menu

Bruce Springsteen - Nebraska (1982)

mijn stem
4,10 (715)
715 stemmen

Verenigde Staten
Folk / Rock
Label: Columbia

  1. Nebraska (4:32)
  2. Atlantic City (4:00)
  3. Mansion on the Hill (4:08)
  4. Johnny 99 (3:43)
  5. Highway Patrolman (5:40)
  6. State Trooper (3:17)
  7. Used Cars (3:11)
  8. Open All Night (2:58)
  9. My Father's House (5:07)
  10. Reason to Believe (4:11)
totale tijdsduur: 40:47
zoeken in:
avatar van Fairy Feller
5,0
Ik kan niet anders,....een halve ster erbij. Dit is gewoon een fantastisch album.
Dikke 5 sterren !

5,0
Ik zelf ben 19 jaar, en natuurlijk heb je van kleins af aan wel eens nummers van The Boss gehoord, ik ben zelf pas een jaar geleden begonnen met echt werk van hem te luisteren, ik ben alle albums af gegaan van Greetings Form Asbury Park uit 73 tot het Album Magic uit 07.

Ik heb alle platen ook echt op volgorde geluisterd, ik zat een jaar thuis vanwege een mislukte operatie. Ik had dus de tijd om goed te luisteren
De eerste 2 albums vond ik erg goed en leuk ook, vooral het nummer Blinded By The Light van het Album Greetings Form Asbury Park motiveerde me om serieus door te luisteren
Het album Born To Run, een fantastisch album ik heb er werkelijk geen andere woorden voor, het daarop volgende Darkness on The Edge waar het veel live gespeelde nummer Badlands op staat was voor mij iets minder maar ook niet minder goed. Het Album The River had voor mij dan weer iets meer, een zeer goed album.

Toen kwam ik aan bij het jaar 1982, het jaar van het album Nebraska, na hem volledig geluisterd te hebben, luisterde ik hem zonder het door te hebben nog een keer, en dat gebeurde nog een keer.
Ik dacht verder nergens bij na ik luisterde alleen en ik kreeg tranen in m'n ogen, het verwoorde alles precies, een fantastisch album met stuk voor stuk ontzettend goeie teksten.
Dit soort muziek was geheel nieuw voor mij, iemand die echt vol met passie muziek maakt, en vol emotie, dat was heel bijzonder!

Echt een goed album, ben er nog steeds helemaal weg van en dat zal altijd zo blijven!

Gregson
Prachtig, donker en sfeervol album. Het is deze week 'album klassieker van de week' op m'n weblog.

speranza
Dit is het beste album van deze gigant. Hij zet met ijzingwekkende teksten een donker en sfeervol album neer. Het voelt als een deken vol melancholie waar ik niet meer onderuit wil kruipen.

avatar van Sven Vermant
5,0
Hoe vaak ik dit album ook heb gehoord,het blijft me bij de keel grijpen.
Vooral op een regenachtige, sombere herfstdag klinkt dit album nog mooier dan het al is in al zijn eenvoud.


5* blijven staan met 0% kans op verlaging.

avatar van itchy
4,5
Hoewel ik onverwaardelijk liefhebber ben van al 's mans werk zo tot en met Born in the USA, heeft Nebraska me nooit iets gedaan. Heb hem al jaren, trek hem af en toe eens uit de kast, maar het heeft me nooit gepakt. Nou ja, dat kan he...

avatar van Fairy Feller
5,0
itchy schreef:
Hoewel ik onverwaardelijk liefhebber ben van al 's mans werk zo tot en met Born in the USA, heeft Nebraska me nooit iets gedaan. Heb hem al jaren, trek hem af en toe eens uit de kast, maar het heeft me nooit gepakt. Nou ja, dat kan he...


