Joy Division - Closer (1980)

Ik begrijp niet helemaal wat je hier concludeert. Ongetwijfeld heeft Joy Division invloed gehad op The Cure (17 Seconds) en Simple Minds (Empires and Dance), maar dat was vooral met album Unknown Pleasures, Closer was nog niet uitgegeven. Die andere bands hebben imo helemaal geen raakvlakken met Joy Division en al helemaal niet hun hitsuccessen.

Marillion???

En dan OMD vergeten

Trouwens JD zonder Hannett is beluisteren op de Peel Sessions - die worden trouwens integraal ++ meegeleverd als 2e disk bij The Best of JD, al gauw te vinden voor 6 of 7 euro.

Verder ga ik geen woorden meer hieraan verspillen.

Steve Hogarth is een JD-liefhebber, maar of je dat nu terug hoort..

Sorry.

Ik geloof dat een mens (sana in corpore sano) liever geen Marillion hoort - waarom er bij veel Hiphop een parental advisory sticker op zit en bij Marillion geen mental advisory is mij een raadsel.

Nee, in gene dele. En ook bij The Cure en SM twijfel ik daar nog steeds erg aan.. die bands ontstonden gelijktijdig met JD en hebben misschien op hun beurt JD wel beïnvloed, maar het kwam minstens van 2 kanten. Die andere bands kwamen uit een héél ander hoekje inderdaad.



Psychiatric advisory zou ook nog een goede zijn... with costs can be claimed at record company for suffered musical injustice

Paul Morley - Nothing

Interview Curtis

Een wereld zonder Joy Division is net zo ongrijpbaar als een wereld zonder Duitse neiging tot Risk spelen: je zal nooit weten hoe het zonder zou zijn geweest.

Dat het in beide richtingen gebeurde, betwijfel ik niet.

Maar dat Robert Smith al elfendertig keren zijn bewondering voor Joy Division en New Order
heeft uitgesproken in talloze interviews, daar schijnt de grootse Cure fan nog steeds aan te twijfelen.

Ik blijf dat op mijn beurt bizar vinden.

Tsja, dat JD in het voorprogramma speelde van The Cure zegt verder ook niks zeker? En dat RS zijn bewondering uitsprak voor JD vind ik alleen maar te prijzen in hem, dezelfde loftuitingen kunnen niet gebezigd worden over de wrokkige Hook en Sumner met hun gezeik over The Cure.

Laat ik het dan maar beslissen met dat The Cure ook al (naast de betere zanger) het betere album had in 1980 (door de mindere A-kant van Closer) en uiteindelijk één van de vaandeldragers van dat decennium werd.

Mijn eerste luisterervaring van Joy Division, en met name met de stem van Ian Curtis, doet me sterk terugdenken aan de eerste keer toen ik Chet Baker hoorde: ik moest eventjes wennen aan de aparte manier van zingen, maar eens het je bevalt is dit quasi onovertroffen. Het enige verschil tussen beide artiesten is: waar Chet Baker nog melancholische muziek maakt, zorgen deze heren voor zeer confronterende muziek.

Confronterend is voor mij het sleutelwoord bij dit album. "Closer", op zich een zeer intrigerende titel. Maar dichter bij wat? Voor mij dichter bij het gedachtegoed van een man die op het eind van zijn latijn gekomen is, maar ook dichterbij het menselijk bestaan vanuit een groter perspectief. De scherpzinnige, bijtendende diepzinnigheid waarmee Joy Division hier op de proppen komt is bij momenten onovertroffen binnen mijn muzikale ervaring:

You'll see the horrors of a faraway place,
Meet the architects of law face to face.
See mass murder on a scale you've never seen,
And all the ones who try hard to succeed.

Wat ik voornamelijk hier sterker naar voren komen vind, ietsje meer dan bij het voorgaande album, zijn juist deze soort meer algemene teksten. Maar ook de persoonlijke teksten van Ian Curtis bereiken hier bij momenten fenomenale hoogtepunten:

Mother I tried please believe me
I'm doing the best that I can
I'm ashamed of the things I've been put through
I'm ashamed of the person I am

De eerste keer toen ik "The Usual Suspects" zag was op een late avond. De eerste keer toen ik dit album met de teksten (en wat uitleg) hoorde was eveneens op zo'n late avond. Beide momenten ben ik erna nog een ruim half uur van mijn melk geweest: zo angstaanjagend goed zit alles hier in elkaar.

Albert Camus stelde ooit dat de enige existentiële vraag die de mens eigenlijk moet beantwoorden is, waarom we eigenlijk nog leven en ons niet gewoon van kant maken. Heel dit album is doordrongen door dat gevoel van het absurde. Joy Division laat je op een confronterende muzikale manier een kijkje nemen naar de absolute, duistere afgrond van het absurdisme en nihilisme, zonder je erin mee te sleuren.

Mooi.

Enkele bedenkingen.

- "Closer" betekent naast "dichter" ook "afsluiter".

