Fleetwood Mac - Rumours (1977)

Crisis? What Crisis?

Elke band kent het wel.
Periodes waarbij het niet lekker loopt.
Drummer uit band gestapt.
Gitarist ontslagen.
Vanwege meningsverschil en koerswijziging gaat zanger solo.
Of de tijdelijke wanorde overwinnen.
Uiteindelijk gaan voor een mooi resultaat.
Maar wat doe je als er relaties op het spel staan.
ABBA is een mooi voorbeeld.
Problemen bezongen in The Visitors.
Vervolgens al snel het verwachte einde.

Fleetwood Mac kende ook zo’n periode.
Ten tijden van Rumours was het een grote puinhoop.
Niet alleen de dreigende scheidingen.
Ook grote drugsproblematiek speelde een rol.
Gold Dust Woman is volgens mij een coke snuivende Stevie Nicks.
Dat dit gerucht de wereld in ging was ook bij de band een feit.
Al klinkt er hier regelmatig een luchtige toon.
Gemaakte onverschilligheid in Second Hand News.
Wat vandaag de krant haalt was gisteren al bekend.
Morgen ligt het alweer klaar op de grote stapel.
Oud papier opgehaald door de plaatselijke voetbalvereniging.

Maar dit werd een tijdloos document.
Nu nog de hoge waardering.
Mee genieten door de worstelingen.
Hoopvol verlangen.
Dreams, Don’t Stop en Go Your Own Way.
Steeds weer een andere componist.
De boodschap is wel hetzelfde.
Laat deze nare droom niet verzanden in een nachtmerrie.
Zoektocht naar troost en liefde.
Bezongen vanuit verschillende invalshoeken.

Dit is het gelukkig ogende gezin.
Waarbij buren de ruzies in de avond kunnen volgen.
Hun oor tegen de muur gedrukt.
Ondanks gesloten gordijnen.
Is alles te volgen.
Woord voor woord.

The Chain is voor mij het sleutelnummer.
Het gevoel van saamhorigheid.
De lijm op de Polaroid foto’s.
Om momenten van geluk vast te leggen.
Gebonden in een tijdloos album.
Iedereen kent het verhaal over de kwaliteit van Polaroid in de jaren 70.
Kleuren die snel vervagen.
Loslatende plaatjes.
Zo ook bij Fleetwood Mac.
De ketting blijkt minder sterk.
Juist zeer breekbaar.

Pas bij Tango In The Night kwam de bezinning.
Oude geliefden die in de nacht een dansje wagen.
Waarbij de littekens uit het verleden werden uitgewist.
Met een schone lei beginnen.
Verleden afsluitend.

Rumours is net iets sterker.
Puurheid in de vorm van liefdesverdriet.
Uitgedrukt in tekst zang en muziek.
Maar wat mij het meeste bij blijft is het instrumentale tussenstuk van The Chain.
Het letterlijke breekpunt.
Dat valt niet te overtreffen.

klinkt als een 5 sterren hommage, deric raven!

Klinkt als een raar gedicht waar geen touw aan vast te knopen is.
Tussen de regels door lees je dat hij dit geweldig vind maar toch maar 4*.

4 sterren, vind niet alles even goed.
Maar dat kan komen vanwege het gebruik van verschillende zangers.
Met Christine McVie heb ik wat minder, en Stevie Nicks vind ik vooral goed in samenzang.
Wel knap om met 3 zangers te werken die allen zo goed kunnen zingen.
Ik heb ook niet het idee dat ze daarbij elkaar in de weg lopen.

Ik vind dit album fantastisch vooral door de samenhang van de meezingers maar wel met het concept van uiteengaan. De relaties binnen de band waren allemaal uit een aan het vallen. Ze waren allemaal elkaar aan het verlaten, sommige spraken enkel nog tegen elkaar over muzikale dingen.

Je voelt gewoon de sfeer die er toen in de studio was uitstralen naar de opnames en de teksten. All I want is to see you smile, / If it takes just a little while, / I know you don't believe that it's true, / I never meant any harm to you./

Ze vragen hun eigenlijk ook af in de meeste teksten hoe het zo ver is gekomen met hun relaties onderling. Tell me why / Everything turned around / Packing up / Shacking up is all you wanna do

Album met de juiste sfeer en teksten, muzikaal zit het ook goed en wat een fantastische stemmen! Dikke 5 sterren!

