KISS - Dynasty (1979)

Zucht, Kiss is Kiss. En Stanley en Simmons zijn er rijk mee geworden. Ze hoeven in elk geval niets meer, maar ze doen het nog wel. En wat mij betreft hebben ze wel degelijk bestaansrecht.
Dynasty is artistiek niet het beste inderdaad, maar Kiss was duidelijk toe aan wat anders, dus in dat opzicht hoort zoiets wel thuis in de achtbaanrit die de band in de jaren 70 doormaakte.
Overigens ben ik niet van mening dat alleen de periode 75-77 een artistiek hoogtepunt was. Voor zover je van een artistiek hoogtepunt kan spreken met een band die als hoofddoel heeft om de hele nacht te rocken en rollen en de hele dag te feesten.

kiss zat ten tijde van revenge volledig aan grond financieel door de extravagante levensstijl van stanley en Simmons, dus op dat moment moest er wel degelijk weer geld verdiend worden. Dus een reunie was een handige marketing truc. Maar ik geniet nog steeds van het oude materiaal, hoor. ik hoor dat je een fan bent en dat is mooi. i heb mijn horizon verbreed (jij ook wel, vast en zeker) en heb veel andere (en betere) dingen ontdekt. maar ik bewonder je loyaliteit. voor mij is Kiss de oude tijd, niet de jaren 80 en 90. ik heb ze destijds live gezien en vond het leuk.

Natuurlijk heb ik veel betere dingen gehoord en gezien. Maar Kiss kan bij mij op onverklaarbare wijze een potje breken. De privé beslommeringen van de heren interesseren mij niets en daarom ben ik ook niet echt gevoelig voor verbitterde statements dat Simmons alleen maar geld wil zien. Dat was al zo toen Kiss begon en dat zal echt altijd zo blijven. Maar zolang dat aardige albums en concertreeksen oplevert, hoor je mij niet klagen.

ik respecteer je mening.

Op dit album staan bijna alleen maar sterke nummers. Het klinkt allemaal nogal radiovriendelijk, maar daarom is het artistiek niet minder dan bijvoorbeeld een achterlijke meezinger als Rock and Roll All Night uit vroegere jaren.

Met dit album brak Kiss wel echt helemaal door en werd er zowat voor het eerst hard rock op gewone radiozenders gedraaid. Ook al was het dan eigenlijk geen echte hard rock meer.

Ik vond dit als kind al goed maar nu nog steeds. In rockmuziek speelt de bas meestal een ondergeschikte rol en als ik dan die vette meeslepende bas in Sure Know Something hoor dan vind ik die crossover wel geslaagd.

Peter was elke avond dronken en is uit de band gezet omdat hij niet meer te handhaven was, wat al blijkt uit deze opnames

YouTube - Kiss - Beth (Peter Messes Up Lyrics Super Funny!) - Dynasty Tour Largo, MD (UNCUT VERSION)

Persoonlijk staat Dynasty in mijn top 5 KISS platen. Ik vind alles erg goed en de allerminst verouderd. Minste nummer vind ik X-Ray Eyes.

Iedereen heeft het maar over de Disco plaat, ik hoor het niet. Bijna Disco denk ik aan Donna Summer of the Village People maar zeker niet aan Hard Times, Save Your Love, Sure Know Something, etc....

Commentaar en neerkijken op anderen is tot daar aan toe, maar 'noblesse oblige', dus dan alsjeblieft wel het woordje 'die' vervangen voor 'dat'.
Je verwijst naar HET verschijnen, daar hoort 'dat' bij. Je mag ook 'die' laten staan, dan moet je 'had' wijzigen in 'hadden', dan verwijs je naar de solo albums.
Dus: 'dat' gebruik je bij 'het', 'die' gebruik je bij 'de' of meervoud.

Waarom staat er bij ieder nummer eigelijk dat het samen is met Anton Fig?

Omdat Peter Criss in die tijd niet goed in staat was te drummen voor Kiss. Op Unmasked gebeurde een jaartje later hetzelfde.

De link tussen Anton en Kiss werd al eerder gelegd toen hij de drums voor zijn rekening nam op het '78 solo album van Ace Frehley. Ace en Anton zijn goede vrienden.

Omdat Peter Criss maar op één nummer drumt, de rest wordt door Anton Fig gedaan.

Anton Fig is de drummer van The David Letterman Show en ook degene die op alle solo platen van Ace Frehley drumt.

Oké, hartelijk dank!

Dat ene nummer dat wel van door Criss gedaan is, is wel direct één van de klappers van de plaat.

Ik geef dit album 2.5 ster, niet omdat ze ineens een soort van disco-rock zouden maken of echt commercieel werden maar meer omdat de helft van dit album gewoon slechte of matige songs bevatten !
Zo vind ik de laatste 3 songs nogal saai en simpel, "2.000 Man" een slechte cover is en "Dirty Livin'" houd ook niet over....

