David Bowie - Scary Monsters (1980)

Enig vooruitzicht op een special edition a la Station to Station?
Lijkt me niet verkeerd

Toe nou, eerst even wachten op die 10-dubbele Berlijn-boxset!

Voor mij de meest overschatte Bowie-plaat en zijn minste sinds het debuut. Dacht dat ik hem met meerdere draaibeurten wel beter ging vinden, maar eigenlijk is Ashes to Ashes het enige nummer dat ik echt heel goed vind. De rest vind ik wat doorsnee Bowie. Eigenlijk vind ik Let's Dance een stuk beter...

Terugblik op eerder besproken en geanalyseerde tendenzen zowel in personen als in maatschappij.....met de sombere vaststelling dat er weinig verandering plaatsvind en alle zelfde kenmerken steeds weer terugkeren in een ander jasje.

Gewoon hard zetten en uit je dak gaan, Herman. Deze plaat is een genot. Eén van zijn meest onderschatte albums.

Bij het begin van de afschrikwekkende jaren '80 van Bowie moet ik zeggen: ik heb m'n hart heel hard vastgehouden maar het valt zeer goed mee. Het niveau van de jaren '70 wordt niet gehaald en ook de geniale Berlijn-trilogie is opeens alweer ver verleden tijd. Bowie schudt hier nog een aantal leuke songs uit zijn mouw (vooral die waarop Fripp gitaar speelt zijn de moeite), maar na Teenage Wildlife zakt "Scary Monsters" toch in... Bij Because You're Young hoor ik de volgende albums al. In tegenstelling tot het latere werk is deze plaat toch het draaien waard, af en toe. Al was het maar voor Bowie's zang - nog steeds van hoog niveau.

Toch vind ik deze persoonlijk een stuk beter dan Lodger. Deze plaat kan me echt opzwepen: Fripp speelt magistraal en Bowie schreeuwt het uit. Het is ook een lekker dansbaar album. Maar toegegeven: het tweede deel van het album is een stuk zwakker dan het eerste. Misschien dat een andere volgorde beter was geweest voor de verdeling.

Inderdaad grappig, dat men de hele tijd beweerd dat het nivo van de jaren 70 niet gehaald wordt.
Commercieel gezien zeker wel; 5 nummer 1 hits (let's Dance, Tonight, Under Pressure, Dancing In The Street en This Is Not America), en met China Girl een mooie 2e plek.
Bij het grote publiek boekte hij het grote succes, en die kopen dan heus wel een verzamelaar, of gaan op zoek naar ouder werk.
Bowie kickte af, en ging zijn cleane periode in. Eenmaal nuchter besefte hij natuurlijk ook wel dat er flink geld viel te verdienen.

De jaren 80 was gewoon artistiek gezien een wat mindere periode voor Bowie, maar commercieel gezien boekte hij best behoorlijke successen. Ik zie dit album eerder als een waardige afsluiter van zijn jaren 70 dan als een opener van zijn matige jaren 80 fase.

Mooi gezegd, dat moet ik toegeven. Ik vind het trouwens jammer dat men Bowie tegenwoordig vooral kent van die commerciële platen/singles, en veel minder als Ziggy Stardust of The Thin White Duke. Daar weten sommigen niet wat ze missen.

Ik denk dat dat wel meevalt hoor. Bowie is een van de meest gewaardeerde artiesten allertijden door zijn gehele discografie. Een beetje muziekliefhebber weet wel dat hij in de jaren 70 meesterlijke platen heeft uitgebracht en hij in de jaren 90 zichzelf opnieuw uitvond en inspiratie had voor enkele albums waarmee hij opnieuw liet zien dat hij een meesterlijke muzikant is die in staat is zichzelf steeds opnieuw te vernieuwen, zelfs na een carriere van 30 jaar. Natuurlijk zijn er ook mensen die dat niet weten, maar dat soort dingen blijf je toch houden. Ik heb het oude werk ook pas later leren kennen, maar ja wat wil je, ik was 12 toen Let's Dance uitkwam. Wist ik veel dat die kerel al zo lang bezig was.

Dat verschil tussen echte muziekliefhebbers en "gewone stervelingen" moet je natuurlijk maken. Over waardering gesproken, heb jij ook nog een stem klaar voor dit album, reptile?