Hier kan ik dan weer geen touw aan vast knopen. Misschien dat de vorm je niet zo bevalt, maar als ik het lees zie ik toch een volstrekt duidelijk verhaal. Ik vind de manier waarop beelden worden opgeroepen (vervagende polaroid, oud papier) juist leuk omdat het de tekst tot leven brengt en mijn fantasie aanwakkert. Het wordt nu meer een 3D-ervaring omdat het visualisaties in mijn hoofd brengt.

Ben het overigens wel met hem eens over The Chain. Dat is zo'n ongelooflijk goed nummer.

En wat vind jijzelf eigenlijk van Rumours?

Ik bevind me momenteel zelf in de bizarre fase van een echtscheiding. Rumours is daardoor voor mij onverwacht niet alleen het nummer 1 album allertijden, maar tevens de soundtrack van deze periode.
De meebrulfactor van Go Your Own Way bereikt ongekende hoogtes met het volume op 11. Een groot deel van de teksten lijkt een geprinte versie van mijn gevoelens en gedachten.
You Make Loving Fun verwoordt die van de andere kant: op papier is het een ode aan een nieuwe liefde, in werkelijkheid is het een lijflied van de overspelige vrouw. Christine's lieflijk gezongen woorden voelen aan als van die venijnige papiersneetjes waarbij je vloekend naar het wondje kijkt, er even aan likt en noodgedwongen meteen weer verder moet met waar je mee bezig was. Waarna je tijdens het helingsproces af en toe nog even gemeen pijnlijk herinnerd wordt aan de aanwezigheid van het diepe sneetje.

Mijn respect voor dit briljante product van samenwerking onder de ruzies en stress van de relatiebreuken neemt alleen maar toe. Ik zou het niet kunnen.

... someone has taken my place ... the sound of your loneliness, like a heartbeat, drives you mad ... it'll be, better than before ... packin' up, shackin' up is all you wanna do ... damn your love, damn your lies ... I can still hear you saying you would never break the chain ...

Verdomme. Wat mooi.

Het beste album van Fleetwood Mac van het duo Buckingham/Nicks. Hoewel alle nummers redelijk tot zeer goed zijn met als uitschieters 'Go Your Own Way' en 'The Chain' is dit geen album dat ik vaak zal beluisteren. Daarvoor vind ik deze muziek nu eenmaal wat te lichtjes.

4,0*

@Herman
Zie mijn stemverhoging zal ik zeggen.
Vind het een geweldig, tijdloos album wat ik te weinig draai overigens.

Rumours is in mijn waardering in 2 jaar van een gemiddelde 3,5 sterren, naar nu de volle 5 sterren gegaan. Dit album is één van de weinige albums zonder een slecht nummer.

Hoogtepunten: Songbird en Oh Daddy.

Christine McVie zal je dankbaar zijn!

Het is in ieder geval onmogelijk om niet door het album te worden geraakt, in emotionele maar ook niet in muzikale zin. Volledig in evenwicht, tijdloos en onvergankelijk.

Psychologische wanorde bij de leden van de band omgezet in zeldzaam vertoonde muzikale hoogstandjes. Opgekropte woede de grondslag voor een ongehoorde kunstzinnige uiting. Gelijk aan de Nachtwacht van Rembrandt maar dan omgezet naar muzikale portretten uit de kunsthallen van Los Angeles.

Nooit meer een evenknie geweest in de (rock-)muziek die dit album nog enigszins heeft weten te benaderen. Al bijna 35 jaar op eenzame hoogte, alle denkbare prijzen in de wacht gesleept, verkooprecords gebroken.

Kortom, het wordt weer eens hoogtijd voor een nieuw album, dames (jawel!), heren....

Nachtwacht? Nah, eerder die overschatte Mona Lisa. Torenhoge reputatie, maar in het echt valt 'ie toch tegen.

Mee eens, wat betreft deze plaat. De Mona Lisa kan ik niet over oordelen, maar ik vind dit ook maar een tegenvallend album vergeleken met zijn reputatie. Zeker een heel album lang, bij deze muziek verslapt m'n aandacht al heel snel. Het is me vaak allemaal net wat te veilige popmuziek, die weliswaar goed in elkaar zit, maar wat scherpe randjes of onverwachte wendingen of iets dergelijks mist.

Rumours is zonder enige twijfel een bijzonder vakkundig gemaakte popplaat.
De liedjes zijn van uitzonderlijke kwaliteit.
Maar toch heeft Rumours mij nooit echt weten te bekoren in tegenstelling tot zovele anderen.
Popmuziek kan ook te perfect zijn . Zo klinkt Rumours althans in mijn oren en het doet me al snel terugverlangen naar die andere Fleetwood Mac , ja die , met Peter Green.
Rumours klinkt in mijn oren als het perfecte , op maat gesneden popalbum. Gladgestreken , keurige , goedverzorgde en hitgevoelige popmuziek voor het welwillende oor.
Mijn bewondering voor Rumours is er , evenals mijn verveling ,die als snel toeslaat bij het beluisteren van dit album.

