David Bowie - Scary Monsters (1980)

Langzaam maar zeker groeit deze plaat tot mijn "driver" plaat. Wat een geweldige schijf om volledig loss op te gaan. Inderdaad zijn rock plaat, maar wat voor rock. Heerlijk tegendraadse nummers met super gitaarwerk, beestige zang (die achtergrondkoortjes), heel even 2 "normale" nummers :Ashes to ashes en Fashion.

Alleen het begin van de plaat is al heerlijk, die gitaar, bas en drum en die Japanse dame. Briljant, Up the hill backwards vind ik het minste nummer van de plaat.

Dit is mijn plaat om luidop mee te brullen.

5* Ik heb Station to station al jaren in mijn top 10 staan, maar ik kan niet meer kiezen....

Ashes To Ashes is een favonummer van mij.
Tekstueel super en de vibe is heerlijk.
Knap hoe Bowie dit heeft gesmeden tot iets wat toegankelijk en duister tegelijk is.
Een absolute meerwaarde op dit album en de beste song v/d plaat.

Jammer dat het in de 2e helft iets inzakt, maar het blijft een fijne Bowieplaat.
Het einde van een indrukwekkend tijdperk.

SHUT UUUUP!!!! .... SHUT UUUUP!!!!!

Scary Monsters is een heerlijke plaat. Vier jaar geleden wou ik Bowie enorm graag verzamelen en al de albums van hem in bezit hebben. Ik kende hem al van de grootste hits (Life on Mars, Heroes, Let's Dance) maar had nooit een compleet album van de zanger beluisterd. Was dan ook benieuwd en tikte dit album in op YouTube mede door de interessante titel en de intrigerende cover. It's No Game Pt1 kwam dus voorbijrazen en ik dacht bij mezelf, wow zo'n nummer had ik niet bij hem verwacht. Ik vond het vals, rommelig en te schreeuwerig.

Maar vandaag kom ik terug op dit album, Scary Monsters ... de laatste plaat die ik nog volledig moet beluisteren (ben met zijn meest recente albums begonnen). En It's No Game Pt1 is nog steeds schreeuwerig. Scary Monsters is een heel Chunky Hard Rock album van 1980 en ook de laatste van de creatieve hoogtepunten die begonnen in 1970. Hiermee sluiten we een reeks van albums af die nooit teleurstellen. Van de twaalf albums die hij in die periode heeft gemaakt zitten er acht ware meesterwerken tussen... Ja dit album dus ook! (even ter verduidelijking, ware meesterwerken zijn voor mij abums die boven de 4 sterren verdienen. Aladdin Sane had ook een prachtige score van 4 sterren en ook Lodger was een steengoed album).

Ik kan het eerste nummer nu veel meer waarderen. Het is lekker experimenteel. Die Japanse vrouw ertussen is een leuke touch. Het feit dat dit nummer terugkomt als eindnummer werkt wel. Daar is het meer ingetogen en , laat ons zeggen, normaal gezongen. Dit geeft de song over het algemeen meer body. Ik vind het eerste deel er nog steeds uitspringen maar als geheel is het zeker het luisteren het waard.

Laten we eerst eens beginnen met de tweede kant. Teenage Wildlife is een prachtige song dat doet denken aan Heroes. Een beetje dezelfde stijl met die scheurende gitaar tussen. Een echte meezinger.
Scream Like A Baby is een typisch voorbeeld van een lied dat zich nestelt tussen de jaren 70 en 80. Het heeft potentie een hit te zijn door het vrolijk refreintje dat gepaard gaat met een silly beat, maar heeft toch wel die 70's BowieCreativiteit (denk maar aan wanneer zijn stem vervormd en uiteraard de ietwat chaotische strofes). Supersterk nummer, niet te lang en dus juist genoeg.
Kingdom Come is mijn minst favoriete op dit album. Het is niet echt slecht maar het is te weinig memorabel en kabbelt maar wat verder tot het einde.
Because You're Young start echt episch. Die gitaar is zo onheilspellend. Jammer dat Bowie niets anders heeft gedaan met de structuur die daarop volgt. Toch kan ik dit nummer best smaken. Alweer is het een lied dat zich tussen twee periodes heeft genesteld. Zeer leuke meezinger.

