The Alan Parsons Project - Eye in the Sky (1982)

Dit album was mijn kennismakig met het Alan Parsons Project. De lp kocht ik destijds nog met een laagje bladgoud op de hoes, dat gaf wel een gevoel dat je met iets waardevols naar huis ging.

De muziek op dit album is zeer behoorlijk te noemen. Er zit voldoende afwisseling tussen dromerige sferen en de wat meer up-tempo stukken. De productie is goed aan al kanten en de MusicMeter zit al vlot dik in de voldoende. Helaas echt doorslaan naar het paarse gebied doet het bij niet. Is het de productie die te glad is? Zit het zo goed in elkaar, dat het te goed is? Of wellicht iets anders.

Na een paar luisterbeurten kom ik er achter dat het muziek is waarvoor ik in de stemming voor moet zijn. Over het agemeen wil ik zelf het verhaal maken bij de muziek, maar op dit album is dat al zo uitgewerkt dat ik daar niet aan toe kom. Dat de productie daarbij wat gladjes is valt bij het voorafgaande in het niet. Deze is gewoon goed. Het is echt het element dat het voorgekookt op me overkomt.

Buiten dit feit om staan er best wel heerlijk songs op die best wel lekker wegluisteren. Had Alan en zijn team wat minder gladjes gewerkt, dan zou ik dit het label meesterwerk hebben gegeven. Daar is het nu helaas te steriel voor.

EYE IN THE SKY

Het doorbraakalbum naar het grote publiek met ook het eerste echte hitsucces. Ik koos 7 tracks die me het meest konden bekoren en zetten ze op CD samen met de 7 sterkste liedjes van THE TURN OF A FRIENDLY CARD.


Sirius is meesterlijke intro van dit aan het alziende oog (God?) gewijde album. Doet denken aan Space Intro (op Fly like an Eagle) van Steve Miller Band.

Eye in the Sky is de grote hit. Een perfect staaltje popmuziek waarin een helder arrangement en een mooie stem de balans houden. Geraffineerd als Dire Straits.

Silence and I is het symfonische meesterwerk. Mooie opbouw met Woolfsons stem als extra glijmiddel. Meditatieve boodschap.

You're gonna get your Fingers burned is het stevigste nummer van de plaat en zit netjes tussen de ingetogenheid van The Silence and I en de intro van Psychobabble.

Psychobabble heeft iets van Games People Play: een uptempo rocker, dit keer wel met een uitgesponnen intro. Een sterk nummer.

Mammagamma is de fraaie instrumental. Het feit dat APP de synthesizer niet schuwde, maakt de groep in mijn ogen completer dan vele genregenoten.

Old and wise is een perfecte afsluiter van dit klassieke album. Het werd een behoorlijke hit in Nederland en daar zit de wijze tekst voor iets tussen. Een klassieker.


Children of the Moon vind ik het zwakste nummer. Gemini is bijna een gebed en past in het concept. Maar de vocale hoogstandjes blijven minder overeind in een selectie van 7 tracks. Step by Step zit dicht bij Psychobabble en bevat net iets teveel APP clichees.

Een beetje wisselvallig album. Sirius is een geweldige opener, Eye in the Sky is natuurlijk ook geweldig, maar dan volgen 4 totaal nietszeggende nummers die ook nog eens veel te lang duren. Tegen het einde wordt het met onder andere Mammagamma al weer wat spannender, om vervolgens af te sluiten met een enorm melancholisch nummer, Old & Wise. De één vind het prachtig, de ander een draak, ik zit daar tussenin. Van de demo's klonk Any Other Day nog best veelbelovend, jammer dat ze daar niet verder op hebben geborduurd.

Wisselvallig. 3*

Braaf plaatje, heeft zeer weinig met rock te maken op een enkele gitaarsolo na. Vergeleken met dit is ELO heavy metal. Eye in the sky en Old and wise zeer mooi gezongen, zijn de echte uitschieters. Echter na 2 nummers begon ik me vreselijk te irriteren aan de computer drum en al helemaal aan de eentonige computer baslijn. Dat past wel in de titelsong maar niet in de pogingen een rock song neer te zetten. Hoort natuurlijk perfect in die tijd dat het uitkwam. Niet mijn ding dus. Zal niet stemmen, (kom niet verder dan 2*) om de fans niet voor het hoofd te stoten.

