Pixies - Doolittle (1989)

Dat dus.

Zegt ook zo weinig over het genre. Vind ik trouwens sowieso lastig bij Pixies. Hier staat het als rock, maar ik hoor toch ook wel wat punk-invloeden, terwijl het in de basis soms zelfs gewoon popliedjes zijn.

Ik speelde in een bandje, had de websitemaker het idee dat we onze stijl moesten omschrijven, werd dus 'indiepop'. Ik dacht 'wat krijgen we nou'? Ten eerste omdat ik niet zo van hokjes hou, maar vooral omdat ik het hokje net zo sterk van toepassing vond op onze muziek als dat je Coldplay onder de 'jazz' zou rekenen.

We hadden er een hele discussie over in de band, de meesten waren het er mee eens dat we een omschrijving moesten zetten op de site voor pr-doeleinden, en vonden 'indiepop' prima zolang er niks beters was. Pijnlijk...

''Alternatieve Rock", nog zo eentje. Of "Power pop", Of AOR (Adult Oriented Rock)... Ik snap dat labeltjes bands en publiek soms nader tot elkaar kunnen brengen, maar voor mij hoeft het niet hoor. Ik ontdek nieuwe muziek meestal zonder dat er een labeltje aan te pas komt.

Pixies bijvoorbeeld!

Doolittle, what can I say... wat een album! Zal waarschijnlijk nooit meer uit mijn top 10 verdwijnen. Voor mij een stuk toegankelijker en toch wel beter dan zijn voorganger Surfer Rosa. De nummers zijn gewoon veel aanstekelijker en blijven makkelijker in mijn hoofd nazinderen.

Hier hebben ze gewoon de explosieve, schreeuwerige nummers waar de Pixies om bekend staan weten te combineren met leuke popnummers (Here Comes Your Man, Monkey Gone To Heaven, La La Love You). Het album gaat m.a.w. nooit vervelen. Net als je denkt dat het album wat gaat afzwakken op het einde komen ze nog met een diamant van een nummer als 'Gouge Away' op de proppen.

Pixies is wel een band die ik zeker nog eens live zou willen bezichtigen, iemand die weet of ze tegenwoordig nog de moeite zijn?

Over het algemeen was de ontvangst op hun reünietour vrij matig... bv. hun show op Pinkpop 2009 werd zeer slecht gerecenseerd (al kwam dat waarschijnlijk ook door het Pinkpop-publiek massaal naar P!nk ging kijken), maar enkele dagen later heb ik ze gezien in de Lotto Arena en dat was écht veschroeiend... een van de beste optredens die ik ooit heb gezien. Ze waren absoluut in topvorm. Met andere woorden: geluk hebben, maar als je ze kan zien in een concertzaal, zeker doen.

Wat mij betreft wordt deze platen gedragen door drie verschillende momenten op dit album. Allereerst is daar uiteraard Debaser, met 'Slicing up eyeballs, oh oh oh oh!' Wat overigens een verwijzing is naar de destijds schokkende (menig man viel toen flauw bij het bekijken ervan) film Un Chien Andalou, waar inderdaad eyeballs worden gesliced. (bekijk rond 0.25) En dan heeft 'I Am Un Chien Andalusia' ook weer enige logica heeft verkregen. Ik weet niet in hoeverre iedereen deze film al kende of niet, maar ik dacht, voor de onwetenden. Bij deze.

Awel, dat is een het eerste moment. Een tweede moment - ook niet erg origineel, maar daar ben hier ik niet voor - is het einde van Monkey Gone to Heaven, met als hoofdrol de geschreeuwde regel 'Then God is Seven'. Uitleg is overbodig. 'Tame' zou ook nog genoemd worden, maar dan zou het mooie, complete getal '3' overschreden worden. Dus noem ik 'Tame' niet.

Afijn, nu kom ik bij het stukje wat ik daadwerkelijk wilde uitlichten, het derde moment, en het moment waar de plaat me het meeste pakt. Misschien niet het spannendste moment, beste moment, beste lied, knapste staaltje werk, maar dat hoeft ook niet. Het derde moment - geen bewuste spanningsopbouw door het langzame gelul, dat is gewoonweg mijn kwaal van tikken - betreft een stuk in 'Here Comes Your Man'.

