Deep Purple - Now What?! (2013)

Ik vind het een bijzonder fijn album en het is inderdaad meer Perpendicular meets Perfect Strangers dan iets anders.
Wat mij betreft geen zwak moment, zelfs de bonus track, de Jerry Lee Lewis cover, klinkt heerlijk met een uitmuntende Gillan. Maar wanneer ik alleen Gillan noem doe ik de rest tekort. Zonder dat ik te enthousiast wil klinken leverd de hele band een top prestatie, een prestatie waar ik op gehoopt had, maar niet zeker van was of het er ooit nog van zou komen. Deep Purple heeft me met dit album een blij persoon gemaakt.
En ja Lura zo zie je oudere mannen zijn nog heel goed in staat een knap staalte werk af te leveren, ik kan je dan ook aanraden een opterden van ze te gaan bijwonen, ze zullen je niet teleurstellen.

Hopelijk lekker veel materiaal van dit album in Zwolle in oktober. En inderdaad, na alle (terechte) lof voor Morse en met name Airey wil ik me aansluiten bij Sweet Lucy dat ook Gillan zéér sterk overkomt op deze plaat.

Inderdaad Mr. Rock, ik hoop ook dat er veel gespeeld gaat worden van dit nieuwe album. Daar Deep Purple nummers live vaak nog veel lekkerder klinken beloofd het veel goeds indien een (groot) deel van de setlist uit nieuw materiaal bestaat. Dat gezecht hebbende ben ik erg benieuwd welke nummers dan op de setlist zullen verschijnen en welke het niet gaan halen. Derhalve naast kaarten voor Zwolle toch ook m'n kaarten voor het Lokerse optreden maar besteld. Als ik al een keus zou mogen maken en een aantal nummers zou mogen noemen dan gaat het denk ik om Hell to Pay, Blood from a Stone en Uncommon Man, terwijl Above and Beyond mij ook erg kan bekoren. Mochten ze alles spelen dan vindt ik het ook prima !

Weirdistan, Out Of Hand en vooral Aprés Vous mogen ook zeker op de setlist staan. Vincent Price zou live ook wel vermakelijk uit de verf kunnen komen.

Dat is inderdaad de beste beschrijving voor dit album!

Je kunt het net zo goed een soloalbum van Steve Morse noemen

Dan zijn de rest van de DP platen zeker Blackmore soloalbums?

Nou Neal Peart, je hebt Steve Morse zijn solo werk hoog zitten heb ik eerder gelezen.........................je zult dus wel tevreden zijn. aantal sterren omhoog dan maar.............

Ik vind het meer een soloalbum van Airey. Morse is hier veel minder aanwezig dan op zijn vorige DP soloalbums.

Circa acht jaar hebben de fans moeten wachten op een nieuwe plaat van Deep Purple. Intussen is hun vaste keyboard speler John Lord overleden, een onvervangbare schakel in de band toch. Deze plaat Now What?? werd dan ook uitgebracht als eerbetoon aan deze klasse artiest. Het zal u niet verwonderen dat de synthesizer op dit nieuwe album een grote rol krijgt toebedeeld?

Het eerste wat opvalt, is de instrumentale aanpak. Deze primeert duidelijk boven de vocalen. Mede misschien omdat Ian Gillan niet meer de stem heeft die hij ooit had? In alle geval wordt hij over het algemeen op dit album gespaard, de hoge uithalen hoeven niet meer, dus kunnen de sterke aspecten van zijn stemgebruik meer tentoon worden gespreid. Maar de rode draad is dus het keyboard en gitaar van Morse.

We hadden het al over de opvolger van John Lord. Nu, Don Airey doet het gewoon schitterend, wij zijn er zeker van dat John vanuit zijn graf met een brede glimlach mee luistert naar wat deze jongen doet met de toetsen. Een mooi voorbeeld is het prachtige Uncommon Man , dat een waar kippenvelmoment mag genoemd worden. Schitterend gewoon en een waardig eerbetoon aan The Master Himself.

Deep Purple - Now What?? - Snoozecontrol.be

Nog eens geluisterd en Uncommon Man heeft inderdaad die sublieme gitaarklank en bovendien buitengewoon fraaie opbouw.

Erg lekker album dit. Er hangt ook iets van een gezellig sfeertje of zo.

Je wil het bijna niet toegeven maar zo op het tweede en derde gehoor doet het eerder genoemde nummer toch wel erg denken aan David Gilmour.

Alsof die patent heeft op het exceptioneel gelikte gitaar geluid.

Ja, ergens wel eigenlijk.

