Loving Fun' en 'Gold Dust Woman'. Ook de eerder genoemde nummers zijn erg goed, beide hitgevoelig en toch met erg goeie teksten. Je hoort de intensiteit en emotie doorheen de plaat, die gemaakt is door vier mensen waartussen een steeds grotere kloof gaapte, en een drummer genaamd Mick Fleetwood (aan wie 'Oh Daddy' een eerbetoon is). Dit maakt dat deze plaat toch dat tikkeltje extra heeft.

Het is aartsmoeilijk om mindere nummers te noemen op deze plaat, en dat ga ik dan ook niet doen.

4 sterren

Geweldig album dat er nooit was gekomen zonder de (onderlinge) relatieproblemen en de vele drugs, wat het eindresultaat alleen maar indrukwekkender maakt.

Lindsey Buckingham is een groot gitarist en een producer met een visie. Zelden is een nummer van twee akkoorden zo briljant uitgewerkt als Dreams. Het intro van Go Your Own Way is er een om in te lijsten, net als de rest van het nummer dat wat mij betreft het hoogtepunt van de plaat vormt.

Afsluiters Oh Daddy en Gold Dust Woman vind ik zelf iets minder sterk, waardoor de plaat een halve punt aan waardering moet inleveren. Maar het is een onbetwiste klassieker die mij bovendien heeft geholpen om zelf door een moeilijke relationele periode heen te komen, wat mijn waardering voor de prestatie van deze band alleen maar heeft doen toenemen. Klasseplaat!

Zonder uitzondering geweldige nummers. Helemaal na het bekijken van de documentaire over het ontstaan van deze cd.

Deze heb ik nu opstaan, een perfect album om s'morgens vroeg mee te starten. Lekker luchtig en fris, en ondanks dat ze toen in scheiding lagen is het toch een lichtvoetig album geworden, en geen zware kost of een depresief album. ik vind dit dan ook geen album voor de late avond, nee perfect ochtend album. er staat ook geen enkel skip moment op, want echt alle nummers zijn gewoon super.

Gelukkig niet. Ik slik al pilletjes om mijn depresiviteit de kop in te drukken .
"Rumours (1977)" brengt mij ook in een vrolijke stemming. 's Morgens, 's middags, 's avonds of 's nachts. Met andere woorden: "Rumours (1977)" is een album dat ik altijd wel kan draaien en dat na ruim 32 jaar nog geen minuut verveeld.

Graag 5 sterren. Misschien krijg je het gemiddelde naar 4,08.

Mijn sterren zojuist gegeven. Het gemiddelde blijft helaas op 4.07 staan. Daarom: wie volgt ?

Mijn 5* maakt ook niets uit, want het blijft 4.07 het gemiddelde.

Ik kan dit album ook zeker wel altijd beluisteren hoor Hans, alleen mijn voorkeur ligt nou eenmaal in de ochtend. Voor de avond beluister ik liever andere albums. En het klinkt na 32 jaar ook nog niet gedateerd. Net of ze dit gisteren uitgebracht hebben. Volgens mij ook wel het album met de beste productie en met de meest volle sound uit 1977 denk ik.

Juist aan die sound stoor ik me een beetje. Het is allemaal té, waardoor het nogal gekunsteld klinkt, heel erg 'radio-friendly', en daar houd ik niet zo van. De sound op 'Buckingham Nicks' vind ik veel mooier en eerlijker.