David Bowie - Scary Monsters (1980)

Wat een weergaloos album zeg, had ik echt niet verwacht!
Was in de veronderstelling dat het geweldige Bowie-tijdperk na Low ophield maar met Scary Monsters wist ie andermaal een meesterwerk af te leveren, mijnsinziens zijn zoveelste.

Hierna hield het trouwens wel ECHT op met het tijdperk Bowie, (hier is iedereen het wel mee eens toch?) maar dat mag ook wel na bijna 10 jaar achtereen de ene na de andere klassieker te maken.

Kingdom come vind ik ook niet zo veel bijzonders. De beste nummers staan op kant 1 (LP).

Bowie in topvorm, dit duurde nu al een vijftal platen lang en dit moet zowat de laatste quasi perfecte plaat zijn van de Kameleon; Volgde nog de half geslaagde Let's Dance en toen begon de duizelingwekkende afdaling... naar iets wat zijn naam en faam niet waard was... tot hij aan een remonte begon, nog wat aarzelend met Black Tie White Noise en daarna steeds sterker... en nu is het potdorie al 5 volle jaren geleden dat hij zich nog moe maakte voor een album!
Na Reality blijven al zijn fans nu al 5 jaar lang wachten op nieuw sterk materiaal...

1. Outside moet je ook eens horen. Maar goed, die is al weer 15 jaar na deze verschenen.

Voorlopig laatste topalbum van David Bowie, het zou wachten zijn tot "1. Outside" in 1995 alvorens hij weer met een topalbum op de proppen kwam.
Dit album, waarmee Bowie min of meer terugkeert naar zijn stijl voor de Berlijnse trilogie, heeft nog niets van zijn glans verloren. De titelsong en "Ashes to Ashes" vind ik meer dan prachtig.

Een van zijn betere.
3.0*

Wat mij befreft het opus magnum van Bowie. Een bijna achteloos uitgevoerde samenballing van talent. Hierin combineert hij al zijn voorgaande werk. Deze man staat op eenzame hoogte.
Als je zo een album maakt, is het niet eenvoudig dit niveau vast te houden dat blijkt. Al komt hij met Outside toch in de buurt.

Wat mij betreft het beste album dat ie heeft gemaakt in de jaren 80, ook mijn eigenlijke introductie tot Bowie's muziek dankzij '' Ashes to Ashes'' an ''Fashion'' (waar ik dan weer een dubbel gevoel over heb) maar in alle geval een pareltje

Na het kleine debacle van Lodger besloot Bowie om het roer om te gooien. Geen improvisatie in de studio of rare experimenten met songstructuren. Scary Monsters (and Super Creeps) moest een coherent album worden met consistente liedjes met een kop en een staart. Om dit te bereiken ging Bowie er eens goed voor zitten om in zijn eentje alle nummers te schrijven en pas dan de studio in te duiken. Alleen de Tom Verlaine cover Kingdom Come is geen originele Bowie. Verlaine was de frontman van de ongelooflijk fantastische band Television die met haar debuut Marquee Moon één van de mooiste platen ooit afleverde. Television ging na nog een album echter uit elkaar en Tom was genoodzaakt solo verder te gaan. Voor zijn titelloze debuut schreef hij Kingdom Come. Bowie was zo gecharmeerd van het nummer dat hij er zijn gebruikelijke cover van maakte. Een uitstekende keuze, want het is een heerlijk popnummer. Vooral het achtergrondkoortje is een genot voor de oren.

Scary Monsters begint en eindigt met verschillende versies van hetzelfde nummer, It’s No Game. Een trucje dat Bowie heeft afgekeken van een andere jaren zeventig grootheid: Neil Young. Hij deed dit al eerder bij zijn albums Tonight’s The Night en Rust Never Sleeps. Deel één van It’s No Game begint met het geluid van een startende auto. Een Japanse vrouwenstem vertelt iets in het Japans, waarna Bowie de Engelse vertaling door merg en been heen schreeuwt. Het nummer gaat over de seksistische houding van mannen ten opzichte van (Japanse) vrouwen. De tekst is niet heel erg subtiel: ‘To be insulted by these fascists, it's so degrading’. Het nummer is redelijk ruig met een harde gitaar van Robert Fripp, die weer terug van weggeweest is na “Heroes”. Deel twee is een stuk rustiger van aard. De gitaar is gekalmeerd, de vrouwenstem is weg en de tekst is uitgebreid met twee extra coupletten. De eerste versie is wat mij betreft wat beter, door het rauwe randje. Met de rustige versie kan ik echter ook prima leven.

