Rolling Stones - Tattoo You (1981)

Ik ben geen heel groot Stones fan en ook niet echt een conventioneel Stones fan. Zo'n album als Exile doet me eigenlijk niet zo heel veel. Maar ik heb wel een behoorlijke zwak voor het typische Stones geluid, en dat dan gek genoeg toch weer vooral op de latere albums. Merk vaker dat een gedateerd aandoende sound mij gewoon minder doet. En in dat opzicht moet ik dus zeggen dat ik Waiting on a Friend eigenlijk een van de mooiste dingen vind die ze hebben gedaan. Heerlijk sfeervol met die saxofoon en die hoge vocale dingetjes.

Zag ergens anders iets van een discussie over Jagger z'n zangkwaliteiten. Ik vind hem in ieder geval alles behalve een matige zanger, en behoorlijk veelzijdig ook met zijn heerlijke karakteristieke geluid. Voor mij is een zanger vooral matig als het monotoon is, en dat is bij hem zeker niet het geval.

Ik hou er wel van. Op z'n tijd.

lekker energiek album... heb nu Neighbours even lekker hard aanstaan....

De videoclip van Neighbours ook leuk.

Vooropgesteld: ik ben niet zo'n Stones fan, maar een paar van hun albums horen toch wel in mijn verzameling. Binnen niet al te lange tijd zal ik ook eens Exile on Main Street aanschaffen; die wordt als een van de beste Stones platen beschouwd. Maar dit album vind ik niet slecht, lekkere nummers en een paar prachtige ballades. Misschien niet de ongepolijste en rauwe Stones uit de beginperiode, maar toch niet verkeerd.

Een leftover album. Een stel puike songs voornamelijk uit de 70's.
Niet meer overtroffen door enig Stonesabum nadien.

....dat is eigenlijk best een treurige contstatering, dat van 1981 tot aan heden, niets dat op zijn minst gelijkwaardig aan dit album verschenen is i.i.g. uitgaande van jouw waardering, waar ik mij overigens wel bij aansluit. Voor een living legend band als de Rolling Stones, om dan de helft van je bestaan niet meer bij machte te zijn om met een verrassend album te komen. Zou het aan de gezamenlijke passie liggen? Een Dylan, Reed, Cohen, Young om er een paar te noemen, komen nog steeds bij tijd en wijle met een sterk album. Behalve Reed dan.

@Madjack71
Wat is er mis met Steel Wheels, Voodoo Lounge en A bigger bang? Allemaal prima albums toch?

Steel Wheels, Voodoo Lounge en A bigger bang hebben nog een enkel redelijk goed nummer (mixed emotions, out of tears, rain fall down) terwijl Some Girls, Tattoo You of Black and Blue in z'n geheel goede albums zijn. Met Dirt Work ging 't helaas bergafwaarts.

Undercover, het studioalbum na Tattoo You , is al een pak minder. Over Dirty Work zullen we het helemaal maar niet hebben. De inspiratie is volkomen zoek daar.
De albums daarna zijn wisselend. Meestal wel met een stel aardig tot goede songs.
Voodoo Lounge springt er wat uit vind ik.
Maar nergens is de magie van welleer nog terug te horen.

Tattoo You is echt nog een album die mij bij de les houdt. Uitstekend album.

Eens met Bik. Alleen vind ik Bridges to Babylon dan weer best geinig.

Het euvel van dat album is dat de aandacht op een gegeven moment erg verslapt. Teveel fillers en de moderne insteek die her en der de kop op steekt, vind ik ook al niet zo goed uit de verf komen.
Het had veel korter gekund trouwens.

The Stones moeten vooral doen waar ze goed in zijn. Rock, vleugjes Blues, Country, een beetje vette Funk...... dat beheersen ze vrij aardig.
A Bigger Bang is dan weer wel old school Stones, maar daar blijven de songs over het algemeen niet zo goed hangen.
Ook een plaat die veel te lang duurt.

De laatste 4 nummers van Bridges zijn niet best nee.
Het is ook de solo plaat van Jagger Wandering Spirit waar ik nog het meest van geniet. Geen Stones plaat nee. Maar wel erg goed. In ieder geval beter dan alles wat de Stones na Tattoo You uitgebracht hebben.

