Fleetwood Mac - Rumours (1977)

Qua waanbeelden denk ik dat jij even je bias-pet af moeten zetten en blij moet zijn da'k niet de versie van Etta James heb aangezwengeld.

Die van Christine beschouw ik als jeugdsentiment - kocht destijds van m'n zakgeld regelmatig blues (Blue Horizon en Chess) bij Doremi, tegenover de huiswerkklas in de Nieuwlandstraat en ik ga niet mijn eigen jeugdsentiment lopen dissen.

McVie vind ik ook wel de zwakste van het stel qua zang. Misschien wel meer omdat juist háár nummers mij het minst aanspreken. Don't Stop doet mij niet zo veel bijvoorbeeld. Dan liever het koppel Nicks en Buckingham. (Chain, Go Your Own Way) Isn't It Midnight van Tango vind ik wel een erg goede song maar die schreeuwde wmb ook om leadzang van één van die andere twee. Ja, ik houd van belters. Dat zeg ik er maar even bij.

Isn't It Midnight is van uitzonderlijke klasse.
Misschien dat ik door die song ook zo McVie gericht ben, en misschien ook omdat Nicks soms als een geit klinkt.

Buckingham is helemaal niks mis mee overigens.

Dacht dat de plaat mooier was, draaide m van de week in de prachtige textured hoes.
Oei, viel tegen, Dreams is geniaal, go your own way prima, don't stop wordt al wat minder, loving fun leuk en de rest, mwah.
Als je dit vergelijkt met pak m beet What's going on, marquee moon, damn the torpedoes, Bowie's low, Kraftwerk, Exodus, Paul Collins Beat, Costello
Wrs vind ik AOR ook niks maar ja klinkt allemaal lekker weg he, lekkerrrrr op de achtergrond meezingen of in de lift

wat een plaat!!! En natuurlijk mag men muggenziften, maar laten we even goed luisteren. Alles klopt m.i.en een zgn scheidingsplaat te openen met Second Hand News getuigt van bravour en grote klasse en dan komt de rest nog. prachtige plaat, en dat zonder de grote Peter Green.

Wat een ontdekking op mijn 31e. Het album een kans gegeven omdat ze in België, om de een of andere reden, in enkele jaren tijd enorm populair geworden zijn, ook onder jongeren. Getuige de tweede plek van The Chain in De Tijdloze van Studio Brussel, naast nog enkele nummers van hun hand in de lijst. Iemand een idee hoe dit komt?

De melodie van Dreams, het pure en emotionele Songbird, de outro van The Chain, het aanstekelijke Don't Stop, het jeugdig enthousiasme van Go Your Own Way, de groove van You Make Loving Fun, de klanken en het rauwe randje in Gold Dust Woman. Veel genietbaars.

Niet alle nummers zijn van een even hoog niveau maar ze vormen een heel mooi geheel. Het album is wat easy listening zou je denken maar er is qua instrumentatie en tekst veel te ontdekken.

Prachtig album, doet me hier en daar denken aan Simon & Garfunkel. Wordt ook beter hoe vaker ik hem beluister. Twijfel tussen 4,5 en 5 sterren.

Ik heb altijd een beetje gevonden dat dit album nogal overgewaardeerd werd. Natuurlijk hoor ik de goede composities wel. Maar zo fantastisch als velen het vinden, vind ik het niet.

Langzaam ga ik wel meer waardering krijgen voor deze plaat. The Chain vind ik bijvoorbeeld wel echt fantastisch.
Van de week draaide ik de plaat weer eens (ik heb alleen deze en Tango in the night, verder vind ik alleen de periode voor de dames erbij kwamen interessant) en ineens had ik door waarom ik deze plaat nooit zo erg voelde: het zijn de songs gezongen door McVie die me weinig doen.
Ze heeft een prachtige stem, maar mij raakt het niet, en dat zijn dus de momenten vooral wanneer voor mij persoonlijk dit album wat inzakt, en het dus geen complete topper maakt.

Er zullen velen zonder enige twijfel over mij heen vallen als ik zeg dat ik dit album te zeer middle of the road vind om er echt van te kunnen genieten. Ik onderken de kwaliteit van de composities, vandaar ook mijn hoge cijfer, maar de muziek kan mij gewoon niet raken. Bijzonder, omdat het album juist gevuld is met nummers die de scheidingsperikelen naar voren brengen. Deze spanningen, gevoelens kan ik in de muziek echter eenvoudigweg niet waarnemen......
Een ieder luistert / ervaart muziek op zijn/haar manier. Als muziek emotioneel weinig of niets met mij doet, zoals in dit geval, heb ik er ook niet veel mee.

11 hits. Doe het maar eens. Productie briljant.