Dat kan zeker. Vond er vroeger totaal niets aan...toen ineens greep de schoonheid van de eenvoud, de leegte me bij de keel.

avatar van Madjack71
Dit Nebraska heeft ook zijn tijd bij mij nodig gehad om zich te nestelen.
Net als Itchy trekte ik de lp zo nu en dan wel eens uit de kast, maar ik had destijd meer met de power en live energie van Bruce, zoals op Live '75/'85 en Born in the U.S.A. Daar houd ik nog steeds wel van, maar daar waar andere albums van Bruce op een bepaald niveau van waardering zijn gebleven, is dit album bij mij uitgegroeid tot de no.1 van mijn top 10. De leegte, somberheid en de schoonheid van de eenvoud ervan, heeft hij m.i sindsdien niet meer weten te evenaren. Hoewel Devil's & Dust en Ghost of Tom Joad prima albums zijn. Is dit voor mij typisch zo'n geval, van de juiste plaats, juiste tijd en juiste sfeer.
Maar goed, ook dat kan heh...

avatar van ArthurDZ
4,5
Madjack71 schreef:
Dit Nebraska heeft ook zijn tijd bij mij nodig gehad om zich te nestelen.


Same here, de eerste keer dat ik dit album draaide vond ik het niet zo goed, weet ik nog. Maar na een tijdje ben ik dit album ook gaan waarderen.

Gregson
Sven Vermant schreef:
Vooral op een regenachtige, sombere herfstdag klinkt dit album nog mooier dan het al is in al zijn eenvoud.


Juist!!!

avatar van barrett
4,0
Madjack71 schreef:
Dit Nebraska heeft ook zijn tijd bij mij nodig gehad om zich te nestelen.
Net als Itchy trekte ik de lp zo nu en dan wel eens uit de kast, maar ik had destijd meer met de power en live energie van Bruce, zoals op Live '75/'85 en Born in the U.S.A. Daar houd ik nog steeds wel van, maar daar waar andere albums van Bruce op een bepaald niveau van waardering zijn gebleven, is dit album bij mij uitgegroeid tot de no.1 van mijn top 10. De leegte, somberheid en de schoonheid van de eenvoud ervan, heeft hij m.i sindsdien niet meer weten te evenaren. Hoewel Devil's & Dust en Ghost of Tom Joad prima albums zijn. Is dit voor mij typisch zo'n geval, van de juiste plaats, juiste tijd en juiste sfeer.
Maar goed, ook dat kan heh...


Dat hoor ik ook nog altijd, ik zal hem daarom op zijn 60ste verjaardag nog eens opleggen hopend op een plotse licht die ik zo kan zien.

Father McKenzie
Mooie plaat, van een groot artiest die vandaag precies 60 jaar jong wordt, hoera!

Deze ga ik in bed op de i-pod en het Bose Sounddock nog maar eens beluisteren.
machtig mooi en intens is dit album, en onverwoestbaar in al zijn eenvoud.

avatar van Madjack71
Father McKenzie schreef: ...machtig mooi en intens is dit album, en onverwoestbaar in al zijn eenvoud.


Zeker en vast
Ik had het niet beter kunnen zeggen.

Hiep Hiep.......

avatar van barrett
4,0
Deze vandaag al heel de dag aan het beluisteren en idd hij groeit...Daarvoor moest de Boss gisteren 60 worden. Sjonge heb ik lang gewacht tegen dat het kwartje viel...

manitobas
Geweldig album!

Dit album laat zien dat The Boss het ook akoestisch kan.

avatar van platedraaier
4,0
Geweldig mooie ingetogen, Bruce helemaal in z'n eentje, rockplaat dit zeg.
Echt een schitterend mooi album. Ik moest in de jaren `80 niks van meneer Springsteen hebben. Dat 'Born in the USA" kon me gestolen worden.
Toch ben ik dankbaar dat ik de man nu nog een kans kan geven. Dit is voorlopig mijn favoriete Springsteen plaat.

avatar van lowieke
5,0
Alleen maar liefde voor the boss. Zo ook voor deze plaat, het past niet bij al mijn buien die ik heb. Maar zo nu en dan gooi ik hem op de platenspeler en dan van begin tot eind kippenvel.

