Editors - The Weight of Your Love (2013)

Wonderlijke vergelijking. Ik ben Editors Fan. En heb helemaal niets met TheNational. Heb het echt geprobeerd, maar het wordt niks, waarschijnlijk juist door het muzikale verschil tov the Editors.
Ik schat zomaar in dat de grote emotionele gebaren van Tom het verschil maken, ten opzichte van de (te) suptiele stemmingswisselingen van Matt. Verwacht dat we hier muzikaal niet uit gaan komen, de vergelijkende discussie blijft interessant.

Het begint met The Weight, Sugar & A Ton Of Love, alle drie goede nummers,maar ook niet meer dan dat. In het midden van dit album situeert zich dan het dieptepunt, What Is This Thing Called Love? kan er nog mee door, Honesty en Nothing niet. Formaldehyde brengt het terug tot een hoger niveau en het luidt ook het voorspel voor een knetterend slotkwartet. Hyena, Two Hearted Spider, The Phone Book en als kers op de taart het schitterende Bird Of Prey maken dat de 4 beste nummers op dit album ook de 4 laatste zijn.

Goed-slecht-beter

4,0*

Edit: Zie juist dat Bird Of Prey het laagste aantal voorkeurstemmen heeft van de standaardnummers, mijn devies is dan ook: allemaal nog eens goed luisteren.

heb je Fake empire, Sea of love, en Bloodbuzz ohio ook al geprobeerd?

Zo kan ik ook wel gaan roepen dat jij nog wat beter naar Two Hearted Spider moet gaan luisteren, juist mooi toch dat iedereen andere favorieten heeft? Bird of Prey is overigens wel een ijzersterk nummer, daar geef ik je groot gelijk in.

Ach ja, zo vind ik A Ton of Love weer te hoog staan. Maar ik maak me er niet zo druk om en hoop dat het volgende Editors album wat meer voor mij is.

Ik vind Two Hearted Spider al uitstekend hoor, of bedoel je juist dat ik het overschat? Maar ja, zoals gezegd, in ieder geval is het maar goed dat iedereen wat andere voorkeuren heeft.

Ik doelde meer op je post waarin je zegt dat we maar wat beter moeten luisteren Verder ben ik het helemaal met je eensch.

Wat ik zo waardeer aan een band als de Editors is dat ze erin slagen op elk nieuw album een lichtelijk ander geluid laten horen. En ook deze blijkt na vele luisterbeurten weer prima te bevallen. De vier sterren blijven absoluut staan

als tom alleen zou zingen is het al een 5 punter

Ik geloof dat ik de albums van deze mannen wat later dan de meesten hier leerde kennen, en dan ook nog eens in de verkeerde volgorde (eerst de derde, daarna pas de eerste en de tweede), maar wat me opviel was dat ik elk album al vanaf de eerste keer luisteren goed vond, terwijl ik daar normaal toch wel een keer of drie voor nodig heb. The weight of your love is hun eerste plaat die ik niet de eerste keer al kon waarderen, maar na een aantal keren draaien klimt hij toch weer naar het niveau van de eerste drie, zij het dat de nummers heel anders en vaak veel ijler en breekbaarder zijn. Ik begin met vier sterren, maar dat kan nog groeien. En aerams, helaas, bij het bepalen van mijn drie voorkeursstemmen eindigde het inderdaad schitterende Bird of prey op de vierde plaats…
 

Zeer mooi album,ook de bonus-cd is zeer de moeite waard. Jammer dat dit steeds in deluxe-uitgave moet verschijnen,gooi verdorie toch alles op 1cd,die merchandising nog aan toe....
Stem van Smith klinkt hier fantastisch goed!!

^ In basis ben ik het met je eens. Maar liever meteen bij de release de keuze tussen de 'normale' versie en de 'deluxe' dan na een jaar met een deluxe editie op de proppen komen zodat je je eerste versie voor niks hebt gekocht.

Dit album heeft een aantal goede nummers, en zelfs twee hele goede nummers.

