Daft Punk - Random Access Memories (2013)

ik vind dat laatste stuk van Giorgio By Moroder juist zo onnodig, het verpest haast het nummer voor mij. ben het voor de rest eens met je favorieten, alleen mogen daar Within , Touch en vooral Beyond wel bij, vooral het einde van Touch en mag Get Lucky weg.

ode aan de disco, geen karikatuur maar naar de ziel en voorspelbaarheid, toch blijft het er iets over voor fijnproevers ***

Onder welke steen heb jij de laatste 10 jaar geleefd?

Leuk album maar niet voor mij. Het gehele album is een verzameling van leuke pop nummers sommige wat aanstekelijker dan de ander. Voor mij is dit niet nodig want er zijn genoeg artiesten die dit soort muziek maken, Daft Punk hoeft dat niet te doen wat mij betreft. De laatste minuut van het album komt het dichtste bij de Daft Punk die ik graag wil horen. Jammer dit, maar ik houd het bij Homework...

Ik ben echt euforisch over deze plaat Ben benieuwd hoe lang dat nog gaat duren.

Ik blijf maar hangen bij The Game of Love. Ongelooflijk, wat een heerlijk nummer. En ook is het tof hoe de muziek Moroder's verhaal ondersteunt. Ben niet helemaal overtuigd van dit nummer, maar zo'n mix tussen spoken word en muziek heb ik niet veel vaker gehoord op een popalbum.

Ik ben er ook maar eens aan begonnen, eindelijk, want hier heb ik toch best lang naar uitgekeken.
Het album opent nog vrij sterk met Give Life back To Music, maar dan gaat het tempo er al helemaal uit met The Game Of Love, jammer, want dat is een erg saaie en slome track.


Giorgio by Moroder is wel lekker Alleen wel iets te lang naar mijn mening.

Het nummer Within met Chily gonzalez lijkt wel een grap, dat nummer slaat echt nergens op.

Subtiliteit is niet besteed aan veel mensen merk ik al.

Het album begint hier in ieder geval op zijn plaats te vallen.

Met een bang gemoed naar dit album uitgekeken (wordt dit de tweede Human After All?) maar natuurlijk wel heel erg reikhalzend, afgaande op de legendarische discografie van deze geniale muzikanten. Off course. En dit album valt niet tegen, sterker nog, in een woord: wat een mind blowing ervaring dit. Daft Punk did it again! Na de eerste beluistering schoot het woord 'meesterwerk' me te binnen en nu bij de tweede beluistering wordt het alsmaar beter. Lekker, uiterst gevarieerd en geniaal. Thanks Daft Punk voor je fijne muziek!

The Game of Love begint hier ook meer en meer te landen, fantastisch nummer!

Staat saaie muziek maken tegenwoordig gelijk aan subtiliteit?

De tragere nummers lijken me hier even subtiel als de gemiddelde Eurosong-ballade.

Touch is bijv. schandalig slecht. Als Giorgio by Moroder kunst is, dan mag Touch zeker kitsch genoemd worden. Tussen kunst en kitsch, valt dit album gewoon zeer tegen.

Niet verbaasd om deze negatieve reacties, het was duidelijk dat Daft Punk hier niet de club/house liefhebbers en oude fans mee wou vermaken. Net als met elk studio album slaan ze een andere richting in, ditmaal in grootse vorm: rijk aan 'echte' instrumenten om daarbij niet de electronica (syntheziser/vocoder) uit te sluiten. Een wonderlijk, rijk album is het resultaat. Liefhebbers van soul/funk en jazz kunnen goed uit de voeten met dit album. Een uitgebreide review zal nog wel volgen, maar na 3 luisterbeurten staan die 5* op hun plek. Wellicht het beste wat DP gemaakt heeft, maar daarvoor heb ik nog meer luisterbeurten nodig.

Dankje om de spreekwoordelijke nagel op de kop te slaan. Ik kan me nog herinneren dat Discovery na Homework aanvankelijk door het publiek lauw werd onthaald omdat het 'anders' klonk. 'k Vind het net verfrissend aan het duo dat ze niet aldoor die bekende weg willen inslaan. En deze plaat klinkt, na ook mijn derde luisterbeurt, nog steeds fantastisch!!!

Na twee volledige luisterbeurten blijkt het maar een teleurstellend album te zijn.
Kan natuurlijk wel nog veranderen. Ik had niet verwacht dat het zo'n traag abum ging zijn.
het neigt zelfs naar de saaie kant. Touch is te kitcherig, Giorgio by Moroder duurt wat te lang, Beyond en Motherboard gaan nergens naar toe en kabbelen maar wat voort.
Hier en daar zit er een leuk nummer tussen.
Dit zijn de meer uptempo nummers die wat funky zijn.
Jammergenoeg zijn er maar een stuk of 3 funky nummers; Give Life Back to Music en de 2 nummers waarin Pharrel en Nile Rodgers te horen zijn. Of eigenlijk gewoon de nummers met Nile Rodgers...
Fragments of Time is niet slecht maar is ook weinig speciaal. Instant Crush is gewoon een leuk nummer dat op Comedown machine had kunnen staan. Een album dat ook zo spectaculair niet is. Doin it Right is een geweldig nummer.
De zang van Panda Bear maakt het nummer.
Contact is een matig einde voor een matig album.