Alleen atlantic city kan ik wel ALTIJD draaien!

mokemusic
Ken betere albums van The Boss, maar dit album blijft ook goed. Toch maar 4 sterren

avatar van Madjack71
Dit album is als goede wijn mokemusic; Hij dient eens in de zoveel tijd gedraaid te worden en word beter met de jaren.

avatar van Thomzic
4,5
Bruce Springsteen - Nebraska

Voorheen kende ik Bruce Springsteen alleen van de meer rockende nummers en albums. Aardig, soms interessant, maar het gaf nooit enige uitnodiging om verder in deze op en top Amerikaan te verdiepen. Tot het moment dat ik bij toeval Tunnel of Love hoorde, en zo ook in aanraking met Nebraska kwam. Tunnel of Love vond ik al erg mooi, maar Nebraska heeft me gegrepen vanaf het begin.

Een akoestische gitaar en een mondharmonica, voeg daarbij de warme stem van Springsteen bij en voilá: de ingrediënten voor dit kleine meesterwerkje. Nebraska is een donkere, intrigerende, persoonlijke en warme plaat geworden zonder enige poespas, het kan zelfs kaal klinken, maar het heeft een zo'n enorme persoonlijke sfeer over zich. Alsof Bruce het hele verhaal tegen jou alleen aan het vertellen is. Vanaf het eerste nummer Nebraska weet je dat dit een andere kant van The Boss is, van wat hij tot dan toe heeft laten zien. Geen echte rockende nummers, geen scheurende gitaren en geen uithalen. Hier geldt: less is more.

De titeltrack vertelt het verhaal van een man die enkele levens om het leven heeft gebracht, maar ook te kampen heeft met psychologische problemen. Antwoord op de waarom-vraag kan hij niet geven.Een prachtige opener om vervolgens bij Atlantic City bij een van de hoogtepunten te belanden. Luister en ervaar de drang om te blijven hopen, ook al zit je diep in de put. Meteen de rode draad van het album te pakken, namelijk hoop. Mansion on the Hill is een intiem, rustig nummer met een gepassioneerde Bruce die nostalgisch terug denkt aan zijn jeugd.

Johnny 99 begint met een zenuwachtig, of beter, een wanhopig gitaarriffje. Het komt gehaast over en valt uit de toon op het album. Tot dat je de teksten er bij pakt en alles op zijn plaats valt. Johnny99 gaat over een man die veroordeeld wordt, maar waar geen enkele rekening wordt gehouden met de omstandigheden (And if you can take a man's life for the thoughts that's in his head). Een pijnlijke confrontatie met het rechtssysteem, waarbij hijzelf en familie wanhopig zijn dat hij van het leven wordt beroofd.

Met Highway Patrolman bereikt hij voor mij het absolute hoogtepunt. Als eerste is het de tekst (alweer) die zo persoonlijk en intiem zijn waar geen ontkomen aan is. Hij beschrijft letterlijk een verhaal over broederliefde en toewijding voor elkaar('Well i fit was any other man, I'd put him straight away. But when it's our brother sometimes you look in the other way') Bruce neemt je mee in het verhaal, je voelt de pijn van Joe en Franky. Onvoorstelbaar mooi. Als tweede de minimale, maar erg effectieve muzikale begeleiding waardoor het een perfecte song geworden die emoties weet los te krijgen bij de luisteraar. Hulde.

State Trooper is het vervolg van Highway Patrolman. Wederom erg sober, maar het weet mij niet te raken zoals enkele minuten eerder wel gebeurde. Al blijft het een mooi nummer die wederom terug valt naar de rode draad, met een kwinkslag naar de harde kant van het leven.

