Daft Punk - Random Access Memories (2013)

Ik snap niet zo goed hoe je erbij komt dat er meer identiteit van de gastartiesten op de plaat staat dan van DP zelf. De plaat heeft toch een heel coherente sound? Dat is toch het productiewerk van DP. Daarnaast vind ik dat er veel typische Daft Punk productiemotieven inzitten; hoe een ritmesectie wordt geïntroduceerd, dat doen ze al sinds Homework op dezelfde, losse manier. Dit zijn misschien nogal subtiele dingen, maar als je het daar dan toch over hebt.. Verder hoor je net als op Discovery veel uitgekiende harmoniën en melodiën; ik zou niet weten waarom we die aan iemand anders zouden moeten toeschrijven dan aan de heren zelf.. Maar, als het om de directe instrumentatie gaat, die ze niet zelf hebben gedaan, dan heb je gelijk, maar zo hadden ze vroeger evenmin controle over de samples die ze als basis gebruikten...

Niet mee eens: de tracks met Pharrell voelen voor mij hoofdzakelijk aan als Pharrell-tracks en bevatten een totaal ander gevoel dan bijvoorbeeld Doin It Right, wat klinkt als een ontzettend uitgekauwd concept van Panda Bear, zij het omlijst door - inderdaad - de klassieke Daft Punk-sound. De klank is Daft Punk, het concept en de structuur is een ongeïnspireerde Panda Bear.

Voortdurend is de klankkleur van de muziek ontegenzeggelijk Daft Punk, gelegen ergens tussen Discovery en klassieke disco, maar ieder nummer met gastartiesten draagt een sfeer die lijkt op wat al die artiesten op hun eigen albums doen of ooit deden. Alsof Daft Punk louter de begeleidingsband is, met hun eigen productiemotieven misschien, maar wel een die de touwtjes van de daadwerkelijke songs volledig uit handen gegeven heeft.

Ook Instant Crush is een ouderwets Strokes-nummer door een Daft Punk bril, zelfs inclusief kenmerkend gitaarriffje na een minuut of drie. Helemaal geen slecht nummer verder, maar in de (eigenlijk niet aanwezige) context van dit album vind ik het complete willekeur. Dat Daft Punks klassieke vocodergeluid en de door het hele album overheersende discosound de nummers verbindt en domineert, zorgt nog niet voor enige coherentie in de atmosfeer en opbouw.

Voorlopig even op 3,5* gezet met Giorgo by Moroder, Lose Yourself To Dance en Contact als favorieten. Ik denk wel dat het groeiplaat is,dus ik verwacht dat mijn cijfer nog wel iets zal stijgen.

Totaal andere mening: natuurlijk is het logisch dat als je met een andere artiest samenwerkt dat je dan een ander geluid krijgt, en Lose Yourself to Dance is volgens mij de enige track waar het Pharrelgeluid harder doorklinkt dan het Daft Punk. Doing It Right kan ik absoluut niet ongeïnspireerd noemen, integendeel, en zou ook zowaar een typische Daft Punk track kunnen zijn. De melodieën en hooks op dit album zijn voor mij een duidelijke symbiose van Daft Punk en de gastartiesten.

Na mijn eerste luisterbeurt heerst er bij mij vooral een gevoel van eentonigheid. Of misschien is het beter om te zeggen dat ik niet wordt verrast tijdens het luisteren. Het ligt allemaal lekker in het gehoor, maar ik vind het niet echt bijzonder. Wellicht dat dit nog gaat groeien. De komende weken zal ik deze plaat eens uitpluizen.

De eerste keer dat ik hem opzette, heb ik hem vlot weer afgezet. Dit soort mellow gedoe had ik geen zin in. Misschien een kwestie van stemming, dacht ik, en ik had het goed.

Mijn volgende luisterbeurten van Random Access Memories zijn namelijk meer dan lonend geweest. Het is totaal niet het Daft Punk dat ik gewend ben, maar ik vond de vorige studioalbums toch eigenlijk niks. Alles kwam beter tot zijn recht op de dansvloer, in een mix. Geen van de vorige DP-albums kreeg van mij hoger dan een 3,5*, behalve Alive 2007.

