The Alan Parsons Project - Eye in the Sky (1982)

Wie zijn BJH?

Barclay James Harvest

Ik vind dit APP album in zijn geheel minder sterk dan de voorganger en de opvolger.
Er zitten net iets te veel zoetsappige en gezapige stukken tussen die de drive uit de plaat halen.
Tracks 1,2, 8 en 10 zijn outstanding. 5 en 7 zijn te pruimen, maar de rest is slapper van hap.

Leg bijvoorbeeld The Silence and I naast de titeltrack van Ammonia Avenue.
Beide stukken hebben een gelijkaardige opbouw en beogen een soortgelijk effect.
Maar die laatste klinkt wat mij betreft doorleefder.

Ik vind Ammonia Avenue ook als album rijker in zijn textuur, meer echte songs.
Aan Eye in the Sky kleeft iets te veel orkest. En dat strijkt iets te weinig tegen de haren in.

Sorry. Ik kort eigenlijk nooit af, dat is lastig lezen en begrijpen.

Maar sommige bands hebben standaard een afkorting die ze zelf ook veelvuldig gebruiken; Barclay James Harvest is daar een van.

Vreemd dat sommigen dat niet door hebben

Ozric Spacefolk

Dat geld het zelfde voor Electric Light Orchestra (ELO)

Tja, ik kan dit niet echt slecht vinden, daarvoor vloeit de plaat te soepel en is de produktie te professioneel, maar het is allemaal zo nietszeggend en vlak naar mijn smaak, er zit gewoon te weinig verrassing in. Het titelnummer is melodisch ijzersterk en voor mij een hoogtepunt (daar kan zelfs de uitdrukkingsloze stem van Eric Woolfson niets aan veranderen), Children of the moon is ook niet slecht en wordt nog opgehaald door die lekkere gitaarsolo op het eind (verrassend dat niemand hier vindt dat de stem van David Paton bij zijn uithalen op die van Paul McCartney lijkt), om Mammagamma kan ik wel lachen (vooral door de even geheide als effectieve modulatie op 2:09) en de wijn van Old and wise behoeft geen krans, maar verder zijn vooral de drie vocale nummers op vinylkant 2 dodelijk flauw, en dat instrumentale tussenstuk van Silence and I doet mij alleen maar geforceerd aan.
        Old and wise is eigenlijk altijd langs mij heen gegaan, dus toen ik dat jaren geleden voor het eerst hoorde tijdens het laatste uur van een top-2000-uitzending was ik hogelijk verbaasd : nooit van gehoord, wat doet dat daar? Het heeft voor mij ook nooit de tijdloze uitstraling van Shine on you crazy diamond of Stairway to heaven of Child in time gekregen, maar nu ik het inmiddels een aantal malen goed heb beluisterd ben ik er toch wel behoorlijk voor gevallen. Voor mijn gevoel zit er in dat nummer ook een ondertoon van zelfmisleiding : als ik oud en wijs ben zal ik alles beter begrijpen – maar de werkelijkheid is dat er ik dan eigenlijk zo mogelijk nóg minder van zal snappen. Ik weet niet zeker of de tekst mijn interpretatie wel ondersteunt, maar dat is de associatie die ik bij het nummer (en de trieste muziek) heb.

Je tekst zou moeten resulteren in een iets hoger cijfer maar kan mij verder goed vinden in de kritiek.

De tracks Sirius en Gemini komen zelden voor in de commentaren. Het zijn natuurlijk ook relatief kort nummers.
Zelf vind ik de titelsong een vrij saai vervolg op de openingstrack.

Maar vooral Gemini heeft een prachtige sound en zou omringd moeten zijn door wat betere nummers. Als je jezelf in Egypte zou moeten wanen gezien het thema, zou kant 2 muv Old and Wise en het instrumentale Mammagamma van mij achterwege mogen worden gelaten.

