The Alan Parsons Project - Eye in the Sky (1982)

deric raven vroeg zich af:

Volgens mij ook vaak gebruikt bij dat oude 'records-programma' De eerste de beste...

Dat zou goed kunnen, daar gebruikten ze in ieder geval ook In Dulce Decorum van The Damned.

Thanks die titel ben ik jaren naar op zoek geweest!

Geen dank!!

Braaf plaatje, heeft zeer weinig met rock te maken op een enkele gitaarsolo na. Vergeleken met dit is ELO heavy metal. Eye in the sky en Old and wise zeer mooi gezongen, zijn de echte uitschieters. Echter na 2 nummers begon ik me vreselijk te irriteren aan de computer drum en al helemaal aan de eentonige computer baslijn. Dat past wel in de titelsong maar niet in de pogingen een rock song neer te zetten. Hoort natuurlijk perfect in die tijd dat het uitkwam. Niet mijn ding dus. Zal niet stemmen, (kom niet verder dan 2*) om de fans niet voor het hoofd te stoten.

Je hebt een duidelijke mening. Je vat rock iets te restrictief op: er zijn duidelijk progrockinvloeden op dit album te vinden. Denk bijvoorbeeld aan het dreigende middenstukje van Psychobabble. Pop als tweede genre zou hier goed passen. Gewoon stemmen. Fans die door een onderbouwde mening worden geirriteerd, moeten niet op deze site zitten.

Ok, daar heb je gelijk in. In sommige berichten staat symphonische rock genoemd, vandaar die verwijzing. Heb het ceedeetje geleend en ben er echt voor gaan zitten. Het is niet in mijn bezit, dus stemmen heeft voor mij geen meerwaarde, vandaar.

Het is strak geproduceerd maar komt niet uit 'een doosje'. De computer had hier zijn intrede nog niet gedaan. Stuart Tosh op drums en David Paton op bas, dat zijn geen kleintjes in de 'rock'.

Er staan echt mooie Alan Parsons klassiekers op, met name op de oude kant 1.

Het begin is fraai, met Sirius, Children of the moon, Gemini (prachtig) en Silence and I (beste nummer van de cd).

Het mindere vervolg moet het dan nog hebben van Mammagamma en Old & wise.
Maar op bovengenoemde nummers is wel degelijk het genre prog-/symforock van toepassing.

Er is met opvolger Ammonia Avenue (ook slechts voor de helft alleraardigst) een leuke kruisbestuiving mogelijk, dan heb je één goede cd uit de periode 1982-1984.

Ja zeg, ga ze even verknippen tot een verzamelaartje! Ik vind het baslijntje in Psychobabble wel intrigerend, dat loopt door het hele nummer heen. En ja, hier klinkt het echt als rock. Old and Wise is wel mooi, maar ik kan me voorstellen dat je dit niet zo snel associeert met progrock.

Ok, bedankt voor de reacties. Met computer bedoel ik natuurlijk de synths. Ik denk dat er veel meningen al gepost zijn die ongeveer hetzelffde gevoel eraan over houden als ondergetekende. Bij prog rock denk ik waarschijnlijk te snel aan bands als dream theater en pink floyd. Deze eye in the sky is meer voor fans van Camel, Yes en Vangellis.

De muziek van TAPP klinkt vaak te gemaakt, te 'geprogrammeerd' en minder recht vanuit het hart. Dat levert zo nu en dan technisch goede songs op (zie de geposte meningen hierboven) maar vaak mis ik de echte bezieling.

Vind ik ook wel mee vallen. Het is natuurlijk allemaal erg goed geproduceerd(geen wonder bij Alan Parsons), maar zeker op de albums voor deze "Eye in the sky" moet je echt poep in de oren hebben om de bezieling niet te horen . Dat is mijn inziens ook geen wonder met een top liedjeskunstenaar als Woolfson

De emotie zit 'm juist in dat onderkoelde. Dat maakt nummers als Silence And I en Eye In The Sky voor mij zo magisch.

Typical British.

Dit is toch een concept-album? Weet iemand wat het concept dan is?

Ik weet niet of er echt een concept is dit keer.
Het is wel zo dat heel wat nummers naar spiritualiteit of God verwijzen.
En meer bepaald naar de connectie tussen de goden en de sterren.

Er is Sirius (voor Egyptenaren de ster waarin de farao's zouden reïncarneren).
Er is het (Goddelijke) oog in de lucht. In die song wordt er het duidelijkst naar God verwezen.
Children of the Moon en Gemini (sterrenbeeld tweelingen) maken de ruimtereis compleet.

Beide plaathelften eindigen met een contemplatief of meditatief nummer.
The Silence and I en Old and Wise zijn op zijn zachtst gezegd spirituele nummers.

Tracks 6 en 8 zijn me niet zo bekend, heb me nooit in de teksten verdiept,
maar het zou kunnen dat daar de sleutel ligt. De titels zelf blijven daarin vaag.

Mammagamma en Pyschobabble zijn wel bekende nummers.
Ook hier tast ik voorlopig nog even in het duister.

