Daft Punk - Random Access Memories (2013)

Precies, en dan om een slap actje als Daft Punk, wat bij zijn oprichting al over zijn hoogtepunt heen was

Niet geheel mee eens (hoewel ik mij nog steeds afvraag waarom dit album zo'n massale hype is), maar ik had MusicMeter hoger ingeschat wat betreft het tolereren van gebruikers die er een andere mening op nahouden, want met dit soort kinderachtige reacties kun je i.i.g. geen discussie voeren.

Ieder zijn eigen smaak Ponty, jij hebt hem wel al kunnen beluisteren, ik wou" lucky bastard " tegen je zeggen maar aan jouw stem te zien was het voor jouw blijkbaar niet zo'n prettige luister ervaring

Maar goed, die hype begrijp je toch wel ?

Een aardig populaire act die na een x aantal weer eens een nieuw album uitbrengt, jij was ook iemand die het meteen ging luisteren, zelfs nadat je het vorige album niet erg kon waarderen

Ik kan jou in elk geval goed tolereren, want Daft Punk heeft me altijd al geïrriteerd, punt uit. Vervelend camp actje op de rand van disco/dance/foute schijtsmaak. In Nederland scoort dat heel hoog, gezien de concurrentie hier weinig verrassend. Maar gezien de stand van electronica destijds en zeker nu, zielig.. de Prodigy out? Dan Daft Punk never in!

Orbit, probeer Alive 2007 eens van Daft Punk, echt een heerlijk live album

Korte puntenreview. Wat een cd, ‘k houd het gewoon niet droog. Heb ik niet vaak. I’m just like OMG. Staat al in m’n top 10.

Give Life Back To Music: geniale Chic meets Daft Punk tune. Eerste tune die ik hoorde en me nieuwsgierig deed maken naar de rest. En na de zoveelste luisterbeurt: what a song. Een song waar ik bij kan wegdromen. Mijn song. 5*

The Game of Love: een van de mooiste nummers ooit ofzo. Geen woorden voor . Hoe het overvloeit in elkaar. Echt, geen woorden voor. 5*

Giorgio by Moroder: instant klassieker en de beste denkbare ode aan de artiest. 5*

Within: dé melancholie met een ontzettende mooie melodie. 4,5*

Instant Crush: heerlijk popnummer. Mooie opbouw. En wat een outro! :-o 5*

Lose Yourself to Dance: lekker funky. 4*

Touch: geniaal nummer. Klassieke opbouw. Moeilijk te omschrijven hoe geniaal dit is. 5*

Get Lucky: heerlijk popnummer. Prachtige melodie . 4,5*

Beyond: een van de beste songs ooit gehoord. En hier ga ik dus huilen omdat ik het zo mooi vind. 5*

Motherboard: ook misschien een van de mooiste songs ooit. Rustige ambientachtige song, mooie opbouw. Like the perfect opbouw. 5*

Fragment of Time: perfect popnummer. Zit perfect in elkaar, heerlijk popnummer met een ziel en verrassende wendingen. 5*

Doing Right: ik ben weer aan ’t huilen. De volle mep. Heerlijk dansnummer dus. 5*

Contact: ook zo’n ontroerende song. Als je weet waar ’t over gaat. Indien niet is het ook gewoon een keigoeie boeiende song. 5*

De hype kan me niets schelen de kritieken van anderen ook niet. Er zullen maar zat mensen zijn die mij voor gek verklaren en niet door deze lofzang heen zullen komen maar het maakt niets uit. Ik heb deze plaat nu twee dagen in bezit en vrijwel contant geluisterd. Ik stop steeds waar ik mee bezig ben om terug te gaan zitten en luisteren. Het is geen ultieme dansplaat ook al staan er een aantal goede dansbare nummers op, het is een plaat waar ik naar wil luisteren, niet hier en daar een nummertje, nee het hele album, geen onderbreking, geen nummertjes skippen om sneller naar mij favorieten te kunnen, het hele verhaal in één keer. De emotie neemt regelmatig de overhand, van euforie naar melancholie en nostalgie, het wisselt elkaar in rap tempo af. Van feeëriek naar angstaanjagend van een brede smile naar prikkende ogen. Ik wentel me gelukkig rond in het geheel en raak een dik uur lang even van de wereld. Het is voornamelijk over the top maar op punten ook ingetogen, ik geloof dat dit voor velen een album is om van te houden of te haten. Ik ben een groot liefhebber van Daft Punk, vanaf het moment dat ik als twaalfjarig meisje Homework in bezit kreeg, maar dit had ik niet zien aankomen.
Bij de eerste keer luisteren was ik direct gelukkig en viel ik als een blok voor Motherboard en Contact welke persoonlijke favorieten zijn geworden. Giorgio by Moroder is daar inmiddels bij gekomen. Toch denk ik er met geen haar aan mijn hoofd aan om ook maar één nummer over te slaan, want ik ben van allen gaan houden.

