Fleetwood Mac - Rumours (1977)

Dit hele album is lekker Reptile , de klassieker onder de FM albums , en The Chain is idd ijzersterk .
Deze Rumours is eigenlijk n must have en voor mij komt hier ook n beetje jeugdsentiment bij kijken , zie n veel eerder bericht .
5 dikke sterren voor deze classic album .

Ik vind het ook een lekker plaatje hoor! Staan ook wel een aantal bekende nummers op, maar ik hoorde eigenlijk nu ineens The Chain pas goed, hoewel ik de plaat wel al eerder had gehoord. Lekker die break, dan die bas en dan gewoon een lekker stukje muziek. Ik word er vrolijk van.
Verder kick ik wel op de stem van Stevie Nicks.

Ik heb een correctie doorgegeven van de albumhoes, want volgens mij moet die gewoon crème zijn en niet spierwit. (edit: is goedgekeurd)

Deze LP gekocht nog voordat de één na de andere song ervan een hit werd. Bijna niet meer voorstelbaar, nu het album zo'n begrip is geworden en misschien wat als te commercieel wordt beschouwd. Bijvoorbeeld onder Fleetwood Mac fans van het eerste uur. Maar ik weet nog dat ik er, nog geheel onbevooroordeeld, helemaal door gegrepen werd.

De fusie van de resterende Engelse Fleetwood Mac leden, met het Amerikaanse duo Buckingham en Nicks, is mogelijk de best geslaagde in de popwereld en komt op dit album tot volle wasdom.

Voor mij nog altijd een perfect pop-rock album, dat blijft boeien door de geweldige muzikaliteit, diversiteit en emotionele diepgang. Knap (en misschien wat naïef, gezien de gevolgen?) dat de bandleden hun strubbelingen op deze wijze wisten te vertalen, in wereldnummers. Toppers met veel te melden en elkaar fantastisch aanvullend.

Peter Green kon trouwens wel een vooruitziende blik gehad hebben, door de band naar de ritmesectie te noemen, aangezien die, tot op de dag van vandaag, de enige constante factor in de band is gebleken.

Tja dit is gewoonweg een subliem album.

Geweldig album van Fleetwood Mac.
Documentaire over het maken van deze cd is ook helemaal goed, er was eigenlijk alleen maar een hoop ellende, maar het resultaat mocht er zijn.

Idd de docu is zeker de moeite waard en gelukkig maar dat het resultaat geen ellende was .

Super album. Staat nog steeds in Vinyl vorm in mijn LP kast

Niet om het een of ander maar cd's hebben dezelfde vorm: rond.

Het nummer Lose Again van Karla Bonoff van haar debuut in '77 doet mij denken aan Songbird. Rumours verscheen in het begin van dat jaar, als er al sprake is van beïnvloeding, zal het wel door hen zijn. Linda Ronstadt zong het nummer en later ook Dusty Springfield. Erg mooi vind ik. Hier klikken

Kende voor dit album alleen een aantal hits van Fleetwood Mac, maar had geen idee dat deze bijna allemaal van hetzelfde album kwamen. Naast deze bekende hits staan gelukkig nog genoeg andere goede nummers, wat dit voor mij een heel erg goed pop-album maakt. Kan alleen geen nummer noemen wat ik echt briljant vind, maar het album heeft geen zwakke plekken en kent een constant hoog niveau wat al een behoorlijke prestatie te noemen is.

Geweldig album!!

Errug lekker en afwisselend rock/pop album.

Wat is dit toch een breekbare plaat. Ik heb zonet het verhaal achter dit album gelezen op allmusic.com. Geen wonder dat dit album zo emotioneel klinkt, met zoveel interne problemen binnen het gezelschap kan het niet anders. Schittered album!

Van de moderne popmuziek vind ik dit 1 van de eerste albums waar alle nummers erg catchy en modern klinken dat het net is of het gisteren is opgenomen. Erg mooie en luchtige popliedjes staan hierop. Ik draai hem niet al te vaak, maar geniet er zeker wel van als ik hem een keertje afspeel.

Hoeveel single hits staan hier ook wel niet op? In dat oogpunt gezien kun je dit album bijna wel zien als een verzamelaar, want veel van de beste Buckingham/Nicks nummers zijn op dit album te vinden, vind ik.

