Favourite Worst Nightmare en Humbug zijn geweldige albums. Zo geweldig dat ik bijna zeker wist dat hun debuut een tegenvaller zou zijn. Maar toch heb ik hem maar aangeschaft. Ik kende de helft van de nummers, de meeste waren wel goed, maar niet van het hoge niveau van Favourite Worst Nightmare. Maar de nummers die ik niet kende zorge hier voor de grote verrassing. Na een stuk of 5 keer luiteren ben ik best verbaasd... dit album is misschien wel beter dan het geweldige Favourite Worst Nightmare! (al scheelt dat dan niet heel veel) De Arctic Monkeys zijn hier op hun best, de nummers zijn erg lekker en erg energiek. Dit is ook hun 'uitbundigste' album.
-The View from the Afternoon: Met twee raggende gitaren en Helders die losgaat op de drums is de toon voor het album meteen gezet. De jongens leven zich lekker uit op hun instrumenten en dus kun je 40 minuten heerlijke rock 'n roll verwachten. Dit nummer klinkt erg goed, is lekker ruig en heeft zo'n lekker riffje waar twee gitaren elkaar steeds afwisselen. Geweldig is dat het nummer op een gegeven moment 'afloopt'... en dan weer verder gaat. Heerlijk! Fijne opener. 4*/4,5*
-I Bet You Look Good on the Dancefloor: En na The View from the Afternoon gaan we gewoon weer genieten van een uitbundig en flink distorted nummer. Deze keer hebben we een gitaar die de akkoordjes doet (erg aanstekelijk deuntje) en de gitaar die op een paar momenten de hele gitaarhals verkent (in het begin bijvoorbeeld). 4*
-Fake Tales from San Francisco: Jammer, we hebben net mee kunnen schreeuwen en luchtgitaren op de eerste twee nummers. Vol verwachting wacht je op de derde knaller, maar het derde nummer is geen knaller. Het is niet slecht, maar doet zeker onder aan de vorige nummers. 3*
-Dancing Shoes: Dit had het derde nummer op het album moeten zijn, deze rockt weer lekker. Het begint al goed met een fijne basslijn. Daarna komen de gitaren in actie en ook hier weer een erg lekker riffje. De tekst van dit nummer vind ik erg mooi en je kan ook heerlijk meezingen. "The only reason that you came..." Tenslotte nog een heerlijke solo en Alex die de longen uit zijn lijf schreeuwt, wat wil je nog meer? 4*
-You Probably Couldn't See for the Lights, But You Were Looking Straight at Me: Leuke titel.

Ik wordt een beetje eentonig... dit nummer rockt ook gewoon. Gitaren spelen opnieuw een erg lekker riffje, maar vooral de samenzang is erg leuk (Alex en Helders en Jamie?) 4*
-Still Take You Home: Zucht... hetzelfde verhaal als bij vier van de vorige nummers. Alle instrumenten geven weer volle bak en zorgen voor een geweldig nummer. Sterk deuntje en een erg fijne solo. 4*/4,5*
-Riot Van: 'Pfeeeew... even een pauze tussen al dat gitaargeweld door'. Zouden de toen pas 18 jarige jongens dat gedacht hebben? Ik in ieder geval wel. Tot nu toe is het album geweldig, maar even lekker rustig met je voet mee tikken op de maat in plaats van meedreunen met je hoofd en trommelen met je vingers is ook lekker. Een rustig nummer met goede zang van Alex. 3,5*
-Red Light Indicates Doors Are Secured: Weer een swingend nummer met een simpel, maar pakkend deuntje. Erg goede solo ook. 4*
-Mardy Bum: Dit is een minder ruig nummer. Best wel een verrassing, maar geen teleurstelling. De gitaren spelen een heerlijk deuntje en Alex zingt prachtig. De tekst is zoals die eigenlijk altijd van Alex is: Prachtig. De bridge is opeens iets heftiger waarna we overschakelen naar een heerlijke solo. Dit nummer kan blijven luisteren. 4,5*/5*.
-Perhaps Vampires Is a Bit Strong But...: Begint ook erg rustig... zijn de Monkeys nu dan moe geworden van al die lekkere nummers in het begin? Nee! Na een paar seconden gaan ze er weer tegenaan. Fantastisch! Ik kan er gewoon van genieten hoe ze tekeergaan op die instrumenten, zo energiek, zo heerlijk om naar te luisteren. Jammer genoeg is de bridge een beetje saai en de solo valt ook een beetje tegen. Jammer dat het zo eindigt... maar dan schreeuwt Alex: "All you people are vampires!" en sluiten we het nummer op een goede manier af. 4*
-When the Sun Goes Down: Jajaja, dit is toch wel dé topper van het album. Het begin is heel goed, leuk om op mee te zingen en dan. "He's a scumbag don't you know". Power chords en Alex die de snaren mute en daarna gaan we over op dat geniale riffje. Dit is zo'n machtig moment, die overgang van rustig naar heftiger. De zang van Alex is erg goed, de drums en de bass zijn in topvorm en de gitaren spelen dat heerlijke riffje waar ik geen genoeg van kan krijgn. Daarna even bekomen van die sublimiteit die we over ons heen kregen door af te sluiten zoals we begonnen. Fantastisch nummer, misschien wel het beste nummer van de Monkeys. 5*
-From the Ritz to the Rubble: Lekker nummer, maar toch vind ik hem wat minder dan de andere nummers, weet niet waarom. 3,5*
-A Certain Romance: Een geweldige afsluiter, iets wat ik niet had verwacht na Favourite Worst Nightmare en Humbug. De afsluiters op deze albums (505 en The Jeweller's Hands) vielen enorm tegen. Het enige nadeel van dit nummer is dat het intro en de solo te geweldig zijn. Het intro (flink gitaargeweld gevolgd door een lief riedeltje) is fantastisch. De solo is geniaal. Alles wat hier tussen in zit is zeker niet slecht, maar steekt af bij deze twee stukken. Daarom vind ik het nummer een beetje inkakken. De bass is trouwens enorm goed en Helders levert ons weer uitstekend drumwerk (vooral dat intro

) 4,5*.
Wat een geweldig album en vooral een fantastisch debuut. Deze zal vaak in mijn cd speler te vinden zijn!
4,5*.