Ik geloof niet dat ik ooit zo gelukkig ben geworden van muziek. Ik voel me als een klein meisje dat voor het eerst in het sprookjesbos rondloopt, gelovend in de magie en betoverd door het geheel. Wellicht dat ik over een aantal jaar de barstjes in de lak zal gaan zien en de magie afneemt, maar ik heb de wens niet om volwassen te worden en de magie te laten verbreken. Mocht het dan toch ooit zover komen dan hoop ik dat ik tegen die tijd op zijn minst vervult zal zijn van nostalgie en langs de imperfecties kan kijken die ik nu simpelweg niet kan zien.

Wat een foute hipster opmerking Vind het wel bijzonder om te zien dat dit soort lui wel altijd de tijd nemen om bij elk Daft Punk album dezelfde zoutloze kritiek te plaatsen. Ik snap best dat disco/funk of French Touch niet je smaak is, maar om DP af te doen als slechte act getuigt van onwetendheid.

Verder niets aan te merken over je verdere smaak: Stendeck & Gridlock

"Kritiek" is een veel te groot woord voor zo'n reeks ondoordachte opmerkingen achter elkaar. Het heeft verder geen enkele betrekking op deze plaat en is gewoon wat generaliserend getroll. Lekker negeren.

Vind dit een sterk album, vooral qua productie is het opvallend hoogstaand. Ik kan me wel enigszins vinden in de kritiek dat het bij vlagen wat te self-indulgent wordt met de gastoptredens, maar kan me daar niet zo aan storen. Ik ken verder weinig van DP buiten de hits om, maar merk dat ik hier terug bij blijf komen en telkens de volle 75 minuten geboeid ben.

Ik vind dit wel luchtig en verfrissend. Het werd wel weer eens tijd ook na het mooie staaltje werk dat ze met Live 2007 afleverden. Ik ben zeer gecharmeerd van Giorgio by Moroder, Touch, Get Lucky en met name Contact.

Ik keek naar de stemmen van het laatste half jaar, die je ziet als je op jouw naam klikt. In de helft van de gevallen stemde jij zeer / extreem laag, just facts. Ik laat muziek liggen, als het totaal niet 'my cup of tea' is. Jij blijft uitgebreid je tijd besteden op dit forum aan muziek die je schijnbaar compleet waardeloos vindt.

Vervolgens ga je niet in op mijn vraag: is het Musicmeter forum voor jou één grote Monty Python grap?

Die opmerking van je is zo stompzinnig dat het niet waard is om er op in te gaan.

Ik heb meer positieve cijfers gegeven dan negatieve cijfers, maar kennelijk mag je hier - volgens jouw beredenering althans - geen negatieve kritiek plaatsen? Dat jij slechte muziek links laat liggen moet jij helemaal zelf weten, maar een negatieve recensie heeft net zoveel bestaansrecht als een positieve.

Ik vraag me vooral af wat iemands doel is van het continu blijven herhalen dat een album heel slecht is. Moeten we het dan niet gaan luisteren ofzo? Positieve korte reacties nodigen uit tot luisteren, negatieve korte reacties nodigen helemaal nergens toe uit.

Word inderdaad wel wat treurig. Het zal mij een zorg zijn dat iemand dit album een 1* waard vindt, maar om daar dan de hele tijd over door te gaan?

Wel opvallend hoe hard het gemiddelde ineens weer omhoog gaat. In 2 dagen van 3,30 naar 3,45.

Hier is Touch inmiddels ook een 5*-nummer geworden, wat een nummer zeg...

Mijn laatste reacties zijn reacties op gebruikers die vinden dat er alleen positieve stemmen bij albums geplaatst mogen worden, en niet over het album zelf. Maar, als ik het goed begrijp, is het is wel geoorloofd om honderd positieve reacties aan het album te wijden, maar wanneer het hier negatieve reacties betreft is het 'not done'? Dan wil ik allen die zich van dit soort (slechte) argumentatie voorzien uitnodigen om deze blog te lezen: Five Stupid Arguments in Response to Music Criticism (Part 1)

Lijkt me ook zonde van je tijd om muziek te luisteren waarvan je van te voren al weet dat je het slecht gaat vinden, om dan vervolgens hierover pagina's vol te gaan kalken.
Maar goed, Ieder zijn meug.

