David Bowie - Scary Monsters (1980)

Misschien in zekere zin wel.
De Major Tom die benoemt wordt in Space Oddity, belichaamt misschien wel de Bowie die uiteindelijk de jaren 70 bestrijkt.
Een avontuurier, een visioneer, een creatieveling.
Alleen hij raakt ondanks alles wat van het pad af.
Bowie was een pittig tijdje afhankelijk van coke en zijn alter ego Ziggy Stardust deed 'm als persoon uiteindelijk ook niet veel goed.
Met Ashes To Ashes rekent Bowie daar kennelijk mee af.
Het moest anders.

Ik kan het mis hebben, maar de aanwijzingen liggen wel voor de hand.

"Strung out in heaven's hitting an all time low"

You better no mess with Major Tom....


Hier een leuk artikeltje: www.straightdope.com/columns/read/1517/was-major-tom-the-astronaut-a-real-person

Bikkel heeft de spijker op de kop....

Dit Scary Monsters kruipt toch wel stiekumpjes in de hogere regionen van de albums die ik het meest waardeer bij Bowie. Vreemd met een twist, toch melodieus en pakkend. Bowie geeft hier ook blijk van zijn veelzijdige stem. De samenwerking met een aantal vaste namen die hem de afgelopen jaren hebben ondersteund werpt ook zijn vruchten af. De bijdrages van Fripp passen naadloos bij zijn muziek en zelfs een Roy Bittan doet bij Ashes to Ashes iets wat hij bij Springsteen minder opvallend lijkt te doen. Bij Teenage Wildlife herken ik zijn bijdrage direct, omdat het herkenbaar is en wel grappig dat in de vreemdsoortige toon waarin het nummer zich begeeft er zo'n ashbury park sfeertje komt te hangen door de speelwijjze van Bittan.

Helemaal eens aangaande Teenage Wildlife. Heel apart hoe Bittan zijn stempel drukt.

'Teenage Wildlife' leent overigens wel opzichtig van 'Heroes'.

Naar aanleiding van de Five Years docu heb ik deze nog maar eens herbeluisterd. Per slot van rekening wordt het immers vaak gezien als de laatste topper uit Bowies hoogtijdagen. Ik blijf het echter een nogal platte rockplaat vinden. Achteraf legt het misschien wel de basis voor Bowies werk vanaf 1995, al vind ik die albums stuk voor stuk sterker.

Fripps bijdragen zijn lang niet altijd geslaagd (lees: gepingel) en de zang van Bowie is ook niet overal even sterk. Het einde van 'Scream Like a Baby' loopt eveneens helemaal niet. Verder vind ik 'It's No Game, Pt. 1' en 'Up the Hill Backwards' twee van Bowies allerzwakste nummers ooit. Hoe durft hij het op plaat te zetten?

Heerlijk hoe meningen kunnen verschillen, ik vind It's No Game, Pt. 1 een van de betere Bowie nummers...

Ja heerlijke die bijna hysterische zang.

Langzaam aan begint mijn Bowie vinyl collectie te groeien. En ik vind t heerlijk.

Typische Bowie plaat. Je kan van alles verwachten.

Soms rommelig, soms heerlijk geniale pop muziek, zoals Ashes to ashes..

Toch bevat dit album een nummer van Bowie wat ik echt niet kan uithoren, namelijk het titelnummer. Misschien wel een van Bowie's grootste draken wat mij betreft.

Ondanks dat toch een zeer aardig album, wat inderdaad lekker aggresief begint, een beetje vreemd, maar toch wel lekker (zoals bij zoveel Bowie platen)

Heerlijk juist dat titelnummer. Stevig, maar toch mysterieus. Laatste goede plaat voor een heel lange tijd ( vind ik dan....... en vrees velen met mij.)

