Fleetwood Mac - Rumours (1977)

Wat een vergelijking. Op basis van het nummer Albatross dit album gaan kopen. Dat was een heel andere band ja. Viel dit album niet gelijk enorm tegen dan na het prachtnummer Albatross? Then Play On was op basis van Albatross een logischer begin album geweest van Fleetwood Mac.

Kopen?

Ik had me verder niet verdiept in de metamorfose die FM had ondergaan in de loop der jaren dus ik ben gewoon bij de best gewaardeerde plaat begonnen. Maar ik zal die titel zeker onthouden want mijn eerste doel was om meer nummers zoals Albatross te ontdekken.

Dan is zeker de verzamelaar The Best Of Peter Green's Fleetwood Mac uit 2002 aan te bevelen. Want daar staat vooral hun beste nummer Oh Well part 1 en 2 in zijn geheel op. Ook Black Magic Woman, Need Your Love So Bad en Rattlesnake Shake zou jij denk ik wel kunnen waarderen. En Albatross staat natuurlijk ook op die verzamelaar.

De eerste 4 reguliere albums van FM, zijn in de stijl zoals Albatross. Heerlijk lekkere ontpannen blues rock. Daarna verliet Peter Green de band helaas.

Bedankt voor de tip, ik ga er achteraan!

Rumours is niet te vergelijken met de periode met Peter Green.

Maar ook die bluesperiode heeft sterkere en mindere momenten, naar mijn mening.

Het inderdaad zeldzame niveau van Albatross wordt, zeker de eerste twee cd's, nergens gehaald.

Het kopen van de verzamelaar die Ricardo noemt is een goed idee (of de Greatest hits uit 1998), daarmee heb je echt verreweg het beste van deze periode in huis.

Then Play on is een hele goede cd met Green, maar hier klinkt de band alweer heel anders dan bij de eerste twee cd's.

Ik heb het altijd doodzonde gevonden dat toen Peter Green de groep verliet Mac niet bij hun blues-roots zijn gebleven, en daardoor had ik wel wat 'last' van vooroordelen jegens de ''nichterige-Stevie-Nicks-Fleetwood-Mac-crap''...

...Wat zat ik fout zeg! (alhoewel ik de Peter Green geleide Mac toch nog wel liever aanzet )

Wij niet !!!!


Hoe kom je daar nou bij? Alléén maar huwelijkse perikelen totdat het zelfs een handelsmerk is geworden en dan nichterig?


Gelukkig. Geen betere kennis dan zelfkennis.....

Hahahaha!
Meid......nichterig?!?
Ik weet het nu heel zeker, ik ben een groot Fleetwood Mac fan.
X van een grote nicht.

mischien als je eens wat beter leest?

Over het laatste stukje dat jij het fout had word gewoon heen gelezen en verder niet op gereageert. Laten we het houden op dat mensen alleen willen horen en zien en reageren op wat in ze zelf opkomt en wat ze bij hun zelf dwars hebben zitten.

lijkt me een uitstekend idee

Puik album en (terecht!) een klassieker met zoveel sterke tracks. Een must voor elke collectie (net als Hotel California van de Eagles ). Klinkt op vinyl nog altijd beter dan op de zilveren schijfjes...

Opus Magnum van een getergde Band.

Opgericht in juli 1967 door Peter Green en Mick Fleetwood in London als Bluesband. In de jaren 70 ontzettend veel bezettings wisselingen ondergaan waardoor er ten tijde van de opnames van dit album alleen Mick Fleetwood en John McVie nog over zijn gebleven van de orgineele bezetting.
En van de Blues sound uit het begin is niets meer over gebleven de band is getransformeerd tot een typische "American West coast band".

Het Groote sucses kwam al met het album Fleetwood Mac en werd door dit album nog eens versterkt. De luchtige West-Coastharmonieën het onbekommerde geluid en de schitterende samenzang van Stevie Nicks & Christine McVie maken van dit album een schitterend voorbeeld en ijkpunt in de West-Coastpop.

Maar zo onbezorgd en luchtig als dit album klinkt zo duister is het eigenlijk allemaal. Tijdens de opnames van dit album lag de band geheel in scheiding John en Christine McVie hadden echtelijke twisten en ook tussen Lindsey Buckingham en Stevie Nicks boterde het niet echt meer, voeg daar een hele berg cocaine bij en het is eigenlijk een klein wonder dat dit album het levenslicht heeft gezien.

Ondanks alle twisten en meeningsverschillen is dit album een schitterend consistent geheel geworden waar het vakmanschap van afdruipt zowel de texten als de melodieën zijn van een geweldig hoog nivo en ook op de productie is weinig aan temerken het is allemaal even mooi en glad, voor sommigen wellicht iets te glad maar dat doet aan de schoonheid van dit album niets af.

Rumours is een mijlpaal in de muziek geschiedenis en verdient daarom 5*

Verhaal hoort helemaal bij Rumours, klopt als een bus. Maar ook zonder die kennis blijft het een geweldig album, zelfs al zou het over de edele kunst van het aardappelrooien zijn gegaan.

Overigens, liefhebbers, Say you will van 26 jaar later is, zonder Christine McVie welliswaar, een bruisend vervolg op Rumours, de rook slaat gewoon van de plaat af. Niet in de laatste plaats vanwege het spel van Lindsey Buckingham, die, als één van de weinige gitaarhelden, nog steeds jongleert als in zijn hoogtijdagen.