Ik ben sterk over een persoonlijke top 10 plek aan het overwegen.
Ik vind deze plaat een soort Pet Sounds van Daft Punk, en sowieso het beste wat ze ooit hebben gemaakt.
De melancholie, de afwisseling, de geraffineerde productie,..
Ik gooi het album even opzij en ga hele andere muziek luisteren en na deze "sabbatical" nog een keertje luisteren.

Discussies over stemgedrag vind ik ook totaal niet interessant, het leidt alleen maar af van de muziek. Post gerust nog 20 reacties hoor, maar dan wel wat inhoudelijker over de muziek. Vind het wel leuk om te lezen hoe iemand een album ervaart, maar dan in meer dan 2/3 regeltjes. Snap ook niet waarom je een album blijft draaien als je het 1* waard vindt?

Hmm grappig, ik vond 'Lose yourself to dance' echt verschrikkelijk, maar stiekem begin ik het nu wel een leuk nummer te vinden..

Album wordt beter met meerdere draaibeurten, het is alleen wel even een ommezwaai van wat je gewend bent, toch een stukje rustiger, met nog meer disco en funk

Ach ja, destijds waren veel mensen ook wel teleurgesteld in Discovery van Daft Punk, herinner ik me nog. Dat was wel heel erg 'cheesy' ineens allemaal. Dat album had hier ook een laag gemiddelde en is de laatste jaren van 3,40 naar 3,75 gegaan. Dat verwacht ik hier ook wel eigenlijk. Heb gisteren nog eens naar Discovery geluisterd, en die plaat klinkt ineens flinterdun en oppervlakkig hierbij vergeleken (en dat terwijl ik Daft Punk met name door Discovery toch wel als de belangrijkste populaire 'dance'-artiest zie sinds Kraftwerk).

Grappig, ik had een beetje hetzelfde. Heb juist Homework gedraaid en vond sommige nummers op het niveau van deze plaat, maar andere haalden het niveau (net) niet.

Random Access Memoires

8 jaar. Zoveel tijd zit er tussen hun vorige plaat: Human After All.
In de tussentijd produceerde Daft Punk nog de Soundtrack voor de film: Tron: Legacy.
Nu na de grootste hype en marketing die ik al voor een plaat heb gezien keren de robots terug. In volle glorie en met meer gevoel en muzikaliteit dan ooit!

Muzikaliteit zeker, want de PC's & Drumcomputers zijn vervangen door echte instrumenten. Dit geeft Random Access Memoires een realistische sound en tevens is het bij mijn weten de enige electronic plaat (voor hoe ver je dit nog electronic kunt noemen natuurlijk) met alleen echte instrumenten.

Random Access Memoires swingt, ontroert, verbaast, ... Het is haast een rollercoaster van emoties en geluiden. Het ene moment sta je nog te dansen op de prachtige Disco riffjes van Nile Rodgers met prachtige begeleiding van bass en vocoders op Give Life Back To Music en het andere moment moet ik mijn tranen in bedwang houden op het melancholische The Game Of Love.

En vreemd genoeg voelt de plaat aan als één mooi, compleet geheel. Warin de herinneringen en odes aan vroeger vol van staan. Toch is dit alles behalve een plaat die vol van de Disco & Funk invloeden zit. Soms gaan de robots de futuristische kant op met: Contact en Motherboard bijvoorbeeld.

Een groeier is dit ook zeker, nummers zoals: Lose Yourself To Dance & Doin' It Right die ik eerst minder vond vind ik nu echt geweldig. Lose Yourself To Dance is een soort van kopie van Get Lucky, vergelijkbare songstructuur, zelfde gastartiesten, ... Maar swingt weer geweldig, Nile speelt mee op 3 tracks en op alle 3 schudt hij nostalgische en vooral schitterende disco riffjes uit zijn gitaar.
De gladheid van Pharrel's zang is altijd wat wennen maar eens ik het gewoon werd is het gewoon genieten en meezingen geblazen.

Doin' It Right is de enige track waar er wel nog eens een drumcomputer wordt gebruikt en maar goed ook want hij past er gewoon erg goed bij. Sterke vocoders ook en de zang van Panda Bear is geweldig!


Wat Random Songs bespreken

Instant Crush, echt een nummer waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Enorm knappe instrumentatie en dat moment waarop dat refrein start is gewoon goddelijk! Ik denk dat wanneer ik dit op de trein zou horen via m'n headset ik nog zou meezingen voor de hele trein!
Geweldige gitaarsolo ook!

Touch, de love it or hate it song van Daft Punk. Zoals jullie waarschijnlijk al kunnen raden hoor ik bij de love it groep. Kitsch op z'n hoogtepunt. Een nummer dat voelt als een kijk in het hoofd van Paul Williams. Hij zingt voor z'n leeftijd nog erg goed, je voelt gewoon dat die man al heel wat heeft meegemaakt.

