Bruce Springsteen - Nebraska (1982)

3 keer gewoon folk, en dan een paar samenvoegsels van folk met iets anders. wat heb ik gewonnen

Eeuwige roem!

Prachtige plaat van Bruce met verhalende songs die in sommige geval kippenvel doen opwekken.Nebraska bijvoorbeeld,met de ijzingwekkende zinnen : "me and her went for a ride sir and ten innocent people died " of :" i can't say that i'm sorry for the things that we have done ,at least for a little while sir,me and her had us some fun".Vrolijkheid is ver te zoeken en daar is niks mis mee.Springsteen duikt in de personages alsof hij onder hun ziel nog een laag vandaan wilt halen.Er is ook hoop.Everything dies baby,that's a fact ,but maybe everything that dies someday comes back.Het prachtige Highway Patroman is door Sean Penn magistraal omgezet in een film he Indian Runner,met Viggo Mortensen en David Morse.En als een song van 5 minuut 40 kan worden opgerekt tot een film van 90 minuten ,dan kun je alleen maar concluderen dat het een goede song is.Afsluiter Reason to Believe straalt dan weer iets ongrijpbaars uit.De verbazing over de tegenslagen in het menselijk bestaanb en toch ook de moed om te kunnen geloven in de kentering daarvan.Magistraal verwoord in een mooie sobere setting.Je ziet als het ware die man over die dode hond heen gebogen staan,je ziet het meisje wachten op haar Johhny en je ziet de baby gedoopt worden in die rivier.Prachtige plaat en 5 sterren meer dan waard

Als liefhebber van het rustiger werk van Bruce Springsteen kom ik op dit album natuurlijk flink aan mijn trekken (alhoewel het ook weer niet tot mijn grote favorieten behoort hoe opmerkelijk ook). Het opvallende is dat ik dit album eigenlijk niet eens zo lang ken en dat betreur ik wel een beetje omdat ik zoals gezegd nogal goed uit de voeten kan met de rustiger kant.
Voor mij zijn al zeer mooie dingen geschreven over dit album waar ik niet veel aan toe kan voegen, ook al niet omdat ik nog niet zo'n lange band heb hiermee. Weinig sentimenten dus van mijn kant maar wel met de opmerking dat ik dit duidelijk tot de mooiere Springsteen-albums vind behoren.

Ben dan wel erg benieuwd wat jouw favorieten zijn ik vind zelf dit tot nu het beste Springsteen album.
Ken helaas nog te weinig van de beste man.

Vond hier vroeger niets aan, maar ben het album gaan leren waarderen en vind het nu absoluut een van zn beste.
Hij kruipt onder je huid en weet prachtig bep. emoties en sferen over te brengen. Geen E street geweld, maar gewoon de stem, de gitaar, harmonica en een 4 track cassette recorder.

In mijn begintijd als Springsteen fan (1984), had ik meer met zijn stadionrock. Dit album moest blijkbaar nog groeien bij mij. Dat heeft het ook door de jaren heen zekers gedaan. Ik vind het een groeidiamant onder zijn albums en een die de tand des tijds prima doorstaat. In dit geval is minder zeker meer.
Ik had destijds ook een bootleg gekocht waarop te horen is hoe deze songs tot bloei zijn gekomen en gegroeid. Het is dus niet zo dat hij is gaan zitten met zijn 2 sporenrecorder en hup daar waren ze. Prachtig hoe hij hier mens, plaats en tijd neerzet.

Sommige nummers zouden meteen gebuikt kunnen worden als leidraad voor een film-noir;
Nebraska (Doet me denken aan Natural Born Killers).
Atlantic City (prachtige clip, die de sfeer van het nummer goed neerzet). Ook live met E street Band en tijdens de Pete Seeger sessions blijft het nummer overeind.
Mansion on the Hill (Eenzelfde sfeer als bij My hometown, dat ook recht overeind zou blijven zonder band).
Johnny 99, kort en krachtig in het neerzetten van een karakter getekend door het leven.
Highway pratrolman, klinkt als een film dat gemaakt zou kunnen zijn door Gus van Sant.
State trooper, desolaat en je ziet de wijdsheid van de omgeving voor je.
Used cars, over hoop op beter.
Open all night, beeldend over de plaats van een auto in iemands leven als ijkpunt.
My father's house, Prachtig nummer over onuitgesproken gevoelens met een huis als metafoor.
Tot slot Reason to believe, dat na die hele rit door desolate gebieden, gebroken levens en nagejaagde dromen, markante figuren, mensen altijd een reden vinden om (ergens in) te geloven. Bruce "de filosoof" Springsteen eindigt hiermee zijn betoog op een geheel eigen unieke wijze en laat een mooi tijdsdocument achter over het America van het begin van de jaren tachtig.