Om van wal te steken met de twee hele goede nummers. Zowel Sugar als Hyena zijn heerlijke uitschieters. In Sugar meen ik de nodige invloeden te bespeuren van de producer die eerder Kings of Leon heeft geproduceerd. De gitaren doen me denken aan Crawl van Only by the Night.

Hyena is wat meer een ouderwets Editors-nummer: daarom vind ik hem ook zo lekker denk ik. Ook goede nummers zijn het titelnummer The Weight, Bird of Prey en in mindere mate Formaldehyde en Ton of Love.

De overige nummers landen vooralsnog niet bij mij. Ik vind de Smith prima te pruimen in langzamere nummers (die kerst-CD van vorig jaar had leuke momenten) maar hier weet het me niet te pakken.

Op dit moment 3,5 sterren.

Nog een paar dagen en dan mogen we dit allemaal live bewonderen,

Al gedaan, verwacht er niet teveel van. De nieuwe nummers halen het tempo en kwaliteit van de show alleen maar naar beneden. Het album nog maar eens opgezet en geconcludeerd dat ik op 4 goede nummers uitkom. Zonde na 3 puike platen.

Veel plezier man! Ik heb ze dit jaar 2x gezien, en het waren beide shows van een erg hoog niveau. Op Rock Werchter heb ik zelfs even een traantje moeten wegpinken, daar stond ik zelf ook wel even van te kijken Two Hearted Spider is live echt magisch!

Editors zijn mijn favoriete band van de 21e eeuw, An End has Starts zijn zowel mijn favoriete CD als mijn favoriete nummer van de 21e eeuw. Maar wat heb ik lopen “worstelen” met hun The Weight of Your Love. Het begon natuurlijk al toen de recensies verschenen, waarin duidelijk werd dat Editors met deze plaat voor het Stadion gingen. Bij mijn eerste beluistering, herkende ik dat meteen. Vooral de koortjes associeerde ik met bands als Coldplay, Live en Simple Minds. Niets is mee hoor, maar dat waren toch niet “mijn” Editors…. Editors hadden natuurlijk al een bombastisch, volgesmeerd geluid, maar om het nu ook nog te gaan plamuren met koortjes en strijkers ? Nee, in eerste instantie leek het er op dat deze plaat het begin van het einde zou worden voor mijn liefde voor Editor (An End has a Start zullen we maar zeggen).

Maar na een aantal keren draaien begon ik te merken, dat een aantal nummers toch wel op een positieve manier bleven hangen: The Weight, Sugar, Honesty, Nothing. Voorzichtig begon ik mijn mening bij te stellen en werd meer en meer nieuwsgierig. Uiteindelijk dan toch ook maar kaartjes gekocht voor de Ziggo Dome voor het concert van een paar dagen geleden. Het heeft even geduurd, maar inmiddels ben ik om. Deze plaat is voor mij één van de beste van 2013. Het is een ook een plaat waar Editors mee verder kunnen, ze hebben zich een beetje losgetrokken van hun muzikale verleden, zonder deze te verloochenen.
Eigenlijk kent de plaat geen zwakke momenten en aantal topmomenten:

The Weight: Als er één nummer “stadionrock” is, is het wel dit nummer. Opvallend genoeg spelen ze dit nummer niet live, dus misschien is conclusie dat de wat aangepaste sound, dus wel helemaal niet bedoeld om mee te brullen in de stadions. Wel een overweldigende opener. Mooi opgebouwd, en ja wel koortjes (ah ah ah), maar die komen pas na een minuut of drie.

Sugar: Dit is nummer wat mij wel direct pakte. Is ook iets meer gebaseerd op de vorige CD’s. Geweldige nummer, waar tekst en muziek elkaar geweldig aanvullen. Wel gedurfd om met dit nummer je concert te openen. Qua geluid moest ik ook even denken aan de laatste U2 (No Line on the Horizon).

