Whitesnake - Ready An' Willing (1980)

Dit is weer een redelijke plaat, zij het niet origineel genoeg om een voldoende te rechtvaardigen. De riffs zijn aangenaam, het spel is energiek en/of expressief. Fool for your Loving heeft de stompzinnigste toetsenintro ooit, Blindman is Soldier of Fortune aflevering 581, Ain't gonna cry no more begint met een stereotype maar niet onaangename akoestische begeleiding (niet de eerste keer dat Coverdale/Whitesnake Uriah Heep imiteert), een paar ergerlijke pseudo-subtiele toetsensolo's maar ook lekkere drum- en baspartijen .Nou ja, de lijst van zwakke punten is zoals altijd te lang op compleet op te voeren, maar er staat toch ook wel het één en ander op aan leuke dingen - leuk, maar nooit geweldig of onmisbaar.

Ik heb een versie gedownload met een paar bonusnummers er op. Deze komen me bekend voor, maar door het gebrek aan identiteit weet ik niet zeker of ze allemaal van voorgaande albums getrokken zijn.

Ik ben het helemaal met je eens, Nieuweboer. Het album is best aangenaam om naar te luisteren, en er staan best wat leuke (maar niet geweldige of onmisbare) nummers op (Fool For Your Loving, Carry Your Load, Ain't Gonna Cry No More). Wat ik een beetje jammer vind bij dit album is dat de productie nogal 'leeg' is, er had naar mijn idee meer in kunnen zitten. Opvolger Come An' Get It vind ik op beide vlakken (songmateriaal en productie) stukken beter.

Schoon volk dat hier op het vierde Whitesnake album meespeelt: David Coverdale, Micky Moody, Bernie Marsden, John Lord, Neil Murray en Ian Paice. Whitesnake als vaandeldrager van de hardrock begin jaren tachtig, die mannen hadden een serieuze aanhang. Zo hoor ik Whitesnake het liefst, op dit album staan de mooiste nummers vooraan: Fool For Your Loving, Sweet Talker en Ready an’ Willing. Deze verschenen dan ook op het livealbum Live in the Heart of the City. Blindman is zoals collega M.Nieuweboer opmerkt verre van origineel, maar ik vind het wel een heel mooie song. Domper vind ik dan weer Love Man. Fool for Your Loving kreeg in 1989 een remake op het album Slip op the Tongue. She’s a Woman is wel een krachtige uptempo song. Aardig maar opvolger Come an’ Get It is iets beter.

Vrij sterke Whitesnake plaat. Er staan de nodige uitschieters op en uiteraard wat minderen. Coverdale hoor ik liever dan Gillan. Vier sterren.

Ben het met Robertson eens; ik hoor Coverdale liever dan Gillan! Redelijk sterk album is dit. Eigenlijk staan er geen echt slechte nummers tussen. De produktie is inderdaad wat 'leeg', zoals hierboven al wordt aangegeven. Had best meer pit in mogen zitten.

Zeer goeie Whitesnake plaat, met een paar echte Whitesnake classics. Gespeeld in hun sterkste bezetting. Loveman is de zwakke broeder hier, verder prima songs.

Prima plaat en wat kan die coverdale zingen zeg. Mooi brede stem heeft die vent. Helaas is daar vandaag de dag niet veel meer van over. Live athans hij leek wel op bon scott. Het grote euvel bij de witte slang is dat de nummers vaak nogal van kwaliteit verschillen. Bij het ene nummer denk ik jee wat een song en bij het ander denk ik pffff wat is dit nou weer. Op deze valt dat wel mee vind ik een van de betere van wsnake. De bluesy periode heeft mijn voorkeur dan dat latere veramerikaanste hardere werk

Redelijk albumvan Whitesnake.
De eerste helft van het album is beter dan het tweede.

Kant A is prachtig. Ik hou van de melancholie in Carry Your Load en het hakkende funky riff in de titeltrack. Blindman is een prachtige ballad, stond ook al op David Coverdales solo album maar deze versie klinkt iets vloeiender. Opener Fool for Your Lovin mag er ook wezen, was eigenlijk geschreven voor BB King maar gelukkig besloten de heren dat het te goed was om weg te geven.

