Alice Cooper - Billion Dollar Babies (1973)

Vanochtend nog geluisterd en inderdaad; Dada is een briljant album! Zó jammer dat hij die periode als het ware wegmoffelt omdat hij er zich zo goed als niks meer van kan herinneren.

Ja, tegenwoordig noemen we het shockrock, een term die in 1973 bij mijn weten nog niet bestond. Maar dat Alice Cooper destijds de voorloper was van Marilyn Manson en soortgelijke 'shockers' is wel duidelijk. Op YouTube circuleren beelden van de shows die hij rond deze tijd gaf, met boa constrictors en zelfs een guillotine op het podium. Hoewel Alice later vaak aangegeven heeft dat hij het zelf allemaal niet al te serieus nam, het was een rol die hij speelde.

Overigens was dit volgens mij zo'n beetje de laatste LP waarop er nog sprake was van 'Alice Cooper the band'. Vanaf Welcome to my nightmare vereenzelvigde zanger Vincent Furnier zich met het alter ego van de groepsnaam en werd Alice Cooper een persoon.

Grappig om te lezen dat sommige 'oudere jongeren' hier dezelfde ervaring hadden als ik in mijn prille jeugd. Mijn oudere broer had de singles en niet veel later deze LP, die naast de Stones en Led Zeppelin uitgroeide tot een favoriet album van hem. Ik was er toen erg van onder de indruk en vond die Alice Cooper, met zijn doorgelopen mascara, zijn harde muziek en sinistere teksten (I love the dead, anyone? - een ode aan necrofilie, al kende ik dat woord toen natuurlijk nog niet) een vreselijk enge man.

Maar het fascineerde me ook wel en de muziek had genoeg (hit-)potentie om ook jongere muziekliefhebbertjes aan te spreken. En zo kwam het dat ik dit album eind jaren zeventig alsnog in huis haalde. Gelukkig was het toen nog geen midprice-editie zoals later in de jaren tachtig, maar kreeg je ook alle memorablia erbij (het dollarbiljet, de klaphoes, de afgeronde hoeken en de portemonnee-embossing) die die plaat in mijn prille tienertijd al een meerwaarde gaven. Ik heb 'm nog steeds in een behoorlijk gave staat. Alleen het witte Warner Brothers-logo (en niet het groene) verraden dat het een latere persing is.

De muziek dan: Alice haalt hier werkelijk alles uit de kast - ook productietechnisch, met dank aan Bob Ezrin - om met een fenomenale plaat op de proppen te komen, met alleen maar sterke songs, geluidseffecten die de songs alleen maar interessanter maken (de 'cheers' in Elected, de drilboor in Unfinished sweet). Knap ook dat hij behoorlijk weirde onderwerpen tot menig tienerkamer kon laten doordringen. Ik vind dit nog steeds zijn beste album, waarbij mijn top-3 wordt gecompleteerd door Welcome to my nightmare en From the inside.

Toegegeven: mijn vijf sterren zijn ook voor een deel ingegeven door jeugdsentiment en door de verpakking, maar het is nog steeds een krachtig totaalproduct.

Muscle Of Love is de laatste plaat in deze bezetting.
Een moeizaam tot stand gekomen plaat overigens, want de samenwerking met Ezrin verliep uiterst stroef en maakte de plaat dan ook niet af.

Ik vind deze ook de sterkste.
Met name ook omdat het nog zo goed overeind is gebleven na bijna 45 jaar.
Klinkt nog altijd als een klok en de mix van theater en rock komt hier geweldig tot uiting.
Gedreven plaat en mag tot het beste uit de 70's gerekend worden.

Een prima plaat met eigenlijk alleen maar sterke nummers. Het album rockt prima van het begin tot het einde.

Vanavond komt Alice Cooper in de Top 2000 Untold Stories om te vertellen over Elected

22.15 uur op NPO 3

Bedankt voor de tip!

Idem hier. Thanks!

Goed om te weten. Buiten dat, dit is een heerlijk album van Alice en zijn mannen. Vreemd genoeg vind ik Mary Ann het beste nummer van deze schijf, het sfeertje, de pianoklanken en Alice die de song zo ironisch en cynisch een meerwaarde kan geven, helemaal af. Hello, Hooray is natuurlijk ook een klassieker, wat een opener. In het rockgenre van begin jaren 70 toch wel een mijlpaal en trendsettend voor alle (toch wel) pseudo shockrockers die hierna een graantje mee wilden pikken van Cooper's succes.