Used Cars is een persoonlijk nummer over een jeugd waar hard werken centraal stond en waar ze het niet even breed hadden. Ook hier weer is het thema 'hoop'. Hoop op een betere toekomst, om ooit niet meer in een tweede hands karretje te hoeven rijden. Ah, dan toch nog een rockend nummer. Open All Night zorgt voor de nodige afwisseling. Blijkbaar heeft Bruce een sterke drang om jeugdherinneringen op te halen. Nu ook weer bij het nummer My Father's House.

De afsluiter is ééntje zoals een afsluiter hoort te zijn. Reason to Believe is de essentie waar het album om draait in feite. Altijd hoop blijven houden en positieve dingen blijven zien, ook al zit je diep in shit. De tekst slaat de spijker op zijn kop:

'She waitsdown at the end of that dirt rorad for Young Johnny to come back
Struck my kinda funny funny yea indeed
How at the end of every hard earned day
you can find some reason to believe'


Met Nebraska heeft Bruce Springsteen een meesterwerk afgeleverd. Ik kan het me voorstellen dat het op een eerste gehoor niet erg interessant is en zelfs saai kan overkomen. Voor degenen die dit hebben, zet deze plaat eens op in een rustige omgeving, verdiep in je de teksten en probeer je te verplaatsen in de personen. Dan blijkt dat het een ongekende schoonheid kent in intieme liedjes met een boodschap voor iedereen.

avatar van Madjack71
Mooi geschreven Thomzic....

johannesA
Prachtige analyse van een heel mooi album. Ga zo door Thomas, Bruce heeft nog meer prachtige albums die je nog kunt recenseren. ik zal ze graag lezen!

avatar van Thomzic
4,5
Dank voor jullie reacties! Ben van plan om alles rustig te gaan luisteren, album voor album. Welke albums raden jullie me aan na dit album?

johannesA
Voor het singer-songwriter achtige repertoire moet je denken aan Devils & Dust en The Ghost of Tom Joad. Wil je meer de rock & roll kant uit, zijn de albums uit de seventies allen erg goed.

Laat maar weten wat je bevindingen zijn!

avatar van James Douglas
In eerste instanties nam Springsteen demos voor dit album thuis op met een 4-sporen casetterecorder. Deze waren sober van aard met enkel Bruce die zelf alle instrumenten inspeelde en de songs van zang voorzag. Het doel was om dit materiaal uiteindelijk ook met The E Street Band op te nemen maar het rauwe beklemmende folk karakter van de demos ging verloren tijdens de bandsessies waarna Bruce in overleg met producers en engineers besloot om de demos als een album te releasen. Met hulp van allerlei voorhande technieken werd de ruis gereduceerd en het volume naar acceptabele maatstaven gebracht.

Het is de vraag of Electric Nebraska zoals het onder de harde kern Bruce liefhebbers bekend staat ooit het levenslicht zal zien. Opvallend genoeg bevatte deze demos van de thuissessie ook al versies van Born in the U.S.A en Working on the Highway.

Nebraska wat in 1982 het grijze levenslicht zag brengt een sinister karakter met zich mee. Er hangt een sfeer van moord en wanhoop om dit album heen. Dat begint al met de huiveringwekkende harmonica klanken van het titelnummer tesamen met de tekst.

From the town of Lincoln Nebraska with a sawed off .410 on my lap
Through to the badlands of Wyoming I killed everything in my path.


Vervolgens komt één van mijn favoriete songs van Bruce te weten Atlantic City aan bod.
Now I been lookin' for a job but it's hard to find
Down here it's just winners and losers and don't get caught on the wrong side of that line


Ik ken weinig songs die zo scherp de barricades van het leven weten te schetsen.

Well they blew up the chicken man in Philly last night now they blew up his house too.

De openingregels in deze song handelen over het oplaaiende maffia geweld in Philadelphia. In maart 1981 kwam Philip Testa een maffia baas genaamd "The chicken man" om het leven door een bom die was gëinstalleerd bij zijn huis.

