menu

Cocteau Twins - Head over Heels (1983)

mijn stem
4,02 (157)
157 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: 4AD

  1. When Mama Was Moth (3:06)
  2. Five Ten Fiftyfold (4:59)
  3. Sugar Hiccup (3:42)
  4. In Our Angelhood (2:59)
  5. Glass Candle Grenades (2:44)
  6. In the Gold Dust Rush (3:41)
  7. The Tinderbox (Of a Heart) (4:57)
  8. Multifoiled (2:36)
  9. My Love Paramour (3:39)
  10. Musette and Drums (4:39)
  11. Sugar Hiccup * (3:41)
  12. From the Flagstones * (3:39)
  13. Hitherto * (3:56)
  14. Because of Whirl-Jack * (3:28)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 37:02 (51:46)
zoeken in:
dazzler schreef:
Voor mij zijn de drie eerste CT albums de allerbeste.
Daarna ben ik de band trouw gebleven omdat ze een sound hebben
waar je voor of tegen bent. En ik ben altijd erg verliefd geweest op hun muziek.


Helemaal mee eens, op die verliefdheid na wellicht. Overigens vind ik Seekers Who Are Lovers van een zeldzaam hoog (ontroerend) niveau (van het soort dat mensen op hun lijstje zetten, wanneer ze...). Mede op aanraden van Premo heb ik daarom CT @ The BBC aangeschaft en dat is een puike dubbelaar.

avatar van Premonition
5,0
De BBC-sessions is inderdaad een fraaie dubbelaar, met de ultieme uitvoering van Seekers Who are Lovers, wellicht het ontroerendste nummer door the Twins gemaakt.
Terug naar HoH, postpunk of new wave geluid, die discussie is genoeg gevoerd. HoH is een ideale mix van melancholie, verlangen en weemoed.

avatar van stoepkrijt
4,0
Premonition schreef:
HoH is een ideale mix van melancholie, verlangen en weemoed.
Doel je hiermee puur op het muzikale of ook op de teksten? Deze omschrijving klinkt namelijk alsof dit album loodzware kost is, maar dat gevoel heb ik vooralsnog niet. Melancholie, verlangen en weemoed hebben (voor mij) een behoorlijk negatieve toon. In die zin dat ze een album vaak ontoegankelijk of moeilijk te doorgronden maken.

avatar van dazzler
5,0
De teksten van CT zijn eigenlijk onbestaande.
Elisabeth Fraser kiest woorden op basis van klankkleur.
Meer nog, ze vindt zelfs woorden uit omdat ze mooier klinken.

Haar teksten beluister je best als onderdeel van de muziek.
Woorden zijn instrumenten waarlangs de vocalen hun weg vinden naar buiten.
De verzonnen woorden doen de stem op een unieke manier klinken.
Ze staan ten dienste van de stem.

Goed voorbeeld is de titel Five Ten Fiftyfold die eigenlijk prachtig "bekt".
Zowel op het gebied van de alliteratie als op het spel van klinkers en medeklinkers.

Precies daarom vind ik hun muziek zo sterk: je bent volledig vrij
om op basis van je muzikale beleving betekenis te geven aan hun songs.

Zo klinkt Sugar Hiccup voor mij als een snoepje.
En dat snoepje is dan weer een metafoor voor mijn geliefde.

Dat verlangen een negatieve toon zou hebben, begrijp ik niet zo goed.
En ook melancholie en weemoed zijn voor mij geen synoniemen van zwaarmoedigheid.
Mocht hij dat laatste woord gebruiken, dan begrijp ik beter wat stoepkrijt bedoelt.

avatar van stoepkrijt
4,0
Je weet het allemaal goed/mooi te verwoorden dazzler. Ik kan wel merken dat je een kenner bent

dazzler schreef:
En ook melancholie en weemoed zijn voor mij geen synoniemen van zwaarmoedigheid.
Mocht hij dat laatste woord gebruiken, dan begrijp ik beter wat stoepkrijt bedoelt.
Nee, synoniemen zijn het inderdaad niet, maar het zijn wel woorden die ik met zwaarmoedigheid associeer. Associaties zijn per persoon natuurlijk verschillend, maar ik merk wel dat weemoed en melancholie ook per artiest anders kunnen uitpakken. Weemoed en melancholie ken ik voornamelijk van bands als The Cure en The Sisters of Mercy en dat komt heel anders over dan dit Head over Heels.
Ik kan me dus (bij nader inzien) toch redelijk in Premonition's opmerking vinden.

avatar van stoepkrijt
4,0
Ik begin voorzichtig met 3,5 sterren. Het zou goed kunnen dat ik dit binnenkort ga verhogen als het allemaal wat beter op me in is gewerkt. Voorlopig dus een ruime voldoende voor dit album.

