Black Sabbath - TYR (1990)

Maar was wel een reden om het maar weer met Dio te gaan proberen.

Wat nog altijd niets over de kwaliteit van dit album zegt.

Ik vind het ook jammer dat er door Sabbath cq heer Iommi zelf weinig aandacht wordt besteed aan deze periode. Waarom niet eens een concert uit die tijd op dvd of cd uit brengen? De muziek die gemaakt is in die periode (1984 tot 1995) leent zich daar uitstekend voor. Ik heb Sabbath nog gezien in 1995 (Forbidden tour) in Central Studio's Utrecht met de line up: Iommi, Martin, Rondinelli (helaas was Cozy Powell net vertrokken...) en Murray, wat ik mij daar nog van herinner was dat het een gaaf concert was. Ik zag/hoorde dat Iommi daar geweldig speelde met een big smile, die man hoeft niets meer te bewijzen....

Ja, ook 1984. Het album Born Again was ook niet zo slecht als er toen in de pers beweerd werd.

Zoveel concerten heeft iommi en co niet gedaan tijdens de Tyr tour. Alleen wat door Europa waarvan de helft in Duitsland, maar ik weet niet of dat er iets gefilmd van is. De kwaliteit van dit album is natuurlijk in the eye of the beholder. Zelf vond ik deze niet al te veel indruk maken en was het gewoon een degelijke opvolger van Headless Cross.

Natuurlijk is er de Cross Purposes Live cd, maar daar staan slechts drie of vier nummers op uit de Tony Martin periode. Ik zou heel graag een live cd/dvd zien met alleen materiaal uit de Martin periode inclusief materiaal van Eternal Idol..
Dat geld wat mij betreft ook voor de Iommi solo albums met waarde heer Hughes (Iommi-Depp Sessios en Fuse en nauurlijk Sabbath's Sevent Star.

Ik weet dan weer wel dat Motorhead en Black Sabbath rond 1989/1990 de hardste bands waren, qua volume, en volgens mij was de band behoorlijk populair.

Ik denk dat Dehumanizer veel minder bekend is.

Volgens mij hadden ze de impuls met Dio wel nodig om de naam Black Sabbath wat nieuw leven in te blazen. Daarnaast zijn Headless Cross en deze Tyr niet meer verkrijgbaar. Ik neem aan dat een 25th anniversary CD wel op zijn plaats is. Maar ja, dat dacht ik ook van Headless Cross en het jaar is al bijna om haha. De meeste albums hebben een 2cd reissue, ook Dehumanizer.
Voor Astrorocker zou het wel leuk zijn als ze dan op het tweede schijfje the best of Black "Tony Martin"Sabbath live ala Rainbow's Finyl Vinyl er op smijten.

Dehumanizer: geweldig album!
Een uitstekend idee van Gigage. Het blijft jammer dat er zo weinig met de Martin era gedaan wordt v.w.b. reissues

Platen zijn op IRS en die bestaat niet meer. Dus kans is erg klein.

Ieits of iemand zal die rechten toch wel gekocht hebben? Dehumanizer was ook op irs dacht ik. Maar het fijne weet ik er niet van.

Dehumanizer is net zo slecht verkrijgbaar als Headless Cross en Tyr. Voor zover ik weet niet opnieuw uitgebracht. Eternal Idol zat in de serie waarin al het oude Castle spul ook zat. Net als Seventh Star en Born Again. Die zijn wel regelmatig opnieuw geperst.

OP mijn exemplaar van Dehumanizer staat Reprise Records. TYR is bij IRS.

Ik weet niet of je daar wat aan heb.

Oh ok, bij mij staat IRS under exclusive liscence to EMI. Die laatste heeft in 2011 een 2cd re issue uitgebracht zo te zien op het www. Ik heb het dus ook over dehumanizer.

De Amerikaanse variant is op reprise uitgekomen. Volgens discogs zijn Headless Cross en Tyr ook wel vaker uitgebracht. Alleen vallen ze niet binnen de series waar ook het andere spul is ondergebracht. Ongetwijfeld een juridisch dingetje.

En die heruitgaven kom je dan toch ook niet zomaar tegen. Dehumanizer en Forbidden heb ik nog wel eens nieuw in de winkel zien liggen een vijftal jaar geleden.

Degene die ik heb is uit 1992.

Om het wat makkelijker te maken

Bij The Rocking Bull vind je nog wel wat. Maar dat zijn niet allemaal originele uitgaven. Kan toch interessant zijn als je de muziek op cd wil voor een lage prijs. Cross Purposes voor 10 euro bijvoorbeeld.

Cross Purposes ben ik nog het minst vaak tegengekomen.

Alles tot en met Eternal Idol is vele malen heruitgegeven en gemakkelijk te verkrijgen. De albums tot en met Forbidden zijn vrij schaars. Want ander label welke nu failliet is. The Devil You Know en 13 zijn recenter en gewoon via Vertigo verschenen.

