Michael Jackson - Bad (1987)

@Poeha: Die Nero mix is een gedrocht van de bovenste plank. Al het leuke van het nummer is er uit gelaten.
Just good friends? Lekker nummer juist, maar even goede vrienden:)
je zult waarschijnlijk meer pop georiënteerd zijn dat je het kleine beetje soul/ r&b/ funk van dit album niet weet te waarderen.

Inmiddels heb ik de nieuwe nummers uitgebreid kunnen luisteren.
I'm so blue vind ik echt een mooi en relaxed nummer. Is dat toevallig Stevie op de mondharmonica?? Het nummer heeft sowieso een beetje een Stevie Wonder vibe.
En Song groove doet z'n naam eer aan (groovy). Van de overige 4 kan ik me goed voorstellen dat ze niet sterk genoeg bevonden werden.
Streetwalker (al bij een eerdere special edition er bij gevoegd) blijft de beste demo wat mij betreft, maar I'm so blue is een fijne verassing die niet eens op de lange lijst nog niet releasde titels stond. Ik ben benieuwd hoeveel er nog meer (extra's) er op de plank ligt.

Ik heb twee correcties ingediend. De eerste was 2 weken geleden, de tweede 2 dagen. Ik dacht namelijk dat er bij de 2e xiets mis was gegaan. Dit vermoeden heb ik nu weer. Voor de crew/moderators, mochten er 2 verzoeken tot correctie van mij zijn, pak dan de laatste.

Er staan 2 typfouten bij de bonustracks. Mijn fout. Maar heb de correcties al 3x doorgevoerd, zonder reactie of resultaat.

Ok! Dan hebben we veel correcties toegediend. Dat is een beetje warrig.
Darkzone, we hebben hier al eerder over gehad, maar ik ben van mening dt de Wembley live cd bij de bonutracks van bad hoort. Een aparte pagina voor dit concert wordt niet geaccepteerd, aangezien de cd niet los verkrijgbaar is (dvd wel).
Dan zijn er wat mij betreft twee discussiepunten:
-alternatieve titel 'bad 25'. Ik vind dat deze weg moet. De oorspronkelijke bad heeft geen alternatieve titel. Ik vind het vergelijkbaar met 'specil edition' of zoiets dergelijks. Thriller 25 is ook geen alternatieve titel bij thriller.
- interviews met quincy Jones op bad se uit 2001. Moeten die er bij? Zo ja, welke volgorde krijgt dan de lijst met bonutracks?

Gr

Ik zie nu pas dat het Wembley-concert ook meegeleverd wordt. Wellicht is deze Bad 25 dan toch wel de moeite waard. Ik ben vooral benieuwd naar de DVD!

Vandaag de geweldige boxset van 'Bad25' binnengekregen en voelde me weer even het jongetje van 12 die voor het eerst de LP in handen kreeg. Het is een mooi vormgegeven box met 2 fraaie boekwerken + een poster en een sticker, de dubbel-cd en natuurlijk de cd/dvd van het Wembley-concert.

Het reguliere album, daar wil ik het in deze bespreking even niet over hebben. Al vind ik het wel jammer dat er is gekozen om te gaan voor de versie van het album zoals deze ook is verschenen op de 2001 remaster. Er mist dus het een-en-ander (zie eerdere posts).
Maar ik wil het nu wél hebben over het album met de demo's en remixen.

'Don't be Messin' Round' is een nummer waar Michael al aan werkte ten tijde van Thriller. Het is een leuke catchy demo, maar duidelijk nog in een vroeg stadium.

'I'm So Blue' is een demo die door vele andere artiesten als een definitieve versie zou zijn bestempeld. Sommige delen zijn later uitgewerkt tot 'One More Chance'.

'Abortion Papers' heeft een duidelijke beat uit de Bad-periode, maar mist nog de finesse van een goede definitieve versie van een song. Wel staat er een mooie toelichting op deze demo in het boekwerk. Ik hoor wat flarden van 'Got the Hots' terug in de zanglijn.

'Free' is een demo van een ballad zoals er later nog velen zouden volgen. De zanglijnen lijken al in een wat verder gevorderd stadium te zijn, terwijl de basistrack nog duidelijk een kale demo is. Leuk ook het lachen richting "Ronnie" op het einde.