>Highway pratrolman, klinkt als een film dat gemaakt zou kunnen zijn door Gus van Sant.

Sterker nog (maar misschien wist je dit al), Sean Penn heeft Highway Patrolman verfilmd (ook al vermeld door TwinPeaks). De titel van de film: Indian Runner

Atlantic City

Cosmic Kid:

Klopt heb ik gelezen bij Twin Peaks en ik herinner me de film. Maar het was het beeld wat ik erbij had, dus koos ervoor om het toch zo te laten staan. Misschien de film ook maar us een keertje gaan kijken.

Ik heb het bovenstaande maar even zo opgelost, omdat ik nog niet helemaal thuis ben in al die tags, kaders etc.

De song Nebraska is tot stand gekomen naar aanleiding van de film Badlands met Martin Sheen en Sissy Spacek.De film is mooi en beklemmend.Zeker een aanrader voor de analytici van de teksten van Springsteens songs.

Die invloed geldt eigenlijk voor het hele album. 'Nebraska' is het verhaal van Charles Starkweather en Caril Fugate. Hij heeft zelfs nog de journaliste kunnen vinden en spreken die het verhaal destijds (jaren '50) in de krant optekende.

Bruce Springsteen. Een naam die niemand ter wereld onbekend zal zijn. Echter heb ik me nooit zo in deze man verdiept. Kende tot nu toe enkel twee albums van hem. Born to Run was in zijn voor mij glorietijdagen een van de beste platen ooit, en dan had je nog Born in the U.S.A, een erg matig album. Wellicht daarom heb ik niet zo snel de moeite meer gedaan.

Maar uit interesse ben ik weer eens aan The Boss begonnen. Nebraska was mijn eerste plaat van hem sinds tijden. En ik was verrast. Hier hoorde ik een kant van Bruce die ik nog niet kende. In het eerste nummer is er slechts een harmonica, akoestische gitaar en stem van Springsteen te horen, die een prachtig emotionele tekst zingt. Tot tranen ben ik bijna geroerd zo mooi. Springsteen maakt kennelijk ook muziek die ik tot de mooiste ter wereld reken. Tesamen met de twee daaropvolgende nummers kan deze plaat niet meer stuk.

Toch blijft mijn stem 'slechts' steken op 4*. Waarom valt moeilijk onder woorden te brengen, er is ergens simpelweg een 'missing-link'. Het is op momenten nét niet goed of emotioneel genoeg (en staat er met State Trooper zelfs een misbaksel op).

Toch ben ik blij Springsteen weer onder het stof vandaan te hebben gehaald. Met de eerste drie nummers op Nebraska maakte hij van de mooiste in hun soort, de rest moet wellicht nog groeien. Nu achter ander werk van The Boss aan, en dat zal ik met plezier doen als dat een beetje op deze plaat lijkt.

Mooi als muziek dat met je kan doen. Goede wijn moet rijpen en om de tijd 'draaien'.
Ben wel benieuwd als je achter het ander gelijksoortig werk van The Boss bent gegaan, wat je er van vind. Nebraska word over het algemeen gezien als one-of-a-kind. Hoewel The Ghost of Tom Joad en Devil's & Dust zeker niet mis zijn, ademen ze een andere sfeer uit, een oudere Springsteen, in een ander America en ademen ze niet die specifieke sfeer uit van Nebraska, wat dat album maakt tot wat het is. Word vervolgd?

Sluit me dr geheel bij aan. Wat is dan de beste rustige(re) muziek van deze icoon?