Tot slot gaan we over naar de vier overige nummers op de eerste kant. De tweede kant stelt zeker niet teleur maar de eerste helft is episch ten top. Up The Hill Backwards is zo aanstekelijk en wat gas terug na het experimentele intronummer. Zit meteen in je hoofd als het voorbij is. De titeltrack is een nummer om op los te gaan. Perfecte plaat om op dit album te staan. Een donkere, elektronische Bowiestem, heerlijke lyrics, snijdende gitaren, lekkere beat en een episch WOOO WOO WOOO einde.

De laatste nummers die ik bespreek zijn tevens twee van mijn all time favourite Bowie songs. Ashes To Ashes , wat kan je er nog meer over zeggen? Een enorm verslavende meezinger. Je waant je meteen in een andere wereld. De opbouw naar het einde toe (you better not mess with Major Tom) is geniaal met die keyboards die een dromerige atmosfeer tevoorschijn toveren.
Sommige nummers doen je meteen denken aan een overvolle warme discotheek met paaldanseressen. Fashion is zo'n nummer, vraag me niet waarom. De bass is zo smerig lekker en meteen het beste van wat het nummer te bieden heeft. Verder heb je nog de prachtige riffs en lyrics die je na een paar beluisteren kan meezingen. Bij dit nummer sta ik meteen op en begin ik te dansen als Mick Jagger.

Scary Monsters vormt een brug tussen de experimentele periode die Bowie heeft gehad met zijn Berlijnse trilogie en de funky beats die in de jaren 80 opkwamen. Het is een prachtig album en een perfecte afsluiter voor de glorieperiode van de Britse zanger.

4,5*

Ik heb allerlei verhalen en meningen hier over deze plaat gelezen. Als ik puur naar de muziek kijk, dan hoor ik een plaat die nogal wisselvallig is. Er staan sterke nummers op als Ashes to Ashes, Fashion & It's No Game Pt. 2, maar ook echt slechte als de openingssong It's No Game Pt. 1 of matige als Scream Like a Baby & Kingdom Come. Ook zingt Bowie zowaar wisselvallig: dan weer goed, dan tot lichtelijk irritant. Sterk aan het album zijn weer de gitaren en de toetsen van Roy Bittan.
Kortom, je kunt er hele beschouwingen over houden, maar dit is overall een minder sterke en bijzondere plaat van Bowie die gered wordt door een aantal (erg) goede songs. Zonder Ashes to Ashes & Fashion zou ik 'm niet naar boven afronden.

Inderdaad, na Teenage Wildlife wordt het een pak minder wat mij betreft. Maar die eerste 6 songs op dit album zijn fantastisch. Pt. 2 sluit het album dan weer sterk af.

Ik vind Scream Like A Baby echt een aanrader Ieder zijn meug natuurlijk eh

It's no game pt 1 vind ik ook veel beter dan pt.2, and scream like a baby is toch gewoon beregoed?

Nee.

Prima, maar probeer mij dat maar eens uit te leggen dan. Ik hoor het duidelijk niet.

Voor Bowie's doen ( en zeker uit die periode) te gewoontjes en te nietszeggend.
Voor mij de zwakste schakel van dit album.

Smaak verschilt nu eenmaal, ik hou echt van die dwarse kant van Bowie, dat ritme en dan dat refrein. Dan gaat bij mij de volume luid open.

Voor mij is It's no game pt 2 de zwakke schakel in een geweldige plaat, waarvoor dient dat nummer? De brave radiovriendelijke versie van het openingsnummer voor mensen die het begin te "bruut" vonden? Die liever de zachtere kant van Bowie hebben dan de experimenterende wildere kant? Dat snap ik nu echt niet. Ik zet hem dan meestal ook af na "Because you're young". Ik heb geen zin om een mindere versie van een nummer te horen op dezelfde plaat. Hij had er beter tussen () bij gezet "radio edit".

Ik vind het eigenlijk wel een originele afsluiting.
Bowie kennende zal hij er wel een bedoeling mee hebben gehad.
De hysterische opener waar Bowie echt tot het gaatje gaat vocaal en dan de bedachtzame rustige versie.
Alsof hij bedoeld "ok, ik ben nu uitgeraasd en relativeer het."
Dat is mijn gevoel tenminste.

