Joy Division - Closer (1980)

Tjonge, durfden ze dat zelf niet even te vragen?

Hanenkammen, leren jassen vol met spelden, neuh joh

Ontzettend mooi album, maar het eerste nummer verpest het een beetje voor mij. Hoe vaak ik er ook naar luister, vind het toch het minste nummer van het album. Kan er gewoon weinig mee. Daarom geen 5* maar 4,5 ster

Niet veel in de muziekwereld hakt er zo in als helft twee van deze plaat in ieder geval. Ongekende kwaliteit.

Vreemd, dat is net één van de beste openers die ik ken, die vreemde combinatie van Afrikaanse ritmes en new wave: this is the way, step inside ...

Ja erger me ook ontzettend aan die gitaar bij sommige stukken van het eerste nummer

Misschien omdat Peter Hook gitaar speelt op 'Atrocity Exhibition', dat het daarom afwijkt van de andere nummers. (Hij was trouwens ook gitarist op 'Sound Of Music')

Geweldige opener. Prima gitaarwerk. Wist niet dat het Hooky was.

Hook gaat wel lekker tekeer in ieder geval. Het gitaarwerk op Atrocity viel me laatst ook op toen ik het album na een lange tijd weer eens oplegde. Lekker rauw en ook wel onconventioneel voor zover ik weet.

Sowieso is de afwisseling tussen leadgitaar en zang, die eigenlijk zelden tegelijk te horen zijn, een sterk punt wat mij betreft.

Fans zijn horende doof voor alle 'kritiek' natuurlijk . AE is 'annoying' door de dodelijke combinatie van die gitaar en de valsige 'zang' van Curtis een drakerig nummer, die ik hier niet trek. Bij Morrissey heb ik ook wel eens een gevoel van 'zit niet zo te jammeren 'zang' en valsigheid, maar dan is Marr die me dan over de streep trekt. Dit openingsnummer begin ik niet aan en start dit album bij het volgende nummer of soms zelfs bij Heart And Soul. Ik heb UK als geheel veel liever, maar de B-kant is hier top.

Nu spreek je mij natuurlijk aan, want ik ben een fan en bijlange niet horende doof.

Ik stipte eerder al meermaals de zwakkere punten van dit album voor mezelf aan.
Dat is het minder beklijvende trio Passover (muzikaal niet hun strafste song), Colony
(bijtender in de Peel Session versie) en A Means to an End (ik ga voor de live versie op Still).

Dat de b-kant van Closer onwaarschijnlijk sterk is, zijn we het gelukkig over eens.

Atrocity Exhibition en Isolation worden ook door mij als toptracks ervaren.
JD creëert een oerwoud aan geluiden met die krassende gitaar en het tribal drumpatroon.
Als een gladiator die zijn potentiële ondergang tegemoet strompelt, zo begaf de door epilepsie
geteisterde Ian Curtis zich naar het podium. For entertainment they watch his body twist...

Maar het nummer is meer dan een metafoor voor de ziekelijke zanger,
het is ook een metafoor voor de mens die in de spelonken van zijn eigen ziel verloren loopt.
Het I've been waiting for a guide to take me by the hand (Disorider) waarmee UP begon,
klinkt nu als This is the way step inside, take my hand and I'll show you what was and will be.

De ziener is zelf gids geworden.
De samenleving waarvan de ziener de vervreemding in kaart wilde brengen (UP)
is nu het leven van de zanger geworden, die verloren loopt tussen ziekte en schuldgevoel.

Registreert Curtis op UP de chaos in de samenleving, dan zoemt hij op Closer in op de eigen psyche.
Atrocity Exhibition is daarom een scharniersong. De camera ruilt de maatschappij kritische blik
voor een bijna endoscopisch diepteonderzoek. Isolation trekt ons definitief Ians wereld binnen.

Ik snap de bedoeling/betekenis van dit nummer wel en is in die zin geslaagd, maar los daarvan trekt het me totaal niet. Zoals jij het beluistert , beluister ik het niet. De muziek en voordracht staat bij mij voorop, niet de betekenis van de song. Gewoon een ander soort benadering/beleving, maar ik begrijp je wel. Colony vind ik juist wel behoorlijk , maar volg je wel met Passover en A means To An End. Misschien is 4 sterren wat passender voor mijn waardering, maar dat is weer een andere discussie. Toch is het zeer zeker een bijzonder album en eén van de opvallendste van dat jaar en een classic, los van mijn eigen /waardering. Voor de goede orde, ik bezit dit album zelf ook.

Ik wilde maar aangeven dat ik niet kritiekloos tegenover dit album sta,
al gun ik het wel de volle pot. Zelden trof muziek me zo in de ziel als hier.