Eigenlijk schandalig voor zo'n grote band. Maar heb je 1 van de 400 verkochte TYR albums dan is het gelijk een limited edition Ik maak maar een geintje

Alle Black Sabbathalbums na Headless Cross (t/m Forbidden) die ik in de kast heb staan, zijn tweedehands cd's. Ze spelen nog prima af, dus daarover heb ik niks te klagen (en sowieso, Cross Purposes en Forbidden luister ik nauwelijks).

Ik vond zonet een draadje op het black-sabbath.com forum over aangekondigde rereleases van de IRS albums als deluxe uitgaves, alleen dat was uit 2011 dus dat zal hem wel niet meer worden. Als ik het goed heb, zijn de rechten op de albums die IRS uitgebracht heeft gekocht door EMI, dat weer door Universal is gekocht. Dus wellicht dat die er ooit nog iets mee doen. Maar gezien het geringe commerciële succes van de albums met Tony Martin zal dat wel niet zo snel gebeuren...

Headless Cross is nog wel heruitgebracht in 1999 door EMI, in de Classic Rock Series.

Datzelfde is met TYR ook gebeurd volgens discogs, en ik kan me ook vaag herinneren eens een uitgave van dit album in die serie te hebben gezien.

Heruitgaves zijn onderweg, nog even geduld hebben:

Tony Iommi Wants To Record New Music With Ex Black Sabbath Singer Tony Martin - Blabbermouth.net

Headless Cross en Tyr worden zelfs aangevuld met nieuw materiaal van beide Tony's...

...En hier maken de twee Tony's het zich weer te makkelijk. Een album dat verwijst naar de Noordse mythologie maakt me makkelijk benieuwd, maar tegelijkertijd komt ook weer redelijk uit waar ik een beetje bang voor was. Black Sabbath in deze typische eightiesstijl kan zich niet goed uitdrukken. Het is dan wel Valhalla dat de beste song van de plaat is. Jerusalem volgt op een nette afstand, maar verder is er eigenlijk niks dat echt blijft hangen. Anno Mundi straalt in degelijkheid, maar The Law Maker en de laatste twee tracks zijn ronduit saai. Het doet wel denken aan The Eternal Idol. Te glad, te makkelijk, maar vooral wat saai en onmemorabel.

Tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Paranoid
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Masters Of Reality
7. The Headless Cross
8. Black Sabbath
9. Born Again
10. Vol. 4
11. Tyr
12. Technical Ecstacy
13. The Eternal Idol
14. Never Say Die
15. Seventh Star

Ten opzichte van Headless Cross heeft Black Sabbath hier wel weer een eigen sound aangemeten. Ik lees hier dingen over 'Duitse power metal', maar dat hoor ik er toch echt niet in terug. Het album is niet zo geniaal als sommige mensen me vertelden, maar ik 'snap' het wel en zou het tot nu toe zelfs nog een stapje boven Headless Cross willen zetten. Het loopt allemaal verdomd lekker en is weer een stapje mysterieuzer dan de vorige albums. De titeltrack is pure klasse. Wat het allemaal nog steeds weghoudt van pure genialiteit is toch een algehele gladheid en het feit dat niet iedere track even sterk is, maar alsnog is dit album verre van een straf om uit te zitten. De echte 'Sabbath-sound' is echter nog steeds niet aanwezig.

Voorlopige tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Master Of Reality
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Tyr
7. Headless Cross
8. Paranoid
9. Born Again
10. Technical Ecstacy
11. Vol 4
12. The Eternal Idol
13. Black Sabbath
14. Never Say Die
15. Seventh Star

Na de mooie voorganger is men hier weer op zijn lauweren gaan rusten. De stijl van Headless Cross wordt grotendeels aangehouden en alles klinkt heel degelijk maar het ontbreekt aan inspiratie en de fut is er wat uit. Al heeft het album zijn momenten, echte uitschieters ontbreken. Tijd dus voor een nieuwe oude zanger.

78/100

Een vermakelijk album van Black Sabbath. De band gaat verder in de stijl van het vorige album en dat klinkt vooral vermakelijk. Het mist wat pit, maar de goede zanger maakt veel goed.

Vermakelijk? Mwah, dat is niet meteen mijn eerste associatie. Misschien vanwege dat Vikingen-thema dat in de trilogie van de nummers 5, 6 en 7 opduikt?
Ik vind dit vooral een degelijke, professioneel klinkende hardrockplaat, in lijn met voorganger Headless cross, die ik nog net wat hoger aansla. Wat mij betreft waren ze destijds lekker bezig, al leken de Sabbath-fans van weleer massaal af te haken.

Tony Martin is geen Ozzy of Dio, hij mist wat persoonlijkheid, ook op de buhne, maar ik vind hem een uitstekende metalzanger. Wel wijken ze hier sterk af van de klassieke Sabbath-sound en daarop werd het album destijds ook bekritiseerd. Feit is dat Black Sabbath wat anoniem klinkt, als een van de vele bands die rond die tijd muziek maakten in deze sfeer. Van trendsetters waren het trendvolgers geworden. Maar per saldo is dit een uitstekend rock-album. Sterkste nummers: Anno mundi, The Sabbath stones en de Tyr-trilogie.