Kant B dan, dat zijn niet allemaal klasse songs. Love Man stelt niet zoveel voor, gewoon een aardig blues deuntje. Black and Blue klinkt ook een beetje als een vullertje, aan de andere kant het swingt wel enorm. Gelukkig hebben we ook nog Aint Gonna Cry No More wat weer prachtig is, die overgang van acoustisch naar elektrisch blijft heerlijk. Mooie slide solo van Moody ook. Afsluiter is een lekker up tempo nummer, al valt ie wel iets uit de toon, zou me niks verbazen als het een overblijfsel uit bijv. de Trouble tijd is.

Al met al een erg charmante plaat. Het fijne met good old vintage Whitesnake is altijd dat de wat minder bijzondere nummers nog altijd erg lekker wegluisteren en de goeie nummers dan ook meteen ontzettend goed klinken, want ja.. die stem he!

Weinig aan toe te voegen Nieuwstad.

Voor mij weer een stukje beter dan Lovehunter. Lekker albumpje die lekkere rock afwisselt met een paar mooie ballads!
Fool for Your Loving spreekt natuurlijk voor zich en is een lekkere opener! Sweet Talker gaat hier lekker achteraan en het niveau houden de heren nog even vast met het fijne rock nummer Ready An' Willing.

Carry Your Load is niet slecht maar doet mij helaas niet zoveel, gelukkig maken de ballads Blindman & Ain't Gonna Cry No More dit weer goed! Vooral Blindman vind ik een aangrijpende tekst hebben.

Love Man is een simpel blues nummertje en doet mij helaas ook niet veel, het klinkt voor mij meer als een album filler.
Black and Blue klinkt wel lekker ouderwets rock & roll, en She's a Woman kan zich weer met gemak meten aan het niveau van de eerste 3 nummers. Perfecte afsluiter dus!

Whitesnake is duidelijk zijn eigen sound aan het zoeken maar gaat op dit album al een bepaalde richting op waar ze inmiddels bekend mee zijn.

3,5*

Ik zie dat toch anders hoor. Tot en met Saints & Sinners was het toch vooral een heel bluesy soort hardrock dat ze maakten. Het grote publiek kent ze vooral van de MTV-rock van 1987. Daar bij vergeleken is dit album typische classic Whitesnake.

Met name in de periode Lovehunter / Ready An' Willing / Come An' Get It vond ik ze echt wereldklasse. Ik vind het jammer dat ze de blues meer en meer de rug toekeerden. Die historische zesmansband blies volgens mij iedereen van het podium, getuige hun livealbum uit die tijd.

Fool for your loving is voor mij bijvoorbeeld een heel herkenbare Whitesnake song, dus zodoende dat ik dat zei.
Ik heb net het album Come An' Get It gehoord en daar vind ik toch net iets te veel vergeetbare nummers opstaan helaas, Dit album is op dit moment mijn favoriet uit the early Whitesnake days maar ik moet Saints & Sinners nog horen.

Heerlijk dat je die albums met frisse oren nog tegoed hebt... vergeet toch ook Slide It In niet (de UK-versie heeft mijn voorkeur). Toch ook een geweldige plaat. Come An' Get It is denk ik mijn favoriet van het stelletje al ontloopt het niveau elkaar nauwelijks, van die eerdere albums. Veel plezier met je ontdekkingstocht!

Kende vooral de Whitesnake van nu maar inderdaad minder de begin periode, 11 Augustus ga ik ze live zien in TIlburg dus zodoende dat ik nu alle albums af ga. Nieuwere albums die ik wel ken luister ik ook opnieuw.
Heb trouwens de uitgave van EMI van Slide it in.

Eindelijk een serieuze poging van Whitesnake om een fatsoenlijk rockalbum te maken. Hiervoor werden aardige composities afgewisseld met slechte Engelse humor en obligate bluesrock riffjes die door het sterke zangwerk van Coverdale nog (net) overeind gehouden werd.
Ain't gonna cry no more heeft zelfs een heuse break met toetsensolo en voor mij de beste early Whitesnake track. Maar het is niet allemaal goud wat er blinkt. Het veels te lange (hoochie coothie) love man (doing all I can) laten ze beter aan een Pat Travers over. De daarop volgende party rocker Black N Blue kan ook de vergetelheid tegemoet zien. Gelukkig wordt het album net zo sterk afgeloten als het begint. Schreeuw het maar uit Dave! Altijd lekker.