Helemaal met je eens Iggy. Zeer sterk album van Jagger.
Maar ook weer een typisch gevalletje van schoenmaker blijf bij je leest.
Als Jagger of The Stones te veel een moderne twist aangaan wordt het te geforceerd. Tradionele stijlen past hun veel beter en dat geeft ook niets voor een met alle respect stokoude band.

Jagger begreep dat eindelijk en leverde een dijk van een plaat af. Absoluut de beste na Tattoo You en gelijkwaardig aan die plaat.

Prachtig, die zijde met langzame nummers. Voor mij de beste b-kant van een lp. Ever.

Dit was het enige studio album wat bij mij nog ontbrak, tot gisteren.

Mooi exemplaar op vinyl gevonden, dus mee! Weet niet waarom ik deze als laatste heb gekocht, maar op een of andere manier had ik 't idee dat deze wellicht niet zo goed zou zijn. Misschien komt 't door de voorganger die wel aardig was, maar niet bijzonder. En de opvolger was helemaal niet zo ok..

Gelukkig wordt ik blij verrast met het geluid op deze plaat!

Eigenlijk vind ik Little T & A het enige zwakke moment op de plaat. De rest is erg lekker.

En dan is kant B echt mijn favoriet! Wat een mooie sfeer hangt daar zeg! Jagger die zijn kopstem vaak gebruikt, ik vind 't mooi! (Leuk verhaal overigens voor mij als Prince fan, dat Jagger geïnspireerd werd door Prince, die zijn kopstem gebruikte (en nog)) Is dit ook niet de periode dat Prince het voorprogramme verzorgde van de Stones in de USA? (met niet al te veel succes...)

Favorieten zijn: Heaven, Slave, Tops, Black Limousine en Waiting on a Friend

Oh ja, mooie hoes ook! (vind het wel opvallend dat er alleen maar van 2 bandleden zo'n foto is. Je zou de rest ook verwachten in een binnen hoes, of gatefold cover.... Bestaan die foto's wel?

Tja...... Tattoo You...... voor velen het laatste echt goede album van The Stones.
Te lang al niet meer gehoord, maar wel helemaal grijsgedraaid,- in 1e instantie via mijn broer.
Die was zeevarend en had de cassette.
Maar broer ging weer voor langere tijd weg en nam het bandje weer mee. Toen maar zelf de lp gekocht...... en later de cd.
Toch altijd wel 1 van de beste Stonesalbums gevonden, al waren ze feitelijk al lang over hun hoogtepunt heen.

Overigens een left over album, want de meeste songs dateren uit de 70's.
Desalnietemin heeft de plaat een fijne sfeer.
Goede rockers en de bezwerende vibe van side 2 is inderdaad heel sterk.

Ken dit album niet..weet alleen dat t openingsnummer 1 van de paar nummers is uit de hele popgeschiedenis is die ik niet meer kan horen..zo n zeiknummer vind ik dat of teveel gehoord..velen vinden het ws grandioos but thats just me..

Is ook zeker niet het sterkste nummer hier luigi.
Slave is top...... heeft een lekker jamsfeertje en een ijzersterk refein wat aan hun Sticky Fingers periode doet denken.
Het 2e gedeelte ( kant B voor de lp liefhebbers) is het beste. Vanaf Worried About You is alles raak. Rustiger, maar wel heel goede songs.

Om Slave nou een beter nummet te noemen dan Start Me Up....

Start Me Up blijft voor mij althans een van de ultieme Stones songs.... dat gitaar geluid, hoe Charlie Watts inzet.... dan vind ik Slave maar een vullertje eigenlijk.

Wel mee eens dat kant twee eigenlijk het mooist is. Erg kalm en relaxed maar allemaal echt goeie nummers.

Bikkel schrijft:



