Editors - The Weight of Your Love (2013)

Gelukkig wel een hele rits steengoeie 'kleine' albums. Maar die vind je zelden vermeld in muziekmagazines zoals Q. Overigens blader ik er zelf ook altijd even snel doorheen in de kiosk maar voor de betere ontdekkingen surf ik liever rond op sites gespecialiseerd in genres en stijlen. Meesterwerkjes zat! Ook tijdens de laatste weken/maanden.

Noem er eens een paar kistenkuif: kan ik er hopelijk mijn voordeel mee doen. Ik heb er ook 2: Lightning Dust met Fantasy & Ty Segall met Sleeper.

Als ik zo vrij mag zijn...grote platen van de afgelopen maanden:
Kurt Ville - Wakin On A Pretty Daze
Primal Scream - More Light
Cloud Cult - Love
Junip - Junip
Mikal Cronin - MCII
The National - Trouble Will Find Me

Allemaal min of meer in de gangbare pop-hoek van Editors.
Verder idd nog tientallen kleinere pareltjes. Teveel om op te noemen

Grazie. Ga ik Cloud Cult & Junip eens checken. Heb je Mikal Cronin live gezien? Echt geweldig! En vergeet niet: Primal Scream in Paradiso.

Cloud Cult is de vreemde eend. Niet meteen opgeven. Geweldige plaat dat wel

Mikal niet live gezien en helaas ga Primal Scream ook niet live zien. A'dam is nogal in een uithoek van Nederland ten opzicht van mijn woonplaats

Hé! Bedankt voor de tip. Een nieuwe Primal Scream, helemaal over het hoofd gezien.
Het eerste nummer knalt er in ieder geval lekker in.

Hadden de mannen van het album waar we nu bij posten ook maar.... Ach ja.

Ze zijn ouderwets goed, de nieuwe Editors & Primal Scream...

Wat ik op dit moment goed vind staat bv op mijn rotatielijst. LD valt buiten mijn smaak door synths en dergelijke en TS doorstaat de vergelijking niet met oudere (dooie) knarren zoals Lennon. Ik baal zelf een beetje van mijn leeftijd mbt muziek luisteren want het is al gauw: been there, done that....maar het is niet anders. Vandaar mijn zoektocht in het meer obscure. Vaak niet te traceren op MuMe bovendien.

Ik vind The Weight of Your Love een zeer degelijke plaat, maar wel wat flauwer dan de eerste twee van Editors (de derde ken ik nog niet). 'Sugar' en 'A Ton of Love' zijn de hoogtepunten. Volgens sommigen neigt 'A Ton of Love' (of zelfs het hele album) te veel naar stadionrock, maar daar is in mijn ogen niets mis mee. Stadionrock is niet per definitie slechte muziek, toch ?

Het fel bekritiseerde 'What Is This Thing Called Love' vind ik best een mooi nummer. Het is wel even wennen aan de hoge zang van Tom Smith, maar echt storend vind ik zijn falsetstem niet. Ook al hoor ik hem liever lager zingen, 'What Is This Thing Called Love' is een ballad die er mag zijn.

Voor de rest hoor ik niet echt uitschieters. De uptempo nummers hebben niet de intensiteit van het betere werk van hun vorige albums, vooral de snedige riffs van Urbanowicz worden gemist. De tragere songs hebben dan weer niet de emotionele kracht van bv. 'No Sound But the Wind'. Desondanks vind ik deze plaat aangenaam om naar te luisteren. The Weight of Your Love is misschien geen meesterwerk, maar zal ook niet de ondergang van Editors inluiden. Live vond ik ze trouwens erg overtuigend, van mij mag Editors nog vele jaren doorgaan.

Naar aanleiding van het LowLands-consert is Honesty doorgestegen tot de ere-divisie van Editors top-song. Was zeer onder de indruk van de intense uitvoering.

Ook in De Gashouder was de live uitvoering intens en sindsdien luister ook ik anders naar Honesty.

Jeetje nog een redelijk gemiddelde voor een plaat die voor mij alsmaar minder wordt.

Grappig, ik vind hem juist steeds beter worden. The Phone Book is één van de mooiste nummers van Editors.

Deze plaat heeft inmiddels hetzelfde gemiddelde als zijn voorganger. Wie had dat gedacht in juni?

Aanvankelijk vond ik het album zeker niet beter dan wat Editors hiervoor heeft gemaakt. Direct al minder toegankelijk dan ik gewend was van de band. Het is zelfs een vrij donker album. Dus ik dacht; 'een groeiplaat'. Na redelijk wat luisterbeurten kom ik echter niet tot een andere conclusie. Het is en blijft voor mij een redelijk-goed album. Het komt nergens echt los en het wordt ook niet beter bij elke draaibeurt.

Donker?
Vergeleken met The Back Room en In This Light and on This Evening?
En minder toegankelijk snap ik al helemaal niet .

Agree, Dikkop.