Up The Hill Backwards was de laatste single van het album. Een uiterst fijne track, met een meesterlijk intro, dat later werd gejat door Joy Division voor hun bekendste nummer Love Will Tear Us Apart. De tekst gaat over de media-aandacht die de scheiding van Angie kreeg. Bowie was hier niet blij mee, maar zo is het leven van een beroemdheid nu eenmaal. Op de titeltrack zingt Bowie met een nep cockney-accent over een vrouw die zich terugtrekt uit de wereld en langzamerhand gek wordt: ‘When I looked in her eyes they were blue but nobody home. Now she's stupid in the street and she can’t socialise’. Het gitaarwerk van Robert Fripp valt in positieve zin op. Razendsnel, maar toch met gevoel. Het nummer werd maar een kleine hit, vooral omdat Bowie al twee singles van Scary Monsters had getrokken.

De eerste was Ashes To Ashes, dat een wereldhit werd, mede door de baanbrekende video met Bowie in een Pierrot kostuum. Het nummer is voor Bowie een afsluiter van de jaren zeventig. Major Tom, de hoofdpersoon uit Bowies eerste hit Space Oddity komt langs.

‘Ashes to ashes, funk to funky
We know major toms a junkie
Strung out in heavens high
Hitting an all-time low’

Een prachtige tekst die Bowies eigen levensloop beschrijft. Midden jaren zeventig zat hij hoog in de drugswolken in Los Angeles. Daarna kelderde hij snel naar beneden naar een ‘all-time low’ en maakte het album Low. De muziek is ook erg goed met een een complex arrangement van gitaarsynthesizers. De tweede hitsingle was Fashion. Een nummer dat qua melodie enigszins lijkt op een oudere hit, Golden Years. De uitwerking is echter niet funky, maar erg hoekig, zoals bijna alles op Scary Monsters. Dat komt vooral door het gitaarspel van Fripp, die zijn riffs bijna machinaal laat klinken. De tekst is een lichte parodie op de stijl-fascisten die er rondliepen in het New Wave wereldje.

Teenage Wildlife duurt bijna zeven minuten en is daarmee Bowies langste nummer sinds Station To Station. De muziek doet denken aan “Heroes”, met veel sferische gitaarstukken van Fripp. In de tekst worden de creatieve volgelingen van Bowie te kakken gezet. ‘One of the new wave boys, same old thing in brand new drag’, zingt hij, vooral gericht aan Gary Numan.

Scream Like A Baby vertelt het toekomstverhaal van Sam die wordt vastgehouden in een politieke gevangenis. Bowies stem wordt vervormd door hem sneller en langzamer te maken. Dit moet de neerwaartse mentale spiraal van Sam illustreren. De sound van het nummer is erg New Wave-achtig, met veel synthesizers. Op Because You’re Young wordt Bowie begeleid door een andere levende legende: gitarist Pete Townshend van The Who. Zijn stijl verschilt redelijk van Fripp, waardoor het nummer wat minder hoekig is. De kwaliteit heeft er echter niet onder te lijden, want ook dit nummer is erg lekker.

Scary Monsters wordt vaak gezien als het laatste écht goede album van Bowie. Daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Bowie laat hier voor de laatste keer zien waartoe hij in staat is. De stijl van het album ligt nog wel in het verlengde van de Berlijnperiode, maar de nummers zijn wat conventioneler uitgewerkt. Het publiek lustte er wel pap van en het album haalde de hoogste plaats in de hitlijst. Voor Bowie was het een afsluiting van zíjn decennium. In tien jaar tijd bracht hij het ene prachtalbum na het andere uit. Helaas was de koek hierna op. Een paar fantastische singles (Under Pressure met Queen en Let’s Dance) zouden nog volgen, maar dit waren slechts de laatste stuiptrekkingen van een briljant artiest.