Dat klopt inderdaad. Ik heb nog een boek over The Rolling Stones dat 'The First Twenty Years' heet. Achterin dat boek kun je zo'n beetje per jaar lezen wat er allemaal is opgenomen. Veel van 'Tattoo You' - vooral kant twee - stamt uit de periode van 'Goat's Head Soup', dus pakweg 1973. Toen ik dat las heb ik uiteraard het album er weer eens bijgepakt en het verbaasde me in hoeverre dat deze liedjes door produktionele foefjes toch aan het gedateerde geluid van 'Goat's Head Soup' zijn ontstnapt. Hetzelfde heb ik ook met 'It's Only Rock & Roll' en 'Black & Blue'. Deze albums zijn als ik voornoemd boek mag geloven in één moeite door opgenomen. Toch klinkt 'Black & Blue' gewoon veel frisser.
Nou zijn beide albums niet mijn favoriete Stones albums, maar 'Goat's Head Soup' is nogal een teleurstellende plaat achter de klassieker 'Exile On Main St.' terwijl 'Tattoo You' als leftover album achter 'Emotional Rescue' juist overkomt als een enorme verbetering.
Ik heb Tattoo You altijd een ongemakkelijke zit gevonden. De opener 'Start Me Up' heb ik altijd goed gevonden. 'Hang Fire' is ook aardig maar 'Slave' vind ik helemaal niks. Daarentegen vind ik het door Keith gezongen 'Little T&A' weer geweldig. Sowieso vind ik vanaf dat Keith vanaf 'Let It Bleed' af en toe verantwoordelijk was voor huiveringwekkend mooie liedjes. Ik heb er een zwak voor, net als dat ik op Golden Earring albums altijd ook de bijdragen van George Kooymans hoog waardeer. 'Black Limousine' vind ik een iets te clichematig bluesrock dingetje wat ze beter aan Status Quo hadden kunnen geven. 'Neighbours' is grappig.
Kant twee duurt mij met al die ballads te lang. Meestal beluister ik alleen 'Waiting On A Friend' want dat is in mijn optiek toch de uitschieter op kant twee.

Na het lezen van onderstaande berichten het album maar weer eens gedraaid. De aftrap met Start Me Up is heerlijk. Het nummer straalt veel energie uit en is ook fijn om Live te horen. Hang Fire is lekker up tempo. Het pianospel in Slave spreekt mij aan net als het geluid van de Sax. Het stemgebruik van spreekt mij in dit nummer wat minder aan maar verder een prima nummer. Little T & A rockt er lustig op los en Little T & A heeft inderdaad zoals hiervoor al gezegd een hoog Status Quo gehalte maar er is niets mis met Status Quo. Neighbours is een lekker stoer nummer waarop je mee kan brullen. Worried About You is prima Topsheeft dat lekkere Mick Jagger stemmetje. Heaven en No Use in Crying zijn prima album nummers.

Waiting on a Friend heb ik altijd al een heerlijk nummer van The Stones gevonden en is een waardige afsluiter. Jammer dat er vaak gebruik wordt gemaakt van de Faderknop aan het einde van de songs van dit album.

Tja.... die fade outs waren toen nog aan de orde.

Er zou een wet moeten komen die fade outs per direct zou moeten verbieden !!! Tjee wat heb ik daar altijd een zware pest hekel aan zeg.

Ik ben ook geen fan van fade outs maar als lid van een coverband is het altijd weer een leuke uitdaging om samen met de andere groepsleden tijdens het repeteren een echt einde aan een liedje te maken. Dat heb je uiteraard weer niet met liedjes die al een echt einde hebben .

Thanx bikkel..ga m eens proberen van de week..en daarna al de rest..straks 2 weken vrij..gaan we eens wat inhalen

Have fun....benieuwd naar je oordeel.