Tja, 'vrij-donker' (nuance-verschil). Misschien typte ik dat met een overdosis 'The Back Room' nog in m'n hoofd . 'A Ton of Love' en 'Formaldehyde' zijn natuurlijk wel leuke frisse up-tempo nummers. En minder toegankelijk is niet helemaal wat ik bedoelde. Minder pakkend is beter. Feit is dat dit album me niet of nauwelijks grijpt/ bijblijft! Ik vind het eerder slepend dan meeslepend.

Inmiddels meermaals helemaal beluisterd. Voorspelbare muziek in de bekende maatsoorten. Opvallend dat zo'n gemiddeld album nu de rotatielijsten domineert. Op muzieksites, en waarom zou MuMe daarop een uitzondering zijn, is het verschijnsel fanbonus een gegeven. Gemiddeld is die fanbonus driekwart ster. Trek dat van het gemiddelde af en je hebt een min of meer objectieve rating voor dit album. Die is niet zo hoog.

Die fanbonus wordt ruim gecompenseerd door mensen met een top 10 waarbij je je afvraagt waarom ze toch nog steeds de moeite nemen om vijf keer een album te beluisteren waarvan men op voorhand al weet dat men het toch niets zal vinden. Ieder diertje zijn pleziertje, en omdat er van elke soort wel diertjes zijn aan het einde een mooie break even dus.

Aha, je hebt mijn toptien bekeken. Dat beschouw ik als een eer. Als muziekliefhebber blijf ik nieuwsgierig en al helemaal als ik van de commotie om een album weinig begrijp. Dan wil ik weten waarop dat is gebaseerd. Wees blij dat ik de moeite neem en mijn mening geef. Dat nuanceert de discussie hopelijk en daar is deze site voor bedoeld. Ik vermoed overigens dat vooringenomen users een album buiten hun smaakbereik meestal links laten liggen zonder rating. Dus in jouw break-even geloof ik niet zo.

Ik zeg nooit "amen", maar ik maak nu een uitzondering

Volledig onterecht in mijn ogen. Willy Wartaal omschreef het op televisie als een saaie band. Na het concert in de gashouder en dit laatste album kan ik dit alleen maar beamen.

Editors live saai? Nee, daar kan ik me echt niet in vinden. Iedere show die ik van ze zie lijkt beter te worden en ik heb bij ieder optreden veel kippenvelmomentjes gehad. Willy Wartaal is zelf ook saai trouwens.

Waarom heb je ze dan in je top 10 staan?

The Back Room is 1 van mijn lievelingsalbums, maar toen ik ze live zag in Arras was ik ook teleurgesteld. Ze speelden alles perfect hoor. Maar het leek alsof ze wat op automatische piloot speelden. The xx die daarna speelden was stukken overtuigender. Het kan ook aan mij liggen natuurlijk, want verder vindt iedereen Editors een fantastische liveband.
Ik wil maar zeggen dat wanneer er een album van een bepaalde band je top 10 staat, je ze nog niet goed moet vinden live.

Fall
Dit vind ik wel geweldig.
Ik zie sowieso liever bands optreden in hun beginjaren.

Ho ho!

mctijn en andere fans van het eerste uur: in juni waren juist velen van jullie teleurgesteld in deze nieuwe ingeslagen weg door de band. Een enkeling daargelaten, laat ik ook voor mezelf praten, waarbij ook stevig gediscussieerd is.

kistenkuif heeft het juist bij deze plaat mis: de stemmen van de fanboys zorgen voor een lagere notering. Na hun stemmen stond dit album op 3,12 eind juni en is het na de officiële release alsnog op de huidige score van ruim 3,5* uitgekomen.

Een gemiddelde is nooit onterecht na bijna 300 stemmen op een album. Je kan het er natuurlijk wel mee oneens zijn, dat is wat anders.

Lastige discussie, maar zo zou het kunnen zijn: Veel fans van het eerste uur zijn (en blijven) teleurgesteld in dit album, zoals je zegt. Terwijl anderen via radio en reclame via dit album kennismaken met Editors en ze geweldig vinden. Resultaat: een sprong in de score.

Het zou zomaar kunnen dat wanneer deze fans de oudere albums ontdekken de score hiervan ook zal stijgen. Time will tell. Hoe dan ook, gewoon niet druk maken om de totaalscore. Je eigen score is het enige dat telt (open deur in het kwadraat )

Had hem blind aangeschaft daar ik de 3 voorgangers wel waarderen kon,maar wat een miskleun is dit zeg.Editors lijkt in de zelfde valkuil te stappen als Coldplay.Pompeuze stadionrock en een knieval voor commercie.Tuurlijk is dat hun goed recht,maar ze raken mij als liefhebber kwijt.Heb het sowieso nooit zo op bands die het grote gebaar zo duidelijk moeten uitventen.Gelukkig heeft de vrouw des huizes de cd tot zich genomen en draait hem regelmatig in haar auto en kan er nog wel van genieten.2 sterren