Dit soort bekenningen, zie je bij meer platen. En begrijpelijk, want zo werkt (muzikale) beleving nu éénmaal. Ik vind deze plaat fantastisch, maar ik vind ook dat er veel betere platen zijn (naar mijn beleving).

Ja, maar ik vraag me wel af waarom je een hoog cijfer zou geven aan muziek die je amper kan waarderen omdat ze emotioneel weinig of niets met je doet en je er niet veel mee hebt.

Dat Rumours vakkundig gemaakt is, ook productietechnisch, betekent voor mij niets als ik de muziek niets vind. Vandaar mijn onvoldoende. Anders kan ik wel alle muziek die 'goed gemaakt' is een hoog cijfer geven.

[quote]Kronos schreef:
Ja, maar ik vraag me wel af waarom je een hoog cijfer zou geven aan muziek die je amper kan waarderen omdat ze emotioneel weinig of niets met je doet en je er niet veel mee hebt.

Omdat ik feitelijke inhoud en beleving van elkaar kan scheiden. Met andere woorden; ik wil kwaliteit waarvoor objectieve criteria gelden en smaak, hetgeen subjectief is, niet met elkaar verwarren. Door dit wel te doen, wordt er in mijn optiek onvoldoende recht gedaan aan het werk van de artiest.

Je kan natuurlijk ook aan alle platen die door velen op handen worden gedragen een laag cijfer gaan geven omdat jij de muziek maar niets vindt. Dat vind ik een even zwak argument. Ik hou me liever afzijdig als een gerenomeerd artiest niet in mijn straatje ligt. Ik weet wellicht (nog) niet wat ik mis, denk ik dan. Anders wordt het als een artiest die me doorgaans wel kan bekoren me zwaar teleurstelt. Dan durf ik uitpakken met een laag cijfer.

Ik vind een plaat een laag cijfer geven (vaak maakt dat voor de eindscore niet heel veel uit) best wel handig. Op die manier weet je zelf na een aantal jaren weer wat je ook al weer van die plaat vind, en dat je die dan niet per ongeluk opzet. Nu kan elke persoon natuurlijk wel herinneren wat ze van van Rumours of Nevermind vinden, maar ik heb begrepen dat mensen vooral voor zichzelf stemmen en niet voor anderen.

En dan toch slechts 1* geven aan OK Computer. Ik zou toch zeggen dat dat een vakkundig gemaakte plaat is.

Lijkt me verder prima. Ik stem ook gewoon op basis van wat een plaat met me doet. Nou stem ik niet echt meer, maar toen ik dat deed was dat inderdaad meer als een soort database voor mezelf. Dan gaat het me er meer om wat ik persoonlijk vind van de plaat.

Ik zie ook echt niet in wat er zwak is aan een gerenommeerde plaat niks vinden. Ik heb m'n eigen mening over platen.

Criteria betreft stemmen is voor een ieder anders kennelijk.

De uiteindelijke beoordeling is voor mij in ieder geval het totaalplaatje.
Als een plaat kwalitatief goed in elkaar steekt, maar is niet echt je smaak, dan hoeft dat wat mij betreft niet in een laag cijfer te eindigen.
Enige objectiviteit is niet verkeerd.
Ik kan mij overigens ook voorstellen als het mateloos irriteert dat de beoordeling niet mals zal zijn.

Betreft Rumours, veel gedraaid als kind vooral. Maar soms raak je wat verveeld na al die tijd. Het zit zo in je hoofd gebakken dat een luisterbeurt voor mij niet echt meer hoeft.
Maar kwalitatief een uitstekende plaat wat mij betreft.

Dit klopt voor mij ook wel. Maar zo nu en dan opzetten, kan nog wel. 1 keer per jaar of per zoveel jaar.

Tja, jeugdsentiment speelt bij mij een beetje een rol omdat het één van mijn eerst gekochte albums is. Maar los van het feit dat dit ook één van de best verkochte albums is klinkt dit album na al die jaren nog steeds prima en relevant. De songs steken vakkundig in elkaar en vervelen nooit en dat maakt voor mij een tijdloos album.

Ik besteed mijn tijd eigenlijk meer met werk wat ik nog niet ontdekt heb.

Ik ook, ik heb geen behoefte om een topalbum eindeloos vaak te draaien.

Op deze plaat een zinderende Gold Dust Woman:https://www.musicmeter.nl/album/495002

Veel luisterplezier.

Dat heb ik met sommige platen (zie mijn top10) juist weer wel. Maar het ligt ook aan mij bui, of fase in mijn leven. Het kan zo maar zijn dat ik een platen jaren (oof decennia) niet opzet, maar als het dan opzet, kan de liefde zo weer oplaaien.

Daar ga ik één dezer dagen even voor zitten Michiel. Thanx!

