The Alan Parsons Project - Eye in the Sky (1982)

Ik blijf bij m'n mening. Ik weet ook niet wat het is, maar misshien heeft men er teveel in gekieperd waardoor het meer opvalt.

Ik vind het hier met de instrumentale gedateerdheid ook nog wel mee vallen. Als ik een echt gedateerd APP-album wil horen, zet ik Stereotomy wel weer eens op.

Old and Wise vind ik dan wel weer een draak. Kitscherige zang is nog een understatement...

Heb ik dan toch gestemd. Een album wat heel graag mooi wil zijn en daar ook zijn best voor doet. Helaas heeft dit een omgekeerde werking. Vreselijke miskleun.

+ Prima. Niks mis mee.
+ Ik hou er wel van.
+ De afsluiter is goed.

- Jammer genoeg is het synthesizergeluid nogal ... verouderd.
- Daarnaast mocht het allemaal wat minder braaf.
- Alleen verpest de kitscherige zang het een beetje.

= 0,5 sterren

Ik vind dat nogal een beetje ... uhhh streng.

ps. Ik vraag me af hoeveel synthesizer er in dit album zit.
Een beetje in Sirius en een beetje in Mammagamma, dat ik duidelijk.
Maar ik hoor toch vooral een klassiek orkest in de meeste songs.

Net zoals in Star Trek trouwens.

Eveningguard, wat is er gek aan een album dat in 1982 is uitgebracht, en klinkt alsof het 1982 gemaakt is? Hippe bandjes van nu die proberen te klinken (en er uit te zien) alsof het 1971 is, dat is gek.

Eye In The Sky bevat een paar prachtige en tijdloze songs. De plaat is met veel zorg opgenomen en klinkt nog steeds fris. Zelfs de synthesizers zijn met zoveel smaak gebruikt en integreren zo goed met de muziek, dat het in mijn oren juist niet gedateerd aan doet.

En iemand die de zangpartij van Colin Blunstone (klein gezongen, weinig frasering, integer, natuurlijk stemgeluid) als kitscherig afdoet, moet de betekenis van het woord "kitsch" nog maar eens aan zijn meester of juffrouw vragen.

De mensen die mij vertellen dat ik dit album beter niet had kunnen luisteren moeten eens ophouden. Ik heb geprobeerd om mijn mening te onderbouwen. Bij Justin Bieber vliegen de halve sterren ook rond en daar hoor je niemand over. Beetje jammer.

Gezien je halve ster hebben ze wel een beetje gelijk

Totaal niet. Misschien is het geen topmening, maar ik heb m'n score onderbouwd. Dan moeten jullie stoppen met huilen. Tegenargumenten mag, maar met zulke opmerkingen als die van chevy kan ik niets.

Je snapt niet precies hoe ik het bedoel, heb absoluut geen problemen met je stem, die zoals je zei inderdaad prima is onderbouwd.

Voor mij is dit album beladen met herinneringen, kan me niet voorstellen hoe ik het zonder deze lading gewaardeerd zou hebben...

Een trollerige reactie en de daaropvolgende discussie over de bijbehorende lage stem verwijderd.

En dat allemaal bij de toch vrij brave muziek van The Alan Parsons Project....

Eveningguard heeft het hier in ieder geval lekker opgeschud maar weet alleen nog niet precies wat er aan de hand is met Eye in the sky...

Een beetje wisselvallig album. Sirius is een geweldige opener, Eye in the Sky is natuurlijk ook geweldig, maar dan volgen 4 totaal nietszeggende nummers die ook nog eens veel te lang duren. Tegen het einde wordt het met onder andere Mammagamma al weer wat spannender, om vervolgens af te sluiten met een enorm melancholisch nummer, Old & Wise. De één vind het prachtig, de ander een draak, ik zit daar tussenin. Van de demo's klonk Any Other Day nog best veelbelovend, jammer dat ze daar niet verder op hebben geborduurd.