Ik heb minder met Tattoo You dan met Undercover.
Undercover opent met het vreemde, opgefokte, Undercover (In The Night).
Tattoo You opent met Start Me Up.
Als ik heel eerlijk ben, dan vind ik Start Me Up niet zo bijzonder.
Het zou bijna een nummer van onze eigen Normaal kunnen zijn.
Begrijp mij niet verkeerd, want ik ben zeker wel een groot liefhebber van The Stones.
Ook Hang Wire wil mij niet helemaal pakken, deze zou ook prima van Nederlandse bodem kunnen zijn, maar dan noem ik een Herman Brood.
Maar Herman Brood had wel Saturday Night gemaakt, Hang Wire is absoluut geen Saturday Night.
Tattoo You komt mij te vaak over als een album met leftovers.
De ziel ontbreekt, en de drang tot experimenteren is helaas ook ver te zoeken.
Slave moet het hebben van een gemiddelde piano stukje, maar eigenlijk werkt het nergens naar toe.
Little T & A kabbelt wat voort, moet ik bij Wanne Hold You nog echt wel glimlachen, nu vind ik toch echt wel dat Keith zich beter niet met zang kan bezig houden.
Black Limousine is blues, en lijkt beïnvloed te zijn door BB King en Little Richard.
Niet verkeerd trouwens.
Neighbours is een hoop geschreeuw en heeft verder voor mij weinig inhoud, de saxofoon is oké, maar red het nummer niet.
De doffe drum is het dieptepunt van het geheel, ik snap niet dat een band als Rolling Stones deze door de mix heeft laten komen.
Worried About You vind ik eigenlijk best wel goed, Mick Jagger klinkt hier als hoe Prince een paar jaar later op Purple Rain zal klinken.
Tops heeft wel wat weg van Don’t Look Back, alleen is Mick Jagger hier volgens mij hoofdzakelijk in duet met zichzelf.
Beetje uitgeblust gebeuren.
Heaven is voor mij het hoogtepunt van Tattoo You, dit is gewoon sensueel te noemen, en kan een vrouw prima in de geschikte stemming brengen, waardoor je je als man zijnde minder hoeft uit te sloven.
Weinig tracks die dit gevoel hebben, een ander voorbeeld is Somewhere Down The Crazy River van Robbie Robertson.
Ook prima te draaien na een avondje flink stappen als voorbereiding voor de komende kater.
We gaan in die zelfde relax sfeer door, en uiteindelijk sluiten we ook zo het album af.
Eerst nog het meer dan prima No Use in Crying.
Afsluiter Waiting on a Friend heeft dat slome druggy, wat Velvet Undergrounds I'm Waiting for the Man ook wel heeft.
Ik sta er niet van te kijken als dit gewoon ook over een dealer gaat.
Het ontspannende gebeuren komt het geheel wel ten goede.
De A –kant is behoort voor mij wel tot het slechtste wat The Stones tot dan toe gemaakt hebben, gelukkig maakt de B-kant nog veel goed.
Ik was dus wel heel erg blij met de opvolger van Tattoo You, voor mij was op Undercover de frisheid wel weer aanwezig.

Sommige song lijken voor de buhne geschreven en The Stones hadden van die nummers die live veel beter tot hun recht kwamen ( Star Star, Honky Tonk Women, It's Only Rock 'n Roll, You Can't Always Get What You Want en ook Start Me Up.)
Hoe lekker kun je een show beginnen ? en dat deden ze ook vaak genoeg.
Maar ook hier is het goed te pruimen,- goeie rake riff en een rauw zingende Jagger.
Het verdere materiaal op side 1 is inderdaad wisselend. ( Hang Fire niet memorabel, Black Limousine.....redelijk )
Slave blijf ik erg sterk vinden. Het is de dreiging en het jamsfeertje ( gaaf ook die sax op een gegeven moment) waar ik wel van geniet.
Neighbours is recht toe recht aan, maar in het kader van het onderwerp helemaal raak wat mij betreft. Charlie's snaredrum klinkt lelijk, maar wel lekker lelijk.
Little T&A......tja het is zo'n typisch Keith geval. Dat werden steeds meer fillers, terwijl hij in het verleden mooie slowers heel aardig weg zong.

Kant 2 kent meer bedaardheid en Worried About You is toch wel een heel mooi nummer.
Tops en Heaven......prima nummers.
Ain't No Use...... wat stroperig, maar dat refein....heerlijk.
Waiting For A Friend is geen Waiting For The Man, laat daar geen misverstand over bestaan.
" I'm not waiting for a lady, i'm just waiting for a friend. "
In de clip zien we Jagger op een trapje en op een gegeven moment komt Keith aanwandelen en gezamelijk schudden ze handjes aan derden....geen drugsdeal te bekennen. Gaat gewoon over vriendschap. Heerlijk liedje en een mooie bijdrage van Sonny Rollins op sax.

Het is inderdaad een leftoveralbum, maar met name de 2e plaatkant staat boordevol kwaliteit.
Met Undercover komen ze nauwelijks in de buurt. Maar da's mijn mening en ik vrees velen met mij.

Ijzersterke Stonesplaat, met als uitschieters Slave, Heaven , Little T&A, en Waiting on a friend. maar de rest is ook niks mis mee. Ook meteen de laatste echte Stones-klassieker.

Precies, laatste echt goede plaat van de Stones. Hierna gaat het wat mij betreft een beetje op de "wijzijn de Stones, dus verkopen zowieso wel platen" toer. Mijn laatste van deze band. 4,0 Slave is trouwens een mega nummer.