Ik kan me hier wel in vinden. Er is weinig echt spectaculairs aan Now What, maar ook met de verwachting van een wat ingetogenere rockplaat, en daarmee ben ik aan de plaat begonnen, valt het me tegen. Ik heb in dit genre veel en veel betere albums gehoord.

Gewoon echt een heel leuk gezellig album. Kan niet anders dan hier vier sterren aan toekennen.

Heerlijk riffje ook op Body Line bijvoorbeeld.

Had zo op Who Do We Think We Are kunnen staan!

Vooruit, 4,5. Ik aarzelde nog tussen 4**** en 4,5. Maar eigenlijk hebben de heren het wel verdiend.

De oudjes, op meerdere fronten overigens, doen het nog best. Op de hoes wordt met een stickertje gesproken over (het inderdaad ook geweldige) Perfect Strangers meets Made in Japan.
Dat van Made in Japan sla ik maar over maar Perfect Strangers is nog niet eens zo onaardig bedacht.

Nu is het wel zo, dat daar nog Jon Lord en Ritchie Blackmore op speelden, toch bepaald niet de minsten.
Maar Don Airey en Steve Morse hebben zich in de loop van de jaren de "Deep Purple sound" dusdanig eigen gemaakt, dat Now What?! eigenlijk inderdaad wel een beetje klinkt als de directe opvolger van Perfect Strangers.

Om de waarheid te zeggen, vind ik Airey geweldig op de toetsen, laat ik dat voorop stellen. Morse ook een ijzersterke gitarist.

Alleen, als je het mij ten tijde van Perfect Strangers zou hebben gevraagd of Deep Purple nog zou klinken als Deep Purple bij een vertrek van Blackmore en Lord, had ik waarschijnlijk negatief en afwijzend gereageerd. Dat alles in 2013 dan toch nog klinkt zoals het klinkt is natuurlijk dan ook een compliment voor het overgebleven trio Gillan, Paice en Glover.

Ik ben binnen de band altijd de grootste fan van Ian Gillan geweest, trek ook direct partij voor hem bij de discussie dat hij of Ritchie Blackmore uit de band moest wegens niet door één deur kunnen. Ik ben blij dat altijd gedaan te hebben want uiteindelijk is Ian Gillan naar mijn smaak onvervangbaar, zijn karakteristieke stemgeluid een stuwende inspiratie voor Deep Purple. Vocaal heeft hij ook nog maar weinig ingeleverd.

Ze hebben alleen wat oudere koppen gekregen, maar wie niet.

Now what?! heeft ze uiteraard enige jaren gekost. Ze bevinden zich in een situatie dat ze niet jaarlijks meer met een album hoeven te komen, gezien de staat van dienst, en kunnen zich veroorloven te komen met een cd die ook echt nog iets toevoegt aan hun oeuvre.

Die achterliggende gedachte, maakt dat er alle tijd is voor componeren, uitproberen, totdat een nummer echt goed is voor een album. Dat het dan een paar jaar duurt, inderdaad, So What?! Het is een album dat kan wedijveren met het betere werk van Deep Purple ooit. Dat zal de leden zelf in ieder geval ook veel deugd doen.

Wat een geweldig album! Ik had na de vorige albums niet verwacht (zoals velen waarschijnlijk) dat Deep Purple nog eens zo voor de dag zou komen maar met het 'verse' bloed van Don Aerey hebben de mannen toch weer nieuwe inspiratie weten te vinden. Wat speelt die man een heerlijke partijen op dit album! Steve Morse is ook weer in optima forma.

Benieuwd hoe dit over een maandje op Wacken Open Air klinkt

En dat was me toch een dijk van een plaat

Ik zie de link niet zo. Ik vind het meer een nummer dat zo op Purpendicular had kunnen staan.

Tweemaal achtereen gedraaid op mijn Ipod en verhoog mijn stem met een half.
Het blijft m.i. een prima Steve Morse album. Althans zo zie ik het

Ja dat was zeker helemaal geen slechte plaat nee, het was anders dan de platen daar voor maar dat maakt toch niks uit?
En nee, vind Bodyline niet een typisch Purpendicular nummer..

Is het niet gewoon een typisch Now What nummer ? Zou het zelf wel zo willen noemen.

Het laatste dat ik meekreeg van Deep Purple was Rapture Of The Deep. Een aardig album, maar ook een album dat ik gauw weer vergeten was. Now What ?! is wat mij betreft exact hetzelfde. Hoogstwaarschijnlijk. De promopraatjes zijn harder aangezet dan voorheen en dus kwam het album onder mijn aandacht. Een paar rondjes maakt mij pijnlijk duidelijk dat Deep Purple vooral muziek maakt om de gewrichten en spieren gesmeerd te houden. Het achterste van de tong krijgen we niet meer te zien. Wat overblijft is een gezellig alledaags en enigszins gezapig rockplaatje. Jammer dat zulke muzikanten niet nog het uiterste van zichzelf vragen. Aan de andere kant voert het te ver om dit slecht te noemen.