Wisselvallig. 3*

Probeer Silence and I eens los van het album. Toch wel een groeipareltje vind ik.
Een song waaraan je kan horen dat Alan Parsons het arrangement schreef van John Miles' Music.

Anders klopt het etiket van wisselvalligheid wel vind ik.
De drie andere songs die je noemt en Step by Step zeggen mij ook niet zoveel.

Psychobabble vind ik anders nog wel de moeite om te vernoemen bij de geslaagde tracks.

Silence and I vond ik mooi beginnen, maar werd veel te lang uitgesponnen. Ik zal het eens los van het album beluisteren, eens zien of ik het dan beter kan waarderen.

De geremasterde uitgave uit 2006 kwam ik vorige week tegen in een Duits warenhuis voor de prijs van twee kopjes koffie. Ik kende het album voorheen alleen van de groengekleurde vinylplaat uit 1982. De kwaliteit van deze gekleurde schijf viel destijds wat tegen, weet ik nog. Bovendien, lichtgroen was niet mijn kleur.

Na drie keer de CD luisteren is mijn conclusie; topklasse. Bijzonder is de bonustrack Eye Pieces, een verzameling stukken van The Eye door het orkest van Powell.

Eye In The Sky borduurt thematisch voort op zowel Pyramid als The Turn Of A Friendly Card. Op de achterkant van het dollarbiljet staat een piramide-vormige driehoek afgebeeld met daarboven het Alziend Oog (The Eye). Geld, Macht & Illusie.

Maar Eric Woolfson kwam vooral op het idee voor de titel door het zien van de controlecamera’s in het Tropicana Hotel & Casino in Las Vegas. De wereld van het grote geld, de macht en de controle is een thema dat Woolfson fascineerde. Bij die fascinatie zat ook iets waarschuwends: Kijk uit dat geld en macht je niet in z’n greep krijgt. (You’re Gonna Get Your Fingers Burned). Dergelijke waarschuwende woorden krijgen we, vaak subtiel ingepakt in algemeenheden, mee op vrijwel alle albums, ook al proberen de heren hun 'boodschap' te bagatelliseren. Je zou het een basisthema kunnen noemen op de APP-albums.

Pas op voor Total Control! Een ‘progressief’ thema overigens, bekend ook bij bands als Pink Floyd, maar dan zonder het bijbehorende cynisme. Het blijft altijd aardig en niet kwetsend bij Woolfson & Parsons. Geen revolutionaire zaken, wel stof tot nadenken.

Misschien zijn de albums daarom ook wel zo behoedzaam in elkaar gezet en kun je ze niet betrappen op los gaan zowel muzikaal als tekstueel. Het is een keuze voor kwaliteit en goed luisteren. Ik mag dat wel.

Old And Wise is een nummer waar ik niet meer echt van geniet, te vaak gehoord. Ook de instrumental Mammagamma is net iets te simpel van structuur. Verder heb ik helemaal geen problemen met de plaat. In Silence and I is de hoofdrol weggelegd voor de schitterende arrangementen van Andrew Powell. Ook de meer stevige nummers zoals You're Gonna Get Your Fingers Burned en Psychobabble boeien me door hun sterke compositie.

Duidelijk is wel dat hier naar de amerikaanse smaak is toegeschreven. Niet toevallig bezorgde het album een doorbraak in de VS voor APP.

Mooi verslag Fedde.

het klinkt een beetje als het brave broertje van pink floyd. de poging tot rock n roll in you're gonna get.. is lachwekkend. mammagamma had volgens mij best op dark side kunnen staan. toen ik de cd kocht, was ik blij verrast door old & wise. ik kende het nummer, maar wist niet van wie het was. blijft een prachtig nummer.

De eerste twee platen van APP vind ik de beste daarna werd het iedre plaat een stukje minder. De commercie deed natuurlijk ook haar intrede zodat er singles op moesten staan...

