Simple Minds - Street Fighting Years (1989)

Ik niet. Overigens is er met mijn keurige 3* best respect voor dit album. Het is alleen allemaal niet zo heel geweldig in vergelijking met hun eerdere albums.

Oké dan snap ik hem.

Laat ik vooropstellen dat commercieel gezien U2 de strijd met afstand heeft gewonnen als het daarom gaat, maar dat zijn maar cijfers van verkopen en concertbezoekers.

Wat mij betreft hebben beide bands wel een vergelijkbare carrière, namelijk na enkele briljante platen artistiek flink inzakken en daarna wel nog een aantal aardige platen maken, maar niet echt meer de briljante werkjes uit de glorietijd.

Voor U2 houdt het wat mij betreft op ná Achtung Baby en voor de Simple Minds ná Sparkle In The Rain.

Neemt niet weg dat ze daarna nog best leuke platen aan hun oeuvre hebben toegevoegd zoals ook deze Street Fighting Years door de Simple Minds. De plaat bevat een aantal zeer aangename nummers zoals inderdaad Mandela Day en Belfast Child en Let It All Come Down en klinkt in zijn geheel ook geweldig. Met Biko zakten ze wel door het ijs, daar moet je wat mij betreft gewoon vanaf blijven.

Dus respect voor de carrière van de Simple Minds maar op een gegeven moment was het heilige vuur echt uitgedoofd en werd het vooral uitmelken van eerdere succesvolle formules.

Toch vind ik de muziek van Simple Minds op hun beste momenten vele malen tijdlozer dan die van U2.

Bands veranderen en vaak zijn de prille albums het gretigst en artistiek het meest interessant.
Betreft Simple Minds wat mij betreft niet anders.
Sons & Fascination + Sister Feeling Call (1981) omarm ik het meest.
Wellicht niet hun best verkopende werkjes en wat ruwer in de produktie,maar de energie, passie en de gretigheid waar ik het over heb, spat er van af.
Vergeleken met die albums en 7 jaar later, wat lang is in de wereld van de popmuziek, klinken ze hier veel meer belegen en veel veiliger.
De bombast schuwden ze nooit en hier klinkt alles voller maar ook meer mellow.
Zeker niet slecht, maar een constant geheel is het ook niet echt naar mijn idee.
Street Fighting Years heeft zijn momenten, maar te weinig om als een memorabele plaat door het leven te gaan.

Deze weer eens beluisterd. Toch een sterkere plaat dan ik dacht, mooie productie ook. Stuk beter dan zijn voorganger. Halfje erbij.

Dan z'n voorganger? Echt? Qua productie of als album?

Once Upon A Time is zeker niet slecht, maar ze zijn op die plaat net iets veel op zoek naar een of meer hits. Ik vind Street Fighting Years een veel subtielere plaat. Beide zijn prima qua productie wat mij betreft.

Oké duidelijk. Ik heb als album Once upon a time een stuk liever dan deze. Inderdaad wel minder subtiel.

Ik vond de tournees bij Once Upon A Time en bij deze Street Fighting Years trouwens beide extreem zwak. Laatste sterke Tour die ik van ze heb gezien was die van Sparkle In The Rain.

Ik wou dat ik ze had gezien toen. Was nog net iets te jong. Kan me nog herinneren dat jongeren uit de buurt naar het concert in de Kuip gingen. Was de Street fighting years tour als ik me niet vergis?

Klopt en het was dramatisch slecht.

Daar zit geen woord Chinees tussen

Ik zag ze twee maanden later in Thialf Heerenveen, dezelfde ervaring.

Waarom vinden jullie deze tour zo slecht?
Ik woonde zelf geen concert van deze tournee bij. Ik ga dus voort op de dvd 'Verona' en een volledige registratie van een concert uit Dortmund (bootleg). Persoonlijk vind ik deze tournee wat log aandoend in vergelijking met de concerten uit pakweg 1982, maar toch kan ik ervan genieten.

Ik was er in '90 ook bij in de Kuip, maar als 'extreem slecht' staat het concert bij mij niet in de boeken. Tuurlijk, ze waren een heel andere koers gaan varen sinds New Gold Dream, en ik erken meteen dat het allemaal minder was. Commerciëler, poppier en natuurlijk de beruchte 'grote gebaren', waar Jim Kerr in die dagen het patent op had. Als je daar allergisch voor bent, kan ik me voorstellen dat het concert een domper was. Ik onderken wel dat de band zich daar bij vlagen te nadrukkelijk aan overgaf. Maar per saldo vond ik het best een aardig concert. Blij dat ik erbij was.

Dit album is trouwens wel tamelijk wisselvallig. Uitstekende nummers worden afgewisseld met matige tot zwakke stukken, en de meeste songs duren te lang. Ik vond opvolger Real life wat beter en consistenter, al blijkt dat niet uit de waardering hier op MuMe. En tja, beter dan vroeger zou het na Once upon a time sowieso niet meer worden...