De demo van 'Price of Fame' is erg sterk en klinkt mij als een soort vervolg op 'Billie Jean' in de oren, met een brug naar het refrein dat later gebruikt is voor 'Who Is It'.

Van de nummers die ik nog niet kende is 'Al Capone' mijn favoriet. Het nummer is opgebouwd rondom een duidelijke jaren '80 beat, en heeft een cachy zanglijn in het couplet. Maar het hoogtepunt is het falsetto refrein. Dat is werkelijk geweldig en haalt bij mij herinneringen op aan de albums van The Jacksons.

'Streetwalker' kende ik natuurlijk al van de remaster van het album uit 2001 en is een sterke song dat eigenlijk het originele album had moeten halen. Blijkbaar is dit nummer afgevallen om ruimte te maken voor 'Another Part of Me'. Van mij hadden ze er beiden op gemogen.

Ook 'Fly Away' kende ik van de remaster, en dat is een prima nummer al vind ik het begrijpelijk dat het destijds het album niet heeft gehaald.

De twee taalversies van 'I Just Can't Stop Loving You' zijn leuk voor de mensen in die taalgebieden, maar voor mij voegen ze niks toe. Sowieso is het niet echt een favoriet nummer van me.

En dan de 3 remixen. Tja wat moet ik daar van zeggen...
De twee remixen van 'Bad' (en vooral die met Pitbull) zijn vreselijk. De remix van 'Speed Demon' is te behappen, maar ik begrijp werkelijk niet wat dit toevoegt aan een geweldig album.
En waarom staat dit er wél op, en bijvoorbeeld 'Cheater' niet ?

En dan het live-concert.
Nou, dat moet je vooral zien. Leuk dat er nu een officieel live-album op cd is verschenen, maar bij een concert van Michael horen voor mij echt de beelden. Michael heeft er zichtbaar en hoorbaar plezier in maar helaas is zijn zang vaak wat gehaast. Wel vind ik de versie van 'Another Part of Me' weergaloos. In de show is het verder goed te zien dat hij de vele danspasjes bij de nummers in latere concertreeksen nog zou perfectioneren. Maar ik ben erg blij met dit document waar hij gelukkig ook nog nummers van 'Off the Wall' en zelfs 'Triumph' speelt. Jammer dat 'Bad' en 'Man in the Mirror' dan toch nog geplaybackt worden. Maar al met al een geweldige show.

'Bad25' is in deze versie een echte aanrader voor iedere fan.

Ook ik heb de box gisteren eindelijk binnen gehad!

Erg mooi vorm gegeven, ben er ook heel blij mee!

De dvd is voor mij de mooiste toevoeging, want is toch een mooie herinnering aan hoe MJ op zijn top was. Zeker omdat ik zelf ook getuige heb mogen zijn van deze tour een maand eerder.

Bij het bekijken van die dvd bekroop me ghet gevoel dat de gitariste er ook bij staat voor de show, en zelf geen noot speelt. Zeker tijdens Dirty Diana bekroop me dat gevoel.

rkdev & Lennon: Ik las ergens dat de video van erg slechte kwaliteit zou zijn. Wat zijn jullie bevindingen?

En werd er nu geplaybackt tijdens dit concert? Dat mij zou verbazen, want ik meen dat Rotterdam een paar weken eerder nog live was, en de openingsconcerten in Japan (waar een erg mooie dvd registratie van bestaat) was op 1 of 2 nummers na live.
Of is er een goede audiotrack onder een andere videobron ge-edit ?

Dat deze videoregistratie (een oude VHS uit de privé collectie naar het schijnt), naast die van Yokohama het enige beschikbare materiaal van de Bad tour was vind ik ongeloofwaardig. Er zijn ook beelden van Amerikaanse concerten te vinden (oa. Kansas) en ik geloof ook Parijs.

Dat er geen betere kwaliteit dan van VHS te vinden zou zijn vind ik zeer amateuristisch voor een miljoenenbedrijf (wat Jackson samen met zijn productiemaatschappij was).
Alle concerten werden ook via videowalls weergegeven, er is tal van promotie materiaal opgenomen, en er bestaat al 20 jaar vraag naar een release, dus hoe het kan gebeuren dat amper te vinden was, op wat verkeerd opgeslagen (!) materiaal na... ongelooflijk.

De audio is niets mis mee, want die hebben ze goed opgenomen en bewaard staat ook beschreven in het boekje.