Scary Monsters is een afsluiting van een muzikaal interessante periode, maar op persoonlijk vlak weer een zware periode met de nodige drugs.
It’s No Game opent bijna hetzelfde als Worst Case Scenario van dEUS jaren later.
Wat vaag gepraat van de een of andere dame, waarna het helemaal los gaat.
Overstemde gitaren, waarbij een structuur lijkt te ontbreken, maar waarover wel degelijk is na gedacht.
Bowie schreeuwt de demonen van zich af, op een bijna exorcist achtige wijze.
De junk Major Tom wordt symbolisch ten grave gedragen.
De nodige scheurtjes in de relatie met Iggy Pop zijn al zichtbaar, en na dit album zal hij ook vreemd gaan met Nile Rodgers.
Samen zullen ze Iggy Pop figuurlijk verkrachten in de bewerkingen van zijn China Girl en later ook Tonight, al zal Tina Turner dan de gangbang compleet maken.
Het nummer Scary Monsters heeft nog het sneltrein gevoel van de titelsong van Station to Station.
Fashion grijpt weer meer terug naar Fame en Golden Years van Station to Station.
The Thin White Duke, de link is op meerdere manieren goed te leggen.
Nog steeds is in de mode wereld cocaïne de meest populaire drug.
Ashes to Ashes heeft volgens mij ook daar ergens zijn oorsprong, maar klinkt ook wel duidelijk als een postpunk nummer, passend in 1980.
Het intro van Because You're Young lijkt veel op de sound van Japan in hun begin periode, hier is duidelijk naar geluisterd, maar Japan heeft ook zeker bij Bowie leentje buur gespeeld, dus de meester mag natuurlijk zelf ook iets terug stelen.
Bowie die al die bandjes een trap na geeft, nogmaals benadrukt dat hij niet voor niets regelmatig als inspiratie bron wordt genoemd.
En ondanks dat ik een liefhebber ben van Bowie, en zeker van dit album, is het niet Bowie die mij het meeste trekt.
Juist het niet te plaatsen, afwijkende, overstuurse, barbaarse, als een motorzaag inhakkende gitaarspel van Robert Fripp maakt het geheel af.
Zou dat ontbreken, dan had je helaas te maken met een minder album van Bowie, gelukkig is dat niet het geval.
Doordat Brian Eno hier ontbreekt, en niet samen met Fripp aanwezig is zoals op Heroes, krijgt hij waarschijnlijk meer ruimte.
Mij bevalt dat in ieder geval prima.
Eno wordt veelal genoemd bij het titelnummer Heroes, maar door Scary Monsters ben ik tot de conclusie gekomen dat mij dus vooral Fripp aanspreekt.
Bij het nummer Shivers van Boys Next Door hoor je Fripp ten tijden van Heroes ook terug.
Boys Next Door - Shivers - YouTube
En daar liggen de roots van Nick Cave.
Maar nu weer terug naar Scary Monsters.
Gewoon een goed album, al is mij steeds meer duidelijk dat Bowie anderen nodig heeft om zijn ideeën in zijn hooft te perfectioneren, of het nu Brian Eno, Iggy Pop,Queen, Nile Rodgers of in dit geval Robert Fripp is.

Mooi stukkie deric en inderdaad een afsluiting van een absoluut muzikaal interessante periode.
En deze past wat mij betreft best wel in het rijtje Low, Heroes, Lodger, al is Eno niet meer betrokken.
Het album is donkerder dan voorganger Lodger waar Bowie bewust de touwtjes wat laat vieren.
En natuurlijk heeft Bowie altijd in zijn gedachten wie hij als klankboord kan gebruiken.
Fripp past wonderwel altijd wel bij Bowie, omdat de gitaarpartijen meestal wel iets hysterisch en tegenstrijdigs hebben.

Scarry Monsters was in ieder geval zijn laatst echt overtuigende plaat voor lange tijd.

Misschien moet ik mij toch maar eens in In the Court of the Crimson King verdiepen.
Een paar jaar geleden kon ik daar nog niks mee.

Ikzelf ben wat meer gecharmeert van de KC uit de jaren 80. Maar da's persoonlijk.
Andrew Belew die toen ook deel uit maakte van de groep is ook zo'n geweldenaar op de snaren.
Hij speelt ook op Lodger mee trouwens.
Een echte aanrader van de KC uit de begin 80's is Discipline. Hele gave plaat. Soort progessieve New Wave.

Daar ben ik dan wel benieuwd naar; luister nu wat nummers van In the court of the Crimson King, en daar kan ik weinig mee, om eerlijk te zijn.
Het veelal geprezen 21st Century Schizoid Man komt mij te chaotisch over; alsof je rond 1970 op een hippie festival rond loopt, en verschillende acts door elkaar heen hoort spelen, en de LSD met teveel ranja is aangemengd, waardoor er een overdosering van suikers je lichaam binnen treden, en je hyper actief wordt.
Dus de titel van het nummer lijkt mij gepast gekozen; klopt wel met de ervaring.

Ik ken wat flarden van KC uit hun begintijd maar het is niet echt aan mij besteed.
Ik vind het wat zwaar en lang allemaal en het klinkt wat gedateerd vind ik.
Hetzelfde heb ik met Van der Graaf Generator en Emerson,Lake & Palmer uit die periode.
Red van KC ( 1974) is wel heel ok. Ook wel freakerig maar daar raken ze behoorlijk de kern.