Ja. de singles vind ik echt wel goede nummers en heb wel bewondering dat ze ineens wat anders probeerden.
Jammer dat er niet wat meer echt goede nummers op stonden....

Commercieel, disco,... kan me allemaal niks schelen. Goed is goed
Ik ga niet beweren dat dit het beste album aller tijden is, want dat is het ook niet.
Toch vind ik er geen enkel echt slecht nummer op.


waarom verschilt de tracklist op de hoes van de elpee met de werkelijke tracklist?

Het Enigste nummer waar Peter Criss op drumt, is ook het
beste nummer van het album

Goed album, niks meer en niks minder vind ik. Achteraf gezien (en dat is altijd makkelijk praten, dat besef ik) was het een prima zet om het muzikaal eens over een andere boeg te gooien. Ook erg gedurft vind ik. 2000 man en Sure know something vind ik briljant! De rest heel aardig maar nooit echt slecht.

[quote]derkrijks schreef:
En Tommy Thayer en Eric Singer? Een belediging, doe het dan zonder make up. Criss en Frehley zijn onvervangbaar. Gene Simmons is gewoon een vuile graaier.[/quote


Simmons is een gekwiekste zakenman , maar ja , dat is Mick Jagger ook .

Frehley en Criss ? Zijn natuurlijk wel de oerleden , maar lijken mij geen mannen waar je op kan bouwen . En Eric Singer is gewoon een betere slagwerker .

Maar nogmaals : Kiss was leuk voor de tijd het duurde . Ik vind het eerlijk gezegd een tikkie zielig om je alsnog weer in zo'n spacepak te hijsen en al die make-up .
Zonder al die toestanden zou het wellicht nog iets geloofwaardiger zijn .

Blijft een leuke albumhoes.
Je ziet Gene Simmons schrikken als hij in de spiegel kijkt.
De afspraak was namelijk dat hij als zonnebloem geschminkt zou worden.

Dit is commercieel gezien hun hoogtepunt vind ik. Maar zoals op de meeste albums van Kiss is de helft van de nummers overbodig en een stuk minder genietbaar.

Kiss is voor mij daarom ook de ultieme verzamelaar band, al zijn er best een paar albums de moeite waard van hun, Revenge, Music From The Elder, Creatures Of The Night en Destroyer.

Deze en Animalize heb ik van Kiss en verder Kiss Gold en Millenium vol 2. Voor mij voldoende van Kiss om in huis te hebben. Een goede band is het, maar vind het een wisselvallige band vooral.

Maar een muziekliefhebber moet zeker een album van hun in huis hebben vind ik.

Ik mis vooral Alive! in je opsomming. Dat is denk ik wel de meest essentiële Kiss release.

Dynasty is denk ik niet commerciëler dan de overige Kiss releases. Wel spraken de singles Sure Know Something en I Was Made For Loving You een veel groter publiek aan.

Alive en Alive II zijn natuurlijk essentiele Kiss albums, daar heb je gelijk in.

Ik ben een enorme liefhebber van live albums, maar de 2 live albums van Kiss kunnen mij niet echt bekoren.

De verzamelaar Gold met het beste uit de begin jaren van Kiss, daar staan een stuk of 6 live nummers op van hun eerste 2 live albums. Voor mij mooi genoeg.

Ik heb geen enkele van de 2 live delen ooit in zijn geheel uit kunnen luisteren.

Essentieel is dat Kiss uiteindelijk doorgebroken is met het album Alive . Want erg succesvol waren ze niet met de studioalbums voor die release . Ondanks dat het een livealbum is , is het zeker hun belangrijkste plaat geweest . Dynasty is een idee dat past in het tijdsbeeld van toen .
Veel bands meenden mee te liften op de enorm succesvolle discorage . Uit welke hoek je dan als band ook mocht komen , het was hot en commercieel interressant om daar iets mee te doen . Voor Kiss een buitenkansje en inderdaad , I was Made For Loving You en ook het album werd direct opgepikt door het grote publiek .
Toen begin jaren 80 de band de pakken en de schmink ( voorlopig) vaarwel zei , deden ze ineens mee met de hairbands die in opmars waren , al werd het succes nooit meer overtroffen , het tijdsbeeld werd goed in de gaten gehouden .
Kiss is duidelijk niet de meest oprechte band op aarde , want na het unpluggedavontuur werden Peter Criss en Ace Frehley weer aangenomen en weer in hun oude suit gehezen .
Even zalen doen uitverkopen , cashen en natuurlijk werden de 2 buitenbeentjes weer de wacht aangezet . Voorspelbaar en volgens verwachting . Om tenslotte het afscheid aan te kondigen , en doodleuk door te gaan . Ze hebben een paar aardige albums gemaakt en hebben door hun originele image hun plaatstje verdiend in de rockbizz , maar echt serieus heb ik deze Amerikanen nooit genomen .

