The Cure - Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me (1987)

Ik vind Just Like Heaven schitterend.
Is het niet Roberts meest favoriete nummer?

Maar Why Can't I Be You? vind ik net iets beter
en maakt voor mij vooral tekstueel het verschil.

Zo verliefd zijn op iemand dat je die persoon zelf wil opeten en zijn.
Eens te meer een fraai staaltje existentialisme van mijnheer Smith.

O ja, eigenlijk moeten alle nummers die na Hey You! zijn aangeklikt,
door hun respectieve fans hierzien worden ... schuiven immers allemaal op.

Volgens mij is Just Like Heaven ook Roberts favoriete nummer; wat betreft Why Can't...dat is ook een aanstekelijk nummer.

Bij dit album wisten veel verstokte Cure fans niet goed wat ze hier mee aan moesten. Dit heeft waarschijnlijk ook wel te maken met het aantal nummers op de CD, die niet allemaal van het zelfde nivo zijn.
Maar je kunt het ook anders bekijken.
The Cure geeft de fans ten tijden van de opkomst van de CD een album met een waardige lengte; terwijl veel artiesten toen nog albums maakten van 45 minuten. Ze hadden daar ook voor kunnen kiezen, maar bieden juist wat extra. En nummers als The Kiss, Just Like Heaven, If Only Tonight We Could Sleep en One More Time behoren wel tot het beste wat The Cure gemaakt heeft. Een heerlijk album dus, waarbij The Cure weer eens duidelijk laat horen wat ze allemaal in huis heeft.

Prachtige plaat, singles vind ik iets minder maar vooral
"icing sugar "is een fantastisch nummer, wat een drumpartij !

Ze hadden er na die geweldige outro van Like Cockatoos beter mee opgehouden, alles wat erna komt is immers dood gewicht. Helaas is het daarvoor ook niet allemaal rozengeur en maneschijn, ijzersterke nummers als The Kiss, How Beautiful You Are, The Snakepit (!) en One More Time worden afgewisseld met niemandalletjes als Catch, Torture, Hey You!!! en Hot Hot Hot!!! (3 uitroeptekens, altijd een indicatie voor nakend onheil). Niet de geweldige CD met een aantal vullertjes ('t is tenslotte een dubbelaar) waarvoor we de ogen maar moeten sluiten dus, maar eerder een sterke EP die heel wat onnodige ballast met zich meesleurt. Matige Cure.

Je doet A Thousand Hours en Icing Sugar echt tekort, nog twee heel sterke nummers.. Shiver & Shake is inderdaad onmiskenbaar een prutliedje net zoals hot hot hot.. Fight vind ik niet verkeerd (de muzikale opbouw dan, de tekst is een beetje potsierlijk..)

Nagenoeg geen zwakke momenten op deze prima Cure CD.

Wel wat langer dan de gemiddelde cd, het geeft je de mogelijkheid wat weg te laten wat je minder interessant vind.

Maar daar heb ik dus maar weinig van gevonden. Ik vind ook Hot Hot Hot prima, je valt er tenministe niet bij in slaap en je hebt ook niet het gevoel (meer) dat iemand het op je leven heeft voorzien.

Mijn grootste liefde gaat naar How beautiful you are, Torture en All I want (is to hold you like a dohohog!!!; toe maar)

A thousand hours is een afleggertje van wat ze later veel beter zullen doen op Disintegration & Icing Sugar is niet ondragelijk slecht maar gewoon te anoniem om een diepe indruk na te laten. Fight vind ik dan weer een beetje onnozel...
Enfin, er zitten zeker wel wat pareltjes in KMKMKM, maar als je de fantastische 80s output van the Cure in ogenschouw neemt valt deze worp mijns inziens nu eenmaal nogal magertjes uit.

De meest onvolledige en inconsistente van The Cure die ik ken.

Dat mag je uiteraard vinden, volledigheidshalve schrijf ik er bij dat dat KMKMKM niet onvolledig en inconsistent is.

Tenzij ik natuurlijk niet goed begrijp wat je bedoelt met onvolledig en inconsistent.

Was KMKMKM al beu aan de helft. Ik krijg te veel de indruk bij het beluisteren dat het maar een allegaartje is, en niet zo'n goed allegaartje ook. In bijvoorbeeld Pornography zit nog doorheen alle nummers een spannende sfeer die het album bij elkaar houdt, hier helemaal niet.

Misschien niet zo evenwichtig nee, onvolledig? Integendeel! Alle facetten van The Cure staan hier ten volle op, en nog in hun beste vorm ook. Je moet je niet teveel aan de zwakke nummers storen, daarvoor staan er teveel sterke nummers op.

Ik heb vandaag nog eens de moed gehad om deze af te luisteren...Verschrikkelijk album en het begint thans zo veelbelovend met The Kiss. Het probleem dat ik met dit album heb is alsof ze al hun vorige albums hebben gemixt en op deze plaat hebben uitgesmeert, het schiet van links naar rechts, van goed naar slecht, van pop naar goth. Ik word er duizelig van, wat ben ik ben blij dat Robert zich hierna met Disintegration terug herpakt heeft!

Dit album is dan ook totaal niet te vergelijken met Pornography.