Hoor ik daar KC? David Bowie speelde samen met Robert Fripp en Adrian Belew. Maar hij gaf ze discipline mee.......denkt hij. Ik vind Scary Monsters nog steeds een van zijn beste platen, voornamelijk door het tegendraadse gitaarspel van Fripp. Maar je kunt horen dat er lol in de muziek is. Hij zette zich af, Major Tom vind het in de ruimte toch maar niks. De wereld is verandert, volwassener en beangstiger....wellicht door de drugs? It s no game!
Hij zit midden in die punkgolf, ziet de fundamenten onder zijn voeten verdwijnen. Up the Hill backwards?
Ik meende dat Pete Townsend ook een rolletje heeft op dit album....stelletje oude rockers.

Later na zijn drugsperiode vond Bowie de bodem en leverde met Nile Rodgers nog een huzarenstukje af.
Bowie moet over de grens gaan, dat deed hij ook in de jaren zeventig. Na Lets Dance werd hij braver. Probeerde met Tin Machine nog even rock N Roll te zijn.
Daarna ben ik zijn spoor bijster, heb wel wat van hem uit de jaren negentig. Hij verkocht zijn rechten en ging stil leven. Ook omdat zijn hart het niet aankon.
Maar dit album was zijn laatste creatieve stuiptrekking van de roerige jaren zeventig. De jaren waarin hij leefde en werd geleefd!
Hoogstandjes zoals bv young americans met oa John Lennon en Luther Vandros. De berlinplaten met eno en fripp. Samenwerkingen met Iggy Pop en Lou Reed. Etc etc....Hij was de inspirator, en wist al die invloeden en stijlen perfect in zijn muziek weer te geven.
Hij kopieerde China Girl, Tonight waren idd van Iggy Pop. Maar David Bowie schreef de muziek. Aan de teksten van Pop kon hij uiteraard niet tippen. Die zijn briljant. Maar ze hielpen mekaar dus, samen kwamen ze tot zoiets moois....

Bowie die een Frans liedje vertaalde van Claude Francois. En de pech had dat Paul Anka dat ook deed en Frank Sinatra "My Way" naar een wereldhit zong (zie je wel, teksten is niet zijn sterkste punt)
Heeft toen maar goed om zich heen gekeken om dan toch op zijn manier de jaren 70 neertezetten, en deze heel waardig aftesluiten met dit hoogstandje!

Mooie uiteenzetting PUbu.

Paar kanttekeningen;

Punk was al min of meer dood toen deze plaat verscheen. Hij zat midden in de New Wave. Maar Bowie toont weer genoeg smoelwerk om met een plaat te komen die vooral een eigen id bezit.
Met name het 1e gedeelte is erg sterk. Een fase die je wel bij de les moet houden. Ongekend sterk materiaal. Een felle Bowie ook trouwens.

Het 2e gedeelte is op Teenage Wildlife (tikje Springsteenachtig....... Roy Bittan doet mee) en het kalmere It's No Game II, wat minder impossant, maar toch een heel fijn album.

Tekstueel......... het ene album is het andere niet, maar ik vind dat Bowie wel heeft bewezen sterke teksten te kunnen schrijven. Geen lappen, maar wel goed passend bij de liedjes en met de nodige lading. Maar dat is meer persoonlijk misschien.

Scary monster, de laatste Bowie plaat die trendsetter was, hierna werd hij trendvolger. Van de frisse Major Ton, onschuldig en vol verlangen naar de uitgemergelde Major Tom, de cocaïne junk die wereldvreemd de wereld in kijkt, ruim 10 jaar is er verstreken tussen die twee. Major Ton een pseudoniem voor Bowie zelf. Een scherpe plaat, na alle metaforen en gedaantewisselingen is het alsof Bowie niet meer weet wie hij zelf is. Dat alles levert een hele mooie afsluiting van een periode van een jaar of 10 af waar hij de ene na de andere klassieker neerzette.
Na Scary Monsters wilde Bowie zich helemaal terugtrekken uit de muziekwereld, hij verdween dan ook 3 jaar van het toneel, in 1980 een enorme lange periode, waarna hij als een ander persoon en in een andere gedaante, een aalgladde juppie, de jaren 80 binnentrad met Lets dance.

Met lets dance is nog niks mis als album.

Met tonight ook niet...