De video is inderdaad niet de allerbeste kwaliteit, en vooral bij afstandshots kan je dat helaas toch wel goed merken.
Maar al met al is het toch een mooi document vind ik zelf! Stoor me niet aan de mindere kwaliteit. We zijn erg verwend nu, en we moeten niet vergeten dat dit ook alweer 25 jaar oud is.

Ob Smooth Criminal, Bad en Man in the mirror zijn grote delen playback, en dat zal in R'dam ongetwijfeld ook zo geweest zijn.

Volgens mij lees ik in het boekje dat van heel van Bad tour shows opnames zijn, en dit is dus beslist niet de enige.

Ik kan me vinden in de bevindingen van Lennon. Het beeldmateriaal is zeker niet slecht. We zijn tegenwoordig ook verwend met de vele camerastandpunten e.d. Als ik kijk naar de registratie van Live Aid bijvoorbeeld (van '85) of Queen Live at Wembley '86, volgens mij zijn die echt niet héél veel beter (al zijn ze dat natuurlijk wel iets). En de audio is gewoon goed te noemen en is van het getoonde optreden.

Playback bij 'Smooth Criminal' was me niet opgevallen, zal ik nog eens bekijken. Verder is de zang volgens mij live, op eerder genoemde 'Bad' en 'Man in the Mirror' na. En ik twijfel over delen bij bonustrack 'The Way You Make Me Feel', maar dan is het goed gedaan

Maar zeker een mooie aanvulling, want dit was Michael op z'n best!

smooth criminal, bad, man in the mirror en the way you make me feel zijn niet live, op het laatste stuk na.
OP yokohama ia alles live, alleen worden bovenstaande nummers niet gespeeld, behalve bad. Ik denk dus dat er in de second leg van de bad-tour is besloten om sommige delen niet live te zingen, wellicht wegens stemproblemen. In het boekje kun je zien dat ie toch aardig wat shows heeft gedaan. Meer info over first /second leg: bad tour

Dvd kwaliteit is prima voor die tijd, close-ups zijn wat opgepoetst en geluid is zeer goed. Wat wil je nog meer?
Overigens bestaat er ook nog een dvd van bad tour in brisbane.

Vind het alleen jammer dat er geen crowd shots te zien zijn op de DVD. Die dragen toch wel een beetje bij aan de sfeer van zo'n live-registratie. Daarom vind ik "Live in Bucharest" ook altijd een genot om te zien.

Heb bericht van crew gekregen, dat iedeeren de tracklist van dit album aan het corrigeren is (inclduing me). De vraag was om met juiste egevens te komen. Die zijn er, maar het gaat om ed interpretatie. Laten we hier even discussieren wat de juiste manier is, anders blijft iedereen maar correcties indienen.

Uiteindelijk moet een crewlid knopen doorhakken.

Even op een rijtje:
- je hebt Michael Jackson - Bad uit 1987.
- je hebt Michael Jackson - Bad SE uit 2001
- je hebt Michael Jackson - Bad 25, waarvan weer verschillende boxen zijn. De meest complete (met ook de andere versies er in) is deze: Bad 25 deluxe-box

Ik ben van mening dat Bad 25 geen alternatieve titel is voor dit album. Een alternatieve titel is mijns inziens alleen voor het origineel, anders kun je bij veel albums bijvoorbeeld 'special edition' erbij zetten. Dat is dus 1 interpretatie, waar meningen over kunnen verschillen.

OP SE uit 2001 staan bonusnummers, die ook in Bad 25 voorkomen. Die uit 2001 heeft ook nog interviews van Quincy Jones. Moeten deze ook bij de bonustracks? Lijkt me niet (geen muziek), maar ook weer interpretatie, waarbij de crew maar een beslissing moet nemen.

Dan, in de box zit een live cd en dvd (wembley). Naar mijn mening hoort deze bij de bonustracks van Bad, aangezien je niet de cd/dvd van wembley apart kan kopen. Wel alleen de DVD. De CD is alleen in de box verkrijgbaar en hoort dus mijns inziens bij de bonustracks.

Iemand een andere mening?

Ongeveer wat jij zegt frankholst182. Mijn voorstel:
-Bad uit 1987 (LP versie) als basis nemen, met 'Leave Me Alone' als bonustrack.
-Bad uit 2001 negeren aangezien de aanvullende liedjes/muziek ook op Bad25 staan.
-De extra tracks van de Bad25 release toevoegen + de live-cd aangezien die niet los te verkrijgen is.

