Alice Cooper - Billion Dollar Babies (1973)

Echt?? Daar verras je me Dacht dat iedereen die de hardere rock een warm hart toedraagt dit album wel kent. Maar ik snap ook dat als Lace and whiskey je 'instapplaat' was, je niet gelijk naar de winkel rent om meer albums in huis te halen. Billion dollar babies is echter toch wel min of meer verplichte kost. Maarrrrr, het album werkt niet altijd en op elk moment. Met name het einde van het album (laatste 3 tracks) heeft iets sinisters dan wel naargeestigs over zich waar je wel voor in de stemming moet zijn. En vergis je niet in de schrijverskunsten van de beste man! Door alle show en hoepla elementen die nou eenmaal aan hem kleven wordt vaak over het hoofd gezien dat hij gewoon ijzersterke songs heeft gemaakt. Oh, en pak dan ook Love it to death en Killer mee! Want die horen wat mij betreft ook tot de klassiekers.

Misschien wel eens eerder neergepend, maar dit album is in alles één van de eerste platen waar ik mee in aanraking kwam.
Ik zal een jaar of 5 geweest zijn en mijn oudere broer woonde nog thuis en kocht deze. En die wist dat ik Alice Cooper een afschrikwekkend figuur vond, en daar maakte hij dankbaar gebruik van. Als ik weg was stiekem de lp onder mijn kussen leggen en andere ongein
Toen mijn broer weg ging (naar zee) bleef het album achter en ik was inmiddels wat ouder. Toen ben ik het ook echt gaan waarderen.
Ik denk toch wel het magnum opus. Gretig, consistent en vermakelijk.
En wat een prima productie ook van Bob Ezrin.

Ik was nog een leuk detail erbij vergeten te vermelden .
Een neef van ons waarmee wij vaak singletjes ruilden ( in de tijd van Shocking Blue met Venus ) en waar wij vaak logeerden die drumde bij 2 niet onbekende rock bands en die was in Amerika ergens laat in de 80er jaren . ik sloeg de veronica gids open en daar stond hij op een foto met de grote Alice Cooper en ze gingen samen op stap daar ( heel verhaal erbij ) .. Je kent de Hulk , zo groen waren wij van jaloezie . .
Met ons idool op stap .

Geweldige anekdotes! Maar nu maak je me toch wel heel nieuwsgierig naar de bands waar die neef in drumde

Ik kan me er wel iets bij voorstellen wat Cooper voor een impact had op kinderen van 5 jaar oud . Hij werd geassocieerd met vampieren , dracula en van die enge films .

Highway Chile en Sleeze Beez ...

Ah dan weet ik wel om wie het gaat
Dat waren wat feestjes betreft ook wel de topjaren in de muziekwereld!

vaqn deze lp heb ik de 3 singles gekocht: Elected hello hooray en no more mr. nice guy.
dit moest men in die tijd allemaal ontdekken op radio Veronica en speciaal bij ene Lex Harding ;als ik me niet vergis was zijn programma van 16.00u tot 17.00u
s'avonds had hij nog draaitijd samen met Adje Bouwman (is dit juist,?) waar hij de meer alternatieve muziek kon draaien
prima lp nadien volgde nog Muscle of love daarna heb ik afgehaakt .ging toen ook radio Veronica niet uit de lucht?

Ondanks nog enkele fijne platen als: Welcome to My Nightmare, Alice Cooper Goes to Hell en From the Inside?

met het ouder worden veranderd je musicale smaak en ben ik meer naar andere muziek gaan luisteren
o.a. naar jackson browne Van morrison om er maar enkele te noemen
ik heb trouwens nog altijd de originele kartonnen hoes van 'Muscle of love'

Geweldige song idd , doet me aan een melodie denken waar ik niet op kom . Muziekstukje kon zo onder een slapstick filmpje van Laurel & Hardy uit de jaren 30 .
Die 2de schijf is echt geweldig . Sommige zijn beter dan op het studio album bijvoorbeeld Billion Dollar Babies .
Bij de digi verpakking hadden ze naar Iron Maiden - Live After Death moeten kijken die weten hoe het moet met 2 schijfjes in het karton .

Bij het nieuwe album van Alice Cooper (de groep) werd herinnerd aan deze klassieker Billion Dollar Babies. Met dank aan rudigers anekdotes nieuwsgierig geworden, heb ik 'm een paar keer gedraaid.