Het is niet per se het nummer zelf dat ik zo fantastisch vind, eigenlijk is het gitaardeuntje me zelfs wat te simplistisch, door het te grote 'Costa del Sol'-gehalte. Maar dan, in het refrein is daar Kim Deal, en zij is daar de 'vervoicelijking' van verlangen, schoonheid, geduld, ongeduld, verlossing, verlichting, bevrediging, onvrede, verwachting, liefde, teleurstelling, opluchting - het bevat alles, zelfs al wat tegen elkaar indruist. Het zit op het randje van het klagerige, maar er druipt nog steeds een enorme hoeveelheid schoonheid in. So long, so long! Het is vreemd hoe vier woorden, waarvan door de herhaling eigenlijk twee originelen, van een zangeres die fungeert als achtergrondzangeres, zo'n aantrekkelijke uitwerking kan hebben - een moment op de plaat waar ik eigenlijk naar uitkijk, op wacht, naar verlang haast. Maf, maar een werkelijk briljant stukje, wat mij betreft.

Dat zijn de drie en een half pilaren, of voetstukken waar - in mijn geval - deze plaat op staat, en de fragmenten staan me van een bepaald niveau aan, dat dit album ook daadwerkelijk stévig staan blijft.

Pixies heb ik grijsgedraaid tussen mijn 17 & 20 jaar en dan vooral deze Doolittle! Het was het eerste album dat ik kocht van hen en man het sloeg in als een bom. Puur op geluk aangeschaft want het enige dat ik wist van pixies was dat ze een grote invloed hadden op Nirvana. Weggeblazen worden door een album en beseffen dat je een ruwe diamant in je handen hebt is altijd een heerlijk gevoel. 15 hoogtepunten en geen fillers in mijn ogen met Debaser, Here comes your man, Monkey gone to heaven en het geniale Gouge Away als onsterfelijke songs maar alle tracks op deze zijn schitterend...

Chained to the pillars
A 3day party
I break the walls and kill them all
with holy fingers.....

Maar liefst 15 nummers zijn weggestopt in een album van minder dan 40 minuten. Van albumopener Debaser tot aan de geweldige afsluiter Gouge Away ben ik verschillende malen gigantisch onder de indruk en dat aantal neemt alleen maar toe, hoewel mijn favoriet Monkey Gone to Heaven blijft. Wat mij vooral opvalt is de genadeloze toon van zanger Frank Black, die overigens niet geheel onprettig klinkt. Verder ben ik heel gecharmeerd van de tempowisselingen. Mindere nummers zijn er helaas ook, zoals het nogal makkelijke There Goes My Gun en het niet zo spannende Silver.

Onder andere de combinatie met de uitstekende (spannende) stem van Kim Deal maakt dit een uitstekend album. Jammer dat haar zang tot een paar nummers beperkt blijft.

Debaser, Monkey Gone to Heaven, Here Comes Your Man en Hey vormen voor mij de 'Grote Vier' van dit album. Buiten deze nummers vind ik Doolittle niet zo denderend. Sommige nummers klinken nog best prettig, maar de zang werkt me geregeld op de zenuwen. Al moet ik toegeven dat dat met de luisterbeurt minder wordt, dus hier zal ik niet te zwaar aan tillen.
Ook het streven om zoveel mogelijk verschillende talen op één album te krijgen stoort me af en toe. Het klinkt vaak voor geen meter en het komt niet echt oprecht over.

Desalniettemin vind ik dit een fijn album en gezien zijn lengte is het ook een album wat ik gemakkelijk af en toe eens zal draaien. Maar ondersteboven ben ik er niet van. Ik vind de muziek namelijk vrij simpel overkomen. Mag ik dat zeggen of heb ik dan wat gemist?

Herken het verhaal hierboven behoorlijk, alleen vind ik het nog wat minder.

