At the Drive-In - Relationship of Command (2000)

Bij mij stuitert ie ook heen en weer tussen 4,5 en 5. Heerlijke plaat

Deze plaat aan het luisteren op advies van een kennis van me die drumt. Ik had ooit de mars volta wel eens gehoord (waar ik nou niet echt warm voor liep), en die gast heeft veel van dat soort platen. Maar heeft me aangeraden dit eens te proberen, hij vindt dit veel beter namelijk. Ik moet zeggen dat het behoorlijk verschilt van mars volta, dit is gewoon lekker energieke emocore uit het laadje Rage Against The Machine en latere incarnaties. Het zijn prima musici, dat is bij mars volta het probleem ook niet, en hier worden potige nummers met een flinke vaart na elkaar op je trommelvliezen losgelaten! Of ik dit vaak ga draaien (heb nu de ceedee te leen) weet ik niet, maar het klinkt zeker niet slecht. Pattern Against User en Enfilade bevallen me het meest tot dusver. 3,5* voorlopig.

Datzelfde effect heeft het ook op mij! Aan het einde van de plaat heb ik geen gevoel meer in mijn benen en een zeer schorre mijn keel

ai, mijn stem een hele punt verhoogd van 3 naar 4.heerlijk ruig punk-album waarbij de leadvoice geweldig past bij deze muziekstroming.

2,5 jaar later vind ik dit ineens een heerlijk album. Leve '2e kansen'! Het album begint overdonderend met een energie die je maar zelden ziet. Helaas is de tweede helft van de plaat ietsjes minder. Daarom 'slechts' 4*

Heerlijk plaatje dit inderdaad! Doet me regelmatig aan Shelter/Youth of Today en Ingnite denken.

(ps. de vergelijking hierboven met Rage Against the Machine kan ik totaal niet volgen?!)

RATM en ATDI zijn 2 bands die je soms echt knetterhard moet opzetten echt heerlijk, ik zie de vergelijking wel

steeds beter deze cd. Wat zonde dat Lopez en Zavala deze band hebben opgedoekt voor het saaie Mars Volta (maar dat zal niet iedereen met me eens zijn )

Wordt inderdaad steeds beter

Ik eigenlijk wel.. dit is tenminste muziek die je pakt!

ik ook wel , the mars volta is een grote bol gekte waar ik niets van kan maken.
dit is gewoon een portie onvervalste punk-rock, vraag me niet waar de teksten over gaan want die zijn niet te ontcijferen maar elk liedje staat stijf van de energie.
een vergelijking met ratm kan je maken, valt allebei onder de categorie :''muziek die een groep jongeren op en neer kan laten springen als een kudde wilde hyena's''

destijds zat ik nog op school en de clip van one armed scissor die kwam toen vaak op mtv voorbij.
dat is nog steeds een geweldig nummer.
mijn favoriet van dit album samen met het liedje met iggy pop, enfilade was dat geloof ik.

Ik neem aan dat je Rolodex Propaganda bedoelt Maar dit is zo'n geniaal album, zoveel energie komt er vrij bij mij

Dit blijft fijn. Dat er mensen zijn die dit niet mooi vinden kan ik volgen, maar 0,5* of 1* en dan Green Day op 1 in je top tien is vrij lachwekkend.....of treurig. Al naar gelang je benadering.

Ik vind het een stuk treuriger om de top tiennen er elke keer weer bij te halen.

super.

Ja, en over smaak valt niet te twisten, maar op deze site doen we het toch. En als je geen top 10 invult dan wordt ie er ook niet bijgehaald.
Maar goed, ik probeerde te zeggen dat ik me verbaas dat je niet met enige distantie naar iets kunt luisteren. Het verschil tussen ATDI en Green Day is misschien wat minder duidelijk, maar je hoeft geen genie te zijn om te snappen dat er iets meer genialiteit zit in, pak em beet, de Turkse mars van Mozart of Bitches Brew van Miles Davis dan in deze gitaarbandjes. Alleen houd ik meer van die gitaarbandjes. Om nu Mozart e.d. een 0,5 te geven zou wat kort door de bocht zijn, lijkt me.