Naast dit album raad ik dan Devils & Dust, The ghost of Tom Joad of Tunnel of love aan, hoewel ze geen van allen echt lijken op Nebraska

Nebraska is zo'n uniek album, het lijkt op niets anders uit Springsteen's werk. Daarom klinkt het album zo fris en nieuw, vind ik.

Goede keuze en vergeet Darkness on the edge of the town niet, die is qua teksten en sfeer briljant.

Een van die platen die 6 sterren zou moeten krijgen, de eredivisie.
Zoals boven al vaker opgemerkt, een plaat met een ongekend filmische verhaallijn.

Wat die man in z'n achterkamer met alleen een gitaar en een 4 sporenrecorder + microfoon heeft kunnen bereiken is bijna eng.

Inderdaad, dat is gewoonweg geniaal! Erg mooi album van The Boss.

Met enige argwaan begon ik aan dit album. Ik heb namelijk nooit ook maar enige klik gevoeld met Bruce Springsteen. Niet dat ik veel muziek van hem kende, maar de nummers die ik kende (als 'Born in the USA'), vond, maar ook vind, ik verschrikkelijk.
Misschien heb ik wel een beetje hetzelfde als jkbb, ik ken deze kant van de beste man namelijk totaal niet!

De plaat begint met Nebraska, een prachtige ballad. Zo zouden ze er meer mogen maken. Het typische is, dat ik, zodra ik deze plaat aanzet en dus dit nummer begint te spelen, ik meteen aan Neil Young moet denken. Het enige verschil is, dat deze man wél kan zingen

Daarna flippert het een beetje van leuke nummers, naar niet zo leuke nummers.
Zo vind ik Atlantic City niets, en de tekst begint me op een gegeven moment zelfs te irriteren. Daarna komt Man on the Hill, waarbij er bij mij, geheel in tegenstelling met de titel, het beeld van een auto rijdend door de woestijn opkomt. Erg mooi nummer.
Johnny 99 is dan weer minder. Ik vind het te gehaast, denk ik. Wat er precies aan het nummer schort kan ik niet echt zeggen, het raakt me gewoon niet.
Highway Patrolman daarentegen weer zeer zeker. Dit vind ik dan ook het beste nummer van het album. Erg mooi!
State Trooper is een redelijk duister nummer vind ik. Het kabbelt echter een beetje door en voor ik het weet is het nummer weer afgelopen. Jammer.
Ditzelfde heb ik bij Used Cars. Het begint me stilaan allemaal een beetje te vervelen, en ik krijg de neiging om de plaat af te zetten.
Maar gelukkig is er dan net op tijd het prachtige Open All Night, dat weer een beetje leven in de brouwerij brengt. Het blijft allemaal heel rustig, maar toch zit er iets meer snelheid in.
De laatste twee nummers zijn ook erg de moeite waard, maar ik merk dat ik begin in te dommelen. Misschien is dat ook wel de bedoeling, in de zin van: luister het s' avonds laat voor het slapen gaan, om volledig tot rust te komen. Maar goed, ik moet zometeen nog het café in om de plaatselijke Limburgse tradities in stand te houden, dus dan komt dat minder goed uit...

Maar goed, al met al is het een verrassing voor mij. Ik had nooit verwacht dat een artiest als Bruce Springsteen, zo een album zou kunnen maken. Het is érg geslaagd vind ik, hoewel het nooit mijn favoriet zal worden.

3,5*

En daarom juist respect om eens met de volle aandacht naar dit album te luisteren! Je komt ook met een mooi oordeel ondanks dat het je niet over de hele linie pakt. Als reactie op jouw bevindingen: ik vond Johnny 99 altijd een van de beste nummers omdat Springsteen het verhaal van een wanhopige man die ter dood wordt veroordeeld nadat hij iets buitengewoon stoms heeft gedaan er bijna uitschreeuwt. Wat een gedrevenheid om dat verhaal te vertellen: 'no I ain't saying that makes me an innocent man/but it was more than all this that put that gun in my hand'. Op de livebox komt dat helemaal krachtig naar voren. Ik vond die betreffende uitvoering ook nog eens op internet. Let niet op de jaren '80 mode van Bruce maar wel op de intensiteit: Johnny 99.