En ik probeerde ook uit te leggen dat ik niet "horende doof" ben
omdat ik misschien andere dingen "hoor" dan jij. Sans rancune overigens.

Dat 'horende doof' had ik met een knipoog willen voorzien, maar dat die verschuift steeds van plek bij mij; neem dat dus met een 'knipoog' en het is zeker niet zo hard bedoeld als het er staat. Ik vind het erg interessant om te lezen hoe users helemaal in een album/band op kunnen gaan, wel of niet met (wat) kritiek.

Ik heb het ook met een knipoog opgevat hoor,
maar het gaf me de nodige insteek om eens te reageren.



Ik snap ook wel dat een lang nummer met een wat ongewone muzikale textuur
voor de band in kwestie als opener storend of afschrikkend kan werken bij de liefhebbers.

Ik heb het "Atrocity Exhibition" probleem bijvoorbeeld bij The Queen Is Dead van The Smiths
waarvan ik de titelsong als opener meteen nogal zwaar op de maag vind liggen. Zo ook bij The Kiss
waarmee The Cure het anders heel gevarieerde album Kiss Me Kiss Me Kiss Me begint.

Nochtans twee platen die ik er goed vind, maar mede daarom 4 ipv 5 sterren gun.

Dit heb ik hier dus ook: het is een album met onvolmaaktheden maar de sterktes zijn zo verbluffend dat elke vezel muziekliefhebber in me niet minder dan 5* kan geven.
De wanhoop is even tastbaar als in Nirvana's MTV Unplugged, de geschiedenis vergelijkbaar...

Ik heb dit album zojuist weer op gezet.
Nadat ik dit album beluisterd heb, blijf ik telkens een paar minuten verbijsterd achter.

De opbouw naar, uiteindelijk, Decades is fenomenaal.
Decades is één van de beste nummers allertijden voor mij.
Dit nummer snijdt als het ware door je heen ... verbijsterend.

Zijn de Live tracks van goede kwaliteit ?

Alle singles van JD zijn dansbaar, daar werd op gelet door de band. Alleen Atmosphere is een beetje een schuifelplaat. Hitgevoelig materiaal werd op de albums gemeden, de singles vind je er ook niet op terug.

Decades werd trouwens prachtig gecovered door Theatre of Tragedy op het album A Rose for the Dead, een enorme aanrader trouwens voor liefhebbers van gothic muziek.

Na de geweldige kennismaking met Joy Division in hun album Unknown Pleasures een aantal weken terug, nou eens dit album af gaan spelen, in een keer afgeluisterd. Ben zeker aangenaam verrast! Heel anders dan Unknown Pleasures, klinkt zeer vernieuwend en origineel/authentiek. Meteen geraakt door de tragische zang van Ian, natuurlijk in het achterhoofd houdend dat hij vlak na dit album zelfmoord pleegde... Voor de rest zijn de eerste paar nummers al snel weggevaagd uit m'n hoofd, was wel niet meteen onder de indruk, de laatste 3 nummers waren wel meteen keihard raak zeg!! Ben benieuwd of ik het na een paar luisterbeurten ook in z'n geheel prachtig zal vinden.

Meeslepend album. Prachtig!! vooral de laatste 2 nummers zijn ijzingwekkend goed.
Dan heb ik het over the eternal en decades. Al jarenlang mijn favoriete album.

De eerste 2 nummers van Closer zijn vrij apart en/maar zeker niet verkeerd, nummer 3 Passover vind ik uitstekend, nummer 4,5,6 vond ik aanvankelijk moeilijk om tot me door te laten dringen maar naderhand ben ik ze toch wel goed gaan vinden. De laatste drie maakten meteen indruk zoals al vermeld en deze draai ik de laatste tijd dan ook erg veel, wat een kwaliteit. Wat het album (voor mij en waarschijnlijk ook voor vele anderen) nog wat obscuurder maakt is natuurlijk dat de depressie van Ian al nogal duidelijk waar te nemen is hier en dat ie vlak na dit album zich van dit aardse leven bevrijdde. Joy Division geldt in ieder geval al als een aanzienlijke verrijking voor mijn leven: een ideale, meesterlijke combinatie/afstemming van (af en toe diepgaande en) introverte poëzie tot leven gewekt door de jonge, wereldvreemde topzanger Ian, en een fantastische sound om ervoor te zorgen dat al dit keer op keer als een buitenaardse ervaring mag gelden.