De fysieke aanschaf is er lang bij ingeschoten. In het verleden deze plaat vaak gehoord in slechte geluidsomstandigheden (versleten vinyl, cassettes, haperende CD-r's). De ijzersterke singles Ashes To Ashes en Fashion uitsluitend tot mij genomen via de Singles-compilatie. IJzersterk is eigenlijk in het geval van Ashes To Ashes nog zwak uitgedrukt; die song behoort tot de tijdsvakoverschrijdende eregalerij.

Uiteindelijk toch aangeschaft samen met Blackstar op vrijdag de 8e, om het een en ander recht te trekken.

Fashion is een Bowie song in de lichtere categorie die onveranderd onweerstaanbaar is. Het noopt tot meezingen en dansen op hoog volume. Ook de luchtgitaar mocht niet ontbreken bij die weergaloze Fripp-solo's ! Dat nummer had nog gerust vijf minuten door mogen gaan.

Beide It's No Games zijn ying en yang; perfecte opener- en afsluiter. De één is niet beter dan de andere, maar complementeren elkaar op doeltreffende wijze. De geluidseffecten aan het begin, dan dat aftellen, dat middels een welbepaald geluidseffect zelfs wat omineus klinkt en meteen die Japanse dame die er vol in knalt en dan Bowie die vocaal aan exorcisme lijkt te doen. Weer zon' sterke en ietwat "usettling" albumopener.

Maar toch, na de zeer sterke A-kant zakt het geheel wel iets in. Met name vocaal vind ik Scary Monsters geen meesterwerk; ik vind Bowies stembuigingen hier en daar een beetje erg theatraal overkomen en soms zelfs wat vermoeid...Wat ik wel weer erg leuk vind zijn de pitch-effecten op Scream Like A Baby, een nummer dat in zijn totale de-constructie toch wel charme heeft.

De titelsong heb ik eerlijk gezegd nooit zo'n hoogvlieger gevonden, weliswaar leuke geluidseffecten, maar ik weet niet zo goed wat ik met die lyrics aanmoet....(Scary Monsters, Super Creeps, Keep Me Running, Running Scared) Tja, ik heb liever ook geen enge monsters achter me aan, daar word ik ook bang van en dan ga ik rennen...tja....... Wellicht mis ik hier de diepere laag......

Al met al als album wat wisselvallig, maar op grond van de niet kapot te krijgen singles + beide It's No Games en de originaliteitsprijs voor Scream Like A Baby toch een verdiende 4 sterren!

R.I.P. Mister Jones.Waarschijnlijk de grootste en veelzijdigste popartiest allertijden uit de muziekgeschiedenis,is naar de eeuwige jachtvelden vertrokken.

ASHES TO ASHES

Lekkere bijtende cynische plaat die het meest door mijn hoofd speelt na zijn overlijden, vreemd want het was nooit zijn favo album van hem.

Komt misschien omdat ik zelf ook wel wat woede en verdriet voel dat hij heen gegaan is nog zo jong, en die woede kan je hier goed in kwijt.

Zo heeft een ieder momenteel zijn eigen Bowieplaat waar hij uit kan putten en dat is meer dan ok.
Voor mijzelf is Blackstar nu de enige optie om te draaien.
Het is zo aangrijpend om hem afscheid te horen nemen, maar uiteindelijk kom ik natuurlijk weer bij zijn voorgaande albums terecht.....natuurlijk !
Naast Blackstar, luister ik veel naar Five Years,-
vind ik sowieso 1 van zijn mooiste songs.
Ik kan niet precies verklaren waarom juist nu, maar die passie die hij er uitperst, geweldig beladen liedje.

Zoonlief hoor ik dan boven regelmatig Ashes To Ashes afspelen.
17 jaar en ook een bewonderaar. Da's ook wel weer mooi.

Dat heb ik ook hoor, Five years als een van de grote favos.

Black star ga ik over een paar maanden wel eens beluisteren, word ik nu gewoon te depro van.

Dan zal er ook veel meer achtergrond informatie zijn en verklaringen voor verwijzingen.

Ja.........prachtig nummer.

Wat doe je als een groot artiest overlijdt? Je gaat nog eens door zijn/haar/het discografie heen. Bij zo'n herbeluistering kan blijken, al dan niet gekleurd door het gemis, dat je dingen helemaal verkeerd hebt gehoord.