Ik vind dit dan wel weer tot hun betere werk horen uiteindelijk.
Maar dan nog kom ik niet verder dan een degelijke plaat met zowaar enkele uitschieters.
Old And Wise hoort daarbij en vooral door Collin Blunstone zijn vocalen. De man heeft een prachtige klank.
Als totaalalbum verveeld het mij nu snel.
Maar objectief beoordeeld is dit een aardige APP.

De muziek van APP is voor mijn productioneel een streling voor het oor.
Ik verwacht van een APP plaat geen wereldschokkend of vernieuwend experiment.
Maar ik geniet des te meer van de manier waarop ze hun nummers arrangeren.

Muziek die mooi verpakt is en niet tegen de haren instrijkt.
Soms heb ik daar zin in en dat ben ik bij dit project aan het goede adres.

Ik ging ooit voor loepstrakke en verzorgde produkties.
En dat verzorgde hoort bij de APP.
Ik kan voor mijzelf alleen maar constateren dat nu allemaal wat te gelikt is.
Dat heeft te maken met een smaakverandering vrees ik.
Maar het cijfer blijft staan. Het is op en top vakwerk, maar niet meer mijn ding.

Ik mag nog steeds genieten van verzorgde producties met een mooi geluid, dus voor mij is dit album nog steeds een traktatie. Wel valt het me op, nu ik het album na jaren weer eens terughoor, dat het allemaal wel héél erg braafjes en binnen de lijntjes is, op het saaie af. Hoewel de nummers afzonderlijk merendeels zeer de moeite waard zijn, treedt er wel een zekere eenvormigheid op, die de aandacht doet verslappen.

Ik heb zelf het idee dat Woolfson en Parsons dat ook inzagen en daarom besloten om er maar wat 'steviger' nummers (voor APP-begrippen) tegenover te zetten in de vorm van 6, 7 en 9. Psychobabble kan ik nog goed hebben, maar die andere twee zijn vrij zwakke composities, die het album als totaal wat naar beneden halen.
Neemt niet weg dat dit album een paar onvervalste APP-classics bevat, met de twee singles als hoogtepunten. Maar ook Mammagamma is een uitgekiend sequencer-instrumentaaltje en Silence and I vind ik ook prachtig. Het middenstuk doet voor mij niet geforceerd aan, al ben ik het met dazzler eens dat de vergelijkbare 'epic' Ammonia avenue van het daaropvolgende album net wat sterker is. Maar dat album vind ik als geheel weer minder dan deze.

Het enige waarin dit album afwijkt van zijn voorgangers, is het overkoepelende thema. Dat wordt het namelijk naar mijn smaak losgelaten. musician heeft het over Egyptische invloeden, maar afgezien van de hoesafbeelding (het Oog van Horus) vind ik daar noch in de teksten, noch in de muziek iets van terug.
Thematisch zijn het naar mijn idee allemaal op zichzelf staande songs. Tamelijk cryptisch ook hier en daar. Zo kun je het titelnummer interpreteren als de klaagzang van een afgewezen geliefde met stalker-trekjes, het alziend oog van het opperwezen of - de meest waarschijnlijke uitleg - Eric Woolfson's fascinatie voor de camerabewaking die hij, ook toen al, steeds meer overal in de maatschappij aantrof.

Ammonia Avenue kocht ik destijds voor de single Don't Answer Me.
Mooi liedje, die ook enigzins afweek van al het voorgaande.
Maar voor de rest de lijn van Eye In The Sky nogal opzichtig voortzet.
Ik heb dat album inmiddels ook niet meer in bezit.

Ja, waar Eye in the sky nog net geen 'Friendly card' part II was, was Ammonia Avenue wel een duidelijke doorslag van het voorgaande album. Incidenteel gelijkwaardig (Don't answer me) of zelfs iets sterker (het titelnummer), maar over het geheel minder van kwaliteit. De neergang zette zich vanaf dat album vrij sterk door.