De maan heeft me altijd gefascineerd. Het is de droevig ogende satelliet die om onze aardbol heen draait. Het is er kaal en grijs, terwijl het hier begroeid en groen is. Op aarde bruist het van het leven, op de maan is geen leven. Iemand met een enigszins poëtische blik kan daardoor de maan zien als een buitenstaander. Een figuur die te gecompliceerd is om 'erbij te horen' omdat zijn blik op de zaken te cynisch en te triest is, om 'net als de anderen' zich te kunnen schikken in een huisje-boompje-beestje leven. Net zoals de droevig lijkende maan ver van de 'gezellige' aarde af staat. Dit is een gevoel wat de maan bij mij opwekt.

Closer roept datzelfde gevoel bij me op en dit is ook niet zo vergezocht voor iemand die de geschiedenis kent. Ian Curtis moet zich, in ieder geval ten tijde van Closer, een buitenstaander hebben gevoeld. Hij kon niet genieten van het huisje-boompje-beestje leven dat hij had, maar was ook niet gelukkig met waar Joy Division als band naartoe ging. Aan beide fronten was hij een buitenstaander. En dat gevoel heeft deze plaat heel mooi gevangen. Dat is een enorm knappe prestatie. Ten slotte was Curtis niet de enige die aan deze plaat werkte. Bernard Sumner, Peter Hook en Stephen Morris staan Curtis perfect bij. Het resultaat is een plaat waarop een band gezamenlijk de gevoelens weergeeft, die de zanger destijds gehad moet hebben.

Closer

Vertrek:
Closer begint nog vrij licht (vergeleken met hoe zwaar de plaat later wordt), maar het thema is al aanwezig: de gedoemde buitenstaander. De tekst van Atrocity Exhibition is vervult van cynisme. Curtis kijkt naar de wereld en zit niks positiefs. Alleen een groot weerzinwekkend circus. Atrocity Exhibition lijkt meer een verwoording van Curtis' haat jegens de 'wereld' die anders is dan hij en waar hij zich niet thuis voelt. Maar Curtis reflecteert ook. In Isolation zingt hij: I'm ashamed of the things I've been put through, I'm ashamed of the person I am. Hij walgt van zichzelf vanwege het feit dat hij alles zo inktzwart ziet. Zijn cynische blik is deels ook Curtis' vloek en hij beseft dit. Deels zou hij veel liever, zonder na te denken, deel nemen aan het circus en zich tevreden voelen. Hij zou willen dat hij niet die trieste maan was die ver verwijderd van de aarde alles bekeek, maar dat hij deel uit maakte van die aarde, van die wereld.

Dat het echter Ian Curtis zijn vloek is dat hij dit niet kan is op Closer een onomstreden feit. Er wordt niet tegen gevochten. Op Closer klinkt Ian Curtis veelal als iemand die berust in het feit dat hij gedoemd is. Het doet hem wel pijn, maar hij doet er niets tegen omdat hij weet dat het zinloos is. Hij zingt over zijn ervaringen en zijn pijn puur om het te illustreren, maar heeft niet de illusie dat hij er iets mee kan bereiken.

Ian Curtis is als de maan die zich in een elliptische baan steeds verder van de aarde verwijdert en zich daar geheel aan overgeeft. Curtis' stem past geheel bij dit gevoel. Zijn stem is laag, berustend en klinkt soms enigszins emotieloos terwijl dat toch niet zo is. En de muziek past er zeker even goed bij. Dat steeds verder weg raken wordt geweldig weergegeven door de muziek. Isolation klinkt nog enigszins hoopvol. Dit geldt ook voor Colony en A Means To The End. Er is zeker ellende gaande, maar Curtis lijkt nog te redden. Op de tweede kant is dat gevoel geheel verdwenen. Curtis drijft dan te ver af om nog gered te kunnen worden. Hij komt ergens dichter in de buurt, maar dat iets is niet van onze wereld. Het hiernamaals is er misschien een goed woord voor.

Twenty Four Hours is wat dat betreft tekstueel een vreemde eend in de bijt omdat Curtis hier wel zingt over manieren om uit zijn neerwaartse spiraal te komen; het is misschien wel de duidelijkste tekst die hij ooit geschreven heeft. Maar muzikaal sluit het precies aan op de rest en het glimpje levenslust wat in Twenty Four Hours nog doorklinkt, is daarna meteen al weer verdwenen.

The Eternal begint.
Ruisende geluiden, Curtis drijft af naar een andere wereld.
In The Eternal wordt niet meer gezongen over 'zijn leven'. Hier gaat het over 'het bestaan'.
Het bestaan gezien vanuit het universum, de nietigheid ervan, de zinloosheid ervan, de triestheid van het idee dat het bestaan zo nietig en zinloos is.
Als je het leven zo bekijkt is niets meer de moeite waard.
Laat de dood je dan maar meteen meenemen zodat je een der talloze levenlozen wordt.