Welke artiest / band is nu wel oprecht die al 30 jaar bestaan ?

Vrijwel allemaal zijn ze gezwicht voor dikbetaalde reunie tournee's, wat dat betreft is de meest oprechte band ABBA.
Die zijn nooit meer bij elkaar gekomen, zelfs ondanks het aanbod van 1 miljard dollar (10 jaar geleden) om zo'n 100 concerten te geven.

Nee die lui hebben geen stuiver meer willen verdienen aan ABBA door middel van dubieuze musicals en films en zo.

Prima zo, ABBA dus ook niet oprecht.
Allemaal hetzelfde dus, zou niet inzien waarom Kiss minder oprecht is als de andere geldmachines.

Zeker met die stelling eens , maar ik zeg ook niet dat andere bands/artiesten van toen wel oprecht zijn .

Maar het gaat hier over KIss volgens mij . En misschien draagt Kiss het wel een ietsie pietsie meer uit dan andere artiesten .

Wat is wel/niet oprecht ?
Volgens mij heeft Kiss er wel voor gezorgd dat hun concerten nog betaalbaar waren om te bezoeken en zorgen ze ervoor dat de echte fans nog de kans krijgen om ze eens in de zoveel jaar te zien.

The Eagles en Tom Waits rekenen woekerprijzen voor hun concerten, Tina Turner heeft volgens mij het wereldrecord stoppen en come-backs op haar naam staan.
Dan heb ik het nog niet over die z.g Night of the Proms artiesten, maar dat maakt me allemaal niet uit want iedereen moet maar weten hoe ver hij daar in meegaat.

Kiss was uniek in de jaren 70 en het succes kon natuurlijk alleen maar minder worden.
Trouwens eind jaren 80 waren ze best redelijk groot weer vooral in the States.

Ikzelf heb ze 2x live gezien, een keer op het z.g Monsters of Rock festival in Tilburg (1987 of zoiets) en dat was vele malen beter als hun concert in Utrecht een jaar of 10 later met de originele line-up.

Tuurlijk is Kiss wel oprecht, vooral tot hun wereldberoemde hit I Was Made For Loving You uitkwam, maar ik snap wel wat bikkel2 bedoeld. Het zijn gewoon vooral gewiekste zaken lui die een degelijk leven lijden, maar door die rare apen pakken rock en roll en iets bijzonders wilden uitstralen. Ze leven erg gezond en volgens mij heeft nog nooit een bandlid drugs of drank of maar iets anders gebruikt wat naar rock en roll neigt. In dat opzicht is het wel een beetje nep en heeft de exhorbitante uitstraling samen met hun wereldberoemde hit hun met name op de kaart gezet.

Een compleet album kan ik ook niet volledig beluisteren, maar overal staan wel een paar goede nummers op die de moete waard zijn. Meestal staan die goede nummers op verzamelaars, en vandaar dat het in mijn ogen vooral een band is voor een verzamelaar.

Music From The Elder is het enige album samen met Revenge misschien wat wel erg oprecht en gemeend klinkt na hun beroemde hit uit 1979 van dit album af.

Er zijn trouwens genoeg mensen die Kiss alleen maar van dat ene nummer kennen, terwijl ze natuurlijk heel wat meer moois en goeds gemaakt hebben dan dat ene nummer.

Stanley en Simmons zijn voorbeeldig als het gaat om gezond leven. Simmons schijnt verslaafd te zijn aan sex , nu ja , moet kunnen .
Frehley en Criss waren het andere uiterste . Vooral met grote hoeveelheden drank wisten de drummer en de gitarist wel raad . Ook de muzikale prestaties gingen achteruit van de 2 . Op Dynasty is Criss nog wel de officieele Kissdrummer , maar speelt er amper op mee .

Toen ik acht was had ik geen boodschap aan de onderlinge verhoudingen binnen KISS. Ik vond het het beste wat op dat moment voorhanden was en de chemische reactie in mijn hersenen was een feit. Pas rond 1999 werd ik minder fanatiek. Ik vind Dynasty nog steeds een erg sterk album. Magic Touch is mijns inziens het minste nummer. Een hoop KISS fans haakte af maar dankzij dit album werden ook een hoop nieuwe geboren. Het kan aan mij liggen, maar 32 jaar later hoor ik nog steeds niet wat hier zo "disco" aan moet zijn. Afgezien van de basslijn in I Was Made For Lovin' You valt er toch weinig te dansen.... of ben ik nou gek!