Michael Jackson - Bad (1987)

haha! Lekker verzameluh!
Ik heb die dubbel cd ook gezien, maar ik wilde de box. De box heet ook bad 25. Dus inclusief wembley. ik heb toch een verzoek ingediend om wembley bij dit album als bonustracks neer te zetten, voor de volledigheid. Ook de interviews van quincy jones (bad se 2001) moeten er bij naar mijn mening.

Na de 1e luisterbeurt (maar effe gedownload, want de box is er nog niet) ben ik matig enthousiast.

Die mixen zijn zo erg nog niet, behlave die met Pitbull (die is echt waanzinnig slecht . )De andere 2 zijn nog aardig bij het origineel gebleven, maar voegen echt nul komma nul toe aan deze editie. Nogmaals, ik had liever 12 inches gezien ipv deze versies.

De nieuwe nummers zijn erg leuk om te horen. Misschien bij de die hards allang bekend, maar voor mij helemaal nieuw.

Price of fame is echt een lekker nummer, maar doet me heel erg denken aan Billie jean en Who is it. Misschien ook wel de reden dat het nooit is uitgekomen?
Ik snap overigens niet waarom Sony dit soort nummers niet als B-kant heeft gebruikt, maar kwam met insrumentale nummers of zelfs nog oudere tracks van eerdere albums.
Als er een manier was om de verkoop omhoog te schroeven was dat het wel.. maar goed.

Heb zelf de show van 07-06-1988 gezien in Rotterdam, en ben dan ook blij met de dvd die erbij zit, echter hoor ik nu op de cd dat Man in te mirror geplaybackt is en dat is een shock voor me.. Ik was echt in de overtuiging dat de hele Bad tour live werd gezongen, maar ook dat was dus blijkbaar niet zo... Wat voegt dat dan toe aan een live cd? Laat die track dan weg van in ieder geval de cd zou ik zeggen..
Ach,... ik heb in ieder geval Michael in topvorm aan het werk gezien, en het meeste werd toch nog wel live gezongen.

Op t einde wordt wel live gezongen, en muziek is live, dus ja. Zelfde verhaal voor bad.

BAD 1987

Het album Bad ging een stapje verder dan Thriller.
Dangerous suggereerde in de titel trouwens dat de drie grootste
hitalbums van Michael een zekere stoutmoedigheid in zich droegen.

Laat ik met een negatieve noot beginnen: Bad klinkt voor mij
toch het meest gedateerd van de drie vermelde Jackson albums.

Dat komt wellicht door de eerste, digitale opnametechnieken die gebruikt werden.
Want er zijn heel wat albums uit de tweede helft van de jaren 80 die daaraan lijden.

Een tweede, opvallende gegeven vond ik de metalen beats.
Ik kan het niet anders omschrijven, maar de manier waarop Bad
en The Way You Make Me Feel, of Dirty Diana en Smooth Criminal starten
doet mij altjid wat aan het openschuiven van ruimteschip duren denken.
Waar je dan meteen een rookmachine moet bij denken.

De eerste single werd een ballad.
I Just Can't Stop Loving You doet in de titel aan die hit van Ray Charles denken.
Het gevoelige duet met Siedah Garrett vraagt wel om een zekere luisterinspanning.
Tot op heden kan ik beide stemmen maar moeilijk van elkaar onderscheiden.

Een goed nummer, maar daar zaten de kids in de jaren 80 niet meteen op te wachten.
Voor hen werd de titelsong behoorlijk snel als opvolger op de markt gegooid.
De clip knipoogde duidelijk naar die van Beat It en de toon was gezet.
Toch vind ik Bad één van de zwakkere singles op dit album.

The Way You Make Me Feel, nochtans een gelijkaardige, metalen beat als basis,
slaagt er beter in om het ritmische talent van Michael in de verf te zetten. Ik vind hem
namelijk zowel in de composities als in zijn unieke frasering als zanger ritmisch ijzersterk.
Passioneel ingezongen ook, maar altijd wat in de schaduw van de twee eerste singles.

Dan kwam Man in the Mirror, een meer beschouwend lied.
Je hoorde ook meteen dat de song niet door Jackson zelf werd geschreven.
In Amerika een grotere hit, wellicht omwille van de zelfreflectie in de tekst.

Maar dan kwam Dirty Diana en zij veroverde toch wel vrij snel mijn hart.
Dat de rockinjectie in Jacksons werk niet louter de verdienste was van Eddie Van Halen
bewees hij met dit nummer. Michael kan best een potje rocken, en niet in het minst vocaal.
Een publiek geheim dat Jackson hiermee ook het ego van Lady "Duran Duran" Diana paaide.

