David Bowie - Scary Monsters (1980)

Dit album is het eerste van Bowie na de Berlin trilogy (Low, Heroes en Lodger) die hij gemaakt had in samenwerking met Brian Eno.

Het is ook tevens het eerste 80's album van Bowie. De jaren 80 (vooral na Let's Dance) waren voornamelijk zwaar sfeerverlagend, maar dit album vind ik toch 1 van zijn beste albums tot nu toe.

Het bevat nogsteeds de experimentele elementen die je hier en daar ook in Lodger hoorde. Nummers zoals It's no game en Fashion zijn ronduit fantastisch omdat het op een bepaalde manier ook weer tegendraads is. Maar ook nummers zoals Scary monsters (beetje psychedelisch) en Ashes to Ashes (gewoon weird) zijn ook gewoon heel goed.

Je kan duidelijk zien dat Bowie meer tijd heeft genomen om het album goed af te mixen, daar waar het bij Lodger aan schorte.

Ronduit dit album is zwaar goed

Een iets minder Bowie album. Het is nog steeds goed, maar na zijn zeer creatieve periode met albums als Station To Station, Low en Heroes is dit toch een stuk minder. Mijn favoriet op dit album is 'Fashion'.

3,5*

Ashes to Ashes is anders ook een geweldig nummer!!

Zeker, subliem refrein ook. En een mooie afrekening met zijn cocaine-verleden.

Was ook een leuk stukje over in Zomergasten laatst.

Deze net in huis. Eén keer beluisterd en mijn oordeel is nog wat gematigd, ik moet erg wennen aan sommige vocale uitbarstingen van der Bowie. Kingdom Come vind ik dus al gelijk gedoemd tot mislukken. Maar er staan ook nummers op waar ik geboeid naar luister. Twee nummers ken ik al een tijd, nl. Fashion en Ashes to Ashes, die zijn prima! Het titelnummer heeft ook zeker iets, alhoewel ik de keuze voor deze "hondachtige" geluiden wat lachwekkend vind.. maar misschien moet dat nog wat inslijten. Verder nog geen echte hoogvliegers ontdekt, maar dat heb ik wel vaker na één keer luisteren (ook met Diamond Dogs bijv., nu een van mijn favoriete Bowieplaten).

Ashes to Ashes is zeker een goed nummer; ook leuk met de zelfspot in dit nummer. "We Know Major Tom's A Junky".

Het is inderdaad erg vervelend dat David Bowie geweldige nummers schrijft, maar dat hij er moeite mee heeft om een volledig geslaagd album te maken.

1 v/d beste bowie-albums!! Naargelang de c.d. vordert, wint de c.d. ook aan kwaliteit. Het experiment in It's no game, Up the hill backwards en Teenage Wildlife. Scary Monsters (de titletrack) is misschien nog wel de minste song en Fashion past beter op een c.d. als Young Americans. Maar dan weer Ashes to ashes, een briljante single en in Scream like a baby, Kingdom come de gekte. Dan weer iets toegankelijker de song Because you're young, maar It's no game part II sluit weer heel experimenteel af. Top-cd!!

Had het niet beter kunnen zeggen Marcus, met voor mij (op dit moment) als favo 'Scream Like A Baby'.. heerlijk meezingen! *4.5

Ik heb mijn waardering juist laten zakken naar gelang ik hem vaker heb beluisterd.. fikse tegenvaller na meesterwerkjes als Low of Heroes! Eigenlijk staat hier geen gedenkwaardig nummer op voor mij. De twee singles zijn wel aardig, maar ik ken aanzienlijk betere van de heer Bowie. Enkele nummers zijn redelijk, maar er zitten eigenlijk vooral uitschieters naar beneden tussen. Het titelnummer is er nog geen zak spannender op geworden sinds de eerste keer. Ik erger me eigenlijk ook aan dat "wroef wroef wroef" geluid door dat nummer heen, trekt volledig elke angel uit het nummer (wat het toch al met mate heeft). Kingdom Come vind ik met gemak een van Bowie's slechtste nummers en van Teenage Wildlife kan ik het mysterie ook niet ontdekken. Up the Hill Backwards en Scream Like a Baby hebben nog wel iets, maar nergens wordt het groots, spannend of meeslepend.. integendeel. Ik heb dan ook geen idee waar Bowie met deze plaat naartoe wilde, het lijkt erop dat zijn ideeëndoos even leeg was in elk geval. Tal van redelijk anonieme bandjes maakten aanzienlijk betere platen rond deze tijd.

Misschien dat hij na een tijd herluisteren beter wordt, maar hoger dan een 2,5* kom ik niet.. helaas.

'wroef wroef wroef' haha, heel leuk.
Vind jouw reacties altijd leuk om te lezen, ookal zijn we het niet altijd met elkaar eens. Wél begrijp ik jouw mening, ik heb dat bijvoorbeeld met Never Let Me Down. Die had me gestolen kunnen worden.

Ik vind Scream Like A Baby gewoon fijn om mee te gillen .. ik denk dat meerdere nummers dat op deze plaat hebben, een hoog mee-gil-gehalte

Scary Monsters uit 1980 wordt vaak gezien als Bowies laatste artistieke hoogtepunt. Het klapstuk Ashes To Ashes was een grote hit. Niet alleen de muziek heeft een somber tintje, de bijbehorende videoclip schept een griezelig desolate sfeer. De eerste zes songs van Scary Monsters zijn allemaal prijsnummers. Natuurlijk springen de hits Ashes to Ashes en Fashion eruit, maar ook Teenage Wildlife en het titelnummer zijn niet te versmaden.

ashes to ashes blijft 1 van zijn beste nummers

naar mijn mening dé beste!

dit album is een juweeltje!

