The Cure - Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me (1987)

mag ik meekwijlen? ik zorg voor de emmers!

Ben deze aan het herontdekken. Halfje verhoogd want 3,5 was toch wat weinig. Veel mooie songs maar ook een paar kutnummers. Algemeen gezien een beetje vermoeiend om dit in één geheel af te luisteren.

Er staan gewoon teveel songs op, een beetje selecteren en je houdt er zeker een stuk of 10 over die de moeite waard zijn. 'If Only Tonight I Could Sleep' is zo meesterlijk, alleen daarom al is dit voor mij een 5* album!

Wat ik fel waardeer aan the Cure zijn de lange intro's van hun nummers, vooral op dit album en Disintegration is dat van toepassing.

Robert wacht net lang genoeg met zijn vocals zodat je echt in de sfeer van het nummer zit. Zo ervaar ik het tenminste.

Denk ook aan het nummer All Cats Are Grey van jouw favoriete "Faith", prachtig nummer met zo'n briljante sfeer spanningsboog. If Only Tonight We Could Sleep is wat dat betreft nog meesterlijker! Ik ken inderdaad weinig bands die dat zo goed beheersen. Sfeer is dan ook het sleutelwoord bij platen van The Cure

Ik kocht gisteren een "Deluxe Edition" va dit album, dat ik bij nader inzien toch ga verhogen naar ****1/2, wat is dit een sterk gevarieerd album zeg!
Het bijgevoegde album met outtakes en rarities is ook biezonder, niet elke track is even sterk, maar het laat ook eens een andere kant van deze toen nog heel goede band zien.

Ik denk dat ik dit album nà Disintegration toch zowat hun leukste plaat zal gaan vinden, beter dan Pornography om een andere hoogvlieger te noemen.

****1/2

Leuk, dat een nieuwe nick zorgt voor een andere visie!

Dit is dan ook geen makkelijke plaat, enkele luisterbeurten zijn echt onvoldoende.
Bij veel albums van deze band, natuurlijk!

hot hot hot is een meesterlijk nummer, ik bergijp nu helemaal niet waarom ik daar ooit een hekel aan had.

How Beautiful You Are.... wat is dat toch een prachtige gevoelige tekst... zo beeldend dat ik het voor me zie... daar kreeg ik dus zojuist weer tranen van in mijn ogen...

The Perfect Girl is gewoon gejat van Multinationals Bite van Fischer-Z van het album Red Skies Over Paradise.

Hadden ze beter een ander nummer kunnen jatten wat dat is toch een van de zwakkere nummers van het album, maar alsnog wel een aardig nummertje.

(Overigens snap ik wel wat je bedoelt, maar ik denk niet dat het daarvan gejat is en de overeenkomst die je hoort gewoon toeval is, want het is een totaal ander en ander soort nummer.)

valt niet meer te ontkennen dat dit een meesterwerk is.
het is wel degelijk een cohesieve plaat , ondanks dat het wisselt van agressieve nummers met gekwelde zang (the kiss) naar dromerige lovesongs (catch) heb ik toch het gevoel dat alles bij elkaar past,qua sfeer moet ik aan egypte of parijs denken, 1 vd 2, het duurt gewoon even om de hele plaat te absorberen en het te waarderen zonder het met een disintegration of whatever te vergelijken.
dit staat als een huis, en nu zou ik 5 stemmen.

Misschien klonk het te vrolijk en vond je dat ze moesten dwelmen in miseré(of jezelf).
Ik vind de up nummers steeds beter worden en de laatste tijd kan ik zelfs blij worden van medejammeraars Joy Division (dat vond ik vroeger namelijk niet zo bijzonder).
Deze plaat moet ik in zijn geheel nog beter luisteren om te kunnen oordelen.

het was niet de vrolijkheid die stoorde geloof me, het had meer iets te maken met gewoon de gitaarsound, de eerste plaat die ik van deze band hoorde was disintegration en ik vond de gitaren vooral prachtig dus ik verwachte meer van hetzelfde.
deze plaat viel dan ook tegen in het begin (dit was dus de 2e die ik hoorde van the cure), maar nu dat mn smaak een beetje is veranderd is ook mn mening over de plaat en dat nummer veranderd.

One More Time en A Thousand Hours zijn toch een van de sterkste nummers van deze plaat. Hoewel ik de vrolijke nummers ook wel kan waarderen, hmm soms.