Another Part of Me leek me een single die vooral profiteerde
van de populariteit van Jackson. Op zich geen memorabel nummer.

Dan brak Smooth Criminal als ik ben de tel kwijtste single wel potten;
Deels dankzij de onwaarschijnlijk goed gecaste videoclip met Michael Capone.
De moonwalk werd driftig geoefend op de speelplaats en zelden bereikte Jacksons
choreografieën een dergelijke perfectiegraad als ten tijde van deze Smooth Criminal.

Leave Me Alone is de Human Nature van Bad.
Hoewel niet op de oorspronkelijk vinyl versie te vinden,
mag dit nummer wel degelijk autobiografisch opgevat worden.
Jackson liet even in zijn toen nog onberispte hart kijken en net zoals
bij Human Nature krijg ik hier het gevoel dat Michael helemaal zichzelf is.

Liberal Girl staat vooral bekend als de 9de single van het album, dacht ik.
Een record dat wellicht nog door niemand werd verbroken: 9 singles van één plaat.

Blijven over: Speed Demon en Just Good Friends met Stevie Wonder.
Twee songs die ik eigenlijk nooit veel draaibeurten heb gegund, al was het maar
omdat je snel denkt alles van Jackson te kennen als je je tot zijn singles beperkt.

Ik herinner me wel dat ze minder tot de verbeelding spraken
als Baby Be Mine (nooit een single, maar talloze malen als b-kant ingezet)
en The Lady in My LIfe (ode aan Diana Ross) op zijn voorganger Thriller.

Minder memorabel als album dan Thriller,
maar met voldoende, onsterfelijke hits aan boord.
Vier sterren lijkt me daarom een juiste beoordeling.

Volgens mij was Speed Demon ook op single uitgebracht. Dat zou het aantal singles van één album naar tien brengen.

Ik vind het nog altijd een toffe plaat om zo nu en dan eens op te zetten. Hier en daar wat zoetjes, maar altijd gedreven en energiek.

Volgens mij niet

Jawel, de 10e single van het album. Alleen deze is geen hit geworden.

Speed Demon by Michael Jackson : Reviews and Ratings - Rate Your Music - rateyourmusic.com

Ik lees op discogs dat Speed Demon een promo-single was in Frankrijk,
net zoals je op de hoes in de link van Von Helsing kan lezen. Dus telt ie wel of niet?

Als ik discogs begrijp, is de single release wel geplanned en ook in productie genomen maar ergens in het proces gecancelled. Dus geen noteringen in de charts enzo. De videoclip kwam destijds wel eens voorbij in diverse muziekshows.

Dan is het inderdaad niet helemaal een echte single.

De clip is uit Moonwalker, en daarom destijds veel vertoond.

Ik weet eigenlijk wel 100% zeker dat ie niet op single is verschenen.

Niet commercieel maar er bestaat dus wel een promo. Die heeft gewoon een volgnummer in de Epic catalogus gekregen.

Ik heb ook ooit eens de promo cd-maxi van Smile in mijn handen gehad op een verzamelaarsbeurs. Achteraf baal je heel erg dat je hem vanwege het (vond ik) flinke bedrag niet gekocht hebt... :S

Overigens is de Afrojack Remix met Pitbull als Promo single uitgebracht.

Nu, als je alle landen in rekening brengt,
denk ik dat er heel wat artiesten zijn die 6 of 7 singles per album tellen.
Het hangt er maar van af in hoeverre het single beleid in die landen verschilt.

Maar 9 charting singles, blijft toch nog steeds een record denk ik.
Al kwam hij met de singles van Dangerous ook dicht in de buurt.

Ik vind het wel apart dat Just Good Friends zo weinig stemmen krijgt. Dit vind ik juist een van de weinige nummers waar nog wat soul in zit. Dit album vind ik zowiezo wat klinischer klinken dan de twee voorgangers. Vooral de ritme partijen/drums klinken op enkele nummers erg steriel.
Smooth Criminal en Dirty Diana zijn naast Just Good Friends de hoogtepunten van dit album. Daarna volgen mooie nummers als Liberian Girl, I Just Can't Stop Loving You en Man in the Mirror.
Bad, Another Part of Me zijn ook nog wel oké. Speed Demon, The Way You Make Me Feel en Leave me Alone zijn niet echt mijn favorieten.