Objectieve kwaliteit bestaat niet in muziek omdat er geen objectieve criteria voor bestaan. Feitelijk bestaat muziek uit geluidsgolven. Geluidsgolven die pas muziek worden als een subject (de luisteraar) er muzikale kwaliteiten in ervaart. Blijkbaar ervaar jij kwaliteit in de composities. Of met andere woorden, ze vallen op een of andere manier bij jou toch in de smaak, binnen een criterium dat jij hebt opgelegd omdat je daar waarde aan hecht.


Uiteindelijk gaat het er niet over of een album op handen wordt gedragen of een artiest gerenommeerd is. Je omwille daarvan afzijdig houden, dat is pas een zwak argument. Het gaat gewoon over een cijfer geven dat uitdrukking geeft aan de mate waarin je een album waardeert.

Dit was mijn tekst bij "OK Computer" die dat cijfer onderbouwt.:

"Ik heb het album in de loop der jaren meerdere malen beluisterd en oprecht getracht te begrijpen, maar zonder succes. Ik ervaar het slechts als een vreselijke bak herrie. Uiteindelijk maakt het luisteren van deze plaat mij erg moe en neerslachtig. Okay, als dit de opzet was van Radiohead dan zijn zij met vlag en wimpel geslaagd."

"OK Computer" is voor mij uiteindelijk een plaat die overal buiten valt en wel door de doodsimpele reden dat dit album het voor elkaar krijgt om mij een zeer naar gevoel te bezorgen. De plaat dan nog rationeel benaderen wordt zo wel heel erg moeilijk en wijk ik af van de wijze waarop ik normaliter muziek benader.

Dus je hebt ook een plaat beoordeeld op basis van je subjectieve ervaring ervan. Precies mijn punt. Er is niets mis met die manier van platen beoordelen.

De enige manier trouwens, want die veronderstelde objectieve kwaliteiten zijn net zo subjectief.

Hou je persoonlijk dan wel twee lijstjes bij van welke albums je op basis van subjectiviteit of objectiviteit een hoge beoordeling geeft? Stel ik kom over 10 jaar een album tegen die ik in het verleden een hoge beoordeling heb gegeven, maar de precieze motivatie van de beoordeling niet meer voor de geest kan halen, dan ga ik er toch op voorbaat van uit dat ik wederom van de plaat ga genieten. Laat je jezelf niet teleurgesteld achter als dan blijkt dat je alleen een hoge score hebt gegeven omdat de muziek vakkundig goed in elkaar steekt maar het je emotioneel totaal niet raakt?

Eigenlijk had ik iets totaal anders verwacht van Fleetwood Mac, iets zoals hard rock. Ik ben blij dat het dat uiteindelijk niet is geworden. Paar maand geleden is "Dreams" me opgevallen, en uiteraard kende ik al, maar toen besefte ik wel dat ik het een heel mooi nummer is, en ik was wel wat verrast dat het nummer van Fleetwood Mac was.

Uiteindelijk blijkt het album een soort mix te zijn dus wat folk/country en rock. Die mix werkt wel goed. Al heb ik een voorkeur voor de nummers voor de nummers waar de folk/country-invloeden groter zijn. En een nummer als Go Your Own Way dat ik ook blijkbaar al kende, is wat afgezaagd al door dat het zoveel op de radio komt. The Chain kende ik nog niet, ondanks een gelijkaardig aantal luisteraars als Dreams, en is denk ik inderdaad na Dreams het mooiste nummer op dit album. Gold Dust Woman vind ik ook een erg goed nummer.



Dan kan je beter de hele top 250 een 5.0* geven, en wie dat niet doet bannen van de site. Goed nieuw voorstel voor de moderators?

Daarnaast... wat is gerenommeerd, wat is niet gerenommeerd? In zekere zin zal elke artiest wel zijn fans hebben, en hebben 99% van alle artiesten wel hun kwaliteiten. Dan is de differentiatie tussen wat gerenommeerd is en wat niet gerenommeerd is niet echt meer relevant. Wat muziek met je doet, is voor een ieder verschillend.

Een heel slecht voorstel dat bewijst dat je me niet begrepen hebt. Als de muziek van een door vele users op handen gedragen plaat me niet ligt, hou ik me liever afzijdig in plaats van met 0 of 1 ster af te komen. Dat is heel wat anders dan overal 5 sterren te gaan uitdelen. We leven in tijden waarin iedereen zomaar verstand lijkt te hebben van om het even wat. Ik beoordeel geen muziek die me niet ligt. Wat voor zin heeft het om dergelijke platen meermaals te gaan beluisteren? (En beoordelen op basis van een enkele draaibeurt doe ik liever niet.) Ik geef enkel lage cijfers aan vertrouwde artiesten (waar ik dus wel verstand van heb) als hun plaat me teleurstelt. Mag ik?