4.5

Daar ben ik het wel mee eens, maar verder kan dit album me na 1 luisterbeurt nog weinig boeien. De mystiek van de Berlijn-trilogie lijkt grotendeels overboord te zijn gegooid. Maar goed, ik zal dit album nog wel een paar keer luisteren, voordat ik erop stem. Misschien moet ik hem eerst een beetje losweken.

Als je deze teksten vergelijkt met b.v. life on mars......t haalt het er niet bij......Wel een mooi sfeerbeeld van de tijd, en hoe de mensen toen waren.

Afgezien van de teksten, is de muziek ook behoorlijk inferieur aan wat Bowie in de 70s deed. Matige matige plaat.

Wat was er mis met LODGER, dan, iets gemist , Ik vind Lodger juist van begin tot eind super, het bulkt van de goede songs.

Iets wat je van deze plaat trouwens inderdaad ook kunt zeggen, ik vind dit één groot luisterplezier, Up the Hill Backwards, It's No Game in 2 versies, het schitterende Teenage Wildlife en behalve de gekende singles uiteraard de formidabele aanstekelijke titelsong.
Dacht dat ik deze plaat al lang besproken had, blijkt het niet zo, en dat voor een ware Bowiefanaat als ik, zonde!

4.5 sterren voor de BIJNA beste van Bowie.

(blijf Low zijn beste vinden, vandaar!)

Ik vind Lodger een streepje beter, maar deze is ook lang niet mis. In de 2de helft staan een paar nummertjes die kwalitatief net iets 'minder' zijn, daardoor een 0,5 eraf, wordt het een...

4,5.

Hierna kwam de welbekende dip.

Ashes to Ashes zie ik nog steeds als een van de betere Bowie-songs en Fashion vind ik ook zo slecht nog niet.
Ik maakte pas echt kennis met deze artiest ten tijde van Let's Dance. Als 13-jarig mannetje vond ik dat toen een superhit. Ik kende wel wat oudere nummers van de radio, maar verder dan dat ging het niet.
Dit album was het eerste volledige album dat ik ooit van hem beluisterde na de LP Let's Dance, maar dat is wel een hele tijd terug. In mijn geheugen gravend heb ik het blijkbaar op 3* gezet, maar nu ik het zo weer terughoor is dat niet helemaal terecht. Hoogste tijd om dit snel op cd aan te schaffen: met het cassettebandje kan ik toch niks meer en mp3 vind ik een heel stuk minder dan het zilveren schijfje (en ik wil albums nu eenmaal op cd hebben).

Wéér een goede Bowie en totaal anders als voorgaande Lodger, hoewel die al wat elementen van deze in zich droeg. Lekkere plaat met swingende new wave elementen, hoewel iets minder als Lodger, maar nog erg goed te pruimen. Hierna ging het erg snel bergafwaards met hem aangezien hij zijn aalgladde Lets dance periode inging, een absoluut dieptepunt, maar met Scary monsters is daar gelukkig nog niets van te merken.

devel-hunt ik hoop maar dat je Bowie nà Let's Dance (op zich al een veel minder album) niet hebt laten vallen... zijn eighties periode is ronduit om te huilen, maar vanaf Black Tie, White Noise is Bowie zo stilaan terug uit zijn muzikale beerput gekropen en begon ie terug betere platen te maken, met Heathen en Reality als voorlopige hoogtepunten,

tot U sprak een kritische Bowie-fan,

Patje.

Heb Bowie gelukkig weer opgepikt vanaf outside 1.. Bowie is weer helemaal te gek maar heeft een mindere periode in the eighties gehad, maar was niet de enige icoon die het in die periode moeilijk had. Kijk en luister in die tijd naar McCartney, Starr, Dylan, Neil Young, Stones, etc etc allemaal grote namen die zichzelf in de jaren negentig muzikaal weer helemaal hervonden. God bedankt voor dat!!

Voeg daar maar rustig Outside aan toe.

Ik ben nog niet bekend met Hours en Earthling, maar daar gaat binnenkort verandering in komen.
Ben nl. van plan die nieuwe box aan te schaffen voor m'n vriendin d'r verjaardag.

Welke twee singles bedoel je? Er staan er nl. vier op:
Up the hill backwards, Scary Monsters, Ashes to Ashes en Fashion.

Zal je vriendin erg blij mee zijn, en jij natuurlijk ook!!! Hours en Earthling zijn erg goed!!

De rating is hier toch wat aan de lage kant vind ik. Op It's no game en Kingdom Come na vind ik dit echte topmuziek. Waarvoor dank, David

De rating doet echt recht aan de plaat, die gewoon matig is. Luister eens Bowie ten tijde van Hunky of Ziggy.. dan is dit toch gewoon matigjes. Kom op.

Alleen al door de fantastische eerste helft zou ik deze plaat gevoelsmatig al geen 2,5 KUNNEN geven...

Begrijp ook nooit hoe iemand dit slechts 2.5 kan geven; It's No Game (pts 1 en 2), Up The Hill Backwards, die gewèldige meeslepende titelsong, de 2 grote hits en dan het magistrale Teenage Wildlife..; volgen dan ook nog het mooie Scream Like A Baby en Kingdom Come... dan durft iemand dit een middelmatige plaat noemen?
Mij niet gezien, dit is gewoon één van de sterkste platen die The Thin White Duke ons heeft geschonken, laten we dit nooit vergeten!

Beetje een tegenvaller. Ashes to Ashes blijft geweldig, maar andere nummers beklijven niet. Het nummer Kingdom Come vind ik zelfs irritant.