Sierra: Ik ben het met je eens dat Just good friends een leuk nummertje is. Niet dat echt soulful klinkt, maar het maakt me wel vrolijk.
Samen met de enigzins funky tracks Speed Demon, vind ik Another part of me, vind ik dit nog de meest plezierige nummers. De rest is wel vreselijk grijs gedraaid.
Al vind ik Liberian girl wel een heel knap liedje, en doet The way you make me feel het altijd wel goed op een feestje.

Van de Bad 25 bonustracks ken ik alleen Streetwalker en Fly away (die stonden al op eerdere bonusversies.
Eerst genoemde is er eentje van de categorie The way you make me feel, en Fly away heeft wel wat soul, maar lijkt mij niet helemaal af (eenvoudige instrumentatie, kort, herhaling).

Vandaag hoorde ik de remix van Speed Demon.
Bagger.. modieuze dubstep herrie geluidjes van onder een knop, en alle leuke dingen (leuke opgebouwde koortjes en funky gitaar) van het nummer zijn niet gebruikt.

Verder heb ik bij deze plaat minder moeite met bonus versies dan bij Thriller, omdat Thriller echt een album was (met een bepaalde sfeer), en Bad meer een bonte verzameling hits.
En inderdaad het is een veel killer klinkende plaat van Thriller en Off the wall.

Jammer van de remixen, en zoals mensen boven mij al zeiden: Michael begon hier inderdaad al met playbacken. Gelukkig blijft het hier nog beperkt. Is ook logisch dat er nooit een live-cd is uitgebracht, aangezien Michael meestal playbackte. Misschien had Sony toch beter de dvd van Yokohama kunnen remasteren en legaal uit kunnen brengen. Die is namelijk wel 100% live. Maar de rest van deze box is top!!

Mooi artikel: “Bad”: Better than “Thriller” - Salon.com

Ik heb een vraag betreffende de BAD 25 Deluxe Edition:

Ik heb vernomen dat de gesproken intro van Michael Jackson wederom ontbreekt bij het nummer "I Just Can't Stop Loving You." Ontzettend jammer!
Zijn de overige nummers van het oorspronkelijke album wel aanwezig in de originele mix of gaat het om de bewerkte versies eerder uitgebracht op de 2001 special edition?

4,5 ster vanwege de simpele reden dat op dit album 'The Way You Make Me Feel', 'I Just Can't Stop Loving You', 'Man In The Mirror' en 'Smooth Criminal' staan. Het probleem dat dit album met zich meebrengt is dat Michael in de 'Bad-fase' amper nog werd beoordeeld als muzikant. Zijn imago veranderde en een beoordeling van 'Bad' gaat altijd gepaard met de geruchten over een zuurstoftank, de plastische chirurgie, zijn huidskleur, etcetera.

Zelden - zeker voor zijn dood in 2009 - werd dit album puur beoordeeld op de muzikale kwaliteit. Misschien ook wel logisch. Toch zette Michael met dit album een belangrijke trend voor megasterren. Enkel 'Just Good Friends' en 'Man In The Mirror' kwamen niet uit zijn eigen dictafoon. Een unicum voor megasterren zoals Michael. Kijk naar jongens als Elvis Presley en Frank Sinatra, die in mijn optiek in hetzelfde rijtje thuishoren en de conclusie dient te worden getrokken dat zij nagenoeg enkel materiaal van anderen ten gehore brachten.

Met 'Bad' ontvluchtte Michael definitief het non-creatieve keurslijf van Motown. Dit brengt ons ook gelijk bij het minpunt aan dit album: het is niet echt één geheel. Elk nummer heeft en is zijn eigen verhaal, dat blijkt ook uit de videoclips (sorry, Michael, short movies). Toch zijn het stuk voor stuk nummers met een zeer hoge muzikale kwaliteit. Over smaak valt te twisten, over kwaliteit niet. En de combinatie Quincy Jones en Michael Jackson was een gouden.

Zelf bezit ik de orginele LP, de orginele CD, de heruitgave uit 2001 en de geremasterde LP en die laatste draai ik het meest. Ook omdat LP's sowieso mijn voorkeur genieten, maar 'Bad' klinkt vanaf de CD gewoon een stuk minder goed dan vanaf het zwarte goud. Aan het einde van de jaren '80 had men helaas de gewoonte om op te nemen in gebrekkige digitale kwaliteit, met een hier en daar wat 'blikkerig' geluid.