The Cure in de oefenruimte tijdens Hot Hot Hot !?

KISS ME KISS ME KISS ME
doet me eraan denken dan ik de remaster
met Hey You erop dringend moet aanschaffen.
Lang geleden dat ik dit album integraal beluisterde.


The Kiss is een logge intro op de dubbelelpee.
Dit is een Cure die ik minder graag hoor (Pornography-esque).

Catch is een ... tja, catchy singel met een lieflijke tekst.
Vanaf The Head on the Door schrijft Smith soms ook "dumdum" liedjes.

Torture is weer zo'n loodzware Curesong die mijn spijsvertering kwelt.
Samen met The Kiss en Shiver and Shake een van de minder leuke nummers.

If Only Tonight We Could Sleep is een duizend-en-één nachten sprookje.
Hier heb ik in jongere jaren ooit nog de liefde op bedreven.

Why Can't I Be You is een vlotte klassesingel (bijna rock & roll).
Net als Close To Me existentialistisch in het kwadraat.

How Beautiful You Are wordt vaak als lieveling getipt.
Ik struikel altijd over de bizarre tekst ... ook nu weer eigenlijk.

The Snakepit vind ik heerlijk toeven (Wailing Wall deel 2 eigenlijk).
Wie zijn best doet kan hier zelfs Dead Can Dance in terughoren.

Hey You heb ik voorlopig alleen maar in de Join the Dots extended versie.
Ik kom hier dan ook met graagte later op terug.

Just Like Heaven is Roberts persoonlijke lieveling.
Ik vind het ook best een sterke singel met een heerlijke regenbooggitaar.

All I want is behoorlijk distorted, maar dat vind ik wel okee.
Opnieuw hoor je tussen de gitaar- en synthlijnen New Order (Brotherhood).

Hot! Hot! Hot! was een behoorlijke discostunt van de Cure.
Zeker twintig keer zo shaky in zijn onvolprezen extended (Mixed Up) versie.

One More Time is de enige, zij het hemelsmooie, "rainsong" van de plaat.
Zo'n Cure nummer waarbij de pluviometers van het gemoed meteen vol lopen.

Like Cockatoos vind ik een van de allerbeste nummers hier.
Eindelijk nog eens een nieuw en geslaagd geluid. (Over de kapsels van de band?)

Icing Sugar doet The Baby Screams nog eens geraffineerd over.
De saxofoon in de misschien iets te lange intro, maakt het verschil.

The Perfect Girl is een zorgeloos happy "dumdum" liedje.
Misschien net iets te kort en dus geen singel, maar hitpotentie zat.

A Thousand Hours was lang een van mijn Cure favorieten.
Die zachte piano en die tekstflarden: for how much longer must I howl into this wind.

Shiver and Shake is weer gevaarlijk donker van kleur.
Een huilende gitaarmuur waar mijn oren moeilijk doorheen breken.

Fight is gelukkig wel weer een muzikale opsteker.
Vocaal maakt Smith het hier zich volgens mij iets te makkelijk.


Dit was een hele boterham.
Soms met een dikke laag choco of gesuikerde jam,
dan weer met een plak belegen kaas of gerookte ham.

Een flauwe vergelijking om aan te geven dat het in de eerste plaats
een zeer gevarieerd album is, waarop zowel de zwaarmoedige
als de opgewekte zijde van Robert Smiths begenadigde
songschrijversschap aan de oppervlakte komen.

Is het okee als ik de b-kanten even opspaar, want die
heb ik eigenlijk nog nooit met de volle aandacht beluisterd?

B-SIDES
Tijd voor de b-kantjes.

A Japanese Dream is zo'n typische, lichtjes averechtse Cure b-kant.
Zeer vlot in het ritme en mede daardoor ook wat naast het album.

Breathe vind ik toch te mistig in regenwolken gehuld.
Zwaar georchestreerde synths, mooie piano en weemoedige vocalen.

A Chain of Flowers is een betere, maar lome "rainsong".
Mooie combinatie van synths, piano en gitaren.

Snow in Summer speelt subtiel met gitaarakkoorden en sluit
van de b-kanten het best bij het Kiss me Kiss me Kiss me album aan.

Sugar Girl is popsmid Smith in de speelgoedwinkel,
alwaar hij weer een fijn kabouterliedje uit zijn haardos schudt.