The Turn of a Friendly Card is songmatig beduidend beter dan de geluidstechnisch betere Eye in the Sky.
Zo is het niet goed of het deugt niet. Gelukkig is The Turn of a Friendly card later mooi opgeknapt.

Ik begrijp ook niet waarom er bij Eye in the Sky niet meer "oosterse invloeden" zijn gebruikt. Woolfson wist daar op Pyramid ook wel raad mee (de prachtige opening van In the lap of the Gods).

Maar inderdaad, hoewel wellicht als zodanig gesuggereerd, hebben Eye in the Sky en Pyramid andere achterliggende thema's.

De thema's zijn verschillend, de rode lijn is vanaf het eerste album metafysisch, in de populaire betekenis van: bovennatuurlijk, waarnemen van fenomenen, de mens die zich daarin afvraagt: wie ben ik, wat is mijn identiteit.

Daarbij kun je denken aan: geesten en waarnemingen van de ziel (Poe), de vrijheid van de wil (I Robot); de onsterfelijkheid van de ziel (Pyramid); Macht van geld (The turn of a Friendly Card) en macht van religie en het Alziend Oog, de controlemaatschappij (Eye in the Sky en Ammonia Avenue).

Het aardige is dat al deze toch wel zware thema's heel luchtig en vluchtig voorbijkomen. Je hoeft er niks mee, je wordt er niet depri van of bang. Maar als je wilt, heb je wat om over na te denken.

Uiteindelijk blijft de gekwelde ziel van Poe rondwaren in alle albums van APP. Negentiende eeuws.

Nou Tales in het donker draaien...

Maar wanneer is het in onze stad nog donker?

Maar ontopic nu: van 'suspense' is op dit album al niet veel meer te proeven.

Het 6e album van de Alan Parsons Project, “EYE IN THE SKY”, verscheen in juni 1982 en groeide uit tot een klassieker. Alan Parsons werd geboren op 20 december 1948 en ontmoette Eric Woolfson (18 maart 1945) in de Abbey Road studio’s in Londen. Parsons werkte daar sinds de tweede helft van de jaren ’60, toen hij als assistant engineer meewerkte aan het Beatles album “ABBEY ROAD”. Daarna ontwikkelde Parsons zich steeds meer en werkte mee aan Pink Floyds “DARK SIDE OF THE MOON” en als producer bij artiesten als Paul McCartney, Al Stewart, Pilot en John Miles. De ontmoeting tussen Parsons en Woolfson resulteerde 2 jaar later, 1976, in de Alan Parsons Project en het debuutalbum “TALES OF MYSTERY AND IMAGNINATION”. De albums die daarop volgden hadden allemaal dezelfde kenmerken. Mooie sfeervolle popliedjes, gezongen en gespeeld door topmuzikanten. In 1982 verscheen dus “EYE IN THE SKY” met daarop de top 40 hit “OLD AND WISE”, gezongen door de van The Zombies afkomstige zanger Colin Blunstone. Het album gaat van start met het korte instrumentale “SIRIUS” gevolgd door het titelnummer, dat wordt gezongen door Eric Woolfson. Het laat meteen horen wat je van de 10 tracks kunt verwachten, mooi geproduceerde, soms rustige, dan weer wat meer uptempo popliedjes, met een symfonisch sausje. Na “CHILDREN OF THE MOON”, een mooie balladeachtige song, gaat het verder met het korte door Chris Rainbow gezongen “GEMINI”. Daarna volgt het langste nummer van de plaat, “SILENCE AND I”, dat het meest symfonisch is met een prachtige orkestraal middenstuk. ‘Kant 2’ van het album is meer song gericht, met “YOU’RE GONNA GET YOUR FINGERS BURNED”, “PSYCHOBABBLE” en “STEP BY STEP” als voorbeelden. Het instrumentale “MAMMAGAMMA” is op zich al een klassieker, aangezien het regelmatig gebruikt werd en wordt in radio en televisie programma’s. Met “EYE IN THE SKY” brachten de 2 heren een klassieker uit in het decennium waarin ze ook uit elkaar gingen, namelijk in 1987 na “GAUDI”. Woolfson bleef actief in de muziek, onder meer met “FREUNDIANA” in 1990, dat trouwens geproduceerd werd door Alan Parsons. Woolfson overleed op 2 december 2009 aan de gevolgen van kanker. Parsons bracht vanaf de jaren ’90 4 solo-albums uit en is ook nog steeds actief in de muziek. Een legendarisch album….niet meer, maar zeker niet minder.