Men was toentertijd druk bezig de CD te promoten (en Michael stond bij Sony, samen met Philips de uitvinder daarvan) onder contract. Het verschil in opnamekwaliteit tussen 'Off The Wall', 'Thriller' en 'Bad' is stuitend, maar verklaarbaar. Daarop kan dit album dan ook niet worden afgerekend, al ben ik behalve muziekliefhebber ook gek op een goede opnamekwaliteit. De geremasterde LP klinkt overigens al stukken warmer op mijn Rega RP3.

'Bad' is geen album doorspekt met cohesie, zoals 'Off The Wall' en 'Thriller'. Maar 'gewoon' een verzameling uitstekende nummers en verdient wat mij betreft dan ook met recht 4,5e ster.

Ik heb alles vergeleken en de editie uit 2001 is identiek en de remastering is dezelfde als op deze jubileumeditie (sorry, mijn installatie zou het anders laten horen en heb ze 1 op 1 vergeleken, zelfs met de originele plaat). Het gesproken intro ontbreekt, inderdaad. Is niet eens meer te koop op CD, helaas.

En dan over die playback... Michael playbackte inderdaad en vooral tijdens de History-tour. Ook het Motown-concert en het optreden tijdens de Grammy Awards van 1988 zijn geplaybackt. Echter, tijdens dit concert heeft hij maximaal 2 nummers geplaybackt. Ik vind het overigens niet echt een maatstaf; een concert beoordelen op in totaal een kwartier playback tegen anderhalf uur échte muziek met échte zang. 'This Is It' gezien? In Yokohama playbackte hij inderdaad niet, daar moet ik je gelijk in geven. Maar het is niet zo dat Michael Jackson over het geheel genomen meer playbackte dan echt zong, dat kun je onmogelijk met droge ogen beweren.

Bedankt voor de snelle reactie!
Ik hoopte echt dat Sony de originele albumversies opnieuw had geremastered voor deze uitgave. Gemiste kans m.i.

Het schijnt dat Michael zélf dit intro heeft verwijderd/laten verwijderen. Het komt ook enkel voor op de eerste paar drukken van het album, op de CD van 2001 staat 'ie ook niet. Hij is wel te vinden hoor, als je 'm zoekt, PM maar even

Grappig. Ik heb dat verschil in opnamekwaliteit van de cd's nooit zo gemerkt. Zeker niet het verschil tussen Off the Wall/Thriller en Bad. Wel heb ik het gevoel dat veel beats op Bad uit de computer komen en het daarom allemaal wat killer/sterieler klinkt. Of dit nu echt door slechte digitale opnamekwaliteit komt heb ik mijn twijfels over, omdat dezelfde beats op Dangerous ook te vinden zijn. Om nu heel slechte opnames op een cd te zetten was nu niet echt een logische keuze om de cd als medium te promoten. Ik geloof best dat de remaster en de LP beter zal klinken, maar als ik termen als "warmer" lees gaan er bij mij altijd wat alarmbellen af. Omdat "warmer" vaak een persoonlijke voorkeur is van hoe muziek zou moeten klinken en dit vaak bereikt wordt door originele opnames aan te passen/ te vervormen. En zeg nu zelf, moet een album dat BAD heet nu warm klinken. Beetje paradoxaal toch.

Valt wel mee hoor, met paradoxaal. Natuurlijk ligt het aan verschillende zaken. 'Bad' won een grammy vanwege de opnamekwaliteit (engineering). Dangerous ook. Of iets geremasterd is of niet, maakt ook niet veel uit. Persoonlijk heb ik bijvoorbeeld Paul Simons 'Graceland' op CD én vinyl, allebei vergeleken met de remaster. Vond de originelen mooier. Zo heb ik nog legio voorbeelden.

Het verschil zit 'm vooral hierin: vroeger werd er vaak opgenomen met buizen. Die staan bekend om hun warme en natuurlijke klank. Vergelijk jazzopnamen van eind jaren '50 en begin jaren '60 eens met opnames uit de jaren '80. Tips? Bill Evans' 'Waltz For Debby' of Oscar Petersons 'You Look Good To Me'. Ga daarna van dezelfde artiesten opnames zoeken uit de jaren '80 en geloof me: die zijn gewoon minder. Logisch ook.

Eind jaren '80 was 'digitaal' de nieuwe standaard, maar het heeft even geduurd voordat de kwaliteit zo was zoals die nu is. Vergelijk nu gewoon Michaels stem op 'She's Out Of My Life' of 'The Lady In My Life' eens met 'I Just Can't Stop Loving You'. Geloof me, je hoort het verschil. Op 'Thriller' speelde een groot deel van Toto mee. Echte instrumenten, echte muzikanten. Op 'Bad' is er inderdaad nogal wat met de drumcomputer gewerkt, ook dat hoor je.