7 single hits toch, dan zou ik eerst het cd-boekje er bij pakken maar uit mijn hoofd dacht ik iets van 7.

ik dacht 4: Go Your Own Way, Dreams, Don't Stop en You Make Lovin' Fun.

Dat zou ook kunnen hoor, ik heb geen idee.

4 singles inderdaad.

7 van de 11 leek me al veel

Nu nog waarderen met sterren

Dat doe ik pas als ik het album grondig heb beluisterd voor een betrouwelijke beoordeling.

Verstandig

Second Hand News, I Don't Wanna Know en Gold Dust Woman hadden ook met gemak de hitlijsten kunnen bereiken, natuurlijk

Was Fleetwood Mac niet de eerste band in de geschiedenis die 4 top-10 hits haalden van hetzelfde album in Amerika?

Zoekmachine geeft niks als ik zoek bij de Billboard Top 100.

List of Billboard Hot 100 chart achievements and milestones - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Ik weet wel dat The Beatles ooit de eerste 5 plaatsen bezetten, maar dat was niet van één album.

Edit: De enige statistiek die ze omtrent deze vraag geven, is Most top ten songs from one album:

Een album dat zijn status voor mij persoonlijk niet geheel kan waarmaken.

Er staan een paar goede nummers op maar het ontbreekt veelal aan emotionele spankracht. Behalve misschien als de 'rumours' die met de opnamen gepaard schijnen te gaan op de muziek geprojecteerd worden.

Songbird en Oh Daddy, beide gezongen door Christine McVie, hebben dat gelukkig niet nodig en weten mij sowieso te raken.

Verder wordt er veel verpest door een te luide Mick Fleetwood, die geregeld maar ongepast een opzichtig roffeltje moet laten horen, maar eigenlijk nogal saai drumwerk aflevert. Op zich is dat geen gebrek want het is dan ook 'maar' popmuziek. Maar door het zo naar voren te zetten in de mix irriteert het mij al eens.

Je kunt z'n spel van alles noemen op deze plaat maar saai zou nooit in me opkomen. Het is ook absoluut niet 'flashy' gespeeld met allerlei technische fratsen maar heel erg op de 'groove' gericht met daar dan vaak lekker aparte accentjes hier en daar. Te hard vind ik hem al helemaal niet spelen op dit album. Ja, hij ligt behoorlijk boven op de mix maar hij is ook samen met John McVie de stuwende dieselmotor van de band en dat soort motoren zijn altijd een beetje luider als alle andere.

Volgens mij heeft dit album enkel eeuwigheidswaarde DOOR haar emotionele spankracht. Het is een soort universeel echtscheidingsdocument vervat in prachtige popsongs met hoogstaand arrangeerwerk, niet doordat er verhalen later op geprojecteerd zijn, maar omdat ze de verhalen intens weerspiegelen. Van binnen uit de songs.

Maar goed, je kan er ook anders naar luisteren.

Lomp is nog een woord dat in me opkomt bij sommige nummers.



Toen ik jaren geleden voor het eerst kennis maakte met dit album wist ik van al die verhalen niets af en het klonk mij ook niet anders dan zovele popplaten in de oren. Met weliswaar degelijke nummers en karakteristiekere stemmen dan gemiddeld, maar het geheel ook weer niet zó bovengemiddeld als sommige reacties hier doen vermoeden.

Deze maakt kans op een top 10 notering bij mij, maar ik ga hem nog een paar keer luisteren. Oh Daddy is voor mij het hoogtepunt op dit album, ik vind dat sowieso een van de mooiste nummers ooit.

Is een mooi nummer, maar wordt toch een beetje ondergesneeuwd door de krakers die op dit album te vinden zijn. Maar goed, dat zegt genoeg over het consistente niveau van deze plaat. Zowel Lindsey, Stevie, als Christine, in hun hoedanigheid als songschrijvers, in topvorm. Dat zou hierna nooit meer gebeuren. De latere output zou bij mij toch bekend blijven staan om de wisselvalligheid. Nog steeds veel sterke songs, maar ook duidelijk minder werk.