Was deze week maar zo in 'n Alice Cooper mood. En kwam er achter dat ik slecht 1 lp (from the inside) bezit ..... Daar gelijk maar even verandering in gebracht en thrash (jeugdsentiment) from the inside nu ook op cd, killer, love it to death, hey stoopid, billion dollar babies aangeschaft. Was al weer even geleden dacht 5 jaar dat ik voor het laast cd's had gekocht. Laaste jaren hoofdzakelijk lp's gekocht. Nog wel de lp a paranormal evening in Paris in de bestelling staan. Maar dit een heerlijk album. Dit album staat nog als 'n huis het rockt lekker en die Alice is 'n fenomeen hij treedt nog steeds op. Of wel met zijn eigen band of met de Hollywood vampires. Een van de laast levende legendes. Mijn voorkeur Gaat uit naar zijn begin periode en de eind jaren tachtig begin jaren negentig. Maar zijn laatste studio album(paranormal) is ook erg goed. Was lang geleden dat ik veel Alice Cooper had gedraaid. Heerlijke feelgood muziek. Dit album 4.5 punten

Wat mij vooral op valt - buiten het feit dat het een uitstekende plaat is - is de produktie.
Die staat als een huis.
Veel platen uit die periode klinken wat vlakjes en zitten niet alle instrumenten lekker en duidelijk op zijn plek.
De drums was vaak een ondergeschoven kindje.
Wat geïsoleerd en dof vind ik.

Daar heeft deze plaat niet onder te lijden.
Puik werk van producer Bob Ezrin.
In alles één van de beste platen van Alice Cooper.

Inderdaad, de productie is opmerkelijk goed - helder en dynamisch -, net als de albums van o.a. Roxy Music itt. Iggy & The Stooges - Raw Power dat duidelijk heeft te lijden onder de vlakke productie waarbij de drums nauwelijks hoorbaar zijn.

Ondertussen alweer 47 jaar geleden.....

En nog altijd 5* Met gemak!

Eindelijk een plaat die over de hele linie uit voornamelijk toppers bestaat. Over de opener kan ik kort zijn, een terechte klassieker. Elected is wederom een prima song, met de blazers wordt het geheel opgeblazen, fijn nummer. De ritmesectie in het titelnummer maakt overuren, wederom steekt het goed in elkaar. Unfinished Sweet doet mij maar bar weinig. No More Mr. Nice Guy is dan wel weer een goede track. Gedurende dit plaatje wordt toch wederom weer duidelijk waarom Cooper een groot songwriter, de beste man heeft een verdomd goed gevoel voor timing, melodie en transities. Het beste voorbeeld hierin vormt voor mij Mary Ann, de verslavende piano melodie is de hele dag niet uit mijn kop te rammen en dat is positief. Generation Landslide scoort een dikke voldoende en I Love the Dead is de ultieme afsluiter van dit album. Heerlijke bombastische Cooper kitsch en dat is in dit geval een compliment. Tot nu toe vormt Billion Dollar Babies een voorlopig hoogtepunt in het oeuvre van Alice.

Tussenstand:

1. Billion Dollar Babies
2. Love It to Death
3. School's Out
4. Killer
5. Easy Action
6. Pretties for You

Net even "Generation Landslide" op de speakers gezet, blijft toch fantastisch. Klassiek album, heeft de tijdsgeest met gemak doorstaan. Beste album van Vincent.

...en zijn band, niet te vergeten. Want de groepsleden - AC was hier nog echt een groep - leveren eveneens een aanzienlijke bijdrage aan deze opnamen.

Ik heb Alice Cooper twee keer live meegemaakt. In 013 in Tilburg. Een van mijn beste vrienden was fan dus dan ga je mee. Voor mij zelf is een 'best of' album voldoende en dan krijg je tijdens een concert precies het juiste voorgeschoteld. Dus prima vermaakt. Alleen geen Halo of Flies.
Dit is denk ik wel zijn beste album net voor Killer. Op dit album Hello, Hooray, Elected en No More Mr. Nice Guy, maar ook het aangename titelnummer, het niet onaardige Unfinished Sweet en het dreigende slot I Love the Dead.
Op 36 in de 100 Greatest Albums of 1973 en in de huidige jaarlijst 1973 van best ever albums op 40.
4*

I wanna be sedated! ...ehhh... elected!