- Decades heeft naar mijn aanvoelen wel dat melancholische.
Wellicht komt dat door de synthesizer (en de melodica) die er ook voor zorgt
dat een song als Isolation enigszins naar de hemel kijkt en wat minder zwaar op de maag ligt.

- Ik vind de teksten op UP juist algemener, die op Closer persoonlijker.
Op UP is de "ziener" Curtis aan het woord: I've seen the nights filled with bloodsport in vain...
What did you see there? I saw the tears in their eyes. War-saw: Curtis die het leed inventariseert.

Atrocity Exhibition trekt die bewuste lijn inderdaad pijnlijk scherp door.
De andere teksten op Closer lijken me persoonlijker van aard, de "ziener" wordt "dichter".

Passover vind ik behoorlijk enigmatisch. Er zit een verwijzing naar Pesach (het joodse Paasfeest) in.
Al blijf ik tot op heden worstelen met een aantal metaforen die in de tekst verscholen zitten.

Moving along in our god-given ways
Safety is sat by the fire
Sanctuary from these feverish smiles
Left with a mark on the door

Is dit een verwijzing naar het verhaal van Mozes,
waarin het joodse volk aan de vooravond van hun vertrek
de huisdeuren in Egypte markeert met schapenbloed?

Is this the gift that I wanted to give?
Forgive and forget's what they teach
Or pass through the deserts and wastelands once more
And watch as they drop by the beach

Waarna de tocht door de woestijn wordt aangevat
en de Egyptische soldaten verzwolgen worden door de zee?

In Something Must Break keert die metafoor van het strand terug.

If we were immortal - we were not there
Washed up on the beaches - struggling for air

How does it feel when your heart grows cold
was de sleutelzin van de latere New Order hit Blue Monday?
Wel spooky dat de dub-versie van die hit als titel The Beach kreeg.

Zo had ikhet nooit bekeken, wel bizar eigenlijk als je er over na denkt.

Dat maakt het werk van JD en NO zo intrigerend: je geraakt nooit uitgepuzzeld.

Potverdomme dazzler, had zelf die link met Pesach nooit gemaakt.
Werpt opeens een heel nieuw licht op het nummer.

De link vinden was makkelijker dan de metafoor te plaatsen.
Passover - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Want de tekst zoemt hoofdzakelijk in op Ians eigen impasse.
Het lijkt mij een song die hinkt op twee gedachten, alsof hij op de laatste knip
toch nog herschreven is in het licht van een zich aandienende depressie.

Al kan ik de connectie tussen dat persoonlijk accent en het Bijbelverhaal niet vinden.
Tenzij die van een lijdensweg door het tranendal van dit aardse bestaan.

Naar het beloofde land...de verlossing?

This is the crisis I knew had to come,
Destroying the balance I'd kept,
Turning around to the next set of lives,
Wondering what will come next.

...winning...

Of zit de therapie van Dr. Bernard hier voor iets tussen?



Alle gekheid op een stokje: een plausibele insteek.

Interessante kijk, heren. Zelf zie ik Ian Curtis nog het meest als rationalist, hoewel het nihilisme hem vanzelfsprekend niet vreemd is. Het soort nihilisme dat ook te horen is op The Idiot.

Existentialisme zie ik slechts sporadisch in zijn werk (Heart and Soul). Existantialisme en zelfmoord kan ik niet goed rijmen, tenzij je Camus' meer donkere nihilistische versie ook onder existentialisme schaart.

De band die het existentialistische testament in de popmuziek introduceerde, dan denk ik vooral aan The Chameleons.

And what about The Fall en The Cure?

The Fall is me niet bekend, dus hier pas ik. De link tussen Robert Smith en existentialisme heb ik nooit gelegd. Ik vind Joy Division en The Cure best verschillend. Het merendeel van Robert's vroege werk is geïnspireerd door zijn liefde voor de oude Europese literatuur. Dat maakt het daarom niet minder mooi, maar het voelt een stuk minder wanhopig dan Joy Division of The Sound.
Vanzelfsprekend zal er in Smith's boekencollectie ook wel wat existentialistisch literair werk aanwezig zijn, vandaar Killing An Arab. Maar het maakt hem imo nog geen existentialist.

Later jaren '80 werk van The Cure zou ik eerder als Romantiek bestempelen, en dan vooral de periode van One More Time, This Twilight Garden, If Only Tonight en wel meer van dat soort nummers.

Het valt me niet gemakkelijk om over suicide en existentialisme te 'praten'; dat de twee niet te rijmen zouden zijn, onderschrijf ik niet.

Op Is suicide absurd from the point of view of existentialists? - Quora vond ik deze reactie:

Suicide and existentialism are deeply connected, one being about existence and the other being about the lack of it. Camus, the great French absurdist said that suicide is the only truly serious philosophical problem. Man's courageous quest to find the reason behind his own personal existence forms the core of existential philosophy.

Als je als individu je eigen existentie niet de waarde vind hebben die het volgens jou zou moeten hebben, hoe los je dat dan op?