Scary Monsters stond al jaren in mijn kast en ik vond het geen heel opvallende Bowie-plaat. Maar: deze is bij de recente herbeluisteringen het meest gestegen. Wat een heerlijke plaat! En wat een heerlijk stuntgitaarwerk van Robert Fripp! Deze plaat is af en toe best lomp, maar dat is deel van de charme. Ik vind er niet echt mindere nummers op staan. Lekker veel fel up-tempo allemaal. Één van de meest rockende platen van Bowie. Dat de Japanse teksten op It's No Game, pt. 1 me niet eerder zijn opgevallen snap ik echt niet. Wat een goede vondst, die me gelijk de plaat intrekt. Ook de Tom Verlaine-cover Kingdom Come kan ik goed waarderen (gelijk die aan te bevelen plaat nog eens draaien!).

Vergelijkbare ervaring. Heb de afgelopen week ook alle Bowie albums die ik bezit nogmaals beluisterd en deze heeft mij ook het meest verrast. In mijn herinnering was Ashes to Ashes briljant en de rest alleraardigst, maar daar doe ik de rest van het album echt mee te kort. De opener, maar ook Fashion zijn toch wel ijzersterk.

Mijn eerste en nog steeds meest favoriete Bowie album

Laatste album van Bowie dat mij nog écht kon boeien. Onlangs weer eens beluisterd, en dat valt het (mij) toch op dat de tweede helft van het album wat zwakker is, wat door de minder sterke songs komt.
Hier en daar gaat Bowie over te top en klinkt het vocaal niet al te zuiver. Heb het gevoel dat hij dat bewust zo deed, maar ben er na al die jaren nog steeds niet aan gewend. In instrumentaal opzicht klinkt dit album in mijn oren als een goed glamrock album met wat avantgardistische trekjes en blijft het spannend genoeg.

Op de Ryko-uitgave zijn vier bonusnummers bijgevoegd: Alabama Song (aan mijn niet zo besteed) en een remake van Space Oddity (de oorspronkelijke versie, zowel als de hitversie blijven superieur), alsmede een voor mij eveneens onbevredigende remake van Panic in Detroit.
Wel heel erg mooi vind ik Crystal Japan, een instrumentaal nummer dat in 1980 verscheen als Japanse single.

Weer een paar keer beluisterd. Dit was het eerste Bowie album dat ik niet meer kocht op LP (beperkt budget, je kon niet alles blijven volgen van je zakgeld). Daarom staat het niet zo in mijn geheugen gegrifd als eerdere LP's. Voordeel hiervan is dat ik nog steeds nieuwe dingen ontdek bij beluistering.
Met Fashion heb ik een haat/liefde verhouding en Because You're Young vind ik wat minder, voor de rest een uitstekende plaat.
Hoogtepunt is voor mij Teenage Wildlife, geweldige zang en voor mij een van de beste vocale prestaties van Bowie ooit. Ook Ashes to Ashes blijft fenomenaal.
Haast niet meer voor te stellen, de spanning als er een nieuwe Bowie single was en de clip voor het eerst bij Toppop te zien was... Waar zou Bowie nu weer mee komen?
Nou, bij Ashes to Ashes met een wel heel opzienbarende video, die nonnen, die kleuren, dat strand...

Ashes to ashes ontstijgt natuurlijk de andere nummers op dit album. Prachtig tegendraads keyboard werk.

Kan me heel erg vinden in zijn thematiek, hoe jongeren hun leven verkloten, beperken door misleidende gedachten, hoe mensen bezig zijn met zaken die ze juist belemmeren, zeg maar the wall in een andere vorm. Hoe de maatschappij mensen zaken opdringt, over hoe je moet zijn etc.

Maar dat is geloof ik wel een thema door heel zijn werk, zichzelf ten gronde richtende individuen etc.

west schreef:

Voor mij tekent zich wel een beetje af: 'Ziggy Stardust', 'Station to station' en 'Low' zijn een beetje de alom erkende meesterwerken.
Ietwat overgewaardeerd, voor zover je daar in het geval van Bowie (waarvan alles wel een minimum kwaliteit heeft) van kunt spreken zijn 'Heroes' en 'Black star' -de laatste overigens om begrijpelijke redenen. Duidelijk ondergewaardeerd zijn 'Young Americans', 'Scary monsters' en '1.Outside'. Ik hoor die wisselvalligheid niet in Scary monsters. Het album is juist conceptueel heel sterk, zonder dat de spanningsboog ergens inzakt. Ik heb de zang op dit album altijd erg gewaardeerd, meer expressief en direct dan theatraal. Vocaal vind ik Bowie hier verder ontwikkeld t.o.v. Ziggy Stardust. Ik hoorde nooit een zwakkere B-kant. 'Teenage wildlife' is 1 van Bowies beste nummers. Niks mis met 'scream like a baby'. Bowie had altijd een goede neus voor wat er om hem heen speelde en had dus ook goed door dat Tom Verlaine rond die tijd artistiek piekte. Het is niet eenvoudig om het geweldige origineel van 'Kingdom come' te evenaren zoals Bowie hier deed, puur op basis van oprechte bewondering en inleving. Ere wie ere toekomt.

Prima album, maar het zakt wel wat in halverwege.
Ik vind dat na Teenage Wildlife het beste is geweest, zonder dat het slecht wordt overigens.
Scream Like A Baby is bij mij nooit binnengekomen
Het pakt mij gewoonweg niet.

Het eerste deel van dit album tot en met 'Fashion' vind ik het beste, daarna wordt het toch wat minder. Hoe dan ook met 'Scary monsters', 'Ashes to ashes', 'Fashion' wel gelijk drie prima nummers en dus ook beste nummers op een rij.

Nog net voor het nieuws over de aanslagen in Brussel moest ik nog denken aan
"Up the hill backwards":

The vacuum created
by the arrival of freedom
And the possibilities it seems to offer
It's got nothing to do with you,
if one can grasp it
It's got nothing to do with you,
if one can grasp it

A series of shocks - sneakers fall apart
Earth keeps on rolling
witnesses falling
It's got nothing to do with you,
if one can grasp it
It's got nothing to do with you,
if one can grasp it

Yeah, yeah, yeah
up the hill backwards
It'll be alright ooo-ooo

While we sleep they go to work
We're legally crippled
it's the death of love
It's got nothing to do with you,
if one can grasp it
It's got nothing to do with you,
if one can grasp it

More idols than realities
I'm OK, you're so-so

Yeah, yeah, yeah - up the hill backwards

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Dit is het album wat de scheidingslijn zou aangeven tussen de Bowie van de jaren 70 en de nieuwe wat commercIële Bowie. Hij lijkt ook afschied te nemen van die periode op de hoes. Alle hoezen van de Berlijn trilogie staan afgebeeld op de achterkant van de hoes, en ze lijken uitgewist te worden.

1.It's No Game, Pt. 1 (4:20)
Een nummer met 2 gezichten. Bowie die de Engelse vertaling zingt van wat de Japanse dame vertelt. Bowie zingt en schreeuwt de longen uit zijn lijf. Het is interessant, maar werkt ook enigszins verstorend. De melodie die door het achtergrondkoor wordt gezongen is echter heel erg mooi. Het gitaarspel van Fripp is nogal tegendraads in de song, iets wat de muziek van Bowie kenmerkt. Alhoewel het dus een typische Bowie song is vind ik de start van deze plaat twijfelachtig. De Japanse dame vind ik de meest storende factor op dit nummer. Gelukkig is Bowie haar ook zat, want hij sluit het nummer af met een mooie SHUT UP!

2.Up the Hill Backwards (3:15)
Het nummer maakt een soort van valse start, door warrig te beginnen, maar snel volgt een een lied wat goed te volgen is. Het nummer klinkt wat musical achtig, en ik verbaas me erover dat het ooit op single is uitgebracht. Wederom niet echt een heel sterk nummer wat mij betreft.

3.Scary Monsters (And Super Creeps) (5:12)
Het titelnummer maakt helaas weer geen enorme indruk op me. Ook dit is een single geweest, en dat is een gewaagde keuze als je ’t mijn vraagt. Het is muzikaal gezien echt geen makkelijk nummer. Het enige wat mij nog aantrekt in dit nummer is de mooie zang van Bowie in een mooi Engels accent. Ik vind het geen prettig nummer om naar te luisteren, eerder irritant.