Voor de luisteraars die nooit verder zijn gekomen dan Live..in the heart of the city (1980) kunnen het daar gewoon bij houden. De eerste 3 albums zijn daar prima op samengevat, naar mijn mening.

Met je laatste opmerking ben ik het wel aardig eens geloof ik.

Ik totaal niet. Trouble kent een paar erg goeie nummers, maar vooral Lovehunter vind ik eigenlijk even sterk als Ready 'n' Willing. Het mist alleen Ian Paice.

In mijn ogen het beste album van Coverdale en consorten. Nog voor de tijd van de pompeuze keyboard partijen en de stadion rock van 1987. De bluesy inslag van deze schijf levert enkele pareltjes op; Fool for Your Loving is een lekkere opener, energiek en een goede ritmesectie. Ready an' Willing is voor mij echter het prijsnummer; relaxed, heerlijke solo' s en een uitstekende Coverdale. Blindman is het rustpuntje van de plaat maar past er prima tussen. Wellicht nog wat zoekende en de plaat is zeker niet perfect - de afsluitende drie nummers kunnen mij bijvoorbeeld niet bekoren - is dit wel de 'Whitesnake' die ik het liefste hoor; nog redelijk puur en spontaan met een grote dosis bluesy hardrock.

Beste Whitesnake album met toch wel een wat mindere Martin Birch productie. Op Live... in the Heart of the City komen de afgezanten van dit album beter tot hun recht. In navolging van Jon Lord kwam Ian Paice hier de gelederen versterken, al bleef hij niet lang. Nummers 7 & 8 zijn de traditionele mindere composities maar vind ik nog zat te pruimen. Ready An' Willing bevat voor de rest alleen maar goede nummers en die bluesy inslag bevalt me, als het erop aankomt, beter dan wat David Coverdale later zou gaan doen met een uiteindelijk compleet andere band.

Hij hield het 4 albums vol, das toch best lang voor Whitesnake?

Paice werd in augustus '79 'gerekruteerd' door Coverdale voor de Japanse Lovehunter tournee en verliet in januari '82 de band wegens muzikale meningsverschillen ( bij de berichtgeving van Trouble valt te lezen dat Coverdale hem de band uitzette). Whitesnake had sinds de wisseling van toetsenist in '78 t/m de leegloop van '81/'82 een vrij stabiele line-up. Daarna kwamen de bezettingswisselingen pas echt goed op gang, in een misschien nog wel hoger tempo dan dat dat bij Rainbow het geval was. List of band members in David Coverdale's bands

Vind dit de beste uit deze periode, maar niet echt een topalbum. Ik vind bij Whitesnake altijd te veel slechte nummers op hun albums staan om het echte topalbums te maken. Alleen Live........in the heart of the city vind ik een topper. Voor de rest een middelmatige band wat mij betreft.

Geheel mee eens Jailhouserocker1. Whitesnake is nooit in staat gebleken om op de proppen te komen met 8/9 ijzersterke nummers. Altijd staan er wel 3/4 album fillers op.
Met name de gitaristen die in deze band hebben rondgelopen ben ik nooit zo onder de indruk geweest. En toen die er wel rondliepen was de blues weer praktisch verdwenen. Een stijl die ik persoonlijk veel meer apprecieer dan hun latere bombastische rock.
Zo heb ik altijd wel wat te zeiken gehad over Whitesnake, ha.

Fool for Your Loving-Blindman -Ain't Gonna Cry No More; veel beter heeft Coverdale ze niet gemaakt. Verveelt nooit dit soort klassenummers maar de rest balanceert tussen niet relevant en niet terzake doende (?). En zo is het eigenlijk met elk willekeurig WS album, behalve eigenlijk 1987; maar ja daar staan dan weer niet zulke mooie nummers op als op dit album. Als het goed is het goed maar ja....