A Ton of Love: Het nummer dat voor velen beschouwd wordt als het beste nummer, waarschijnlijk omdat het meest aan de oude Editors doet denken. Ik vind het geen onaardig nummer, dat het vooral live doet. Maar dit is mijn minst favoriete nummer van de plaat (zonder dat het slecht is). Net iets te basic en het minst net iets extra, wat de meeste andere nummers wel hebben.

What is this thing called love: Typisch nummer wat van na verloop van tijd zich in je hoofd gaat nestelen. Bijzonder gedurfd en moedig gezongen. Als dit stadionrock is, dan is het hier tijd om de aanstekers aan te steken. Mooi nummer, dat tevens een breuk is in de plaat, want hier verlaten we de uptempo nummers om over te gaan naar een aantal ballads.

Honesty: Misschien wel het hoogtepunt van de plaat. Live was dit echt fantastisch en met zoveel overtuiging gebracht. Ook weer een wat langzamer nummer, maar zo prachtig. Ja, er zijn koortjes (oh oh oh), maar die strijken het niet glad, nee die voegen iets toe.

Nothing: In een nog lagere versnelling, nog zo’n juweel. De strijkers geven het nummer extra reliëf en de woorden Every conversation within you, Starts a celebration in me zijn breekbaar en ontroerend.

Formadehyde: Gewoon een lekker uptempo niets meer, niets minder.
Hyena: Ook een lekker uptempo nummer, doet me aan REM denken !

Two Hearted Spider: En weer is een ballad-achtig nummer helemaal raak. Met Honesty en Nothing een prachtig trio. Opbouw is van het nummer is erg mooi, en eindigt in een mooie climax.

The Phone Book: Een nummer wat in eerste instantie tussen alle hoogtepunten niet zo opvalt, maar opeens krijg je er toch ook voor. Meest on-Editors-achtige nummer van de plaat, het doet mij een beetje denken aan een ballad van Pearl Jam. Wel een heel bijzonder nummer, dat laat horen dat Editors mogelijk in de toekomst ook een ander soort platen kan maken. Live was dit trouwens ook fantastisch (ondanks het geroezemoes in het publiek). Tom Smith eerste alleen met een akoestische, later aangevuld met een prachtige gitaarsolo van Justin Lockey. Kippenvel.
Bird of Prey: Waardige afsluiter van een plaat die niet “liefde op het eerste gezicht” was, maar die ik uiteindelijk toch heb kunnen omarmen.

Mooi stukje ThisCharmingMan, ik kan me goed in je recensie vinden

Two Hearted Spider is live werkelijk geniaal.
Editors weet dat nummer zo goed en gepassioneerd te brengen dat het me kippenvel bezorgde afgelopen donderdag. En Nothing in de full band uitvoering was ook genieten.

Misschien is Two Hearted Spider en Honesty wel de basis voor de nieuwe koers.

Sinds de release van dit nieuwe werk van de Editors is dit de door mij meest gedraaide plaat in 2013 tot nu toe. Voorheen was ik nooit Editors fan, hoewel ik door dit nieuwe album ook meer naar het oudere werk ben gaan luisteren. Begin augustus zag ik ze live op Sziget, en wat een ontzettend goede live performance! Engiszins jammer dat het publiek nog niet zo lekker mee kon doen op de nieuwe Editors-nummers. Met name Sugar, The Phone Book en Nothing kwamen op het podium goed uit de verf. Sugar met het bangmakende "Wo-o Wo-o Wo-o" in de bridge (degenen die de Editors in 2013 live hebben gezien zullen mee instemmen). En The Phonebook, wat een pareltje is dit zeg, samen met Bird of Prey de sterkste song van het album. 5 sterren omdat er sinds de release geen dag is geweest waarop ik niet even naar de Editors heb geluisterd.