Zou verder nog een aantal opmerkingen willen maken:

* hoe ver ben je in je leven dat je als 22- (of 23)jarige al volkomen doordesemd kan zijn van het existentialisme en de impact ervan. Ook leden van Orange Juice en Josef K liepen met verfomfaaide exemplaren van Het proces en Huis Clos in hun achterzak en lazen elkaar daaruit voor in kroegen. Wat zegt dat? Ik zit in een kroeg wel eens in een Privé te bladeren. Hoe eigen kan je je als angry young man je alle (relevante) - ismen maken?

* Curtis was een buitengewoon sensitief en scherpzinnig iemand, met interesse in literatuur, met een buitengewone poëtische begaafdheid. Het is mijn stellige overtuiging dat zijn ontijdig verscheiden een groot verlies voor de literatuur heeft betekend.

Zijn manier van schrijven is heel bijzonder: hij neemt een persoonlijke invalshoek (vanuit zijn dagelijkse ervaringswereld) en koppelt die algemeen menselijke vraagstukken/problemen (de zgn universalia). In zijn teksten verschuift zijn perspectief continue. Decades lijkt bijv op een bepaald moment geschreven vanuit het perspectief van een oud man die terugkijkt op zijn leven.

* Passover geeft mij moeite om dat intensief te beluisteren: metrum van de tekst (te veel jambes achtereen) en de muziek erachter gaan me snel tegenstaan: dat maakt serieuze navorsing lastig. Je kan je wel concreet afvragen: op welke "crisis" wordt gezinspeeld - de existentiële (des levens), de relatieproblemen, of het zware gewicht van het succes van de band.

* Het aanbrengen van tekens op deuren heeft ook een meer profane verankering: het dievengilde hanteert een aantal tekens die o.m. duiden op wat er te halen zou kunnen zijn. Bovendien: in een periode van dodelijke epidemieën werden huizen waar een lijk werd opgehaald gemarkeerd.

Klopt het gaat zelfs zover dat hij soms het leed van de hele mensheid wil torsen.
Vooral in songs als Warsaw of Wilderness komt dat goed tot uiting, vind ik.

Atrocity Exhibition is de terechte opener van het meer introspectieve Closer.
De ziener schetst weer deskundig scherp het leed van de mens als sterveling in de arena,
maar herkent zichzelf als epileptisch zanger met een relatieprobleem in die worstelende figuur.

Is Ian in zijn eerste teksten nog getuige (war-saw) van het lijden,
naderhand wordt hij in zijn latere teksten zelf het lijdend voorwerp.
Atrocitity Exhibition markeert mijns inziens die overgang.

Existentialisme en suicide gaan wel degelijk hand in hand.
Een van de kernvragen die Camus opwerpt in The Myth of Sisyphus is namelijk
of suicide de logische volgende stap is, eens je de absurditeit van het bestaan hebt doorgrond?

For Camus, who set out to take the absurd seriously and follow it to its final conclusions, these "leaps" cannot convince. Taking the absurd seriously means acknowledging the contradiction between the desire of human reason and the unreasonable world. Suicide, then, also must be rejected: without man, the absurd cannot exist. The contradiction must be lived; reason and its limits must be acknowledged, without false hope. However, the absurd can never be accepted: it requires constant confrontation, constant revolt.

Die constante confrontatie en revolte zit heel duidelijk in het vroege werk van Joy Division en The Sound.


Ik deel deze ervaring volkomen.


Klopt zeker en deze insteek voegt zeker wat toe aan de interpretatie
al verwijst de titel Passover natuurlijk wel pertinent naar dat joodse feest.

Interessant dat Joodse existentialisme, maar Passover is gewoon een prima postpunk nummer

Mooi hoe een ieder een album beleefd.

Ik zal beleefd blijven en het vragenderwijs formuleren - mag dat ook nog in het heden - dwz "iemand beleeft muziek"?

Overigens is die gelaagdheid een kenmerk van goede muziek. Sommige muziek is dan net als een ui - niet dat je ervan gaat janken, alhoewel dat goed mogelijk is - alleen de ene laag na de andere wegpellen leidt tot niets nieuws, hoogstens een nieuwe laag, meer ui

De Joden herdenken met Pesach (Passover) de bevrijding uit Egypte, het 'slavenhuis'. Hoewel ze een barre tocht voor de boeg hadden is het feest ten diepste een feest van bevrijding - weg uit Egypte, een vrij volk zijn.
In het Nieuwe Testament wordt de analogie gemaakt met de bevrijding uit het 'slavenhuis van de zonde'. De mens is van nature slaaf en moet bevrijd worden. Dit kan alleen maar door de zondeloze bevrijder, Jezus. En laat nu vlak voor die daad van bevrijding (Golgotha) Jezus het avondmaal instellen, naar analogie van Pesach / Passover.

Nu naar Curtis. Hij zag het leven teveel als een slavenhuis, zo sterk dat de dood een 'feest van bevrijding ' wordt. Tenminste, dat denken mijn natte vinger en ik...

Een slavenhuis... The House of Dolls.

No Love Lost...

En zo past in elk stuk een nieuwe puzzel.