Er is een officiële remix van Sirius uit ter promotie van de her-uitgave van Eye in the Sky - 35ste verjaardag op 17 november uit.

De Disco Demolition Remix is een zeer beschaafde Disco remix waar de beat zoals te verwachten iets meer voor in de mix zit, maar afgezien daarvan is er niet heel veel verandert aan het nummer.

The Alan Parsons Project - Sirius 2017(Disco Demolition Remix) [Audio] - YouTube

info Deluxe set heruitgave

Het duurde nooit langer dan 2 minuten, nu opgerekt naar 4.
En gelukkig zit Eye in the Sky er niet aan vast.

Alleen is zelfs een beschaafde disco remix een disco remix en het APP publiek stelt een discoversie van elke muziek van Parsons vermoedelijk niet erg op prijs.
Er waren natuurlijk alternatieven mogelijk, voor oprekken van Sirius.

Ik vind 'm wel aardig eigenlijk

Dit album komt er bij Allmusic heel goed af, namelijk met een waardering van 4,5 *, maar of het daarmee "legendarisch" zou zijn, d.w.z. "befaamd", ik zou die uitspraak niet graag voor mijn rekening willen nemen. Vind het eigenlijk qua songs plus uitvoering nogal aan de gezapige kant, en ook het geluid van het album vind ik niet zo mooi, een beetje steriel en weinig sprankelend. "Old and Wise" blijft prachtig, maar dan is het album gelukkig alweer ten einde.

Er was ineens een hit, niet geheel vanzelfsprekend toen voor AAP.
Altijd goed voor de erkenning van een bijhorend album.
Opener Sirius is mijn geheugen regelmatig gebruikt voor reportages/ docu's.

De Chicago Bulls hebben het ten tijde van Michael Jordan ook een tijd gebruikt bij het introduceren van de spelers.

Chicago Bulls Introduction - 1997 NBA Finals Game 6 - YouTube
Sirius: The Bulls Iconic Player Introductions - YouTube

Leuk feitje!

Berichten verplaatst naar The Alan Parsons Project.

Silence and I is schitterend en orkestraal, de hit Old and Wise, wat bleekjes vertolkt door Colin Blunstone, is me net een beetje te braaf als afsluiter.

De hele plaat is te braaf, er wordt beschaafd gemusiceerd, het blijft keurig binnen de lijntjes. Zo'n solo op het einde van deze plaat, dat had wel even iets pittiger gekund, maar het is zoals het is en het is ook zo dat deze plaat 35 jaar na dato toch nog steeds overeind staat, maar daaraan leveren de iconische hoes en de almaar groeiende klassieker "Old an wise" een meer dan substantiele bijdrage. Braaf maar zeer genietbaar.

ook brave muziek is genietbaar, zo blijkt maar weer. Ook bij ligt het album nog zo nu en dan op de draaitafel. Ik denk overigens dat wat Snakeskin zegt over Eye in the sky voor meerdere albums van AP geldt, maar ook die albums worden hier regelmatig gedraaid. Nee, naar jaren klinkt het niet meer verassend, maar wel prettig en harmonieus. Vooral op de zondagochtend kan ik dat prima hebben.

Misschien ligt het aan mij, maar- naar mate ik ouder word- hoeft muziek niet altijd meer zo explosief te zijn. Een schommelstoel is ook vermakelijk.