Ik vond Oor's vergelijking met Tool vreemder.

Laatst las ik op een forum een (nogal achterlijke) discussie over welk genre At-the Drive In nu juist was: emo, hardcore punk, screamo of pop-punk. Voor alle definities werden argumenten voor en tegen gegeven, en uiteindelijk kwamen de participanten erachter dat ze geen van allen van plan waren om van hun mening af te wijken en dus werd er al gauw heel wat over en weer gescheld.

Geamuseerd als ik was door die puberale uitspattingen besloot ik om dit album nog eens op te zoeken. Heel wat jaren terug had ik hier al eens naar geluisterd, maar toen was het al gauw weer van de harde schijf gesmeten omdat het iets te veel op "lawaai" leek. Maar aangezien smaken veranderen (en the Fall of Troy er zwaar leentjebuur zou bij hebben gespeeld), dus toch nog eens opgezet. De meeste nummers hebben inderdaad een simpele structuur, maar dat is natuurlijk geen punt van kritiek. Het zijn allemaal erg leuke nummers met zéér aanstekelijke riffs, energieke ritmesectie en een tamelijk hoog meeschreeuw karakter.

Het album heeft geen zwakke plekken, en vele hoogtepunten, dus 5*, zo simpel is dat.

Onder wat voor genre valt dit eigenlijk?

Rock/ Punk

Aha

op en top emocore

Post-Hardcore

Volgens mij pop-punk..

Post-screamo-pop-emo-core-punk natuurlijk.

Wat is hier pop-punk aan? Een nummer als Arcarsenal beukt zo door zo'n Billie Joe Armstrongetje heen. Ik vind het meer hardcore met wat prog en psychedelica invloeden (maar die zijn wel heel weinig aanwezig). Mijn referentiekader is Fugazi en Sonic Youth.

Je snapt het grapje niet

Popmuziek & jongensvriendschappen - er bestaat soms een causaal verband tussen die twee

Tijdens de zomer van 2001 hoorde ik tijdens de avonduren op Studio Brussel een nummer waarin een grandioze lel werd uitgedeeld aan de luisteraar ("Yes! This Is The Campaign!"). De dag erna fietste ik als een ware wielertoerist (lees: nogal onstuimig) , aangejaagd door een vreemdsoortige opwinding, naar Gent - op zoek naar "Relationship of Command".

Thuisgekomen dacht ik voor het eerst de stem van mijn generatie te horen: geagiteerd ("pattern againt user - dilated/bastard waiting for nothing"), levendig, assertief (Ja, ik heb 't nogal hoog op met de tachtigers ).

En de muziek klonk ten alle tijde hyper-dynamisch (luister 'ns naar de gitaarintervallen in "One Armed Scissor"). Ik was nogal gewonnen voor deze langspeler

Een maand later trek ik opnieuw naar de hogeschool. Op de trap raak ik aan de praat met een jongen die zich kort daarvoor "Mule Variations" van Tom Waits had aangeschaft. Of hij reeds "Relationship Of Command" had gehoord? Dat had hij niet.

En is het toevallig dat deze langspeler enorm veel ter sprake komt wanneer we weer 'ns te lang ouwehoeren over popmuziek? Ik zei het al: muziek van mijn generatie. Iets voor de kinderen later

Over een jaartje nog een keer proberen.Voor nu 2,5.Op de een of andere manier pakt het me niet.Stem lijkt trouwens wel heel veel op RATM.

De stem van Cedric lijkt op die van Azch de la Rocha? Hoewel er weliswaar met behoorlijk wat kracht en overtuiging gezongen wordt zijn er verder echt nauwelijks overeenkomsten.

De la Rocha spuugt echt zijn gal over alles en iedereen heen en komt daarom veel krachtiger over. Cedric is over het algemeen toch wat ingetogener en niet zo rauw.