RAM is anders. De songs zijn echt tegen de perfectie aan geproduceerd. Laag volume, hoog volume, het klinkt allemaal fantastisch. En qua songs heb ik tot nu toe nog geen last van verveling. Er is erg veel te ontdekken binnen de nummers, ze lopen letterlijk over van de geweldige subtiliteiten die niet bij de eerste luisterbeurt opvallen. En, zoals hier al eerder werd opgemerkt, het licht melancholische toontje dat overal onder de oppervlakte zit.

Over het gehele album is er tevens genoeg afwisseling. Tevens kan het album prima halverwege aan- of afgezet worden, het onderbreekt de flow niet per se. Met een plaat van bijna 80 minuten is dat misschien wel zo gezond. Dat betekent niet dat ik niet van begin tot eind kan genieten van deze, zacht uitgedrukt, verrassende plaat. Ik vind Pharrell Williams voor het eerst sinds Fly Or Die weer eens een beetje te pruimen...

Dat het voor jou zo aanvoelt, prima, maar dat is nog geen reden om te veronderstellen dat Pharell ook maar één noot heeft meegeschreven aan die nummers, want Pharell kan geen muziek schrijven zoals hier op de plaat staat; en als je 'the collaborator' series had gekeken, had je geweten dat buiten de vocalen Pharell vrijwel geen enkele invloed heeft gehad. Evenzo met Panda Bear, waarmee ze maar 3 dagen hebben samengewerkt. etc. Ze hebben bewust een deel van de stijl van de andere muzikanten aangenomen op die nummers, dat klopt ook zeker, en ik denk dat ze daar lol in hebben gehad, maar uiteindelijk schreven zij de muziek. De vergelijking met een begeleidingsband vind ik daarom niet terecht. Daarbij is dit ook niet het eerste album waarop ze zo werken; Discovery en Human After All zijn ook pastiches. Daar is het minder opvallend, maar (wederom) zoals ze al aangaven, was het juist de bedoeling met dit album om bloot te leggen hoe muzikanten elkaar beïnvloeden.

Ik kan me wel voorstellen dat je liever een 'vernieuwender' album had gehad, maar zoals iemand anders op de vorige pagina al zei: '30/40 jaar geleden werd er net zulke muziek gemaakt'. Inderdaad, 30 jaar geleden. Waar is de grote discoplaat van 2012? van 2011?

Giorgio by Moroder
Dankzij de downloadcode bij de platen gister keihard door de oordoppen in de auto. Waanzinnige opbouw!

Misschien de meest rechttoeaan-nummers, maar 'Get lucky' en 'Lose yourself to dance' swingen te pan uit.

Inderdaad! Swingen doet het zeker.
Volkskrant vond het zelfs zo swingen dat ze maar liefst vijf (!) sterren geven in hun recensie!!

@Maartenn: Fijn dat er een downloadcode ziet. Al blijf ik hier maar wachten op m'n vinylexemplaar. Zoals altijd. Ik deed het al niet vaak meer maar voor mij is het duidelijk ik reserveer/bestel nooit meer bij FRS.
Weet iemand nog een goede webshop voor als ik iets niet vind in de plaatselijke platenzaak?

Mijn huisdealer heeft 'm ook nog niet binnen gekregen. Zoek in de post....

Platomania.eu ?

Bedankt!
Denk dat ik bij Platomania en WowHD voortaan ga bestellen.
Maar ik stel voor dat we nu terug ontopic gaan.

Gelukkig mis je niet zoveel aan deze plaat...

Wellicht is dat waarom de plaat mij - zeker om in zijn geheel te luisteren - niet bevalt. Daft Punk heeft zich meer aangepast aan hun gasten dan vice versa. Doordat die in stijl zo verschillend van elkaar zijn (Casablancas, Pharrell, Pandabeer, Giorgio), vind ik de coherentie ver te zoeken. Dat Daft Punks karakteristieke geluid de klank domineert, verandert daar niets aan. Daarnaast vind ik ook maar een handvol nummers losstaand echt de moeite waard: Panda Bears vocalen, maar ook de songs daar omheen vind ik bijvoorbeeld beter tot hun recht komen op ieder nummer van Person Pitch of de laatste albums van Animal Collective. Doin It Right is voor mij niet meer dan een zwak Panda Bear nummer, geschreven door Daft Punk wellicht, maar wel met de onmiskenbare feel van eerstgenoemde.