Oef.... dit jaar is dit album alweer 50 jaar oud. En was ik 12 toen ik dit album in datzelfde jaar 1973 overkocht van een buurjongen die het allemaal wat te wild vond.... Word ik hier nu wel of niet vrolijk van



Zie nu pas deze post. Je hebt gelijk, daar gaat iets niet helemaal goed. Het viel me vroeger al op dat het net lijkt of de muziek even vertraagt. Dacht dat het aan de LP lag maar op de CD hoor je het ook.

Gek genoeg vormt Mary Ann bij weinig liefhebbers een favoriete song van deze plaat.
Ondanks de vrolijke ondertoon van de piano klanken heeft de song ook iets creepy.
Een regelrechte voltreffer wat mij betreft, als ik Billion Dollar Babies op de draaitafel leg loop ik altijd de rest van de dag Mary Ann te neuriën. Hopelijk geef ik mijn collega's niet hetzelfde naargeestige gevoel....

In 1973 bracht Alice Cooper het album Billion Dollar Babies uit. Dit album werd een van zijn grootste hits en bereikte de top van de hitlijsten in zowel de Verenigde Staten als het Verenigd Koninkrijk. Het album is een perfecte mix van harde rockmuziek en theatrale elementen, iets waar Cooper bekend om staat.
Met nummers zoals No More Mr. Nice Guy en Elected wist hij het publiek te boeien. De teksten van dit album behandelen thema's als macht, geld en beroemdheid, met een kritische en soms ironische ondertoon. Billion Dollar Babies wordt nog steeds beschouwd als een klassieker in de rockmuziek en is een van de belangrijkste albums uit Alice Coopers carrière.

De Nummers

Hello Hooray
Het album begint met een opgewonden en emotioneel nummer. De tekst gaat over iemand die klaar is om het podium op te gaan. Het is alsof hij maanden heeft gewacht op dit moment, vol energie en enthousiasme. Het nummer heeft een bombastische stijl met krachtige zang, een groots gitaararrangement. Dit nummer zet de toon voor het hele album: vol theatrale spanning en emotie. (8,5)
Raped and Freezin’
Dit nummer begint energiek, maar verandert al snel in iets angstaanjagends. Het beschrijft een wilde ervaring van iemand die op een lift wordt meegenomen door een vrouw die uiteindelijk vijandig blijkt. De hoofdpersoon moet halsoverkop ontsnappen, halfnaakt en kwetsbaar in de woestijn. Het nummer is chaotisch en spannend. (7,5)

Elected
Een erg krachtig nummer dat uitblinkt in uitbundigheid en egoïsme. De tekst gaat over iemand die graag gekozen wil worden als leider, maar meer lijkt te geven om zijn eigen status dan om de problemen van anderen. Het nummer is een parodie op politieke campagnes en de honger naar macht. (8,5)
Billion Dollar Babies
In dit nummer vergelijkt de hoofdpersoon zijn geliefde met een billion dollar baby. De relatie is intens en soms gevaarlijk, maar zit vol passie en avontuur. Het nummer heeft een avontuurlijke en energieke sfeer. (8,5)

Unfinished Sweet
Dit is een speels en humoristisch nummer dat gaat over een tandartsbezoek. De hoofdpersoon heeft last van zijn tanden door te veel snoep en bezoekt de tandarts, maar de pijn lijkt nooit helemaal weg te gaan. Het nummer heeft een ironische ondertoon en speelt met de angst voor de tandarts. (7)
No More Mr. Nice Guy
In dit nummer vertelt Alice Cooper het verhaal van iemand die altijd aardig was, maar nu negatief wordt bekeken door anderen. Teleurgesteld in hoe hij wordt behandeld, besluit hij niet langer de aardige man te zijn. Het is een rebels en herkenbaar nummer over persoonlijke verandering. (8)