Ik stem niet meer (geen uitleg, heb ik inmiddels al te vaak gedaan), maar anders was het een 4 met uitloop naar 4,5 en op sommige momenten daaraan voorbij. Kant A grenst zeker wel aan de 5 sterren. Als ik deze plaat opzet grijpt de opener me direct bij de lurven en geniet ik volop. Als je het me op zo'n moment vraagt zeg ik 5 sterren.

Sterke plaat met mijn favoriete Bowie-nummer: Ashes to Ashes...

Scary Monsters vindt ik meesterlijk. Ik heb een versie met de bonus tracks en ik heb scary monsters ook op LP waar ik de plaat ook heb ontdekt. Op de platenspeler van mijn broer die ook een Bowie fan is. Ashes to ashes vind ik extreem goed + de clip die ik op DVD heb.
Naast deze super plaat vind ik Low ook een van zijn beste platen.

Een behoorlijk sterk album van Bowie, die een fantastische reeks albums afsloot. Daarna werd het vooralsnog allemaal behoorlijk minder. 'Ashes To Ashes' is heerlijk.

Ik ben het Bowie oeuvre aan het doorspitten.
Dit album heb ik enkel op LP en heb ik derhalve al lange tijd niet meer beluisterd.
Ik kies voor het gemak, m.a.w zal de CD een dezer dagen eens aanschaffen want het album is met Ashes To Ashes & Fashion als knallers toch echt wel de moeite waard.

Op CD bij de verzameling gevoegd.
Blijft toch een wisselvallige plaat, na het fraaie Teenage Wildlife zakt het niveau terug.
Ashes To Ashes blijft een parel in de popmuziek , Up The Hill Backwards en het titelnummer zijn ook absoluut de moeite waard.
Fashion is wat mij betreft na Ashes To Ashes het beste nummer van het album.

Wat is er nou mooier als disco muziek maken en in de teksten spotten met al die disco figuren.

Had me eerder wat laatdunkend uitgelaten over dit album, maar het is 1 van zijn toppers (klinkt lekker he dat woord)

Favo voor mij (natuurlijk na het overbekende ashes to ashes) Because you are young.

Scary Monsters markeert het einde van een tijdperk. Hierna nam Bowie even een cooldown om terug te komen met een andere koers, een andere band en ook in een ander tijdperk.
Bowie's Berlijn avonturen lagen achter hem( ironische is dat alleen Heroes daar daadwerkelijk werd opgenomen.) en Scary Monsters werd in New York opgenomen.
Eno ontbreekt, maar Robert Fripp keert terug in een groot aantal nummers.
Springsteen's pianist Professor Roy Bittan is veelal op de piano te horen.

Het is een energieke, deels ook tegendraadse plaat geworden die boeit, maar zijn beste werk is op de eerste helft te vinden, maar daar zijn veel users het over eens.
It's No Game Pt.1 hakt er gelijk al lekker in. Stevig, fel en venijnig. Apart de toevoeging van de Japanse dame.
Up The Hill Backwards is een ritmisch lekkere song met een toegankelijk, maar ook weer eigenzinnig verloop.
Met Scary Monsters(And Super Creeps) is Bowie weer terug bij stevige New-Wave en dat pakt goed uit. Hij houd het spannend, zingt het refein laag en daar zit net de mystiek.
Ashes To Ashes, waar Bowie memoreert aan de figuur Major Tom die opdook in Space Oddity( maar gaat het gewoon niet over Bowie zelf ??) is zijn sterkste troef hier.
Een zeer originele song waar feitelijk alles klopt. Licht onheilspellend, spannend en de toetsen zijn meesterlijk.
Fashion is een soort alternatieve Funk song. Alternatief vooral door Bowie's voordracht en de gitaarfratsen van Fripp, die een nuttige bijdrage levert op deze plaat.
Teenage Wildlife. Puike song over de new kids in town in de muziekwereld.
Dan heeft het album zijn hoogtepunten gehad, blijft het niveau redelijk tot goed( Tom verlaine's Kingdome Come is heel aardig.)
En keert Bowie andermaal terug met It's No Game, maar dan met een beduidend kalmere versie.

Scary Monsters is niet slechter dan Lodger. Ik vind het begin zelfs overtuigender en de plaat is beter geproduceerd, verzorgder vooral.
Na het middenstuk wordt het iets minder, maar nooit dramatisch en wellicht zijn er nog wel wat groei momentjes te verwachten.