4.Ashes to Ashes (4:25)
Het prijsnummer van het album wat mij betreft. Waar de drie voorgangers nog tegendraads, warrig en vreemd klinken, zo toegankelijk en mooi melodieus is dit nummer. De terugkeer van Major Tom brengt meteen een klassieker met zich mee. Een van Bowie’s mooiste singles naar mijn idee. Het was 1980, tijd van de New Wave golf, en dit nummer wijst de weg in die stroming. Mooie zwevende synths, en prachtig vocale begeleiding. Het eerste numer op dit album wat me echt kan bekoren, maar het is dan ook meteen wel heel erg goed.
(Tears for Fears heeft er later nog een knappe cover van gemaakt op Tears for Fears - Saturnine Martial & Lunatic (1996) )

5.Fashion (4:49)
Dit nummer heeft weer dat tegendraadse, maar is funky genoeg om het een lekker nummer te vinden. Het synth loopje wat het hele nummer te horen is, is fascinerend, en blijft de aandacht trekken. Fripp speelt zijn gitaar zoals ik het ondertussen gewend ben. Het lijkt of de man lekker alles buiten het boekje om doet, maar hier past het er op één of andere manier toch erg mooi in. Een vreemd, maar erg lekker nummer. Het sluit kant A toch nog waardig af na de valse start.

6.Teenage Wildlife (6:56)
Ik ben een groot liefhebber van Bowie’s stem, maar de vibratie die hij hier gebruikt vind ik lelijk. Het nummer doet muzikaal wat denken aan Heroes, maar dan veel minder indrukwekkend. Het nummer duurt bijna 7 minuten, en ik vind het een hele trip om hier doorheen te komen. Weer een nummer wat ik gewoon irritant vind om te luisteren.

7.Scream Like a Baby (3:35)
Dit nummer trekt gelukkig wel weer mijn aandacht. Ik vind het geen hoogstaand nummer, maar in vergelijking met wat ik gemiddeld heb gehoord klinkt dit acceptabel. Mooie vocalen van Bowie, en muzikaal ook interessant. Maar niet memorabel.

8.Kingdom Come (3:45)
Weer die vocalen met die wat overdreven trilling in zijn stem, maar deze trek ik wel., al blijf ik het wat lelijk vinden. Dit nummer haalt wel het niveau wat ik bij Bowie bedenk. Helaas bevat het album te weinig van dit soort songs om indruk te maken op me.

9.Because You're Young (4:54)
Het intro van dit nummer wekt meteen mijn interesse. Ben erg benieuwd waar dit heen gaat. Het mondt uit in een toegankelijke song waarbij ik de stem van Bowie fantastisch vindt. Een beetje een lachwekkend synth geluid op de achtergrond maakt het nummer wat jolig, maar het kan.

10.It's No Game, Pt. 2 (4:22)
Gelukkikg wordt de mooie melodie van de openingstrack nog eens gebrukkt voor een veel beter klinkende versie. De Japanse dame is verdwenen en Fripp zijn té aanwezige gitaar sound is ook weg gelaten. Zo blijft er een heel degelijk en mooi Bowie nummer over.

Daarmee vind ik kant B een stuk boeiender dan kant A die wordt gered door Fashion en Ashes to Ashes. Het is duidelijk dat dit absoluut niet mijn favoriete Bowie album is. Dat is het al die jaren nooit geweest, en dat gaat het ook niet worden. De start met 3 nummers die mijn aandacht niet kunnen vasthouden is funest voor de rest van de plaat. Zelfs de prachtsong Ashes to Ashes kan dat niet meer redden. Dat de plaat een commerciële kant van Bowie inleidde is de algemene mening, maar ik vind dit echt geen commercieel klinkende plaat. Natuurlijk is Ashes to Ashes enorm toegankelijk, maar de rest van de plaat is niet zo makkelijk. Ik deel die mening dus echt niet.
Een krappe voldoende, meer kan ik er niet aan toekennen.

Ik ga echt voor de eerste helft, die mij door het duistere en mysterieuzere beter smaakt.
In de tijdsgeest van toen een iets toegankelijker album - zeker in vergelijking met Low en Heroes en toch ook wel als Lodger.
Vanaf Teenage Wildlife, die ik nog uitstekend vind, wordt het wat voorspelbaarder en ook wel makkelijker te doorgronden.
Maar It's No Game part II......Wow, daar sluit Bowie het toch weer mooi af.
Geen twijfel over de 4 sterren, maar over de hele linie niet zijn meest boeiende plaat.