Ik vind persoonlijk dat dit album het beste werkt als je de lijn van hun voorafgaande albums kent, en dan met name de periode Pornography, The Top en The Head On The Door. Kwa opzet is het vergelijkbaar met The Top, maar deze is dan wat schizofrener en iets minder grimmig. Een tegenstelling? Misschien, maar dat past perfect bij deze plaat en vooral bij Robert.

Voor mij werkt dit album ook alleen maar
nadat ik de mindere nummers heb weggestreept.
Ik voorzie het ook vaak van een andere trackvolgorde.

Graveyarscene heeft wat mij betreft een punt.
Eentje maar, want ik vind hem verschrikkelijk goed.

Verre van hun beste oogst, maar met heel wat koren tussen het kaf.

Geslaagde tussenplaat.
Het afsluiten van een commerciele humorvolle periode om zich te gaan richten op het meer serieuzerder werk.
Zonder dit album geen Disintegration.

Ik kan dit album goed helemaal luisteren. Skip geen nummers.

Dit is het tiende studio album dat ik aanschaf van The Cure en ook de eerste onvoldoende.

Dat het geen eenheid is oké, maar daarnaast ook erg veel zwakke broeders.

Enige lichtpuntjes voor mij: Just Like Heaven (uiteraard), Catch, How Beautiful You Are en Like Cockatoos.

Ik raad je toch aan wat vaker te beluisteren, met name ook het hypnotiserende If Only Tonight We Could Sleep! Maar ook One More Time en The Snakepit horen bij de beste nummers hier.. veel meer sterke dan zwakke broeders hier. Het dreigende openingsnummer alleen al.. kippenvel.

Helaas orbit, ik weet inmiddels dat je bij The Cure niet over één nacht ijs moet gaan, dus dat heb ik ook niet gedaan.

Dat suggereer ik ook zeker niet.. maar er is toch wel heel veel moois te vinden op deze plaat. Qua consistentie verdient ie geen schoonheidsprijs nee, laat ik dat meteen voorop stellen. Als geheel is hij zwak, in onderdelen sterk tot supersterk. Lastig beoordelen vind ik. Bij mij zit hij in elk geval in het systeem

Ik kan mij werkelijk niet voorstellen waar het aan deze cd zou schorten, als je houd van eerdere cd's van The Cure.

Toegegeven, als je het tranendal van Pornography prachtig vind, vind je KMKMKM misschien te swingend, teveel rock en andere zaken die veel mensen erg goed vinden, maar voor doorsnee Cure liefhebbers wordt er op KMKMKM voornamelijk erg herkenbare Cure muziek gespeeld. En dan in ieder geval beter dan op The Top en Head on the door.

If only tonight, A thousand hours en One more time zijn toch prachtnummers?

Dat vind ik nou ook. Erg goede nummers, misschien wel een van mijn favoriete Cure nummers, met name A Thousand Hours en One More Time. KMKMKM vind ik toch een goed kruising tussen Head on the Door & Pornography( zo zie ik het tenminste)
Like Cockatoos skip ik toch meestal, minst favoriete song van de cd.
De vrolijke songs kunnen mij ook wel bekoren, wat ik op Head on the Door helemaal niet heb.

2,5 ster was toch te weinig, ik verhoog een halfje.

One more time en The kiss kan ik nu ook waarderen, maar met If only tonight heb ik niks.

Als het je niets doet is het jammer, haveman, zelf vind ik If Only Tonight één van de mooiste Cure nummers!

Zo, en niet zo'n klein beetje.. die opbouw, die stilvallende gitaar.. kippenvel overal!

Wat kunnen smaken toch verschillen.

Ik kan met gemak 50 betere bedenken. Maar ik ben maar wat blij dat ik deze band zo'n jaar geleden eigenlijk pas echt heb ontdekt.

Dat dit album van mij slechts 3 sterren krijgt, komt natuurlijk ook doordat Mr. Smith en co. al zoveel briljante muziek hebben gemaakt.

Wat ik, en anderen met mij, al eerder heb gezegd, het is géén consistente plaat.. de plaat is een slechte eenheid.
Meestal leidt dat tot een laag cijfer of veel kritiek, ook bij mij trouwens. Er zijn echter een aantal bands die daarmee weg kunnen komen. De bands die zoveel geniale songs kunnen schrijven, dat zelfs een onevenwichtig album de moeite wordt. The Cure is er op deze plaat ook als geen ander in geslaagd om zoveel prachtigs bij elkaar te zetten dat het dus niet kan storen. Andere bands die daarmee wegkomen zijn onder meer The Beatles, ook niet de minsten

Het is een soort van verzamelalbum van het werk van The Cure.
Alleen dan met nieuwe nummers.

Of snapt men mij nu niet meer?

Ik begrijp maar al te goed wat je bedoelt Deric en je hebt helemaal gelijk.
Deze cd toont The Cure in al z'n facetten, in al z'n veelzijdigheid.
Enkele van hun sterkste nummers zijn te vinden op Kiss Me maar ik moet toegeven dat ik -als enorme Cure fan zijnde- toch moeite blijf hebben met de wisselvalligheid van dit album.
Het is niet zozeer het wisselen van stemming dat me parten speelt maar wel het enorme kwaliteitsverschil tussen de nummers.

Toch een lekker cd'tje hoor.
Don't get me wrong