Het nummer start met een futuristische sound waarin Paul William de titel blijft herhalen, zijn stem wordt menselijker per keer dat hij het zegt. En het nummer verandert in een aangrijpend pianonummer. Later komen er nog schitterende blazers bij en ook nog een koor onder de vocoders gezet en ook de robots zingen weer mee met het aangrijpende: "If Love Is The Answer You're Home. Hold On"

Giorgio By Moroder een nummer dat begeleid wordt in het begin door Giorgio die het verloop van z'n carriere verteld. Later neemt het nummer een wending met een geweldige synth melodie, vanaf dan begint het nummer op te bouwen naar een schitterende climax!

Within, voor mij absoluut mijn favoriet! Het start met dat prachtige pianospel waarin de akkoorden langzaam lijken af te brokkelen en uitmonden in de prachtige hoofdmelodie.
Chilly begint de zingen en ik krijg spontaan kippenvel. Nooit gedacht dat vocoders zo melancholisch en gevoelig konden klinken. Het refrein is voor mij absolute perfectie en het beste in mijn ogen wat Daft Punk al heeft gemaakt.

Contact de gedroomde afsluiter. Start met een sterke intro met een sample uit de film: Apollo 14. De synthesizer klinkt fantastisch en ook de melodie klinkt groots en sterk! De climax had volgens mij niemand zien aankomen, het mondt uit in ruis en geluidseffecten die een slechte afloop van het verhaal kunnen betekenen. Ben ik nog iedere keer vanonder de indruk.

Kortom: Random Access Memoires is voor mij het beste wat Daft Punk al heeft gemaakt. Alle 13 nummers zijn gewoon prachtig, en favorieten kiezen is vrijwel onmogelijk. Ik hoop echt dat dit gemiddelde nog flink wat gaat groeien want deze verdient in mijn ogen veel meer!

Lekkere cd dit zeg, en wat laag gebast! Heerlijk!

Ik snap het lage gemiddelde eerlijk gezegd niet zo goed. Ik begrijp ook wel dat de beleving van muziek subjectief te noemen is maar dit album is gewoon veelzijdig, melodieus en zit toch verdomd goed in elkaar.

Nee dan maar terug naar de platte commerciele house die ze voorheen maakte. Dat was ook zeker niet slecht maar een heel album lang was toch iets teveel van het goede. Maar misschien is dat ook mijn subjectieve beleving.

Iets met appels en peren. Zoiets als Rollin & Scratchin' kan heel vet zijn, maar zou nooit op dit album passen. Ik vind RAM wel een soort volwassen Discovery. Met de voor- en nadelen die daarbij horen. Maar de balans blijft voor mij vooralsnog naar het positieve uitslaan.

Achja, zodra een album heel hip en populair is, dan vinden heel veel mensen het automatisch ook interessant om het dan een laag cijfer te geven.
Ik ben erg benieuwd hoe ik over een jaartje over dit album denk, maar op dit moment vind ik em echt he-le-maal geweldig. Vooral giorgio by moroder, instant crush en doin' it right zijn voor mij instant klassiekers.

Tja... valt er nog iets toe te voegen aan alle meningen over dit album? Ik denk het niet maar desondanks: daft punk maakt in mijn ogen met r.a.m. een goede en redelijk verrassende plaat (veel minder nadruk op beats als voorheen). Of het hun magnum opus is zal de toekomst uit moeten wijzen. Vooralsnog denk ik dat nog niet. Maar waar ik me bij de laatste van de strokes ergerde aan alle '80's keyboards en foute stijlreferenties komen de robots er doorgaans wel mee weg. Het is eigenlijk wonderbaarlijk hoe ze foute kitsch vol disco en softrock en doodgedraaide autotunevocals weer volstrekt salonfähig maken en zelfs als pioniers gezien worden in plaats van de zoveelste retroact die niet ( meer) weet te vernieuwen. Grootste kritiekpunt voor mij blijft vooralsnog, net als bij discovery, de lengte van de plaat. Na get lucky verslapt bij mij de aandacht toch wel enigszins. Vooralsnog 3,5, afwachten of dat stijgt of daalt in de toekomst.

Wat een verhalen weer zeg.... over een afgezaagd electro cd-tje.

Hoever kan een "groep" zijn eigen concept uitmelken tot je er echt klaar mee bent. Kom eens met wat nieuws mannennnnn

Luister het album eerst eens en kom dan terug om wat zinnigs te posten

Ik vind het album juist een vernieuwende sound hebben.

Hoewel Daft Punk vooral een dance-act is, vind ik de genres die nu bij dit album staan niet passen, dance / electronic? Eerder pop / funk toch?