Ondanks het prima betoog van gemaster ben ik het over zijn verloop van zijn carriere geheel oneens. Tuurlijk zakte Bowie in de jaren 80 heel ver weg van hetgeen hem ooit zo bijzonder maakte, hij transformeerde van exentrieke éénling in een aalgladde commerciele man die zich alleen nog maar leek te richten op top 40 succesjes, waardoor hij vervreemde van zijn eigen publiek. Maar vanaf outside 1 staat hij wat mij betreft weer op de kaart. Tuurlijk niet met het mega succes die hij in de jaren 70 boekte, maar een plaat als Heather kan gemakkelijk worden vergeleken met zijn werk uit de jaren 70.

Ik heb Heathen ook beluisterd en ik vind er vrij weinig aan. Alsof Bowie het theezakje met creativiteit uit de jaren '70 weer hergebruikte. En we weten allemaal dat hergebruiken slappe thee oplevert.

Overigens was dit de laatste Bowie review van mij. Ik hoop dat jullie het een beetje leuk vonden. Nog bedankt voor alle positieve berichtjes!

voor mij de laatste goede plaat van bowie. met name door ashes to ashes, die nog steeds tot mijn favoriete bowie nummers behoort.
het nummer kingdom come is het minpuntje dat het voor mij een beetje verpest. verder gewoon een goede bowie! 4.0*

Ik heb hem gisteren op lp gekocht, maar ik wacht nog even met mijn oordeel totdat ik hem een paar keer heb gedraaid.
Aladdin Sane vond ik in eerste instantie ook niet meer dan gemiddeld, maar na een tweede luisterbeurt drong de sfeer pas tot me door.

In elk geval staan er 3 goede nummers op, Scary Monsters, Ashes to Ashes en Fashion.

Schitterend album van de artiest die nooit verveelt. Dat pakt misschien niet altijd goed uit, maar hier verrast -ie toch wel heel erg met een heerlijke, in mijn ogen, achteloos arrogante plaat. Fantastisch!

Héérlijk album, zonder missers op. Dat zou later helaas wat minder worden...
Vanaf Black Tie, White Noise kwam de oude vorm dan stilaan terug, plaat na plaat terug beter, tot die mooie - voorlopige/definitieve - laatste "Reality" uit 2003 toch ook alweer, potdorie!

Uhh, Black Tie White Noise reken ik eigenlijk wel tot de onaangename verrassingen. Het oeuvre van Bowie dat verplichte kost is loopt wat mij betreft vanaf Hunky Dory t/m Scary Monsters. En dan vanaf Outside t/m Reality. Hopelijk komt er ooit nog een nieuwe plaat, ik heb toch een beetje vervelend gevoel bij die 6 lege jaren.

Tegen wie zeg je het, zucht.....

Hmm, ik ben voorlopig nog niet klaar met de 24 studio-albums die hij al wel heeft uitgebracht. Laat staan met alles wat daar nog bij komt. Dus ik kan nog wel even wachten (als er ueberhaupt nog een studio-album uitkomt...). Ik zou hem wel graag weer eens live zien, maar of die kans er ooit nog komt...

Wat is Ashes to Ashes toch een geweldig nummer. Ben er bekend mee geraakt door de gelijknamige Britse serie die er in vele optieken referenties naar maakt (zoals zelfs het "clown" personage uit de videoclip een prominente rol te geven in de serie).

Het meest kenmerkende aan dat nummer blijft toch wel

"Im stuck with a valuable friend
Im happy, hope youre happy too
One flash of light ... but no smoking pistol"

Kan mij op momenten (vooral ook de manier waarop het gezongen wordt) toch behoorlijk ontroeren. Deze plaat nog een andere maal beluisteren en dan een definitief cijfer, maar lager dan 4* kan het niet worden, met een nummer als Ashes to Ashes erop.

Anders dan de muziek mij deed vermoeden rekent Bowie hier nogal met een aantal demonen af. Major Tom, Gary Numan.. zelf steekjes richting fascisme schuwt Bowie hier op Scary Monsters niet. Subtiel deelt Bowie met ons zijn onvrede in tien bondige liedjes die wederom een breuk vormen met het materiaal van zijn voorganger.

Dit vind ik toch een kleine tegenvaller. Nergens echt slecht, maar ook nergens echt boeiend, al is de tweede helft van dit album wel wat sterker.

