Rolling Stones - Tattoo You (1981)

Een lekkere verzameling van outtakes deze Tattoo You. Een verzameling waar de balans echter een beetje in ontbreekt. Daarbij gaat mijn voorkeur meer uit naar kant B waar de ballades zich opéén hebben gehoopt. Met name de laatste 3 songs kunnen mijn absolute goedkeuring krijgen. De A kant opent natuurlijk uitstekend met Start Me Up maar de overige songs zijn mij op één of andere manier iets te netjes en missen een beetje vuig- en smerigheid die The Stones toch in hun songs kunnen leggen.

Slave en Little T. & A. vind ik zeker vuiger en smeriger klinken dan Start Me Up.

Er zijn trouwens verschillende versies van Slave.
Op de lp en de eerste cd-release duurt het 5 minuten, op de latere cd-releases 6:33.
De lange versie vind ik veruit de beste. Heerlijke lange jam met Sony Rollins en Keef in een glansrol.

Terugkomend op m'n eerdere opmerking over hoe onfatsoenlijk er met het post-Decca-werk wordt omgesprongen wil ik zeker even kwijt dat de Bob Ludwig-remasters echt de moeite waard zijn. Dat zijn de versies die je moet hebben van deze periode.

Ik vind Neighbours juist een van de betere tracks. Ik hou vooral van dat kurkdroge staccato drumwerk van Charlie Watts op dat nummer. Ik heb het eerder moeilijk met No use in Crying waar ik het gevoel heb dat het nergens heen gaat.

tot "Steel Wheels" heb ik altijd gedacht zij na deze plaat geen andere meer hadden moeten uitbrengen. Het is een plaat met het perfect gemiddelde, verre van slecht, meer dan goed, maar te weinig markant voor zeer goed.

Toch zeker qua niveau ergens in de buurt van Black & Blue en Some Girls . In ieder geval de laatste Stonesplaat die ik als een heel goede beschouw .
Het blijft natuurlijk een plaat met voornamelijk restjes uit de 70er jaren , maar toch goed dat ze dit gedaan hebben . Het is uiteindelijk zeker de moeite waard geweest .

Prima plaat van de rollende stenen. Een paar ontzettend goede ballads waarop die mick lekker tevoorschijn komt met zijn hoge stem. Op de vorige is hij daar meen ik voor het eerst mee begonnen niet? Nee deze lp beviel mij opperst best sterke songs goede uitvoeringen. Met deze kun je thuiskomen hoor 4 pingels

Die hoge stemmetjes van Jagger etaleerde hij al op Black & Blue (1976)

Weet iemand of er veel geluidsverschil zit tussen de Virgin 1994 en Universal 2009 remasters?

De Universal-remasters hebben, als ik alle berichten mag geloven, te maken met over-compressie. Die extra disc voor Exile On Main St. heb ik zachter op een cd-r gebrand want de wave-vormen zagen er niet uit. Ik heb een aantal Virgin-remasters (ook die van Exile, dus) en die klinken precies goed! Niet te zacht, vol dynamiek en helder, behandeld door dezelfde man die acht jaar geleden ook de Decca-albums voor z'n rekening nam: Bob Ludwig. Beter zou je ze niet wíllen horen, naar mijn mening.

En bij de Virgin-remaster van dit album zit óók de lange versie van Slave.

Ik vind kant 1 geweldig, met uitzondering van No Use In Crying, die vind ik minder geslaagd. Van kant 2 vind ik eigenlijk alleen Waiting On A Friend de moeite waard. Dus van mij hadden No Use en Waiting omgewisseld mogen worden, dan had ik hier kunnen volstaan met het draaien van 1 plaatkant.

Beste nummer vind ik met afstand Black Limousine, geweldig. Ook Hang Fire en Little T&A vind ik top.

Pete Townshend zingt trouwens mee op backing vocals bij "Slave".

Mooiste nummer van deze plaat vind ik "Worried About You". Dat lekkere gitaarloopje van Keith door het nummer... de relaxte sfeer in het nummer.. Top!

Slave is wat mij betreft het prijsnummer hier . Heerlijke drive en een lekkere jam sfeer . Saxpartij is ook zeer de moeite waard .

Tweede klassieker met Ron Wood samen met Some Girls.
Geweldige zomerse sound. Vooral de Ballads zijn top.
Maar de plaat als geheel is gewoon top. 5 sterren

De laatste tijd weer eens wat vaker gedraait. Uiteindelijk toch een 5 pingel plaat.

Ik weet niet of ik iemand hier blij mee maak, maar ik vind dit een geweldige remix van Heaven..

Aardige Stonesplaat, wat mij betreft zeker hun beste sinds Exile. Het niveau van de liedjes vind ik wat hoger liggen dan op Some Girls, en de plaat klinkt ook nu nog fantastisch. Start Me Up blijft magisch voor me, zelfs na een miljoen keer luisteren. En Waiting For A Friend blijft één van hun mooiste songs vind ik.

No Use In Crying staat toch écht op kant 2, vóór Waiting On A Friend...

Ik snap de negatieve reacties niet helemaal omtrent dit nummer. Het heeft iets authentieks, iets jaren '70-achtigs. Het zou me eigenlijk niks verbazen als dit ook van de Black 'N Blue-sessies stamt...

Dat is gelijk ook het grappige aan deze plaat: Je hoort meteen welke nummers van welke albumsessies afkomstig zijn. Waiting On A Friend en Tops komen overduidelijk uit de Goats Head Soup-periode terwijl de liedjes uit de Black 'N Blue-periode een bepaalde galm delen. Je hoort het daarop ook vooral aan het gitaargeluid.
Start Me Up heeft dan weer dezelfde sfeer als op Some Girls.