Tja, ik kan dit niet echt slecht vinden, daarvoor vloeit de plaat te soepel en is de produktie te professioneel, maar het is allemaal zo nietszeggend en vlak naar mijn smaak, er zit gewoon te weinig verrassing in. Het titelnummer is melodisch ijzersterk en voor mij een hoogtepunt (daar kan zelfs de uitdrukkingsloze stem van Eric Woolfson niets aan veranderen), Children of the moon is ook niet slecht en wordt nog opgehaald door die lekkere gitaarsolo op het eind (verrassend dat niemand hier vindt dat de stem van David Paton bij zijn uithalen op die van Paul McCartney lijkt), om Mammagamma kan ik wel lachen (vooral door de even geheide als effectieve modulatie op 2:09) en de wijn van Old and wise behoeft geen krans, maar verder zijn vooral de drie vocale nummers op vinylkant 2 dodelijk flauw, en dat instrumentale tussenstuk van Silence and I doet mij alleen maar geforceerd aan.
        Old and wise is eigenlijk altijd langs mij heen gegaan, dus toen ik dat jaren geleden voor het eerst hoorde tijdens het laatste uur van een top-2000-uitzending was ik hogelijk verbaasd : nooit van gehoord, wat doet dat daar? Het heeft voor mij ook nooit de tijdloze uitstraling van Shine on you crazy diamond of Stairway to heaven of Child in time gekregen, maar nu ik het inmiddels een aantal malen goed heb beluisterd ben ik er toch wel behoorlijk voor gevallen. Voor mijn gevoel zit er in dat nummer ook een ondertoon van zelfmisleiding : als ik oud en wijs ben zal ik alles beter begrijpen – maar de werkelijkheid is dat er ik dan eigenlijk zo mogelijk nóg minder van zal snappen. Ik weet niet zeker of de tekst mijn interpretatie wel ondersteunt, maar dat is de associatie die ik bij het nummer (en de trieste muziek) heb.

Het 6e album van de Alan Parsons Project, “EYE IN THE SKY”, verscheen in juni 1982 en groeide uit tot een klassieker. Alan Parsons werd geboren op 20 december 1948 en ontmoette Eric Woolfson (18 maart 1945) in de Abbey Road studio’s in Londen. Parsons werkte daar sinds de tweede helft van de jaren ’60, toen hij als assistant engineer meewerkte aan het Beatles album “ABBEY ROAD”. Daarna ontwikkelde Parsons zich steeds meer en werkte mee aan Pink Floyds “DARK SIDE OF THE MOON” en als producer bij artiesten als Paul McCartney, Al Stewart, Pilot en John Miles. De ontmoeting tussen Parsons en Woolfson resulteerde 2 jaar later, 1976, in de Alan Parsons Project en het debuutalbum “TALES OF MYSTERY AND IMAGNINATION”. De albums die daarop volgden hadden allemaal dezelfde kenmerken. Mooie sfeervolle popliedjes, gezongen en gespeeld door topmuzikanten. In 1982 verscheen dus “EYE IN THE SKY” met daarop de top 40 hit “OLD AND WISE”, gezongen door de van The Zombies afkomstige zanger Colin Blunstone. Het album gaat van start met het korte instrumentale “SIRIUS” gevolgd door het titelnummer, dat wordt gezongen door Eric Woolfson. Het laat meteen horen wat je van de 10 tracks kunt verwachten, mooi geproduceerde, soms rustige, dan weer wat meer uptempo popliedjes, met een symfonisch sausje. Na “CHILDREN OF THE MOON”, een mooie balladeachtige song, gaat het verder met het korte door Chris Rainbow gezongen “GEMINI”. Daarna volgt het langste nummer van de plaat, “SILENCE AND I”, dat het meest symfonisch is met een prachtige orkestraal middenstuk. ‘Kant 2’ van het album is meer song gericht, met “YOU’RE GONNA GET YOUR FINGERS BURNED”, “PSYCHOBABBLE” en “STEP BY STEP” als voorbeelden. Het instrumentale “MAMMAGAMMA” is op zich al een klassieker, aangezien het regelmatig gebruikt werd en wordt in radio en televisie programma’s. Met “EYE IN THE SKY” brachten de 2 heren een klassieker uit in het decennium waarin ze ook uit elkaar gingen, namelijk in 1987 na “GAUDI”. Woolfson bleef actief in de muziek, onder meer met “FREUNDIANA” in 1990, dat trouwens geproduceerd werd door Alan Parsons. Woolfson overleed op 2 december 2009 aan de gevolgen van kanker. Parsons bracht vanaf de jaren ’90 4 solo-albums uit en is ook nog steeds actief in de muziek. Een legendarisch album….niet meer, maar zeker niet minder.