Met een 'eye in the sky' wordt ook wel een bewakingscamera in een casino bedoeld. Het thema verwijst dan naar de macht van het geld, de 'total control' die de maatschappij in zijn greep houdt. Beetje Orwell's 1984-idee. Parallel daaraan is de connectie met de goden en het 'Alziend Oog'. In beide gevallen is het gedaan met de menselijke vrijheid.

Bedankt, mannen. Daar kom ik weer wat verder mee.

Eye in the Sky handelt over de mens in het heelal en is het meest toegankelijke en meest succesvolle APP-album tot nu toe. Muzikaal weinig verassend meer en misschien wat te klinisch (het nadeel van een perfecte productie) maar wel fraaie, vaak melancholieke songs waarbij de Pink Floyd-invloeden niet ver weg zijn al wordt er af en toe ook wat steviger gerockt. Hoogtepunt is de afsluiter Old and Wise dat zeer fraai ingezongen is.

Zeer knap geproduceerd. Voor die tijd echt een topper op dat gebied.
artistiek redelijk geslaagd. Maar je hoort wel dat de .spanning enigszins wegebt uit de nummers.
Het Is verantwoorde symfo met een toegankelijke vibe.
Duidelijk mikkend op een groot publiek.
Een eerste echte hit was er ook op te vinden. Old & Wise in dit geval.

Wel een redelijk stabiel album.
Ik noteer 2 zwakke broeders
Dat zijn duidelijk de nummers met Lenny Zakatek.

Eerste 5 nummers zijn heel ok.

De nummers met Lenny Zakatek vind ik ook de minste op dit album maar de overige songs zijn erg sterk. Inderdaad is de spanning een beetje weggeëbd, verrassend is de muziek van Alan Parsons nauwelijks meer al is het artistiek en productioneel van hoog niveau.

Lenny Zakatek tekent, ook op de andere APP-albums, vaak voor de meer 'rockende' nummers. Als je dat hier als de meer anonieme bijdragen noteert, kan ik daar wel inkomen. Maar Psychobabble valt mij niet méér op en met ook nog Children of the Moon en Old and Wise vind ik het eigenlijk gewoon een behoorlijk matig album. Dankzij voornamelijk Sirius / Eye in the Sky en Mammagamma nog drie heel krappe sterren.

De Zakatek nummers zijn imo wat gewoontjes en inderdaad meer rock.
Ik vind het wat vlak.
Eye In The Sky kabbelt wat voort en dit zijn kennelijk wat pogingen om er wat vaart in te houden.
Het zijn 2 fillers. Maar daar is alles wel mee gezegd.
Met name Step By Step is ronduit zwak.

Sorry, maar ik vind hier helemaal niets aan. Het kabbelt maar voort, en wordt nergens echt spannend.

Ik weet het, ik luister ook Barclay James Harvest en Moody Blues, en dat is nog softer. Maar naar mijn idee veel spannender en consistenter.

Dit is niet het type symfo waar ik naar op zoek ben.

Er zijn mindere momenten maar ook toch zeker betere uit het oeuvre van Parsons (of eigenlijk van Woolfson).

Zo stemt het deel Children of the Moon, Gemini en Silence and I mij nog steeds buitengewoon tevreden.
Maar helaas geldt dat niet voor alles van dit album. Dieptepunten vind ik toch wel You're gonna get your fingers burned, Psychobabble en Step by step. Echte skipmomenten.

Het nadeel van de APP op de albums na Pyramid vind ik de voorspelbaarheid in de songs.
Het is allemaal geweldig geproduceert ,alles zit op de goede plek, maar je weet precies waar het allemaal naar toe gaat.
Ik draai het vrijwel nooit meer. Er is mij te weinig echt avontuur en de songs die musician noemt zjjn idd niet best, al heeft psycobabble wel wat meer spanning en ballen.

Psychobabble is goed te doen, vind ik. Ook door de sterke tekst. Alleen Mammagamma is voor mij niet meer dan een vuller. Old and Wise, ondanks de goede partij van Blunstone slaapverwekkend. Gemini heeft een paar fraaie Beach Boys-vocalen. De rustige reflectieve nummers van APP zijn over het algemeen het best, zeker als het orkest van Andrew Powell meedoet. Maar, men moet gedacht hebben, hier en daar wat sterker gekruid rockachtigs neer te moeten zetten om de boel op te schrikken. En die rocknummers hebben al gauw iets geforceerds. Dan wordt de verleiding het skipknopje aan te raken groot.

Mammagamma is voor mij juist de klapper, ik hou sowieso (overhet algemeen) wel van in die instrumentaaltjes van APP.

De "rockers" van APP trekken mij over het algemeen wat minder, kan ook zijn dat ik een zanger als Lenny Zakatek gewoon matig vind. Let's Talk About Me vind ik dan wel weer een voorbeeld van een sterke rocker (in popverpakking)

Ik merk dat dezelfde klachten over rocksong bij APP, voor mij altijd geldden voor bands als Moody Blues en BJH.
Ook van de sferische bands, die excelleren in mooie, rustige songs, maar al snel de fout in gaan bij (stoer bedoelde) rockers. Al zijn er uitzonderingen zoals Singer in a Rock n Roll Band en Story in Your Eyes.

Maar bij APP is het ook duidelijk dat het niet echt past.