Generation Landslide
Dit nummer gaat over de kloof tussen generaties. De jeugd zet zich af tegen de traditionele waarden van hun ouders, terwijl de volwassenen wanhopig proberen controle te houden. Het is een opgewekt en rebels nummer dat perfect de sfeer van de jaren ’70 vangt. (7,5)
Sick Things
Een dreigend en angstaanjagend nummer over iemand die geobsedeerd is door zieke dingen. Hij voelt zich machtig door zijn controle over deze duistere verlangens. Het nummer heeft een sinistere sfeer en laat de duistere kant van menselijke verlangens zien. (7,5)

Mary Ann
In tegenstelling tot de meeste nummers op het album, is Mary Ann ingetogen en melancholisch. Het beschrijft de liefde van iemand voor Mary Ann, die hij als de ware beschouwt. Het nummer heeft een speelse, maar toch emotionele sfeer.(7)
I Love the Dead
Dit macabere nummer gaat over een morbide fascinatie voor de dood. Terwijl anderen rouwen, voelt de hoofdpersoon zich juist aangetrokken tot de doden. Het nummer is gruwelijk en ongewoon, maar past perfect binnen het theatrale en shockerende imago van Alice Cooper. (8)

Conclusie

Billion Dollar Babies is een album dat de essentie van Alice Cooper perfect weergeeft. Met zijn mix van harde rock, theatrale optredens en shockerende thema's weet hij zijn luisteraars te boeien en te verrassen. Elk nummer heeft zijn eigen unieke sfeer en verhaal, maar allemaal passen ze binnen de duistere, rebelse wereld van Alice Cooper. Het album heeft niet alleen muzikaal succes behaald, maar ook een blijvende invloed gehad op de rockmuziek en de manier waarop artiesten hun optredens benaderen.

Aanbeveling:
Als je houdt van rockmuziek met een theatrale en shockerende rand, dan is Billion Dollar Babies zeker een aanrader. Het album laat zien waarom Alice Cooper een van de meest invloedrijke rockartiesten is en biedt een spannende, emotionele en soms angstaanjagende luisterervaring.

Waardering: 7,8

Gisteren de 50 jarige jubileum editie binnen gekregen . Over het orginele album valt niets te melden dat kent iedereen maar disk 2 is wel een hele gave aanvulling .
Alice in bloedvorm vol energie . De dvd met de live nummers op Good To See You Again had ik al maar nog niet alles op cd . Geluid is erg goed behalve in het nummer Billion Dollar Babies .
Verder krijg je soms een cd niet fatsoenlijk uit een digi pack zonder tig vingerafdrukken en of gescheurd karton wat ook weleens voorkomt . Boekjes die erin gepropt zijn en dergelijk .
5 dikke sterren voor dit meesterwerk van de Levende Legende .
Ongelofelijk dat er een user is die hier een 1 voor geeft .
De toevoeging is niet compleet , er zijn 6 nummers niet toegevoegd . Totaal 30 nummers zijn het .

Als mensen voor dit onvolprezen meesterwerk, dat echt gezien kan worden als Vintage Alice Cooper, maar
1 ster geven is dat simpelweg om te trollen, die hebben blijkbaar niets beters te doen…..

Slechts 4 sterren voor een 'onvolprezen meesterwerk' klopt volgens die logica ook niet, is het wel?

Er is slechts één keer een stem van 1,00 ster gegeven, in 2005.
Dan valt het trollen mee
Ik moet wel opbiechten dat ik een album als Welcome 2 my nightmare uit 2011 vaker opzet.
Misschien omdat ik in leeftijd langzaam ben meegegroeid met Alice.

Die 1*-stem werd natuurlijk gegeven door blabla, die gaf heel wat (prima) albums 0,5 of 1 ster en is lang niet meer actief op MuMe.
Los daarvan vind ik dat het beste en meest uitgebalanceerde album van Alice Cooper, het werd commercieel ook zijn grootste succes.
Soms kunnen kwaliteit en commercieel succes hand in hand gaan.

rudiger schreef:Nou, ikke kende 'm niet, maar hij staat nu op. Heb begin jaren '80 Lace and Whiskey uit de bieb geleend, was me veel te tam. Zijn latere jaren '80 en '90-successen waren anders qua geluid, maar spraken me evenmin aan.