Vooral de eerste helft van dit album vind ik sterk. Glass Candle Grenades is pas het eerste matige/zwakke nummer en na In the Gold Dust Rush volgt er helaas nog een inzinkinkje van een paar nummers. Gelukkig is Musette and Drums een geweldig slotstuk en zijn alle nummers die ik niet bij naam heb genoemd ook erg goed.

Head over Heels voelt voor mij een perfecte overgang tussen Garlands en Treasure. Dit album gaat al toe naar het dromerige sfeertje van Treasure, maar heeft duidelijk nog wat bagage van Garlands bij zich. Het is allemaal nog niet té dromerig en zweverig, maar heeft nog een bepaalde frisheid en onbevangenheid over zich heen. Vooral In Our Angelhood (eventueel met Glass Candle Grenades erbij) is daar een toonbeeld van.

(Ik hoop dat iemand hier wat van begrijpt, want ik merk dat ik het allemaal niet zo makkelijk weet te verwoorden.)

avatar van sander.
4,5
Tjeempie dat de Cocteau Twins zo lang zich een beetje verborgen hebben weten te houden voor mij is wel een wonder. Maar ik word hier wel heel blij van. Sugar Hiccup is een heel bijzonder nummer, wat een mooie stem en mooie atmosferische gitaren. Snel de andere albums checken.
+ wat een fantastische hoes! Weet iemand wat het is?

avatar van luigifort
5,0
Die andere albums zijn ook prachtig, minder donker, meer sprookjesachtig, op het debuut na.
De hoes? Geen idee, maar de hoezen uit de 4AD stal zijn prachtig ja!

avatar van dazzler
5,0
Ik weet enkel dat de hoes van dit ontwerpbureau kwam.
23 Envelope - Wikipedia - en.wikipedia.org

Heb zelf posters van Treasure en It Will End in Tears in mijn bureau hangen.

Ik zou de albums in chronologische volgorde verkennen.
En daarna de EP's (met soms iets meer complexe nummers) op dezelfde manier.

avatar van luigifort
5,0
Hoe hangt iets in een bureau? Of je bedoelt kantoor?

avatar van dazzler
5,0
In Vlaanderen kan je iets in je bureau hangen.

In Nederland doe je dat in je kantoor.

avatar van luigifort
5,0
Ja dacht al zoiets..bij ons is bureau dan weer dat ding waarachter je zit.

avatar van Manfield
4,5
En een kantoor is de ruimte waar je zsm weer vandaan wil

avatar van deric raven
Is Siouxsie de boze stiefmoeder, dan is Elizabeth Fraser Sneeuwwitje.
Uit dezelfde tijd als Siouxsie Robert Smith steeds verder het bos inlokt, en hem uiteindelijk geheel in zijn macht krijgt, heeft Cocteau Twins ook dat benauwende sfeertje, maar hier verstenen de moerassen, buigen de doornstruiken zich tot een doorgang.
Head over Heels is de bewerking van de lugubere legendes tot een kindvriendelijk sprookje, waardoor Cocteau Twins zich onderscheid van bands als The Cure en Siouxsie & the Banshees.
Dezelfde sfeer op een andere manier vorm gegeven.

avatar van E-Clect-Eddy
4,0
De gitaren op het slotnummer Musette and Drums hadden ook niet misstaan op een album van Siouxsie uit die dagen.

avatar van dazzler
5,0
Dit album is in zekere zin de enige echte Twins plaat.
Robin en de amper 20jarige Elisabeth hebben bassist Will Heggie zien vertrekken.
Zijn vervanger Simon Raymonde zal zich pas aandienen vanaf The Spangle Maker EP.

Guthrie en Fraser stonden er alleen voor.

Heggie was bepalend voor de donkerkleurige sound van het debuut Garlands.
En Raymonde zal als medecomponist en arrangeur zijn stempel drukken op de toekomst.