Vergeet je niet het titelnummer, een topper! maar nummers afdoen als niet relevant ben ik niet helemaal met je eens. Een van de sterkste albums van Dave als je het mij vraagt.

Carry Your Load vind ik ook een prachtig nummer anders.

Inderdaad. Alleen Love Man en Black and Blue zijn wat minder spannend qua composities.

Begrijp de kritiek op de betere nummers inderdaad hier niet goed. "Carry Your Load" is subliem, zelfde geldt voor "Ain't Gonna Cry No More". "Blindman" is een remake inderdaad, maar heel netjes gedaan. Wel korter, maar betere zang. Het geluid is wat vlak, maar doet totaal, maar dan ook totáál niets af aan de composities zelf!
Kant B is echt minder inderdaad met uitzondering van "Ain't Gonna Cry No More". Geen slechte nummers, maar tippen niet aan de de A kant. Zouden misschien niet hebben misstaan op een plaat als Saints & Sinners, die heeft ook van die quasi leuke sexy nummers. Alleen de productie was daar beter. Ze hebben zeker wel een bepaald charme, maar afgezet tegen de eerdere nummers, net niet. De afsluiter is misschien net even iets beter, brengt me soms terug naar de Trouble dagen. 7 Van de 9 nummers goed tot heel erg goed... niets mis mee dus!

Kant B is idd iets minder sterk. Opent nog wel fantastisch met Aint Gonna Cry No More. Love Man heeft niet zoveel om het lijf en klinkt wat mat. Black And Blue vind ik wel weer een lekkere bar rocker. Qua compositie ook geen hoogvlieger maar zo'n party nummer tussendoor zorgt een beetje voor de balans. She Is A Woman klinkt wat meer gedateerd en qua stijl idd meer Trouble achtig. Er is trouwens een nummer dat heet Love For Sale dat het album niet gehaald heeft destijds.

Whitesnake - Love For Sale | Unreleased Track

Heeft wat meer pit dan Love Man en had het album een stukje beter gemaakt wat mij betreft als ze deze er voor in de plaats hadden gezet.

Oh dat is veel lekkerder zeg! Lovehunter dagen, zou me niet verbazen als dat ook nog van de vorige plaat een overblijfsel was. Had voor mij idd ook wel op deze plaat gemogen... naja, we hebben hem nu toch....

Deep Purple was allang dood en begraven toen ik in heavy rock geïnteresseerd raakte. Bij Arbeidsvitaminen en Veronica’s Top 100 Aller Tijden was de groep desondanks niet te missen. In 1979 nam ik tijdens de herfstvakantie het NCRV-programma LP Pop Special op van Hilversum 3, die avond een uur lang gewijd aan Purple. Het cassettebandje heb ik niet meer, maar er klonken zo'n beetje dezelfde nummers als op deze verzamelaar, het jaar erop verschenen, kort na Ready an' Willing. Gezien de talrijke advertenties hiervoor in die tijd, vermoed ik dat dit in de eerste helft van de jaren ’80 Purples bestverkochte plaat was.

Vanaf 1980 ging ik samen met mijn muziekmaatje van school luisteren naar de bands die uit Purple waren voortgekomen. Met Rainbow hadden we inmiddels kennisgemaakt, maar in de fonotheek hadden ze bovendien platen van Gillan en Whitesnake.
We lazen dat in die laatste band maar liefst drie ex-Purplemannen speelden. Bovendien ontwaarden we op de hoes de naam van producer Martin Birch, die ons had overdonderd met Black Sabbaths Heaven and Hell.

Nou, Whitesnake was wel even andere koek, constateerde ik thuis: alhoewel beide albums vrijwel gelijktijdig waren opgenomen, is de sound bij Coverdale & co heel anders. Hier geen huizenhoge gitaarmuren, maar vaak lome hardrock met een dikke bluessaus, ondersteund door sobere toetsenklanken of een enkele honkytonk-piano. Prominent in de sound zit de basgitaar van Neil Murray.
Geen heftige beukers of klassiek-beïnvloede capriolen, noch razendsnelle gitaarsolo’s, laat staan duels tussen de solisten. Wél melancholieke songs, veel relaxte slidegitaren van de heren Marsden en Moody en altijd die pakkende stem van Coverdale. Hij pende daarbij fraai-romantische zinnen neer, zoals de (bijna) gospeltekst in Ain’t Gonna Cry No More. De invloed van blues en gospel klinkt sowieso sterk door, constateerde ik vandaag. De tekst van Carry Your Load bijvoorbeeld verwijst duidelijk naar de traditie van de zwarte leermeesters.