Tegelijkertijd de oprecht nieuwsgierige vraag aan je: wat betekent Billion Dollar Babies voor jou? Hoe kwam ie binnen in je (waarschijnlijk) tienerjaren en hoe is ie nu je iets ouder bent dan toen? Vind ik leuk om te lezen, school mij maar bij!

De tracklist hierboven is die van de deluxe edition van 2001.

ik was 12 jaar oud in 1973 en zat in de 6de klas lagere school . Mijn broer was bijna 3 jaar ouder dan ik en hij draaide altijd op zijn kamertje Billion Dollar Babies . Mijn groepjes waren op dat moment The Sweet en The Slade en Mud kwam daarbij . Mijn broer was wel van het hardere werk en ook Kiss Alive 2 en Deep Purple Made In Japan draaide hij altijd met wat vrienden op een zaterdagavond op zijn kamer onder het genot van een jawel Houten krat Heineken bier . Maar goed , hij stak me aan met Alice Cooper , onze favorieten waren Hello Hooray , No More Mr Nice en Generation Landslide wat nog tot mijn favo behoort . Mijn broer was een beetje autistisch en had alles zo geordend dat hij precies zag welk singletje of Lp ik van zijn kamer had gepakt om te draaien . En ja er zat een klein krasje op No More Mr Nice Guy dus hij was niet meer zo nice . Later gingen we samen alle platenbeurzen af om singles te scoren ( cd`s waren er nog niet ) . Mijn broer had ong 9000 singles en niet veel lp`s en alles in nieuwstaat . door hem ben ik dit album gaan waarderen en Deep Purple en Kiss . Enkele jaren heeft hij de bekende ziekte niet overwonnen en eer ik hem altijd op zijn verjaardag met Billion Dollar Babies te draaien . Blijft een meesterwerk voor mij . Pas Cooper zijn nieuwste album gekocht en die vind ik ook erg goed . Ik ben nu bijna 65 en ben veel meer muziek nu gaan waarderen mede ook door deze site .

Oooo, rudiger, wát een mooi verhaal! Ik heb het een hartje gegeven, maar dat is een schrale afspiegeling van hoe ik dit waardeer. Zo mooi hoe je de herinneringen aan je broer koppelt aan dit album!

Details als 'houten krat', 'precies kunnen zien wat je had geleend', 'samen naar platenbeurzen' en dan de constatering dat je broer je is ontvallen. Ze maken dat dit album veel gelaagder wordt.

Ik ga hem morgen nóg eens luisteren met jouw verhaal in het achterhoofd. No More Mr. Nice Guy kende ik van een andere artiest (weet effe niet meer wie 'm coverde) en Elected kende ik in de versie van Bruce Dickinson, een videoclip voor BBC-goededoelendag Red Nose Day met Mr. Bean erin, als ik me dat goed herinner. Verder was alles nieuw.

Heel hartelijk bedankt voor je uitgebreide reactie!

Zeker een mooi verhaal. Dergelijke situaties kunnen een extra dimensie toevoegen aan de beleving van een plaat.
Billion Dollar Babies blijft voor mij een heerlijk album. Hoewel de schijf 5 jaar voor mijn geboorte uitkwam herken ik wel de beleving van de muziek onder je maten en de onderlinge uitruil van - in mijn geval - cd's.
Hoewel mijn vrienden het (hardere) rockgenre niet allemaal even lief hadden...
Billion Dollar Babies ademt voor mij de jaren 70, het decennium met de vele fraai klinkende producties, het ontstaan van de vele subgenres, maar nog belangrijker: de vele uitstekende worpen die op de wereld werden losgelaten.
Ook voor Alice - en net als zoveel andere muzikale babyboomers van vlak na WOII - geldt dat hij zijn creatieve piek beleefde gedurende dit decennium, met enkele geweldige albums tot gevolg.
In mijn ogen is Billion Dollar Babies nog steeds man's beste.
Niet alleen de sound en de productie is fraai, er staan ook zoveel pareltjes op. Dit tekent ook de compositorische vaardigheden van Furnier.
De openingstrack met zijn weidse arrangement trekt je als liefhebber al over de streep, hoewel vreemd genoeg Mary Ann mij altijd het meeste heeft aangesproken.
Op de een of andere manier voelen die vrolijke pianoklanken naargeestig aan en dat zal precies de bedoeling zijn geweest van Cooper. Een pracht van een plaat.