Wel Bad25 als 'alternatieve titel' toevoegen aangezien de nieuwe release nou eenmaal een aangepaste naam heeft gekregen, en het oorspronkelijke album onderdeel van deze nieuwe release is.

dan moet Thriller ook nog even aangepast worden, als dat gebeurt.

Alleen de alternatieve titel toevoegen, want qua tracklist klopt Thriller. Dat is een samenraapsel van het originele album, de 2001 release en Thriller25 omdat daar buiten de 9 albumtracks geen doublures op staan.

Die remix van Bad. Waarom nou?

Dat bedoel ik. idd

Net als rkdev voelde ik mij een stuk jonger toen de 25th anniversary box gisteren binnenkwam en wat is dat inderdaad mooi gedaan zeg! Hierboven is dat al prima beschreven, ik wil eraan toevoegen dat ook de omhullende box eindelijk eens van mooi materiaal is gemaakt met een fraaie magnetische sluiting. Ik wil hier het album zelf en de bonustracks van deze editie bespreken, vergelijken en de samenhang bekijken. Dan kom je er ook achter wat een gedeeltelijke onzin er verkocht wordt in het begeleidend boekje.

Toen ik 25 jaar geleden gespannen Bad in de cd speler gooide was er al een eerste teleurstelling geweest. Hoe haalde 'men' het in zijn hoofd om Michael Jackson nota bene als 'bad' weg te zetten en dan ook nog in zo'n leren 'suit'? Ik was van de soul/funk Michael Jackson van zijn eerste soloalbum Off the Wall en van heel wat werk van Thriller. Beat It op dat album vond ik als tekst en clip al wat ver gezocht voor Michael en het leek mij beter om als artiest bij jezelf te blijven. Zeker als je over de muzikale- en showtalenten beschikt als Michael Jackson.

Nu bleek Bad muzikaal een sterk nummer te zijn, met bijvoorbeeld ook een heerlijk orgeltje, maar tjom'on en I'm Bad bleef ik vreemd vinden klinken. Gelukkig volgde er een heerlijke beat op The Way You Make Me Feel. Speed Demon wat volgde vond ik minder overtuigend. Maar dat werd gelukkig weer gevolgd door de fraaie soulpop ballad Liberian Girl, waarop te horen is dat als een nummer maar een beetje goed is, het echt mooi klinkt alleen al omdat Michael Jackson dat zingt met zijn fraaie stem.

Daarna volgde de grootste misser: Just Good Friends. Echt een matig popliedje, raar dat het erop stond vond ik toen. En nu helemaal, als ik de bonustracks beluister. Dan lijkt het onbegrijpelijk. Maar volgens mij is dit gedaan, juist omdat dit een popsong was. De bedoeling van Bad was om MJ verder te transformeren van de (pure) soul/funk naar meer pop/dance, richting uiteindelijk de vreselijke 'king of pop' benaming. Arme Michael Jackson: ik hoor op disc two van deze editie de vaak sterke soul en soms funk die hij wel degelijk heeft gemaakt voor dit album.

Gelukkig werd het nummer alweer gevolgd door een sterkere track: Another Part of Me. Dit is dan eindelijk een lekkere funky dancetrack, die heerlijk loopt. Soulpop ballad Man in the Mirror is natuurlijk veel beter dan Just Good Friends, maar de tekst is dan wel weer 'over the top'. Maar ok, het is een mooi nummer met een prachtig gospel einde.. En dan rijgen de sterke nummers zich toch aaneen. I Just Can't Stop Loving You heeft een fraaie tegenstelling tussen rustige pianomuziek en een pakkend refrein. Ook passen de stemmen van Siedah Garrett en MJ goed bij elkaar.

En dan volgt een finale met de beste nummers. Rockfunk nummer Dirty Diana is mijn favoriet op album Bad, met een lekker beat en geweldige gitaar. En Smooth Criminal swingt het album bijzonder lekker uit, ook met een fraaie videoclip herriner ik mij. En alweer zo'n lekker dit keer funky gitaartje. Op bonustrack Leave Me Alone horen we MJ voor het eerst kritisch zijn op zijn volgers op een wel lekker swingend nummer. Dit had tekstueel niet misstaan op History, maar werd dus 8 jaar eerder al gemaakt.