Qua insteek is Scary Monsters een logisch vervolg op Lodger- met die verstane dat het wat strakker is vastgelegd.
Ik vind dit echt een einde van een tijdperk, waar de persoonlijke Bowie nog wel naar voren komt.
Dit is idd te merken in Ashes To Ashe,waar Major Tom is afgegegleden tot junkie en dit duidelijk over Bowie himself lijkt te gaan.
Na 3 jaar komt Let's Dance en dat is heel andere koek.
Een nieuwe Bowie met een dance visie en duidelijk mikkend op een groter publiek.
Tonight is geen partij voor alles wat er vanaf Hunky Dory is gemaakt. ( nou ja, misschien Pin Ups.) Maar zelfs die kent betere momenten.
Never Let Me Down is wellicht nog beroerder.
In de 90's komt Bowie er eindelijk weer achter dat hij gewoon zijn eigen ding moet doen.
En dat levert godzijdank weer sterke albums op.
Met 1Outside als zelfs een meesterwerkje.

Voor mij werd Bowie pas weer Bowie vanaf 1.outside.
In de jaren 80 werd het een steeds gladdere glibber met overgeproduceerde muzak en een Rick Asley achtige look.
Ik ben nog niet over de beelden heen dat hij samen met Mick Jagger billenwiegend huppelend neus aan neus Dancing in the street stond te verkrachten, en dan heb ik het nog niet eens over het Freddie Mercury concert. Lets dance was best nog o.k. De gladde zakenman, ik dacht dat het een eenmalige gedaante was, maar was dit de echte Bowie? Hij bleef het tot 1993. Waar was de mysterieuze kameleon uit de jaren 70 gebleven wiens muziek zo'n verpletterende indruk maakte en zo vernieuwend was?
Outside was de enige waardige opvolger van Scary monsters.

Die beleving is voor mij anders omdat ik Bowie pas leerde kennen met lets dance, en samen met China girl en modern love vond ik zijn singles fantastisch..daarom vreet ik tonight waarschijnlijk ook beter. En ook this is not America (en van zijn mooiste songs naar mijn mening) en absolute beginners vind ik super

Met terugwerkende kracht ben ik de rest pas gaan ontdekken natuurlijk, maar de beleving van de 80's periode blijft t zelfde voor mij.

VInd ik ook super nummers, absolut beginners en this is not america met pat metheny.
Wil Loving the aliens daar graag aan toevoegen.

Loving the aliens. . Hoe kan ik die vergeten! Zelfde niveau als this is not America

N.A.V. de discussie hier dit album maar weer eens opgezet.

Een nummer als Scary Monsters blijf ik een zooitje vinden. Rare tonen, rare combinaties muzikaal gezien, geen makkelijk nummer om zo even op te zetten. Fashion heeft ook zoiets, maar in midere mate waardoor het beter te verteren is.

De opener bevalt me wel, maar is ook een vreemde eend in de bijt... Deel van dit nummer (It's No Game, Pt. 2) wat de plaat weer afsluit vind ik het mooiste nummer van het album. Vraag me alleen af wat het laatste geluid moet betekenen? Iemand een idee?

Anyway, een discussie als deze heeft toch zin, want ik verhoog mijn stem wel naar 3,5 want kan het album beter horen dan een tijdje terug. De stem van Bowie repareert een hoop in mindere songs. Iets wat ik dus mis in de instrumentale nummers op Low en Heroes.... (dat gehum tel ik niet als zang )

De titelsong bevat m.i juist de vibe die het nummer nodig heeft.
Het is een vrij grimmig nummer en de tegenstrijdigheid is Bowie ten voeten uit.
Hij kan dat goed, het onderwerp van de song in een muzikale vorm gieten.
Dan kan het idd chaotisch overkomen, maar dat heeft hij dan ook voor ogen.
En Robert Fripp kan dat enorm goed vertalen met zijn gitaarsounds en spel.
Unieke combi. Hoop stiekem dat Fripp en Bowie,met Eno er weer bij, weer iets gaan ondernemen.

Ik vind because you are young de uitschieter op dit album, puur persoonlijke mening.

ik twijfel welke Bowie uit zijn klassieke periode mijn favoriet is, deze of Station to station. in ieder geval prefereer ik zijn Amerikaanse trio (beginnend met Young Americans) boven zijn Berlijnse. Moeilijk samen te vatten wat deze zo goed maakt, maar factoren zijn Bowies directe teksten en zang en het geniale gitaarwerk van Robert Fripp. Verder hoor ik Bowie liever vocaal dan instrumentaal, zeker met zulke sterke songs als hier, zonder zwakke broeders.