Ben benieuwd wat je van de vergelijking vindt, als je ze eens achter elkaar gehoord hebt. Overigens is voor mij opnamekwaliteit altijd een extra, maar wel een seintje dat de artiest in kwestie z'n werk serieus neemt. Michael deed dit zeer zeker, maar als ik naar bijvoorbeeld Adele d'r albums luister, denk ik weleens: 'Mens, hoe durf je het zo uit te brengen'...

Ik ben het eens met Sierra.
Die kille. mechanische sfeer van Bad t.o.v. Thriller heeft niet zo veel met cd/ lp kwaliteit te maken, maar meer met de keuzes die in de studio gemaakt zijn.
Het is lastig om het uit te drukken in termen, maar Off the wall en Thriller klinken meer als Triumph en Destiny, en zijn hebben wat mij betreft veel meer een soul (afgewisseld met funk) sound. De instrumenten klinken analoger en (persoonlijke mening muzikaler). Met name de blazers en de beats (die inderdaad erg computer achtig klinken op Bad), maar ook de funky gitaartjes af en toe.

Ik vind deze eerste 2 albums sfeervoller, nostalgischer en spannender klinken, en Bad veel killer / harder.
Natuurlijk doet het materiaal er ook toe: Baby be mine, P.Y.T., Human nature, Lady of my life versus nummers als Bad (wat mij betreft het minste nummer) en Smooth criminal.

Maar vooral het feit dat Bad teveel een pop album (nummers met harde beats, rock in Dirty Diana, en soort van gospel in Man in the mirror), maakt het voor mij niet echt genietbaar (maar wel leuk als losse nummers die voorbijkomen op de radio).
Eigenlijk hebben al mijn favoriete platen een eenheid in sfeer.

Speed demon en Another part of me (geëvolueerde sound, maar nog wel funky) en Librarian girl zijn mijn favoriete nummers, omdat hij hier bij zijn steel blijft. The way you make me feel past daar ook nog wel bij, maar dit nummer had wat mij betreft ook beter geklonken met een funky band i.p.v. een computer. Iets ruwer, spannender, minder gelikt, misschien zelfs wel met wat onvolkomenheden er in, maar wel groovy.
Dat komt ook omdat ik voornamelijk van "zwarte muziek" houd, waarin de Jackson 5/ The Jacksons vele klassiekers hebben voortgebracht.
Eigenlijk laat de foto op de hoes heel goed zijn hoe Michael ook muzikaal gezien koos te veranderen.

edit:
(ik lees net ErikBoerefijn z'n stukje): ik ben het zeker eens dat opname kwaliteit (kleur, of hoe je het ook wilt noemen) ook een grote rol speelt in hoe je muziek beleeft.
Maar wat betreft Bad vs Thriller / Off the wall spelen materiaal, en inderdaad drumcomputers een nog grotere rol.

Ik zal ze eens achter elkaar beluisteren.

Overigens..
Ik vind het vreemd dat bijna niemand iets lijkt te hebben met Speed Demon. Het lijkt mij haast dat een gevalletje "minder bekend maakt minder bemind" (iedereen gaat altijd maar voor de grote hits).

Het stuk van 1:34-2:58 beginnend met het hoog gezongen bruggetje.. dan de funky gitaartjes en "Go!", de synthesizer solo (Greg Phillinganes neem ik aan), dan de steeds hogere gedubte koortjes...vind ik niet alleen het hoogtepunt van dit nummer, maar (samen met Another part of me) zelfs van het hele album!

Het opvallende is dat ik als klein jochie (toen het album uitkwam) inderdaad weinig met dit nummer kon. Ondertussen is het uitgegroeid tot een van mijn favorieten van het album en zijn nummers die ik destijds erg goed vond (titelnummer en I Just Can't Stop Loving You bijvoorbeeld) juist heel erg gedaald in waardering.

De baslijn van 'Speed Demon' vind ik wel heel erg tof. Vind het wel één van de betere nummers van dit album.

Nee Speed Demon is samen met Just Good Friends het minste van dit album. Nooit veel aan gevonden. Vandaag hoorde ik wel ergens op de radio een remix van Speed Demon, die klonk beter dan het origineel. En dat gebeurt me toch maar zelden dat het origineel minder is.