'Ashes to Ashes' is in de studioversie niet echt geslaagd, live is het wel een geweldig nummer. 'Teenage Wildlife' en 'Because You're Young' vind ik nog wel aardig, maar niet super.

Bowie's 'Alabama Song' vind ik trouwens afgrijselijk. Dit soort bonusnummers voegen i.m.o. niks toe.

Alabama Song vind ik ook een stuk minder geslaagd in de versie van David Bowie. Overigens staat dit nummer niet op mijn CD, het zou zeker een halve ster gekost hebben (ik beoordeel de albums op wat op mijn exemplaar staat).

Neem zeker ook de score The Buddha of Suburbia nog even mee. Ook zeker de moeite waard.

Dit is toch een heerlijke plaat, zeker kant A is gewoon subliem.

Bestaat er een versie met dat als bonusnummer? Dat zoiets wettelijk is toegestaan is me een raadsel...

In ieder geval staan op de versie uit 1992 deze bonusnummers:

Space Oddity, Panic in Detroit, Crystal Japan en Alabama Song.

@Reptile: die neem ik zeker mee, misschien dat ik de serie ook nog wel ga kijken.

En ik ben dus blij dat dat als bonusnummer is toegevoegd (ik had het al op single)! Veel betere uitvoering dan van bv. The Doors!

Ik beoordeel de albums op wat er origineel opstaat en hou dan verder met alle mogelijke bonustracks absoluut geen rekening, of dat nu left-overs zijn, singles, noem maar op.
Bij de eindbeoordeling hou ik enkel rekening met het album zoals het origineel verscheen, vaak dus op vinyl nog.
En Scary Monsters... is pretty strong. Teenage Wildlife vind ik schitterend, en zéér sterk gezongen.

Precies, zo beoordeel ik ook.

Ashes to Ashes

De gevreesde jaren '80 zijn begonnen. Hierin zou Bowie helemaal de weg kwijt raken en verzinken in slappe commercieel gerichte popsongs. Met dat in het achterhoofd was ik redelijk sceptisch tegenover Scary Monsters. Maar gelukkig heeft hij hier nog helemaal de smaak te pakken! Totaal anders dan zijn eerdere werk, is hij weer vernieuwend en maakt hij een geweldige plaat! De harde, rauwe sound van Carlos Alomar's gitaar bevalt me niet meteen, maar de composities zijn weer briljant en Bowie zingt geweldig. Overigens was dat typische rauwe gitaargeluid alleen merkbaar op It's No Game Part 1, Fashion en de titeltrack. Voor de rest klonk het allemaal erg goed, instrument-wise. It's No Game (Part 1) vond ik eigenlijk een best vervelend nummer, het gaat richting schreeuwerige herrie. Geen fijne opener.

Gelukkig wordt dit de rest van de plaat helemaal goed gemaakt. Up The Hill Backwards is echt heerlijk! Vervolgens komen de drie singles van het album; Scary Monsters, Ashes To Ashes en Fashion. Scary Monsters klinkt redelijk ruig maar is een erg goede, stevige song. Ashes To Ashes moet een van Bowie's briljantste nummers zijn, geweldig! Fashion is ook wat ongepolijst, in tegenstelling tot zijn eerdere singles/muziek. Maar het is een erg goed rocknummer. Teenage Wildlife is naast Ashes To Ashes het hoogtepunt van het album. Bijna 7 minuten lang, fantastische muziek waar Bowie vocaal erg sterk is.

Scream Like A Baby en Because You're Young zijn ook gewoon goede Bowie-songs, ook leuk dat Pete Townshend op de laatstgenoemde speelt. De gebruikelijke cover ken ik dit keer niet, dus kan ik het niet vergelijken. Daarom klonk het voor mij als ook een goede Bowiesong, maar op een album als dit toch een van de mindere. Hij sluit weer af met It's No Game, maar ditmaal in een veel fijnere versie, waar ik maar al te graag naar luister. Een stuk beter dan Part 1 als je 't mij vraagt. Dit is niet het begin van de jaren '80 voor Bowie, dit is de afsluiter van de jaren '70 waar hij heer en meester is! Weer een meesterwerk van de beste man maar hierna duurde het weer even voordat hij weer zo'n klasseplaat maakte.