Tja, beetje hetzelfde verhaal hier als met de nieuwe van Black Sabbath.

Daar kan ik dan wel weer erg van genieten.

Jij ziet ze zeker niet vaak live? wat deze mannen op deze leeftijd nog kunnen is gewoon knap.
Op dit album halen ze juist wel alles uit de kast, Ian Gillan is bijvoorbeeld al 67 jaar en straalt nog steeds een hele hoop energie en plezier uit.

Energie en plezier ja. Dat hoor ik hier ook wel. Maar wat ik bedoel is dat het voor mijn gevoel ontbreekt aan de drang om het onderste uit de kan te halen. Het klinkt me wat te gemakkelijk in de oren zogezegd. Het raakt me dan ook niet. Alsof ze gisterenavond in de pub hebben afgesproken om vandaag voor de lol even een plaatje op te nemen.

Wie luistert er sowieso naar promopraatjes om daar zijn oren naar te laten hangen en van wie zijn ze dan afkomstig?

Wat mist Now What?! om te kunnen spreken dat we het achterste van de tong wél hebben gezien? Wat is muziek om gewrichten en spieren gesmeerd te houden?
Wanneer vragen artiesten wél nog genoeg van zichzelf en wanneer precies niet meer?

Het zijn mij allemaal teveel loze kreten. Afgezet, ook tegen het betere werk van Deep Purple bij de reünie in de jaren '80, vind ik Now What?! zeker niet minder.

En dat mag, gezien de leeftijd inmiddels van de heren, toch wel als een prestatie worden gezien.

Als ze hier niet het achterste van hun tong hebben laten zien, voor wat de uitdrukking dan ook waard is, is dat al 40 jaar zo en gaat het ook niet meer komen. Maar toch knap dat ze dat al die tijd al achterwege hebben kunnen laten...

Het is de bedoeling van mij naar het concert in Zwolle te gaan, a.s. 19 oktober. Ik hoop dat net als met Abandon destijds het geval was, de meeste nieuwe nummers vervangen zijn door de voorspelbare ouwe hap. Kan mij dat schelen, heb ze na '96 niet meer live gezien dus kom maar op met dat concert. Naar ik vernomen heb staan er niet bijzonder veel nummers van Now What?! op de setlist. Ik heb dit album drie of vier keer gehoord en ben niet onder de indruk. Rapture of the Deep en Bananas bevallen mij beter, misschien dat die 2,5 nog een keer een 3,0 wordt, maar meer zit er niet in. Ik zet net zo lief een album van Steve Morse (Band) op, of de laatste twee albums van Whitesnake, of een soloplaat van Ian Gillan. Aanschaf om mijn collectie bij te houden vind ik in geval van Now What?! niet nodig.

Interviews. Videoclipje van Vincent Price. Sprak me aan. Raak ik geïnteresseerd en ga ik luisteren. Ik benijd je als de albums bij jou als vanzelf door de brievenbus komen waaien.



Dat weet ik ook niet precies, maar het ene album doet me opveren en het ander laat me op mijn stoel zitten. Now What?! valt m.i. in de laatste categorie. Het klinkt me zoals gezegd veel te gezapig en ook te veilig. Ik mis de nodige emotie en oprechtheid. Dat zijn zo van die ondefinieerbare dingen die de smaakpapilletjes kietelen.


Nu ga je mij de maat nemen door je eigen beleving af te zetten tegen de mijne. Ik kan jouw argumenten net zo loos noemen zoals jij de mijne als loos betitelt.



Zoals deze loze kreet hier bijvoorbeeld. Ja ze draaien lang mee. Ja, dat is ondanks alle strubbelingen best een prestatie. Dus moet ik alles maar voor zoete koek slikken? Dat dacht ik dan weer niet.




Op Machine Head en In Rock wordt op het scherpst van de snede gemusiceerd. Het lijkt wel alsof de muzikanten destijds hun rol moesten afdwingen. Zo beleef ik dat. Zinderende toetsen/gitaarduellen en gillende zang van Gillan. Een eigenwijze drummer die de weg wijst. En een dwingende bassist die het nog even extra omkadert. Wijs mij dergelijke momenten aan op Now What?! en ik zal voor eeuwig zwijgen. Een album waarop het gezelligheid troef is. Prima als je daar je kwijl overheen wilt laten lopen, maar ik doe even niet mee. Zonder dat ik het in de grond trap overigens. Daar bevat het teveel kwaliteit voor.