Godnonde, kan een album gaver beginnen? The Weight en Sugar, ik kan nog steeds niet kiezen welke van de twee ik nou beter vind. Prachtige tekst in the Weight: "Every day I pray, I'm the first to go, without you I would be lost", en erg spannende, bijna tragische muziek (draagt de stem natuurlijk aan bij). Sugar komt zo van een Interpol album, met de doordreunende baslijnen en pingelende gitaar riffs. Echt te gek. Wat volgt is een absolute draak: A Ton of Love. Typisch dat dit dan weer gespeeld wordt bij DWDD, waar van Nieuwkerk het vast weer de hemel in prees. Zo wil ik de Editors niet kennen, met het slappe refrein als dieptepunt. Ook over What is this Thing Called Love valt te twisten, maar deze geef ik het voordeel van de twijfel. Het laat hun veelzijdigheid zien, zullen we maar zeggen. Deze mindere momenten worden gelukkig niet herhaald, maar ook de klasse die ze in het begin demonstreren blijkt eenmalig. Alleen Two Hearted Spider komt in de buurt.

Een krappe 3,5*

Juist! Zo aan het einde van het jaar moet ook ik concluderen dat dit voor mij de plaat van het jaar is geworden.

+1. Misschien niet de meest vernieuwende of spannende muziek maar wat een prachtige nummers staan hierop! Het feit dat iedereen andere favorieten noemt zegt eigenlijk al voldoende. Gelukkig ben ik een liefhebber van het eerste uur, want afgaande op de eerste recensies en de eerste single -het minste nummer op het album- had ik dit album bijna links laten liggen. Persoonlijk hoogtepunt is en blijft Two Hearted Spider, te vergelijken met Camera op The Back Room, The Weight op AEHAS en The Boxer op In This Light, kortom één van de mooiste nummers uit Editors catalogus.

       Amen.

Drie jaar radiostilte, je band scheurt, iedereen vraagt zich af wat er van je gaat worden, de verwachtingen zijn hoog, en áls je dan eindelijk een plaat uitbrengt is hij rijker en gevarieerder dan ooit en zijn alle nummers stuk voor stuk geweldig – kijk, dán ben je een baas.
 

Het vorige album, In This Light And On This Evening, vond ik behoorlijk saai en vervelend, maar gelukkig herpakt de band zich met deze plaat. De prettig in het gehoor liggende, gitaar-georiënteerde pop/rock-songs van de eerste twee albums zijn terug, in plaats van de zwaarmoedige gekunstelde electronica van de voorganger. De plaat begint erg sterk met een reeks prima songs; na verloop van tijd wordt alles wel wat minder, maar het album blijft de volle lengte overeind.

Het relatief lage gemiddelde valt meteen op als je tegelijkertijd naar dit album luistert. Ik zet deze op vier sterren. Waarom? Het is één van de prettigst in het gehoor liggende platen van het jaar. Alles luistert zeer goed weg, maar dat kan ook niet anders ondersteund door de vocalen van Tom Smith. Die paar missers vergeef je de band terwijl je ondertussen enthousiast mee zit te brullen. Een meer dan prima aanvulling in het oeuvre van Editors.

Ben een late instapper wat betreft deze band. Maar het valt niet verkeerd. Vooral de melancholieke stem van Tom Smith en de open sound die nu eens een keer niet wordt dichtgesmeerd met gitaren zoals veel bands vandaag de dag doen. Het prijsnummer is voor mij The Phone Book. Dat heeft een ijle breekbare schoonheid zoals alleen de grootste songschrijvers kunnen ze kunnen maken. Natuurlijk is Two Hearted Spyder de andere topper, naast Bird of Prey, The Weight en Nothing.
A Ton of Love klinkt me iets teveel a la U2. En bij Formaldehyde zijn we opeens in de jaren '80 . Ik zeg The Cure. Daarmee heb ik de mindere nummers ook wel gehad. Het wordt verdorie tijd dat ik me in het eerdere werk van Editors ga verdiepen.

Goed plan. Gewoon van voor aan beginnen.

Ik mis hier duidelijk de puntige gitaar maar dat is natuurlijk logisch als de gitarist is vertrokken. Wel jammer, had een The Back Room 2 ook erg tof gevonden.