Het maakt mij niet uit wie de nummers schrijft, maar een album - zeker als het 74 minuten duurt - moet wel enige coherentie hebben in gevoel en structuur van de nummers. En daar ontbreekt het hier hoofdzakelijk aan naar mijn idee. Ze zíjn feitelijk misschien geen begeleidingsband, maar zo klinken ze op een groot aantal nummers wel.

Ik vind dit toch de kunst van het overdrijven: 'een begeleidingsband'...

Dankzij de productie, het retro-thema, de melancholische songs en de funky songs, de natuurlijk altijd belangrijke muzikale rol van Daft Punk: genoeg argumenten die zorgen voor coherentie op dit album.

Dat is inderdaad veel te sterk uitgedrukt, maar het is wel de kern van mijn punt.

Hier kan je de instrumentale, Japanse bonustrack: Horizon beluisteren: Horizon.

Aangezien ik deze week op vakantie ga naar (hopelijk) de zon heb ik dit plaatje eens gecheckt op "armpje uit het raam rondcruise in de auto gehalte".

De nummers die mee mogen: Give Life Back to Music, Giorgio by Moroder, Get Lucky. De rest is te langzaam en/of niet interessant genoeg. Met name Lose Yourself to Dance is een tegenvaller, waarom ze dat nummer zo traag hebben gemaakt mag Joost weten.

Dat heet nou funk, Lose Yourself to Dance. Veel mensen kunnen daar niet op stil zitten.

Tja, ik vind die variatie net wel leuk. En ik kan verder helemaal niet zeggen dat Daft Punk zich meer aan z'n gasten heeft aangepast dan vice versa. 'k Vind net die coherente (blijft Daft Punk) variatie een van de pluspunten, of net het geniale van deze plaat. Dat ze de sound van elke artiest hebben kunnen laten samensmelten met hun eigen sound. Vind ik bijzonder knap. Maar 'k begrijp best dat het moeilijk kan zijn om in een cd zoveel variatie en verschillende invloeden te horen.

Pfff, ook de moeite niet waard. Lijkt Air wel. En dan ook nog zo'n slappe fade out in plaats van een echt outro... Een niemandalletje. Een pluspunt is dat er in ieder geval geen robotstemmen in zitten.

Hé, daar heb je ons zonnetje in huis weer: goedemorgen!

Was bepaald geen fan van Human After All, maar ik ben na meerdere luistersessies helemaal verliefd op deze plaat. Nummers waarvan ik aanvankelijk niet zo onder de indruk was (Touch, Doin' it Right) hebben alsnog mijn hart gestolen.Fantastisch geproduceerd, her en der hele verrassende wendingen enz.
Aangezien muziek zó persoonlijk is, ben ik verder niet van plan om over de pro's and cons te discussiëren. Ik vind het iig een van de mooiste platen van de afgelopen jaren. That's it

Man, wat is Horizon ook schitterend!
Perfect om even je ogen te sluiten en je mee te laten nemen door de muziek.
De opbouw die heel subtiel erin komt vind ik ook knap.
Had een prachtige albumafsluiter kunnen zijn.

Dat is het nu dus ook, voor de Jappen althans.

De Japanse versie is ook te verkrijgen via Belgische webshops hoor (alleen op CD) maar ze staan belachelijk duur.

Hele gemengde reacties zie ik hier bij deze plaat. De een vind 't ontzettend kut of de een vind het helemaal fantastisch. Grappig.

Nieuwe platenreleases bestel ik altijd via bol.com, vanwege de snelle levering, tegenwoordig gratis verzendkosten en de scherpe prijs. Zo vrijdag deze binnen gekregen en gister de nieuwe van The National!

Terug naar de muziek: deze plaat begint eigenlijk steeds leuker te worden. In tegenstelling tot de vorige Daft Punk platen die toch vrij recht-toe-recht-aan waren openbaren de pareltjes zich hier pas na een paar luisterbeurten.