Waarom is commerciëler , poppier en bombastischer per se gelijk minder? Ik vind dat puur geklets en ook onzin. Het gaat altijd om de kwaliteit van het gebodene. Kerr zei later dat hij niet wist hoe hij , als hij het al zou willen, een nieuwe New Gold Dream zou moeten maken. Dit geweldige album neemt vind ik juist veel afstand van de directe Amerikaanse rock van zijn overigens ook prima voorganger. Real life hierna was natuurlijk zeker niet beter. Wel degelijk met veel mainstream pop. Deze plaat blijft toch uniek in hun oeuvre vind ik. Groots en meeslepend. Ik kan er nog steeds enorm van genieten. Weergaloos album!

Aanvankelijk ontdekte ik Simple Minds pas met de hit (Don't You) Forget About Me, wat onwijs scoorde en Once Upon a Time.
Maar ik was veel meer van U2 toendertijd. Ik vond het meeslepender en raakte mij een stuk meer.
Pas later is de waardering echt gekomen.
Maar dan met name de periode voor Once Upon a Time.
Nadien is het zeker niet slecht en dat is deze ook zeker niet, maar de frisheid en het jachtige ontbreekt wat.
En natuurlijk is het ook niet de bedoeling dat een band steeds dezelfde plaat maakt.
Laten we het uiteindelijk maar op verschillende smaken houden.

Ik denk dat dit juist meer opgaat voor Once Upon A Time, niet slecht maar een bijna wanhopige poging om een hit te scoren. Ik kan Alive and Kicking echt niet meer horen.

Deze Street Fighting Years is wat mij betreft juist een veel subtielere plaat, die ik weer behoorlijk ben gaan waarderen na de laatste 2 draaibeurten.

Deze Street Fighting Years is wat mij betreft juist een veel subtielere plaat, die ik weer behoorlijk ben gaan waarderen na de laatste 2 draaibeurten. [/quote]

Waarom vond je de tournee dan zo slecht?

We kennen Jim Kerr natuurlijk wel een beetje van de grote gebaren, het publiek bespelen met zijn atletische sprongen en fratsen alsof hij Jezus zelf is (was eigenlijk). Dat zag ik hem doen tijdens de New Gold Dream tour, de Sparkle In The Rain Tour en de Once Upon A Time tour. Dat waren concerten in Vredenburg, Ahoy en enkele kleinere zalen in België en daar werkte het. Maar dat werkte dus totaal niet in De Kuip. Langdradige intro's alsof de koning in aantocht was en totaal geen connectie met het publiek. Het gaat niet om de kwaliteit van deze plaat, daar is gewoon niets mis mee. Het ging destijds meer om de verkeerde locatie keuze voor een Simple Minds concert en een band die daar kennelijk niet zo goed mee om kon gaan.

Dank voor je antwoord.
Ik begrijp wat je bedoelt.
Afgaande op de Verona-dvd vind ik dat de band wel past in de grote zalen en stadia in die fase van hun carrière. Ze waren toen echt op het hoogtepunt van het succes. Als oudere tiener vond ik de grote gebaren zoals tijdens 'East at Easter' indrukwekkend. Wat me het meest stoort, is het zinnetje 'Let me see your hands', maar dat werd pas veel te vaak gebruikt in latere jaren.
De grote gebaren en het Messiasgehalte bij Kerr begrijp ik, maar bij Bono is dat toch vele malen groter. Dat vind ik althans.
Ik blijf hopen dat de band eens begint met het uitgeven van deftig dvd-materiaal met concerten tussen 1979 en 1986. Ik kan moeilijk geloven dat er geen opnames bestaan.

Hier ben ik het volkomen mee eens!



Hier dan weer niet!

Eens. East At Easter was altijd geweldig. Kan mij een vakantie herinneren zomer 1984 waar dit nummer bijna elke avond op luid volume over een Spaanse camping schalde. En ja dat Let Me See Your Hands werd een vervelend handelsmerk van Jim Kerr

Bono is daar misschien wel de uitvinder van. Ik heb U2 vanaf 1983 tot en met 2005 elke tournee een of meerdere keren gezien, maar na de Arena 2005 kotste ik Bono helemaal uit met zijn oeverloze gepreek en ben nooit meer naar een U2 concert geweest.

Er staat wat materiaal op YouTube van diverse Torhout/Werchter optredens in 1983 en 1984. Het optreden van Werchter 1984 is ook grotendeels op de radio uitgezonden destijds. Goed concert hoor voor 100.000 man. Mooie Simple Minds periode.

Van deze Street Fighting Years is er volgens mij niet zo gek veel live materiaal. Kan mij hier ook niets van herinneren. Maar er zal zeker materiaal zijn opgenomen in die tijden, dat geloof ik zeker.

Het klopt dat ze op deze plaat op save spelen maar dat belet niet dat het aangenaam is om te luisteren. Dit is wederom een goede geproduceerde plaat van Trevor Horn.