Het eerste wat mij opvalt is de theatraliteit die van deze shockrockplaat afdruipt en dat bedoel ik positief.
Tweede opvallende eigenschap is de muzikale vrijheid: er wordt breder gemusiceerd dan slechts rock. In 1973 was dat nog een jong genre en dat hoor je aan de zijstraatjes die soms worden ingeslagen. Piano en strijkers bijvoorbeeld. Een veel ruigere en avontuurlijkere Alice Cooper dan ik hem solo in '78 leerde kennen met de zwoele hit How You Gonna See Me Now. Vervolgens las deze prille puber over zijn eerdere werk, waarvan ik begreep dat het veel ruiger was.

Glamrock uit het jaar dat de Engelsen van Slade en Sweet hun grootste successen beleefden, bovendien neigend naar de artrock van David Bowie en Roxy Music, die eveneens meegingen in de glitters die rock toen overspoelden. Tegelijkertijd vind ik de composities niet altijd even spannend en had het van mij wel wat sneller en steviger gemogen. Een krappe 8 voor de theatrale vrijheid die dit uitstraalt.

Een dikke vette 10, minder kan ik "Billion Dollar Babies" echt niet geven. 5*****

Alice Cooper had al vrij snel de intentie om veelzijdig te zijn. In basis vrij stevige rock, maar wel toegankelijk en het theatrale aspect altijd heel dichtbij.
The Ballad of Dwight Fry van het album Love it to Death, is heel verhalend, theatraal en creepy. Perfect om te spelen en uit te beelden op de bühne.
Halo of Flies, met name in ons land geliefd, was een antwoord op de kritiek van bepaalde critici dat hun muziek nogal simpel was.
Met in het achterhoofd King Crimson sleutelden ze een waar epic in elkaar. Toch nog wel stevig, maar met prog in het achterhoofd.
Maar ook verder op in de 70's stoeide hij zonder deze band, met jazz, ballads en nog even later met new wave.
Ik vind de veelzijdigheid een pluspunt.
De overgang van het drukkende creepy Sick Things naar de ultrakorte pianoballad Mary Ann is geweldig en dan weer eindigen met I Love the Dead. Theatraal en ook weer shockerend, maar het refein is weer heel sing a long.
Nog weer later werd het vooral spierballenrock en mis ik toch vooral de humor en de zijstapjes.

Halo of Flies herinner ik me als één van de vaste noteringen in Veronica's Top 100 Aller Tijden, toen die omroep eind jaren '70 als legale omroep haar entree maakte in Hilversum. Vond ik een pittig liedje inderdaad. Kwestie van wennen.

Halo of Flies is in mijn beleving alleen een succes geworden in Nederland.
Ooit heeft Cooper in een Nederlands muziektijdschrift het volgende over verklaard.

''It Must Have Something to Do with the Things You Are Smoking Back There''

Het is natuurlijk een vrij onconventioneel nummer om succes mee te behalen.

Komt van Killer van twee jaar eerder, leerde een snelle zoektocht. Dat album moet ik dan ook eens gaan beluisteren. Het jaar dat Black Sabbath Master of Reality uitbracht, mijn favo album van dat jaar. Die twee eens vergelijken, al vermoed ik dat het appels met peren, nee, met citroenen vergelijken is.

Als ik ga vergelijken ook denk ik

Beste RonaldjK, waarom vergelijken? Black Sabbath is geen Alice Cooper en Alice Cooper is geen Black Sabbath. Van Black Sabbath heb ik geen verstand maar wat ik wel weet is dat "Killer" en "Billion Dollar Babies" twee 5***** waardige albums van Alice Cooper zijn.
Maar als we dan toch zouden willen vergelijken dan zou dat met het eveneens in 1971 gemaakte album "Fireball" van de beste Britse rockband allertijden moeten zijn .

In 1971 is die BS qua heavy rock mijn ijkpunt, vandaar. Maar je hebt gelijk! Heb inmiddels de stukjes op MuMe bij Killer gelezen en dan valt meteen op dat vaak diezelfde vergelijking wordt gemaakt. Laat ik dat dan maar nalaten, ook al omdat ze qua achtergrond/voorgeschiedenis en invulling van het genre heel verschillend zijn.