menu

Alice Cooper - Billion Dollar Babies (1973)

mijn stem
3,84 (232)
232 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Warner Bros.

  1. Hello, Hooray (4:14)
  2. Raped and Freezin' (3:15)
  3. Elected (4:05)
  4. Billion Dollar Babies (3:39)
  5. Unfinished Sweet (6:17)
  6. No More Mr. Nice Guy (3:05)
  7. Generation Landslide (4:31)
  8. Sick Things (4:18)
  9. Mary Ann (2:19)
  10. I Love the Dead (5:08)
  11. Hello Hooray [Live] * (3:04)
  12. Billion Dollar Babies [Live] * (3:47)
  13. Elected [Live] * (2:28)
  14. I'm Eighteen * (4:50)
  15. Raped and Freezin' [Live] * (3:14)
  16. No More Mr. Nice Guy [Live] * (3:07)
  17. My Stars [Live] * (7:32)
  18. Unfinished Sweet [Live] * (6:01)
  19. Sick Things [Live] * (3:16)
  20. Dead Babies [Live] * (2:58)
  21. I Love the Dead [Live] * (4:48)
  22. Coal Black Model T [Outtake of Slick Black Limousine] * (4:28)
  23. Son of Billion Dollar Babies [Outtake of Generation Landslide] * (3:45)
  24. Slick Black Limousine * (4:26)
toon 14 bonustracks
totale tijdsduur: 40:51 (1:38:35)
zoeken in:
avatar van vielip
4,5
bikkel2 schreef:
Ik raad ook van harte het album DaDa( 1983) aan, zo onderschat.


Vanochtend nog geluisterd en inderdaad; Dada is een briljant album! Zó jammer dat hij die periode als het ware wegmoffelt omdat hij er zich zo goed als niks meer van kan herinneren.

avatar van gaucho
5,0
Ja, tegenwoordig noemen we het shockrock, een term die in 1973 bij mijn weten nog niet bestond. Maar dat Alice Cooper destijds de voorloper was van Marilyn Manson en soortgelijke 'shockers' is wel duidelijk. Op YouTube circuleren beelden van de shows die hij rond deze tijd gaf, met boa constrictors en zelfs een guillotine op het podium. Hoewel Alice later vaak aangegeven heeft dat hij het zelf allemaal niet al te serieus nam, het was een rol die hij speelde.

Overigens was dit volgens mij zo'n beetje de laatste LP waarop er nog sprake was van 'Alice Cooper the band'. Vanaf Welcome to my nightmare vereenzelvigde zanger Vincent Furnier zich met het alter ego van de groepsnaam en werd Alice Cooper een persoon.

Grappig om te lezen dat sommige 'oudere jongeren' hier dezelfde ervaring hadden als ik in mijn prille jeugd. Mijn oudere broer had de singles en niet veel later deze LP, die naast de Stones en Led Zeppelin uitgroeide tot een favoriet album van hem. Ik was er toen erg van onder de indruk en vond die Alice Cooper, met zijn doorgelopen mascara, zijn harde muziek en sinistere teksten (I love the dead, anyone? - een ode aan necrofilie, al kende ik dat woord toen natuurlijk nog niet) een vreselijk enge man.

Maar het fascineerde me ook wel en de muziek had genoeg (hit-)potentie om ook jongere muziekliefhebbertjes aan te spreken. En zo kwam het dat ik dit album eind jaren zeventig alsnog in huis haalde. Gelukkig was het toen nog geen midprice-editie zoals later in de jaren tachtig, maar kreeg je ook alle memorablia erbij (het dollarbiljet, de klaphoes, de afgeronde hoeken en de portemonnee-embossing) die die plaat in mijn prille tienertijd al een meerwaarde gaven. Ik heb 'm nog steeds in een behoorlijk gave staat. Alleen het witte Warner Brothers-logo (en niet het groene) verraden dat het een latere persing is.

De muziek dan: Alice haalt hier werkelijk alles uit de kast - ook productietechnisch, met dank aan Bob Ezrin - om met een fenomenale plaat op de proppen te komen, met alleen maar sterke songs, geluidseffecten die de songs alleen maar interessanter maken (de 'cheers' in Elected, de drilboor in Unfinished sweet). Knap ook dat hij behoorlijk weirde onderwerpen tot menig tienerkamer kon laten doordringen. Ik vind dit nog steeds zijn beste album, waarbij mijn top-3 wordt gecompleteerd door Welcome to my nightmare en From the inside.

Toegegeven: mijn vijf sterren zijn ook voor een deel ingegeven door jeugdsentiment en door de verpakking, maar het is nog steeds een krachtig totaalproduct.

avatar van bikkel2
4,5
Muscle Of Love is de laatste plaat in deze bezetting.
Een moeizaam tot stand gekomen plaat overigens, want de samenwerking met Ezrin verliep uiterst stroef en maakte de plaat dan ook niet af.

Ik vind deze ook de sterkste.
Met name ook omdat het nog zo goed overeind is gebleven na bijna 45 jaar.
Klinkt nog altijd als een klok en de mix van theater en rock komt hier geweldig tot uiting.
Gedreven plaat en mag tot het beste uit de 70's gerekend worden.

avatar van Lau1986
4,0
Een prima plaat met eigenlijk alleen maar sterke nummers. Het album rockt prima van het begin tot het einde.

avatar van Killeraapje
4,0
Vanavond komt Alice Cooper in de Top 2000 Untold Stories om te vertellen over Elected

22.15 uur op NPO 3

avatar van vielip
4,5
Bedankt voor de tip!

avatar van bikkel2
4,5
Idem hier. Thanks!

avatar van milesdavisjr
4,0
Goed om te weten. Buiten dat, dit is een heerlijk album van Alice en zijn mannen. Vreemd genoeg vind ik Mary Ann het beste nummer van deze schijf, het sfeertje, de pianoklanken en Alice die de song zo ironisch en cynisch een meerwaarde kan geven, helemaal af. Hello, Hooray is natuurlijk ook een klassieker, wat een opener. In het rockgenre van begin jaren 70 toch wel een mijlpaal en trendsettend voor alle (toch wel) pseudo shockrockers die hierna een graantje mee wilden pikken van Cooper's succes.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:37 uur

geplaatst: vandaag om 14:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.