En dan kom ik ook nog met mijn 'stokpaardje' (al eerder hier vermeld) maar je zou de originele takes van Born in the USA eens moeten beluisteren: oorspronkelijk bedoeld voor Nebraska. Akoestisch (en dus zonder de bombast van de versie van het gelijknamige album) hoor je hoe goed het nummer eigenlijk is, in al zijn eenvoud. Het staat op Tracks.

Als de plaat start is net of Nebraska binnenrijdt en je op de Amerikaanse wegen waant, rijdend om maar weg te zijn en nergens heen te gaan.

>het verhaal van een wanhopige man die ter dood wordt veroordeeld nadat hij iets buitengewoon stoms heeft gedaan er bijna uitschreeuwt

Ik heb altijd begrepen dat het het verhaal van een wanhopige man is die liever ter dood wordt veroordeeld dan te worden opgesloten in prison 98:

Well your honor I do believe I'd be better off dead
And if you can take a man's life for the thoughts that's in his head
Then won't you sit back in that chair and think it over judge one more time
And let 'em shave off my hair and put me on that execution line

@ Little Box:
Dankje voor de tips, ik zal ze maar eens ter harte nemen dan;)

Zo kun je het ook zien, maar ik heb het aldus begrepen: de hoofdpersoon in het nummer schoot iemand anders dood in verwarde toestand; 'ze' stonden op het punt hem alles af te nemen, hij dronk daardoor te veel en schoot 'a night clerk' dood. Hij wilde zelfs zelfmoord plegen maar raakte overmeesterd. Juist omdat de rechter geen enkele rekenschap geeft van de (in de normale wereld verzachtende) omstandigheden wil hij liever dood dan voor levenslang de cel in. En juist dát komt vlijmscherp uit Springsteen's mond: "So if you can take a man's life for the thoughts that's in his head". Tot slot geeft hij de rechter nog een boodschap mee: "Then sit back in that chair and think it over judge one more time." En als de rechter dan nog niet overtuigd is van het feit dat er altijd meer is dat hem een pistool deed oppakken, dan "let `em shave off my hair and put me on that killin line."

Ik ben ervan overtuigd dat dit het verhaal is dat Springsteen kwijt wil; het gaat dus beduidend dieper (en is daardoor aangrijpender) dan 'alleen' bang zijn voor de gevangenis...

Ik sluit niet uit dat je gelijk hebt, littlebox, maar het gaat i.m.o. verder dan alleen de angst voor prison 98.

Ik dacht altijd dat de hoofdpersoon levenslang kreeg, en dat 1 van de redenen dat hij liever de doodstraf wilde, is omdat hij totaal geen uitzicht had op beter perspectief, op een beter leven. Ik heb het dus altijd (vrij) vertaald als:

"als u het leven van iemand kan nemen voor de gedachten in zijn hoofd
wilt u dan nog 1 maal erover nadenken en me veroordelen?"

En die wetenschap, dat iemand om die reden de doodstraf wilt, maakt het voor mij weer aangrijpender en dieper dan wegens verzachtende omstandigheden tegen de doodstraf pleiten...

Fantastisch album!! Eën van de betere welke ik van de heer Springsteen ken. Persoonlijk vind ik hem op deze manier op z'n best. Mooie rustige, beschouwende, verhalende songs.
State trooper en de titelsong zijn zo prachtig mooi!

Of het nu stevige rockers zijn of ingetogen akoestische songs, Bruce Springsteen is in beiden een meester.
Dit is heel anders dan "The River", hier staan verhalende en sober begeleide songs handelend over de verschoppelingen in de Amerikaanse maatschappij, het zou een soundtrack kunnen zijn. Het album heeft een desolate sfeer en de kale en rauwe klankkleur draagt daar ook bij. Het titelnummer en "Atlantic City" zijn beslist toppers.

'Nebraska' is een fantastische opener, 'Atlantic City' gaat na duizend keer nog niet vervelen, en daarna zijn het stuk voor stuk ingetogen songs, en het is nu net die ingetogenheid die dit prachtwerkje tot mijn favoriete Springsteen-album maakt.