Hopelijk is dit een album dat meerdere luisterbeurten vraagt om begrepen te worden.
Ik vrees ervoor.

Ik ben opgegroeid met de muziek van Daft Punk, en als één van de weinigen is "Human After All" uitgegroeid tot mijn favoriete album van ze. Snoeihard, zwaar, compromisloos en in combinatie met de tour die ze er vlak na deden (wat tevens mijn eerste concert ooit was als 16-jarige) heb ik daar goede herinneringen aan. Lang golden Thomas en Guy-Manuel dan ook tot mijn favoriete artiesten, al is dat de afgelopen jaren wat afgezwakt doordat ik meer interesse kreeg in andere genres. Toch was ik erg benieuwd naar hun nieuwe album, benieuwd waar ze mee zouden komen. De vele gast-artiesten maakten me ook nieuwsgierig, vooral hoe ze in samenwerking met Panda Bear zouden klinken.

Hoewel ik "Random Access Memories" de komende tijd zeker vaker ga luisteren, bevalt mij het geluid wat ze hier neerzetten totaal niet. Ik snap dat ze in een tijd waarin elektronische muziek duidelijk domineert een tegenbeweging willen maken, maar dit is duidelijk niet mijn ding. Muzikaal zit het goed in elkaar, iets waar je bij Daft Punk nooit over hoeft te twijfelen, maar ik vind het allemaal te harmonieus en organisch.

Het is alsof ik honderd minuten in een lift sta te wachten waar op het dakterras uiteindelijk twee nummers van ze zijn te horen die wél enigszins de moeite waard zijn, "Doin' It Right" en "Contact". Wie weet doe ik nu een aantal nummers te kort, maar afgaande van mijn eerste luisterbeurt is dit zo'n beetje mijn conclusie.

Voor nu een krappe voldoende, hoewel ik zowel Homework, Discovery als Human After All op de volle mep heb staan (hoewel daar ook een sentimenteel gevoel bij zit uiteraard...)

P.S. : Dit is het eerste studio-album zonder het logo voorop.

Get Lucky heeft op dit album wat aan kracht verloren of hoor ik dat verkeerd?

Dat hoor je verkeerd. Het is sowieso geen nummer dat poogt krachtig te zijn, integendeel.

De zin over het dakterras is wel erg treffend, maar ik heb zelf toch maar verhoogd naar 4*. Vind het eigenlijk wel een erg lekker album. Of het niveau Discovery en Homework gehaald wordt valt te bezien, daar kan ik op zijn vroegst over een jaar pas over oordelen als dit helemaal bezonken is.

Ik heb hetzelfde gevoel als Silky & Smooth.
De single alleen vind ik ook beter klinken.

In mijn ogen totaal niet. Juist een stuk beter dan de single versie. Completer en er zit meer een opbouw in het nummer. Ik vind het album geweldig. Stuk voor stuk goede nummers. De een beter dan de ander, maar allemaal goed. Ondanks dat het album misschien iets rustiger is dan ik had verwacht, vind ik er genoeg bijzonders aan. De rustige nummers als Fragments Of Time, Beyond en Motherboard vind ik misschien wel de beste nummers van het album. Dit album ga ik de komende tijd erg veel draaien.

Tja, DP heeft zelf in hun spaarzame interviews aangegeven altijd op zoek te zijn naar iets nieuws: elk album starten als een beginner, starting from scratch. Elk album klinkt daarom compleet anders dan z'n voorganger: Homework was meer de techno/funk, Discovery disco/pop, Human After All electro/minimal en na het klassieke/orchestrale Tron Legacy, komt nu RAM met een organische soul/disco album.

Wat altijd duidelijk aanwezig blijft is die typische Daft Punk vibe, ook op RAM. Trouwens een tip voor de mensen die dit album niets vinden: Daft Punk heeft onlangs aangekondigd een eigen remix album te maken van deze, wellicht pakt dat beter voor jullie uit

Vind de album versie van Get Lucky ook veel beter. Ook al is de synthesizer aan het einde helaas nog steeds even kort vind ik hem er nu wel lekkerder inkomen omdat het refrein er niet meer aan vooraf gaat.

Oh wat heb ik uitgekeken naar dit album, zeker na de slimme marketing campagne opgestart met Get Lucky op Coachella. Na een kleine 24 uur een eerste oordeel

Give life back to music, heerlijk lekker, niets vernieuwends en tegelijkertijd erg slim gemaakt. De live gitaren geven dit nummer een extra lading. Dit nummer (en nog een aantal op dit album) gedijt het beste op een hete zomerdag. De boodschap zet de toon die DP met die album wil maken, levende instrumentatie in de dansmuziek. Of dat dan tot disco moet leiden, lijkt me niet vastgesteld.