Het ruisen is misschien wel de dood.
In de muziek klinkt het troostend, verdovend.
Alsof het de dood is die wil zeggen 'Kom maar, maak je maar niet druk. Straks ben je niets meer en hoef je nergens meer op terug te kijken. Dan is alle pijn weg'.

Het leven is slechts een korte pauze tussen twee eeuwigheden.
Ian Curtis drijft verder weg van die eerste eeuwigheid, maar komt dichter bij die andere eeuwigheid.

Aankomst:
Dan begint Decades.
Curtis staat aan het slot.
Hij blikt nog eenmaal terug op zijn leven.
Hij weet dat hij niet te redden valt en verlangt nu alleen nog naar de rust.
De muziek klinkt groots, overweldigend.
Iemand die zelf voor de dood kiest, ziet hem aankomen.
Zo iemand voelt als het ware de nabijheid van die tweede eeuwigheid.
Dat is voor mij wat de muziek verbeeld: de nabijheid van die tweede eeuwigheid, de nabijheid van het einde. Als Decades eindigt hoor ik veel meer eindigen dan alleen het album.
De muziek sterft weg als een ster die langzaam uitdooft.
Met die ster zou ik Ian Curtis kunnen bedoelen, maar ik zie het ook als staande voor al het leven dat ophoudt. Alle reizen die eindigen.

Op 15 juli 1956 vertrok Ian Curtis op zijn reis. Op 18 mei 1980 kwam hij aan.
Al die tijd is hij alleen maar dichter bij gekomen.

Closer betekent "dichter", maar ook "afsluiter".
Op die manier heeft King of Dust de plaat beleefd en verwoord.

Ik herken me in zijn opmerking over Twenty Four Hours .
In de trage gedeeltes dreigt de protagonist weg te glijden met zijn emoties.
In de snellere stukken is er sprake van weerstand, van een kans tot herpakken.

Precies daarom vind ik Twenty Four Hours één van de positievere stukken uit Ians oeuvre.

Dat beeld van de maan die de aarde loslaat,
of dat van een zwemmer die zich laat meeslepen met het getij,
en dan toch weer even beslist om tegen de stroom in te zwemmen.

Or pass through the deserts and wastelands once more
And watch as they drop by the beach

Passover bevat voor mij één van de meest enigmatische teksten.

Ik merk dat ik bij Joy Division een voorkeur heb voor hun tweede plaat. De eerste plaat is, hoewel zeker niet slecht, mij nog te duidelijk punk-geïnspireerd. De muziek is hier een stuk sfeervoller. De composities zijn ook een stuk minder straight forward. Ik heb daarbij zeker niet alleen over de B-kant. Het chaotisch gitaarspel op de opener Atrocity Exhibition zorgt voor een erg sterk paranoide sfeertje. Daarnaast vind ik het marsachtige Colony ook een uitschieter. Het zijn echter The Eternal en vooral Decades die indruk maken. Curtis & Co weten daar zo'n slepende en depressieve sfeer te creëren, dat je haast zou verwachten, dat Ian zijn zoektocht naar een uitweg muzikaal al aan het vertolken was. De synthesizers op Decades snijden werkelijk door vlees en bod; mooier en kouder heb ik muziek nog zelden gehoord! Kortom een zeer intrigerende plaat!

Grappig. Passover & A Means...zijn mijn favo Joy Division nummers. Voor mij het voorbeeld hoe ik JD zie en had gehoopt dat elke liedje zo was .

Mooiste plaat ooit gemaakt. Mooi zoals King of Dust het verwoord, Ik zou er zelf niet opgekomen zijn.
Alleen atrocity exhibition is wel een echte doorbijter met een overigens fantastische tekst van Ian Curtis.

Het beste van de twee Joy Division-albums. In ieder geval mooier dan 'Unknown pleasures' (Daarnaast is ook het geluid heel wat beter). 'The Eternal' en 'Decades' bevatten prachtige melodieën, en 'Isolation' is een mooie danceplaat. Joy Division laat op dit album 'Closer' horen dat zij in 1980 de tijd al ver vooruit waren, want de meeste nummers klinken heel duister, wat in de latere loop van de jaren 80 in de hitlijsten (met o.a. The Cure, Ultravox, Simple Minds, Depeche Mode, Marillion, Waterboys en The Blue Nile) succesvol werd. Daarnaast lijkt de muziek op dit album al veel meer op de muziek die ze later als New Order zijn gaan maken. Heel tragisch dat Joy Division-zanger Ian Curtis (1956 - 1980) dit niet meer mocht meemaken. Hij wankelde met zijn gezondheid en stierf op 18 mei 1980 nadat hij zichzelf verhing.