En het beste nummer van het album, Gouge Away, dan?

Gouge Away is niet het beste nummer van dit album hoor. Heeft nog niemand jou dat verteld?
Ik vind het best een aardig nummer, waar eigenlijk weinig aan mankeerd. Ik mis alleen dat extraatje dat van een aardig nummer ineens een goed nummer maakt.

Ik heb een voorstel: volgende week meespelen met Greatest Hits of Pixies!

Ik heb mijn stem maar weer verwijderd. Ik ben bang dat ik nogal voorbarig ben geweest in mijn conclusie over dit album. Ik ga Doolittle nog eens rustig laten bezinken en wat ander werk van deze band beluisteren. Dan kom ik over een week wel terug om te melden wat ik nu écht van dit album vindt.

Onder andere het flitsende gitaarspel in Crackity Jones en de "Yoo-hooooo!" uit het intro van There Goes My Gun (stiekem toch wel erg leuk!) hebben me aan het twijfelen gebracht. En eerlijk gezegd heb ik Gouge Away misschien ook wel wat onderschat.

Prima actie, best wel goed dit album

Na de eerste zeven tracks denk ik naar een 5 sterren album te luisteren. Daarna wordt het imo toch minder. Mr. Grieves, Crackity Jones, No. 13 en There Goes My Gun zorgen ervoor dat dit album keldert naar een 4. De rest blijft ijzersterk.

Hallo?? Number 13 Baby is 1 van de beste nummers van de plaat!!

Briljant nummer inderdaad.

YouTube - Pixies - 07 - No. 13 Baby - 1989 05 19 Greece

De sterkte van Gouge Away ligt in het feit dat het refrein zacht gezongen wordt en dat de harde stukken juist de verses zijn. Ik ga niet zeggen dat dit vernieuwend was maar ik vindt het toch redelijk geniaal gedaan

No. 13 en ook Silver zijn misschien de groeibriljantjes van het album. Toen ik dit album net leerde kennen vond ik dat ook mindere nummers, maar nu behoren ze tot mijn favorieten van de band.

Eens met herman.

Silver omschreef ik eerder als Pixies go western: een Morricone gevoel krijg ik erbij.

@herman:

Ik ken het album al jaren dus niet op mij van toepassing.

Bovendien vind ik Silver erg sterk.

Met 4 sterren is overigens toch niks mis?

Het heeft even geduurd maar sinds vandaag in mijn top 10 ten koste van Nevermind.

Begrijpelijke vervanging.
Nevermind ligt wel in de lijn van Doolittle.

Pixies was inderdaad een inspiratiebron voor Kurt Cobain.
Doolittle vind ik gevarieerder.

@ Deric; mooie recensie van je over Doolittle

Bedankt!
En jij hebt een mooie Top 10, allemaal platen die ik ook in bezit heb.

Doolittle is stukken beter dan alles wat Pixies hiervoor heeft uitgebracht. Hun latere werk ken ik nog niet goed, maar voor dit album heb ik alvast veel meer waardering gekregen. Met name het blokje Tame/Wave of Mutilation/I Bleed is erg gegroeid. Omsloten door Debaser en Here Comes Your Man (mijn favoriet: ) heb je dan al meteen een fantastische serie te pakken. Dat zet de toon.
De tweede helft van dit album (vanaf Mr. Grieves) is minder sterk en bevat meer flutnummers. Leuke flutnummers, dat wel. De rare stemmetjes storen me eigenlijk al niet meer en dan zijn Mr. Grieves tot en met No. 13 Baby eigenlijk best fijne nummers.
Vanaf There Goes My Gun (eigenlijk ook een flutnummer, maar zoveel heerlijker dan de rest!) gaat het niveau weer omhoog en Gouge Away is een veel betere afsluiter dan ik in eerste instantie dacht.
Mijn Grote Vier (Debaser, Here Comes Your Man, Monkey Gone to Heaven en Hey) blijft nog intact, maar mijn waardering voor de andere nummers is er zeker gegroeid.

Doolittle krijgt 4 sterren van me. Yoo-hooo!