Disc two met het bonus material is de aangename verrassing in 2012. Dat jochie van toen wordt hier alsnog blij van. Deze (eerste) 8 nummers opgenomen in Michael's eigen studio zijn meer gericht op de funk en de soul, zoals te horen op Off the Wall & Thriller.
Don't Be Messin' Round was eerst schijnbaar bedoeld als opener en is natuurlijk veel fraaier dan bijvoorbeeld Just Good Friends. I'm So Blue is een lief mooi liedje. Abortion Papers (A/K/A Song Groove) heeft een gewaagde sterke tekst, gekoppeld aan een fijne groove. Het wat rustiger Free heeft een heerlijk refreintje, waarvan de titel voor zich spreekt.

Price of Fame is een sterk nummer met een fraaie beat wat gaat over de opofferingen voor de roem. In het boekje houden ze het op de beschrijving van MJ over te opdringerige vrouwelijke fans en zelfmoordplannen (!) daardoor. Toch zingt Michael over zijn vader die hem al vanaf heel jongs aan dwong om de Price of Fame te aanvaarden en zijn leven zo mede bepaalde. Ik heb het idee dat doordat anderen zijn (artistieke) leven ook daarna zo bepaalden deze Price of Fame veel te hoog bleek. En dat hij anders hier en later met (nog) betere albums was gekomen.

En als je dan al geniet van die bonustracks volgen de geweldige funky nummers Al Capone en Streetwalker. Al Capone is dus een voorloper van Smooth Criminal, maar toch echt wel een nummer op zich. Streetwalker is werkelijk geweldig. Het nummer loopt fantastisch, terwijl het kapt en draait als Maradona in zijn beste dagen (toevallig juist in die tijd). Streetwalker had natuurlijk op Bad moeten staan, zo goed is het. Misschien wat het toch net te funky voor the king of pop waarnaar toe gewerkt werd? Inmiddels heeft het al flink wat vinkjes onder favoriete tracks bij dit album en dat terwijl je er maar 2 mag aanvinken.

Fly Away is een mooi nummer, waarop MJ weg wil vliegen van alles. Hij wil Free zijn zoals hij eerder zingt. De Price of Fame is te hoog: Leave Me Alone! Een jaar hierna trok hij zich terug op Neverland en uiteindelijk vertrok hij, drie jaar terug.

In het boekje bij Bad 25 wordt gesteld dat het album MJ's creative coming of age was, waarbij hij in charge was. Ik geloof dat dus maar gedeeltelijk waar het het originele Bad album aangaat. Als er een aantal nummers van Michael Jackson's eigen bonus materiaal (nu op disc two) op het originele Bad album zouden staan ipv bijvoorbeeld Speed Demon & Just Good Friends, dan zou mijn waardering toen (nog) hoger zijn geweest. Het album zou dan een logischer vervolg zijn geweest op wat natuurlijk ook zijn eigen soloplaten waren: Off the Wall & Thriller. Het album zou meer funk & soul zijn en wat minder poppy. Daardoor zou Bad ook beter te vergelijken zijn geweest, met zijn 'concurrent' tot dit album op funk & soul gebied: Prince. Die kwam wel met een funk & soul meesterwerk in 1987 (Sign 'O" the Times). Maar de poppy & dance kant was juist helaas de marketingkant die Michael Jackson opgeduwd werd. Juist vanwege de verwachting, dat dit (later) meer verkopen op zou gaan leveren (wat ook bleek te kloppen). Maar of Michael Jackson zelf het hier artistiek mee eens was, zou je je kunnen afvragen. En ook gezien de Price Of Fame die hij ervoor moet betalen.

Muzikaal kan ik dus iedereen zeer aanraden om voor deze 25th anniversary edition te gaan, juist vanwege die sterke soul/funky bonustracks. Dan heb je echt een flinke hoeveelheid geweldige MJ nummers tot je beschikking. Is het toch nog goed gekomen met het album Bad en mij.

Net even de cd Wembley in de auto geluisterd. Wat goed!!! Zonder beeld dus ook n prima concert!