Op Head over Heels (suggereert de titel dat het album er holderdebolder kwam?)
zijn het dan nog jonge koppel volledig zichzelf. Zonder compromissen of toekomstplannen.

Zo zingt Fraser nog in de lagere regionen van haar stembereik.
En samen met die gelaagde gitaren zit je dan dicht tegen het geluid van Siouxsie & The Banshees.

Cocteau Twins zullen zichzelf "corrigeren" op de opvolger Treasure.
Meer akoestisch snaarwerk en Liz die haar stem helemaal ontdekt en verkent.

De EP Sunburst and Snowblind (= het eerste vers uit When Mother Was Moth)
biedt nog vier opnames uit dezelfde sessies. Sugar Hiccup (dat voorbij komt in een afwijkende mix
en daarom misschien wel de would be hit van Head over Heels is) en From the Flagstones zijn top.

Beste nummer van Head over Heels is voor mij Five Ten Fifty Fold.
Daar mag een gastsaxofoon in de verte het muzikale palet opentrekken.

De eerste drie albums zijn echter allemaal aan elkaar gewaagd.
Het debuut sloeg in omdat een nog zo jonge groep meteen uitpakt met een eigen sound.
De tweede plaat sluit het dichtst aan bij het postpunk tijdperk waaruit de groep stamt
en de derde lijkt wel een sublimatie van al het aanwezige talent bij Cocteau Twins.

ps. Ook Victorialand is een plaat die Fraser en Guthrie als duo maakten.
Raymond ontfermde zich toen als arrangeur over het tweede This Mortal Coil album.

Jean-Maurice
Mooie recensie.

Jean-Maurice
Interessante korte video. Wordt het niet eens tijd om een hele documentaire te maken over CT?

A Little Story about Cocteau Twins - YouTube

Jean-Maurice schreef:
Interessante korte video. Wordt het niet eens tijd om een hele documentaire te maken over CT?

A Little Story about Cocteau Twins - YouTube


That my friend is wishful thinking, gezien de geringe interesse van de belangrijkste betrokkenen. Geen idee of je 't kent, maar ik verwijs je graag naar dit lezenswaardige boek:

Facing the Other Way: The Story of 4AD by Martin Aston – Review | Books | The Guardian - theguardian.com

Liz heeft geen enkele medewerking willen geven net zoals ook een geplande reünie van de Twins door haar werd geannuleerd (in 2005, 3 weken voor de datum) en zij is ook uiterst terughoudend met de release van haar eigen materiaal.

Dit commentaar bij de boekrecensie is treffend:
It's striking how many 4AD artists were similarly frail and uncommunicative. Several of Aston's interviewees have left the music business; others respond only via email; a few, most notably Cocteau Twins's Liz Fraser, refuse to talk at all.

Jean-Maurice
Dank je.



Misschien ken je het nummer al, maar dit is een smaakproefje van Liz' eigen werk

Elizabeth Fraser - Moses (HIGH QUALITY pre YouTube High Quality Era) - YouTube

Jean-Maurice
Klinkt heel anders maar zeker niet slecht.

Ik vond deze ook. Moet je eens naar haar stembereik luisteren. Ongelofelijk hoog!

elizabeth fraser - underwater - YouTube

Jean-Maurice
Gisteren nog eens geluisterd. Ik heb dit album destijds via deze site ontdekt na tips van andere MuMe -leden. Mensen, wat is dit toch een machtig mooi tijdloos album, prachtig!

avatar van Premonition
5,0
Jean-Maurice schreef:
Mensen, wat is dit toch een machtig mooi tijdloos album, prachtig!


Dan moet deze toch richting jouw top 3!

Jean-Maurice
Premonition schreef:
(quote)


Dan moet deze toch richting jouw top 3!


Jean-Maurice
Het album de afgelopen week weer eens een keer gedraaid. Dit komt van een andere planeet, echt wel! Niets is hiermee te vergelijken. De zang, de gitaren en de drummachine. De afsluiter 'Musette and Drums' is fenomenaal. Als je bedenkt dat Elizabeth Fraser en Robin Guthrie dit album als een duo hebben gemaakt wordt mijn bewondering en waardering voor dit meesterwerk alleen maar groter.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:15 uur

geplaatst: vandaag om 13:15 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.