Johnny 99, het aangrijpende verhaal van een werkloze automonteur die een winkelbediende doodschiet en veroordeeld wordt tot 99 jaar durende gevangenisstraf maar daarentegen vraagt om gëexecuteerd te worden.

Je kan nog meer over Nebraska zeggen maar ik verkies het luisteren. Met extra aandacht voor State Trooper die wat mij betreft 2 a 3 minuten te kort duurt. Die kreten van wanhoop die Bruce in die song slaakt mogen van mij ellenlang duren.

avatar van Saldek
5,0
Jeetje man, schitterende bijdrage! Vol spanning zitten lezen over de inhoud van de songs waar ik eigenlijk nooit zoveel aandacht heb besteed. Tof!

avatar van vielip
4,0
Schitterend album wat je moet leren luisteren (als je tenminste alleen bekend bent met zijn 'bandalbums'). Het is zó breekbaar en zó sfeervol wat The Boss hier laat horen dat je je werkelijk in de personages kunt plaatsen en je jezelf zo in een rechtbank ziet zitten (Johnny 99) of langs een highway bij een dode hond ziet staan (Reason to beilieve).
Toch, hoe goed deze uitvoeringen ook zijn, ben ik erg benieuwd naar de bandversies die van al deze nummers opgenomen schijnen te zijn! Door de jaren heen heeft Bruce veel (zo niet alle) nummers al eens met de hele band ten gehore gebracht en ook die versies liegen er niet om!

avatar van uffing
5,0
Dit album doet het voor mij het beste in een schemerige kamer, met flesje bier in de ene en het tekstboekje in de andere hand. Intens genieten noemt men dat.

avatar van Hendrik68
4,5
Prachtige bijdragen van Thomzic en James Douglas.

Hoewel ik onverwaardelijk liefhebber ben van al 's mans werk zo tot en met Born in the USA, heeft Nebraska me nooit iets gedaan. Heb hem al jaren, trek hem af en toe eens uit de kast, maar het heeft me nooit gepakt. Nou ja, dat kan he...


Aldus Itchy. Ja ik denk dat het velen vooral van de jongere generatie destijds zo vergaan is. Ik werd als velen bekend met Bruce dankzij Born in the USA. Ik was 16 destijds en hierna kocht ik met terugwerkende kracht alle CD's die hij daarvoor had uitgebracht te beginnen met Nebraska. Dan valt dat in het begin toch tegen. Alleen maar akoestisch gitaar, harmonica en zang. Teksten doen je op je 16e nog een stuk minder. Zo verdween de CD jarenlang in de kast. Ik sloeg hem telkens over, omdat Born to Run, Darkness etc en The River me meer aanspraken. Na verloop van tijd begon het tij te keren ten gunste van Nebraska. Born in the USA was ik eigenlijk al een poosje "vergeten". Born to Run werd mijn standaard nummer 1, gevolgd door Darkness, Nebraska naderde achter met rasse schreden en op dit moment weet ik niet welke ik de beste vind en dat is een compliment voor Bruce's werk. Nadat ik laatst een stel akoestische nummers van John Mellencamp hoorde en vervolgens de prachtige akoestische CD Trailer Tapes van Chris Knight (aanrader)beluisterde bedacht ik me opeens dat akoestisch me de laatste tijd zeer goed smaakt. Nebraska staat tegenwoordig erg vaak aan in mijn auto. De reis duurt altijd zo'n minuut of 40 en Nebraska past daar precies in. Nebraksa gaat over Reason to believe, en dat geeft Nebraska.

avatar van rudiger
Ik ben deze momenteel aan het beluisteren en het doet wat aan Dylan denken .
Alhoewel ik dit beter kan pruimen dan Dylan .

Gast
geplaatst: vandaag om 20:36 uur

geplaatst: vandaag om 20:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.