Eye In The Sky was mijn eerste Alan Parsons Project cd in de kast (buiten een kopie van Ammonia Avenue, maar dat is veeeeeeel langer geleden en die heb ik snel weggedaan) en ergens verwachtte ik ook dat deze best nog wel eens hoge ogen zou kunnen gooien door een aantal zeer geliefde tracks. Maar goed, nu ik de gruwelen van You're Gonna Get Your Fingers Burned en Step By Step tot me heb laten doordringen, merk ik toch wel dat het eindcijfer lager uitvalt. Niet veel, maar genoeg, want deze twee songs doen het hem helemaal niet voor mij. De zang komt niet goed tot uiting en het geheel is me veel te poppy en glad zonder enige diepgang.

Maar gelukkig valt er nog een hoop te genieten. Opener Sirius/Eye In The Sky is fenomenaal, Silence And I heeft zo'n glorieus orkestraal middenstuk waar ik altijd blij van word, Psychobabble heeft een hele aanstekelijke baslijn en weer wat meer agressieve zang, instrumentaaltje Mammagamma blijft altijd aantrekkelijk en Old And Wise is een van mijn favoriete ballads ooit. Toen ik Alan Parsons en band eind 2017 live zag heb ik tijdens de uitvoering van deze track tranen gelaten. Blunstone's breekbare zang en de hartverscheurende tekst raken me altijd.

Voorlopige tussenstand:
1. Pyramid
2. Tales Of Mystery And Imagination - Edgar Allan Poe
3. The Turn Of A Friendly Card
4. I Robot
5. Eye In The Sky
6. Eve

Een tikje spannender dan The Turn Of A Friendly Card en daarmee ook net wat beter. Dit album is een kleine terugkeer naar het oude geluid, maar aanbeland in de jaren tachtig, is de pop nooit ver weg. Dat is overigens niet erg. Het maakt het album toegankelijker en makkelijker te behappen. Daarbij is Eye In The Sky vol met knappe liedjes. Het geluid van de band is altijd vrij ingetogen en dat maakt de grens tussen mooi en kitsch hier toch best fragiel. Old And Wise is een mooie ballad, maar You're Gonna Get Your fingers burned en Psychobabble zijn best vervelend. Ook al heeft die laatste best leuke toetspartijen. Dit album heeft een handvol prachtige nummers, zoals de titeltrack en daardoor is het toch wel de moeite waard. Mammagamma is de vertrouwde instrumental. Ook wel iets te vertrouwd, want voor mijn gevoel verschilt het weinig met de intermezzo instrumentals die je op de voorgaande albums hoorde.



Tussenstand:
1. Pyramid
2. I Robot
3. Tales Of Mystery And Imagination - Edger Allan Poe
4. Eye In The Sky
5. The Turn Of A Friendly Card
6. Eve

Platen kunnen soms zo maar een kant opvallen in de kast en Eye In The Sky staarde mij zo al een aantal dagen aan. Wanner heb ik de plaat voor het laatst gespeeld? IK heb werkelijk geen idee. Lang geleden. Opvallend is hoeveel van de nummers gewoon nog in mijn hoofd bleken te zitten en, in ieder geval deels, meegezongen konden worden.

Meteen bij het begin hoorde ik wel hoe goed Alan Parsons Project opgedane invloeden kan verwerken in de muziek. Het is niet bepaald origineel te noemen. Pink Floyd ('Dark Side Of The Moon') en 'Baba O'Reilly' streden om aandacht in mijn hoofd en dat waren pas de eerste maten van de plaat. Ik merkte ook dat helemaal niet erg te vinden. 'Sirius' is een prima opener, die direct over gaat in een van de hoogtepunten van de plaat. Heel kant 1 is zo sterk, met het lange laatste nummer als echt hoogtepunt.

Kant 2 is iets minder sterk, maar kent een paar echt goede songs, met natuurlijk het door Colin Blunstone gezongen 'Old And Wise' als prachtig einde.

Is het allemaal behoorlijk zoetsappig? Ja, dat is het, maar ook gewoon heel erg goed. In mijn ogen de beste plaat van Alan Parson en vrienden en die Eric Woolfson heeft een heel prettige, wat zalvende stem.

Als instapper is Eye In The Sky wellicht de beste album om kennis te maken met de APP. Ik heb sinds 1981 dit album zo vaak gehoord dat het nauwelijks nog aan bod komt. Maar kwalitatief gewoon een ijzersterk album die tot het beste werk van Alan Parsons en Eric Woolfson gerekend mag worden. En ik blijf het zeggen, met subliem gitaarspel van Ian Bairnson.