The game of love, nog een stapje rustiger maar niet minder funky. something about us pt2 ?

Giorgio Moroder, hoewel het gedeelte na de "Click" erg, erg lekker is haalt dit nummer het evenwicht uit het album. Dit is absoluut een dansbare track, maar wordt gevolgd door de 'zachtste' track van het album. Ik moet nog steeds denken aan de soundtrack van Scarface, door de baslijn en synthesizer melodie.

Within Dit is de rustigste track op dit album en ook de minst interessante, afgezien van de flarden pianospel van Chilly GOnzales, maar ook die mogen de titel muzak dragen.

Instant crush, lekker popliedje in de lijn van face to face , maar wel wat minder. Doet mij denken aan Phoenix. Daar is helemaal niets mis mee overigens.

Lose yourself to dance, het broertje van Get Lucky. Steviger en minder catchy. ALthans nu. Iets zegt me dat dit nummer langer zal blijven hangen. De funk gitaar van Nile ROdgers met een stevigere beat en de zang van Pharell

Touch, echt een allegaartje, te veel ideeen in een nummer, ik lees verglijkingen met Dark Side of the Moon of Sergeant Pepper, maar nee. Dat niet. Experiment gefaald.

Get lucky , echt meteen topper en terechte 1e single.

Beyond, ik hoor zo duidelijk de basis van michael mcdonalds I keep forgettin, ook gesampled in Regulate door Waren G. Een nummer dat vervolgt op de eerste twee nummers van het album, die lome zomer vibe. Geweldig.

motherboard, heel erg mooi en experimenteel, organisch en filmisch. Ik heb alleen geen idee of en wanneer ik dit op zal zetten.

Fragments of time, sluit dan weer mooi aan op Instant Crush dus weer een Phoenix achtig zoet popliedje. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen, dat ik me afvraag of dit als het van een onbekende artiest was hoge ogen had gegooid.

Doin it right. Roept bij mij vanaf de eerste tonen een Daft Punk gevoel op. Iets tussen Homework en Discovery in. Tot de vocalen beginnen, die geven geen extra boost aan het nummer, integendeel. Zonder de vocalen had dit voor mijn gevoel een echt Daft Punk klassieker geweest.

Contact, waar Daft Punk op het debuut album bakken herrie maakte die leiden tot een geweldige climax (rock n roll, Rolling n scratching) gaat dit hier mis. Leuk, maar het leid nergens toe. Ja naar een irritant einde.

Wat ik denk dat zal gebeuren en misschien ook de bedoeling was , is dat legio remixers met dit werk aan de haal gaan de nummers uit elkaar strippen en zodoende de live ingespeeld loops gaan gebruiken en (her) ontdekken, wat dan zal leiden tot een revival van live instrumentatie in de "electronische" muziek. Het album zelf zal zoals vaker met genre benders, om die reden een klassieker blijken. Er staan voldoende nummers op die vaak gehoord zullen gaan worden. Dit album is lang niet zo goed of vernieuwend als Homework/Discovery maar zeker niet zo slecht als het vlakke Human after all
4* voor de ultieme zomerse feelgood plaat in het oeuvre van Daft Punk

Soulvol, funky, zelfs bij vlagen jazzy. Op zijn Daft Punks dus. Ik vind het op dit moment juist de minst saaie plaat die ze hebben.

Binnen de context van het nummer leidt het einde juist wel ergens naar toe. Volledige stilte na het verlaten van de stratosfeer en het bereiken van de ruimte. Al die herrie die je hoort, is het naderen van de geluidsbarriere als de space-shuttle de atmosfeer bereikt. De distortie kan wijzen naar een verstoorde radio-communicatie of een meer lugubere verklaring (dat de space shuttle explodeert)

Haha en Junkie XL twee sterren geven. Doe eens normaal.

Touch is hier het hoogtepunt wat mij betreft. Misschien juist omdat het er zo overdreven dik op ligt allemaal.

De rest is heus niet onaardig, maar mist gewoon punch.. Paar positieve uitschieters zoals Motherboard en Giorgio by Moroder, maar teveel eenheidsworstDisco met telkens weer die Nile Rodgers gitaarloopjes.
Daar heb ik op zich niets tegen (I love Chic) maar Daft Punk hoeft dat voor mij niet te doen.

De single Get Lucky is overigens zowat de minste track van het album wat mij betreft.

Één keer beluisterd, snap de kritiek, maar ik word er vooral heel erg blij van

Give Life Back to Music, lekker nummer. Samen met Contact en Get Lucky de nummers die er echt bovenuit springen. De rest is niet van dat niveau helaas..