Even los van het feit dat Speed Demon samen met Another part of me het meest funky nummer van het album is (zij het met een nieuwe sound), en dat de samenwerking Stevie Wonder een beetje R&B (met disco invloeden) aan de plaat toevoegt...
Met of zonder bonustracks (ipv welk nummer dan ook), Bad zou op geen enkele wijze in de buurt komen van Sign o' the times.
Streetwalker is een sterk nummer, maar verder kan ik me goed voorstellen dat de nummers niet goed genoeg bevonden werden voor het album. Neemt niet weg dat ze nu wel uitgebracht zijn. Met name I'm so blue is namelijk best genietbaar.

Sign o' the times is echt een totaal andere categorie.
Dat is Prince's meesterwerk (als 4e in een Stevie Wonder-achtige reeks van 5 opeenvolgende klasse albums) , en schiet zowel in muzikaliteit, creativiteit, originaliteit en veelzijdigheid Bad ver voorbij.
Bad is memorabel vanwege de clips, de tour, en de populariteit van, en gekte rond Michael Jackson. Natuurlijk mogelijk gemaakt door zijn charisma en veelzijdig talent, maar niet omdat dit muzikaal nu zo baanbrekend was.

Verder denk ik dat we het eens zijn dat het een beetje jammer was dat Jackson met/sinds Bad afdwaalde van zijn muzikale roots (de muziek die hem het beste paste).
Zijn beste platen waren dan ook Thriller, Off the wall, en (hoewel ik niet weet hoe groot het schrijvers-aandeel van zijn broers hier was) wil ik ook Destiny onder zijn top werk rekenen, omdat het een en al Michael Jackson uitademend.

Zelfs het slechtste nummer van Bad is nog beter dan het beste nummer van Sign O the Times.
Opmerkelijk dat je dan juist de twee meest funky en soulachtige nummers van het album af zou halen om het "meer funk&soul" te geven.

Als ik Sign O the Times na één nummer afzet, ben ik meer voldaan dan als ik heel Bad draai. Draai deze eigenlijk nooit meer. Het is me toch te gelikt. Neem die achtergrondzang van 'The Way You Make Me Feel', dat overgeproduceerde staat symbool voor het album.

Vind deze toch wel een pak minder dan Thriller. Heb deze laatst geleend van de bieb om zelf een MJ compilatie te maken van dit album, Off The Wall en Thriller. Terwijl ik Thriller een klassieker vind, is deze voor mij (ruim) voldoende. MJ is hier toch wat krampachtig bezig om zijn succes Thriller op zijn minst te evenaren, maar dat vind ik niet geslaagd, hoewel dat geen schande is. (commercieel gezien weet ik overigens niet wat de verkoopaantallenvan Bad zijn tot dusverre).

Hoewel ik niet zo'n Prince liefhebber ben, is de vergelijking met Sign O'The Times niet zo'n goeie, want dat is toch echt wel een meesterwerk van Prince (moet ik toegeven), maar dit terzijde.

Ik zie de overeenkomsten met SOTT ook niet echt, behalve dat beide in 1987 verschenen.

Waar SOTT bijna van een andere planeet is, is Bad gewoon een heerlijke commerciële niet gecompliceerde plaat die heerlijk wegluistert

Even voor alle duidelijkheid: natuurlijk kan het album Bad, ook niet 'opgepimpt' met een paar bonustracks, in de buurt kunnen komen van Sign 'O' the Times. Dat album staat hoog in mijn top 10 allertijden.

Ik noemde dat album als voorbeeld waardoor je kon zien dat het in 1987 helemaal niet nodig was geweest om (zo ver) af te dwalen van de muzikale roots van MJ. Zoals Michael Jackson dus wel op Bad deed en Prince bepaald niet op zijn meesterwerk Sign 'O' the Times.

Je kan die twee albums dus juist helemaal niet goed vergelijken, dat is nou net mijn punt.

Dat is net zoiets als zeggen dat vals zingen symbool staat voor Dylan.

In zekere zin doet het dat ook, al zijn er bij Dylan veel meer zaken die mijn aandacht trekken.

Ik blijf Just Good Friends en Speed Demon heerlijke nummers vinden. Vond Speed Demon al geweldig toen ik voor het eerst Moonwalker zag. En dat is toch zeker wel ruim 20 jaar geleden.

Just Good Friends is een leuk popliedje, net als The Girl Is Mine op Thriller. Veel te 'veilig' worden Stevie Wonder en Paul McCartney ingeschakeld: dat is ontzettend jammer. Er zat veel meer in.