Een van de beste pop rock platen ooit. Deze plaat heeft alles.
Prachtige samenzang, goede melodieen. de geweldige gitaarpartijen van Lindsey Buckingham.
Drie brilliante Singer/Songwriters die elkaar naar de kroon proberen te steken.

Gold Dust Woman. Go Your Own Way, Oh Daddy en het geweldige The Chain.

Na zowat 35 jaar nog steeds up to date.

Een tip trouwens voor mensen die dit goed vinden.
Luister eens naar U. S. Royalty. Het debuut album Mirrors doet af en toe erg aan Fleetwood Mac denken.
Geweldige Lindsey Buckingham achtige stem en gitaar.
Frisse ideen met prachtige samenzang in een 70's jasje

Een van mijn favoriete platen allertijden. Recentelijk een bootleg uit 77 met bijna al deze nummers live vertolkt in Nashville ontdekt. Potdomme, live ook fantastisch,

Maar goed, deze plaat staat als een huis.

Zit nu Monte Carlo te luisteren; het schema van Dreams met die typische Buckingham riffs en sound. Dit is inderdaad geen toeval. En hoewel het nummer erg lekker klinkt balanceert dit voor mij toch wel op het randje van plagiaat.
Nietemin dank voor de tip, ga de rest van het album ook maar eens beluisteren

De plaat rockt voor geen meter, het vlamt niet en het is allemaal zo veilig en keurig...
Echte AOR dus.... Maar toch wel een goede AOR-plaat, vind ik...
Een aantal nummers is toch echt wel goed, al zou ik de plaat eigenlijk niet uit eigen beweging op zetten, kan ik niet anders dan een hoge score uitkeren...

Heb dit net voor het eerst geluisterd en het viel me eigenlijk een beetje tegen, gezien de reputatie van dit album. Het ging wel, maar het deed me vrij weinig. Alleen The Chain en Go Your Own Way vond ik erg goed.

Mijn advies: blijf luisteren, dan valt het kwartje wel. Het album staat vol met juweeltjes.

Volgens mij, elke plaat, die je als eerste luistert, kan niet echt indruk achterlaten....
Vooral als de verwachtingen hoog zijn, kan het dan tegenvallen...

Ik weet dat de plaat goed is, ik vind er alleen geen bal aan... Zoete huisvrouwtjesmuziek en het avontuur is ver te zoeken...

Vanavond, 5-2, om 21.05 uur op nederland 3: De documentaire in de reeks Classic albums dit keer Rumours. Een FANTASTISCHE reconstructie, waarin relationeel verhaal en muzikaal verhaal hand in hand gaan. Als je de plaat snel wil doorgronden: Klasse-aanrader!

Het was weer een mooie uitzending, Don't stop op BBC4, hoewel pas voor de vierde keer gezien. Ik begrijp alleen niet dat we aansluitend moeten kijken naar Eric Clapton en Steve Winwood. Een mooi FM concert had me ook wel wat geleken.

Ik zet maar eens een oud Rumours concert op......,

Lekker dan, documentaire gemist van een memorabel album, dat wordt uitzending gemist raadplegen.

@Tequila Sunrise: Mocht dat ook niet baten...dan kan je ook via You Tube...Classic Albums intikken en voila...keuze genoeg...moet je wel af en toe verder klikken...maar das een kleine moeite..

Niet gemist moet nog worden uitgezonden (voor de zoveelste keer)
Docu is vanavond (zaterdag 5 feb) om 21.05 uur ned 3

Ik ga hem eens opnemen, dan kan ik hem kijken wanneer ik wil.

(Bijna?) elke documentaire uit die reeks staat ook op Youtube.

Want dat is inderdaad de kwaliteit die ik zoek... YouTube leent zich uitstekend voor oude films die op groter scherm niet veel beter in kwaliteit zullen zijn, maar dat geldt niet voor een docu als deze.

Ik vond het een interessante documentaire, hoewel ik met de plaat zelf niet zo heel veel heb. Ik vind het jammer dat de gespannen sfeer en de conflicten tussen de leden niet in de muziek te horen is, maar alleen in de teksten. Maar wat moet het een hel zijn geweest om deze plaat te maken.