Ik schrijf het maar even. Van Rumours zijn 50 miljoen platen verkocht, dat kan van Say you will helaas niet worden gezegd. Ik vraag mij dan altijd af waar de fans van toen 26 jaar later zijn gebleven.....

(Stem verhoogd met 0,5*)
Dan was het niet zo'n briljant album geweest, denk ik! Christine McVie bezingt haar nieuwgevonden liefde prachtig in You Make Loving Fun, The Chain is bozig, Go Your Own Way is strijdbaar....
De "Classic Albums" documentaire over het tot stand komen van dit album is prachtig; verbittering en boosheid alom en toch bij elkaar blijven en mooie muziek maken!

Ik verhoog met een halfje. De nummers richting het einde van het album zouden evengoed de superhits kunnen zijn geweest die de nummers vooraan het album zijn geworden. Go Your Own Way begint zich te ontpoppen tot een persoonlijke favoriet. De climax in The Chain geeft toch wel een beetje kippenvel. Wordt alsmaar beter dus

Er zijn weinig albums die afgelopen twee jaar zo vaak heb gedraaid als Rumours. Het neigt naar een te gladde productie maar toch klinkt alles even prachtig. Met dit in het achterhoofd hoort het eigenlijk in m'n top 10 te staan. Maar wat haal ik er uit? Keihard op de stereo, rustig door de koptelefoon, in de auto... Dit album werkt bij mij ALTIJD. Met stip het beste (semi-)Amerikaanse album aller tijden naar mijn bescheiden mening.

De eerste paar albums zijn aardig, maar wat eendimensionaal. Typische bluesrock, ontdaan van alle frutsels. Maar op Then Play On is de term 'meesterwerk' wel van toepassing. Dat is dé plaat waarop de line-up met Peter Green al haar potentie laat zien.

We hebben vandeweek de Deluxe-editie binnen gekregen en het is zeker de moeite waard. Vooral de extra cd is een relevatie. Je hoort Rumours zonder de overdubs en enkele vroege demos. Het gitaarwerk op Brushes (Never Going Back Again) is om je vingers bij af te likken en het geluid is ook dik in orde (veel punch, maar geen irritant 'hoog').

Rumours is een lp/cd waarbij alles op de juiste plaats valt.
Iedere artiest of band heeft wel eens zo'n moment waarbij alles meezit, en er een top lp/cd onstaat.
Deze cd kan je blijven draaien, hij verveelt maar zelden.
Jammer is daarbij wel (en dat geld ook voor andere artiesten) dat dit van zo hoog niveau is dat het lijkt dat alles wat ze daarna produceren minder is.

Alles zat juist vies tegen in hun persoonlijke levens en daaruit ontstond Rumours.

Silver springs ... wat een nummer...

En is niet eens van de originele Rumours afkomstig.

Het is volgens mij vlak nadat Rumours klaar was opgenomen en dus net te laat voor het album. Het nummer is uiteindelijk terechtgekomen op de b-kant van Go your own way, in een tijd dat men nog iets extra's wilde doen voor een single.

Daarna werd het als 'reserve' bewaard voor de opvolger van Rumours. Maar, zoals bekend, dat werd 2,5 jaar later het experimentele Tusk en daar was, in muzikaal/thematisch opzicht, geen ruimte voor een nummer als Silver springs.

Silver Springs was wel tijdens de opnames opgenomen, maar moest het veld ruimen voor I Don't Want To Know. Bij de Deluxe-editie heeft de band besloten het nummer te plaatsen daar waar het ze het toen gepland hadden.

Je hebt gelijk, het was al ten tijde van de sessies van Rumours opgenomen, hoewel ik het wel eens anders heb gehoord. Kinderachtig, dat die 4 minuten en nog wat van Nicks niet direkt aan Rumours vanaf het begin zijn toegevoegd.

De totale lengte van de LP zou zijn gegroeid naar 43 minuten, dat zou toch geen bezwaar hoeven zijn?

Silver springs wordt genoemd als de reden waarom Stevie Nicks na Behind the mask uit Fleetwood mac is gestapt, na een ruzie met Mick Fleetwood. Zij wilde Silver springs voor haar Greatest hits Timespace gebruiken, Mick wilde het bewaren voor 25 years - The Chain, de 4 cd compilatie van Fleetwood mac.

Mick won het nummer maar verloor dus Nicks.

Wie bovengenoemde toegevoegde bonustracks doorleest van Rumours komt ook Planets of the universe tegen. Inderdaad een originele versie van Fleetwood mac, maar met betrekking tot dit nummer kon Nicks het in 2001 blijkbaar weer goed vinden met Mick Fleetwood: Planets of the universe kent een prachtig debuut op haar solo cd Trouble in shangri la. De Fleetwood mac versie moest wachten tot de uitbreiding van Rumours in 2004.

gewoon erg fijne luisterliedjes. tweestemmige zang is erg mooi.

4.0

Hoe kan ik hier nu in hemelsnaam maar 3 favoriete nummers aanduiden... Wat een briljante plaat!

eigenlijk is dreams qua opzet harstikke standaard. Jazzy drumwerk,denderende bas,dromende gitaar en hunkerende (vrouwen)stem. Het is wel vaker gedaan, hoewel dit nummer wellicht een van de best gelukte varianten is.

Sinds wanneer is deze albumhoes eigenlijk zo wit als hier?

Wat is The Chain een lekker nummer zeg...