Mijn maatje werd van ons tweeën de grote fan van Whitesnake, ik was iets kritischer. Hun eerste platen bevatten steevast voor de helft sterke en voor de helft zwakkere songs, viel me op. Maar die sterke nummers waren dan wel vaak superjuweeltjes. Op deze A-kant Fool for Your Loving en Blindman, op de B-kant Ain’t Gonna Cry No More en in iets mindere mate Black and Blue. Deze belandden uiteraard op een volgend cassettebandje.

Mettertijd groeide mijn waardering voor de band, juist ook voor het werk dat ze vóór 1987 uitbrachten. Zo klonken de sterke nummers steevast in de jukebox in mijn hoofd, zoals de regels “Lord, I know the sunshine, but I feel the tears of rain, falling down to wash my sins away…” uit Ain’t Gonna Cry. Inmiddels vind ik ook Sweet Talker erg aangenaam.
Dit album staat dichter bij het Purple-met-Bolin dan het Purple-met-Blackmore. Meer blues, subtieler, minder door klassieke muziek beïnvloed en in de titelsong een vleugje funk. Voeg daarbij dat de jonge David Coverdale (hier nog geen dertig) fantastisch bij stem is en je hebt een fijn plaatje.

In zijn autobio Where's My Guitar? (2020) vertelt de dit jaar overleden gitarist Bernie Marsden over de totstandkoming van Ready an' Willing. Ik haal de interessantste zaken eruit.
Waar Jon Lord op voorganger Lovehunter had laten horen inmiddels volledig geïntegreerd te zijn in het geluid, voelde de nieuweling, de groovende drummer Ian Paice, zich meteen helemaal thuis.
Dat hij de derde ex-Deep Purple is, ontgaat de pers niet en geruchten over een reünie groeien. Minder interessant voor de pers is dat er nu ook drie ex-leden van PAL in de groep zitten, maar omdat Marsden één van hen is, noemt hij dat terecht.

Whitesnake tourt voor het eerst door de Verenigde Staten en in Californië komt Marsden een eenzame Ozzy Osbourne tegen. De twee kennen elkaar uit de tijd dat Wild Turkey in het voorprogramma van Black Sabbath tourde en de ene Brit kan de ander opvrolijken. Een hotelzwembad wordt gedeeld met Phil Collins die daar met Brand X is, maar in het water zijn het de twee dames van ABBA die de aandacht trekken, wat hij vermakelijk beschrijft.

Voor de opnamen van Ready an' Willing sluit Marsden drie weken later aan. Dit door de drukte rond zijn solodebuut en een vakantie met vrouwlief. De opnamen vinden deze keer plaats in Ridge Farm, een voormalige stal.
Vooral over Ain't Gonna Cry No More is Marsden onder de indruk: geschreven door Coverdale en Moody in een open C-stemming, doordat Moody beïnvloed is door bluesgitarist Blind Willie McTell .
De riff van Fool for Your Loving is van Marsden, die blij verrast is met het drumpatroon op snare en hi-hat van Paice.

Voor het eerst gaat de groep naar Japan, dat Deep Purple bepaald niet is vergeten en de rode loper voor Whitesnake uitrolt.
Hierna een Britse tour met Gary Moores G-Force in het voorprogramma. Marsden vindt die groep goed en vriendelijk, maar schrikt van Moores gitaargeluid: een Fender Strat gaat door een Marshall 100-versterker en een oude Marshall 8x10"-luidspreker, wat een verschrikkelijk luid en dun geluid oplevert, heel anders dan Marsden van hem kende.
Halverwege de tour is Coverdale zijn stem kwijt, maar de laatste data worden gebruikt voor meer opnamen voor Live... in the Heart of the City.