Uiteindelijk heb ik dan ook al een tijdje de Virgin-remaster van dit album.
Die lange versie van Slave (met de gitaarsolos van Jeff Beck) is absoluut een verrijking. Het is nu m'n favoriete nummer op het album geworden!

Uitstekend album van The Stones, dat ik nog regelmatig opzet.
Heb er eigenlijk nooit zo bij stil gestaan dat dit leftovers zijn uit de jaren 70.
Daar hebben ze dan toch maar mooi nog een prima album aan overgehouden.

De topnummers hier zijn wat mij betreft nog steeds Waiting On A Friend (zo heerlijk relaxed), Slave (lekker smerig inclusief saxsolo), Start Me Up met de inmiddels klassieke gitaarriff, Tops en No Use in Crying.
Over het algemeen is de balladkant iets beter dan de rock-kant.
Ik vind alleen Little T&A een wat minder nummer.
Voor de rest behoorlijke topplaat nog steeds.
Op vinyl en 4,5*

Een van de laatste albums waar ze m.i nog redelijke frisse rock 'n' roll spelen en er nog meer sprake was van plezier als een bedrijf runnen. De hoes is mooi vormgegeven en is er eentje die ik zo voor de geest kan halen. Evenzo met mijn favoriete nummer Waiting on a Friend, waar Keith op de trap op zijn grote vriend Mick wachtte. De albums erna zou de sfeer er niet meer naar zijn en zou hij liever Mick een rottrap geven. Aan Start Me Up bewaar ik ook leuke herinneringen omdat ze destijds met de Steel Wheels tour in de Kuip kwamen en ik met een goede maat van mij op de bonnefooi met een buidel geld er naartoe ben gegaan om nog een kaartje te scoren. Mijn maat was al naar binnen en ik zwaaide met mijn bundel geld toen ik ze het nummer Start Me Up hoorde inzetten. 200gld armer bemachtte ik een kaartje en stuiterde naar binnen. Achteraf bleek dat mijn maat aan de andere kant van het stadion zat, maar wat een gave avond was dat en helemaal toen we eruit kwamen en.. en.. yep ik had ook een kaartje in een blik kenbaar maakte. Dat waren nog eens tijden.

Slave en vooral Heaven zijn steengoed, jammer dat de rest van de muziek niet meer die richting uitgaat. Toch een wat tegenvallend album zo, omdat ik vooral vanwege Heaven (dat ik laatst los beluisterd had) benieuwd was geworden na dit album. Ze hadden best wat meer met reggae mogen koketteren.

Worried About You !! 1 van de beste gevoelige Stonesnummers.

Ik vind "Start me Up" een heerlijk nummer, wellicht is het de moeite waard om de rest van het album ook maar eens een kans te geven..

Terug naar hun hardere rock roots op de A-kant en geweldige ballads op de B-kant. Hou van dit album.

Zeker doen. Hele lekkere Stonesplaat.

De schijn werd nog eventjes opgehouden, maar de welbekende 'vete' speelde al vanaf het moment dat Keith z'n slopende makker genaamd heroïne gedag zei.
Vanaf de opnames van Some Girls was Keith ineens alive and kicking en nam hij in en om de studio met frisse moed de rest van de band zowat op sleeptouw.
Dat zoiets tot enig wrevel leidde mag geen verrassing heten, vooral niet bij een haantje als Mick.

Klopt als een bus.

Maar ik begrijp Jagger zijn punt wel. Op Keith kon hij amper meer bouwen. Iets dat al vanaf Exile On Mainstreet speelde.
In de vochtige kelder van Keith's huis in Frankrijk was het tijdens de opnames een grote chaos.
De gitarist kwam en ging wanneer het hem uitkwam en het mag een wonder heten dat die plaat nog zo goed is geworden.
Drugsrellen, problemen met de franse autoriteiten, verkeerde drugsvriendjes over de vloer die nogal veel jatte en Keith die zijn drugsverslaving amper meer onder controle had.
Vanaf die tijd heeft Jagger met een klein beetje artistieke hulp van Mick Taylor de kar moeten trekken.
Terwijl er ook zakelijke beslissingen genomen moesten worden.

Je kan dan niet verwachten dat Keith zomaar weer even de lijnen gaat uitzetten.
Na Tattoo You kwam de klad er ook behoorlijk in.
Ik vind ook dat ze het artistieke peil van deze plaat nooit meer hebben gehaald, en dan praten we over een plaat die welliswaar in ''81'' uitkwam, maar waar de songs verre van nieuw waren.

Via mijn Facebook toevallig ? Ik ken zelf ook alleen maar Heaven van dit album, idd een geweldig nummer dat me een beetje aan Planet Caravan van Black Sabbath doet denken. De rest ga ik ook nog eens checken, maar heb niet echt de verwachting dat dat in de buurt komt van dit nummer.

Nah, dan ken je precies het minste nummer van het album en is je inschatting van de rest juist .
Ik vind het een ontzettend mager nummer, maar ieder zijn ding. Slave moet ik weer eens beluisteren; in mijn herinnering niet helemaal mijn nummer.

Juist ! ieder zijn ding,
Vind Heaven juist sterk nr,(een van de weinige uit de tattoo sessies)
Mijn Toppers zijn ::Start me Up *Slave *Little T & A *Waiting on a friend *Worried bout you
Heel Goed Album,Ik luister regelmatig naar Tattoo,
Staat dus ook in mijn pers Stones T p10

Mijn eerste Rolling Stones plaat en direct een schot in de roos. Niet enkel de rocknummers maar ook de ballades zijn enorm mooi. 4,5* omdat enkel Black Limousine me niet zo veel doet.