Ik vind het frapant dat de eerste 4 b-kantjes
veel nadrukkelijker richting Disintegration wijzen dan het album.
Wellicht een reden waarom ze naast de album tracklijst vielen.

Ik heb 'm nu dan dus, de Deluxe-versie.

Vroeger toen ik de lp kocht kon ik 'm nooit erg waarderen, maar doordat m'n muzieksmaak zo in de breedte is veranderd is ie in de herkansing gegaan en scoort het nu heel wat beter. Het is eigenlijk een soort lichtere versie van The Top met genoeg mood swings om je een whiplash te bezorgen. Het alom vrij ongewaardeerde All I Want vind ik juist een van de sterkere nummers, alsook Fight, Like Cockatoos, Torture, The Kiss en Icing Sugar. The Snakepit, Just Like Heaven en If Only Tonight... vind ik hierop de klassiekers. Why Can't I Be You en Hey You zijn vrolijke niemendalletjes zoals alleen Robert Smith ze kan schrijven. Hot Hot Hot is nog steeds het dieptepunt alhoewel ik het nu veel beter waardeer dan toen. De andere nummers hangen er een beetje tussen. Niet zo 'zwaar' maar met genoeg variatie en Cure-gekte vind ik dit toch een ideale binnenstapper voor de novice.

Hij zal wel overbekend zijn. Maar dit is een geweldige cover van Deftones van If Only Tonight We Could Sleep, en ook een redelijk geslaagde versie van AFI van Just Like Heaven

Ik heb ( dit interesseert geen hond maar goed ) een tijdje geleden een compilatie cd van The Cure gemaakt, zonder daarbij te raken aan de traditionele werken 'Seventeen Seconds', 'Faith', 'Pornography' , 'Disintegration', Three Imaginary Boys' en 'Head On The Door'. Op die cd staan een heleboel songs van dit album; met name:

- The Kiss
- Catch
- If Only Tonight ( wat voor een parel is het toch )
- The Snakepit
- Just Like Heaven ( Pop werd nooit mooier dan dit )
- One More Time
- Just Like Cokatoos
- A Thousand Hours

Het mag duidelijk zijn dat dit album genoeg toppertjes bevat, maar om me niet te ergeren aan de wisselvalligheid heb ik de mindere nummers vervangen door andere topsongs uit wisselvallige Cure albums, en nog een aantal B-Kantjes. Dan kom ik bij Splintered in Her Head, La Ment, Just One Kiss, The Top, The Exploding Boy, This Twilight Garden ( Bloedmooi B-kantje ), Apart en End.

Had dit nu een regulier Cure album geweest, dan stond deze ongetwijfeld bovenaan in mijn top 10. Mits betere dosering had The Cure nog twee meesterwerken extra kunnen maken.
Eén ding is zeker; geen enkele band heeft zoveel topsongs als The Cure.
Het mag ook eens gezegd worden wat voor een invloedrijke band dit vandaag is; het aantal relevante en minder relevante bands geïnspireerd door The Cure is niet te tellen. Wat dat betreft plaats ik The Cure graag naast The Beatles en Joy Division.

Wijze woorden. Die samenstelling van jou zou zeker een briljant album zijn!

Heeft Hey You! nou zoveel stemmen omdat het zo'n goed nummer is? Of is het later toegevoegd en het bolletje dat op Just Like Heaven stond niet meegeschoven?

Ik denk dat laatste; mijn stem was ook verplaatst.

Ik heb Hey You! later toegevoegd omdat ik het kras vond
dat bij een vaak besproken album, dat nummer nog steeds ontbrak.

Stond op de vinyl editie (dubbel elpee) en ook op de remaster,
maar niet op de allereerste CD versie wegens plaatsgebrek.

Hey You is favoriet geworden van alle liefhebbers van Just Like Heaven. Laat iedereen dat maar even snel veranderen!
Hey You is leuk om mee te bleren, maar als favoriet, nee.... : 'Hey You! Hey You whoahoooo You the one that looks like christmas come over here and kiss me kiss me! '

Kan anders wel voor hilarische/schrijnende situaties zorgen op dronken feestjes...

Theoretisch gezien is Just Like Heaven dan met zo'n pakweg 55 stemmen het meest popi nummer.

Just Like Heaven (lekker nummer)