Rare plaat he Bikkel, het blijft ook aldoor stevig doorgaan. Meestal vind je op platen na wat geweld een ballad ofzo, dit gaat maar door.

Qua eigenzinnigheid past hij dan ook in het rijtje Low, Heroes en Lodger. Een inderdaad rare maar wel rake plaat.
Bowie bewandelt hier evenals de drie voorgangers een weg met kronkels.
Enerzijds tegendraads, anderzijds pakkend.
Het scheelt een stuk als je Robert Fripp mee laat doen. Wordt het allemaal net even wat weirder en mysterieuzer.
Ondertussen aangeschaft en ben van plan zijn bedenksels v.a de jaren 90 eens onder de loep te nemen.
Reality vind ik een hele fijne plaat. Die komt zeker bij de collectie.

Snap je nou waarom ik zei, luister deze nu maar eerst. Het is beter een beetje tijdlijn vast te houden, dan zie je het verloop. Als je deze na Hunky Dory gaat draaien is er geen touw meer aan vast te knopen he.

Ik reis verder wel mee, de nieuwe albums ken ik totaal niet, na lets dance ben ik in mijn jeugd afgehaakt.

Ik zal reality onder de loupe nemen, die ken ik niet.

Ik heb je advies dan ook ter harte genomen. Mijn dank hiervoor. Grappig trouwens dat je over Hunky Dory begint. Die heb ik tegelijkertijd aangeschaft met Scary Monsters.
Zijn inderdaad totaal verschillende dingen. Hunky Dory is evengoed een diamantje, maar niet te vegelijken met de visie die hij op Scary Monsters tentoonstelt.
Logisch ook, zit 9 jaar tussen.
Op Hunky Dory hoor je Bowie in ontwikkeling, de Singer/Songwriter zeg maar.

Ik kon 'm wel al, maar had het lang niet meer gehoord. Ga er binnenkort eens een wat specifieker stukje over schrijven.

Reality is een aanrader. Het is geen vernieuwende plaat, maar bevat sterk werk. Bowie weer een beetje terug naar vroeger.

Geldt ook wel voor Heathen!

Moet ook nog de revue passeren. Ben de komende tijd nog wel even bezig met Bowie.
Geen straf overigens.

Scary Monsters sluit een prachtige periode af die aardig in de jaren zeventig verankerd is. Na Lodger die wat rommelig en ruw klonk, maar wel heel prettig om naar te luisteren, is Scary Monsters wat meer geproduceerd en eigenzinniger. Bij aanzet van It's no Game vroeg ik mij af of Yoko Ono niet een duit in het zakje had gedaan, maar ws. had die wel zo haar eigen ding in die tijd. Ik vind het i.i.g. wel wat hebben. Ik heb pas echt kennis gemaakt met Bowie ten tijde van Let's Dance en toen met terugwerkende kracht zijn bekende nummers. Pas nog veel later ook zijn albums en dan nu eindelijk Scary Monsters. Dat maakt de beluistering ervan wel heel fris ergens, omdat Ashes to Ashes (wat een geweldig nummer is dat toch) eigenlijk het enige is dat ik kende. Leuk ook dat een Fripp/Bittan en Townshend mee hebben gewerkt aan dit album. Waarvan Bittan dan de naam is die voor mij het meeste opvalt, omdat die natuurlijk gelinkt is aan mijn muzikale held. Daarnaast ook ietwat vreemd omdat Bittan i.m.o. een betrouwbare zei het degelijke muzikant is, die ik niet direct link aan progressief en innovatieve muziek zoals een Bowie die -ook nog in 1980- maakte. I.i.g. een waardig album in zijn oeuvre. Ook wel opmerkelijk dat op de achterzijde van Scary Monsters er kleine getekende stukjes van de hoezen van Heroes, Low en Lodger terug te vinden zijn. En nee dit is niet het hoesje van Take on Me van Aha.

De eerste helft van Scary Monsters is het best. Vijf prachtige songs op een rij. De tweede helft is wat minder maar eigenlijk vind ik alleen Because You're Young minder.
Ashes To Ashes vat voor mij de jaren zeventig van Bowie mooi samen. Van Major Tom tot coke.

Uiteindelijk is de held Major Tom een junkie geworden. Heeft Bowie het hier eigenlijk over zichzelf?