Ik zit tijdens het schrijven, te luisteren naar dit album, dat ik zojuist het herontdekt. Ik kon het me herinneren als een wat saai album, met een enkele uitschieter (Sirius, Old and Wise, Silence and I). Maar nu ik het al zeker 20 jaar niet heb gehoord en herbeluister, blijkt dat eigenlijk behoorlijk mee te vallen. Okay... het is geen heftige rock en zelfs je opa zal niet vragen het uit te zetten, maar het is zeker meer beluisterbaar dan ik me kon herinneren. Leuk.

Ik geeft het 3,5 sterren en ga het de komende tijd vaker luisteren.

En de meeste albums van Het Alan Parsons Project zijn zeker het beluisteren meer dan waard.

Voor wie nog is geïnteresseerd (ik weet niet of er nog kaarten zijn): 16 november zingt Colin Blunstone in Lelystad live nog weer eens een aantal nummers van APP, o.a. zijn eigen Old and wise.
We vergeten wel eens complimentjes uit te delen aan de freelance muzikanten die deelnemen/zingen op de albums van The Alan Parsons Project.

Colin Blunstone heeft natuurlijk geschiedenis geschreven, met Old & Wise. Eén van de grootste klassiekers van de band en van Eye in the Sky.

Parsons had een neusje voor goede zangers, dat is absoluut waar.

Wie ook alweer ?

Gary Brooker, John Miles, Steve Harley, Arthur Brown, Alan Clark, Colin Blunstone, Eric Stewart,
Terry Sylvester, Chris Rainbow.....en nog wel meer prominenten.

Na een hele tijd dit album maar weer eens gedraaid. Prima muziek, daar is niets mis mee, maar de productie is wel een tikje aan de zachte kant wat de dynamiek niet ten goede komt.

Ik heb nooit geweten dat Mammagamma van The Alan Parson Project was; dacht altijd dat dit van Vangelis was.
Old and Wise is al prachtig, maar misschien is deze zelfs mooier.
Deze 2 nummers en natuurlijk het titelnummer springen er wel uit.

Grappig dat je in Mammagamma iets van Vangelis terug hoor. Als ik het aan synthesizer grootheid zou moeten toeschrijven zou ik eerder uitkomen bij Jean-Michel Jarre in verband met de structuur van het nummer.

Daar ben ik meer bekend mee, en ken ik het bekende werk wel van.
Ook heb ik het idee dat Mammagamma bij een of ander televisieprogramma gebruikt werd, alleen kan ik niet plaatsen bij welk programma.

Daar heb je dan weer Google voor: bij Veronica´s autoprogramma de Heilige Koe.

Ik dacht dat ze daar Zoveel Te Doen van Toontje Lager gebruikten.

Ik weet ook niet beter dan dat daarvoor Toontje Lager wordt gebruikt. Ik kan mij zelfs herinneren dat ik het een goede match vond vanwege de oppervlakkigheid waarmee zowel het programma en als het liedje doortrokken was.

Dat is voor 100% zeker Toontje Lager. Het kan natuurlijk wel zo zijn dat er onder bepaalde beelden tijdens de uitzending Alan Parsons werd ingezet.

Fijn album,al is niet alles even memorabel.De opening mag er zijn ,met Sirius en Eye In The Sky ,maar wordt om zeep geholpen door Children Of The Moon,een mager nummer ,waarin al het avontuur ontbreekt.Het serene Gemini valt daarna een beetje tussen wal en schip,maar Silence And I is van de buitencategorie.Prachtig lijzig gezongen door Woolfson .De twee volgende tracks zijn dan weer van een minder niveau.Instrumental Mammagamma is mooi in al zijn eenvoud,ook al kan ik me voorstellen dat mensen dit saai vinden.Step By Step is dan weer een zo zo track,het is niet slecht ,maar het klinkt alsof het door iedere willekeurige band gespeeld zou kunnen worden en van APP verwacht ik wel iets meer.Dat meer komt met de bloedmooie afsluiter Old & Wise.Prachtig nummer en mooi gevoelig gezongen door Colin Blunstone.Misschien zit ik te hoog met mijn beoordeling ,maar er speelt ook een stukje jeugdsentiment mee bij dit album. Voorlopig 4 sterren