Joy Division - Closer (1980)

Joy Division, iets wat mijn vader af en toe aanzette op tape in zijn oude huis, net als Massive Attack, Radiohead en David Bowie. Ik was rond de 7, en vroeg altijd (als er JD werd aangezet) aan m'n vader om "dat ene nummer" aan te zetten van Joy Division. Dat nummer is dus Decades. Was dus toen ik 7 jaar was mijn favoriete nummer van Joy Division, best grappig Ik werd er natuurlijk toen niet verdrietig van op die leeftijd, het ging aan me voorbij, het was gewoon.

Nu 9 jaar later, ging ik er 's naar op zoek. Erg nostalgisch en herkenbare muziek. Ik zou het waarschijnlijk niet zo waarderen als ik het vroeger niet had gekend, misschien zou ik het zelfs helemaal niks vinden. Ik laat de 2 platen me nog even bezinken, misschien komt er nog een cijfer. Tot nu toe ga ik lekker terug naar mijn vroegere jeugd

Je vader heeft een goede smaak! Nu jij nog?

Ik kijk nu al uit naar de tijd dat mijn dochter van 2 mijn mijn muziek gaat herontdekken.

Word je nu wel verdrietig van Decades dan, Yoghurt? Je kan er alle kanten mee op. Ik had ooit een vriendin die het synthmelodietje van Decades erg vrolijk vond. Dat laat maar weer zien: voor de één drama voor de andere vrolijk. Het kan allemaal in de wereld van de muziek.

Ja Reptile, dat is dan ter plekke bedankt en niet tot ziens! En good riddance.
Die types die denken dat Mozart's Requiem een aanradertje is voor feestjes en partijtjes, die gaan zichzelf uiteindelijk toch te lijf met een straight razor.
Da's op zich niks, maar voordat ze dat doen nemen ze eerst jou te grazen. Bye darling....

Nou, omdat het toen gewoon normaal was eigenlijk, is het nu gewoon herkenbaar voor me, net als Mezzanine van Massive Attack, gewoon nostalgisch en sfeervol. En omdat ik in de tijd van die muziek niet iets emotioneels had meegemaakt of een vervelende tijd had, kan dat ook niet terugkomen. Mooie nummers die je luistert tijdens het verwerken van een relatie die net is beeindigd bijvoorbeeld, brengen als je het later luistert een bepaalde sfeer in je. Bij mij was dat een nummer van Sufjan Stevens. Dat verschilt natuurlijk per emotie. Want tijdens die relatie had ik net Sufjan Stevens ontdekt, en het Illinois album brengt juist weer een fijne sfeer op bij mij.

Maar ik ben zelf niet iemand die echt heel erg naar de lyrics kijkt, qua betekenis en emotie erachter. Ik ben ook niet echt goed in lyrics begrijpen altijd. Ik luister meer naar de muziek. Maar bij Joy Division ben ik (nog) niet achter de lyrics aangegaan. Doe ik nog wel 's

Here are the young men, the weight on their shoulders

Heel herkenbaar wat je zegt. Ik kan dat heel sterk hebben met muziek. Het nummer zelf hoeft me absoluut niet te raken, maar door de herinnering die het oproept aan een bepaalde gebeurtenis kan ik ineens helemaal volschieten.
Mijn ouders draaiden vroeger geen Joy Division, maar meer ABBA en dat soort gedoe. Als ik ABBA hoor geeft mij dat een bepaald vertrouwd gevoel en ik vind het helemaal niet vervelend om naar te luisteren (sterker nog, eigenlijk vind ik het best heel prettig om naar te luisteren), het is gewoon een stukje nostalgie. Denk dat jij dat hebt bij JD.

Ik luister het eerste nummer nu net, en ik vind het toch wel heel erg Doors achtig. Naja laat ik meer zeggen dat het me heel erg aan The Doors doet denken, en dan voornamelijk De heer Morrison zijn stem.

Wow. Zo niet mee eens. De stem kan ik me een heel klein beetje in vinden, maar de muziek?

Dat had ik ook de eerste keer.
Ergens las ik ook dat dat één van de reacties ook was, die zij toen in de tijd kregen. Nu hoor ik het totaal niet meer.

Klopt, hun debuut werd destijds afgedaan als een vrij flauwe Doors-kloon. Als er al Doors inzit is dat toch meer in UP dan in Closer. Dragons zit momenteel wat in hetzelfde straatje; fantastisch debuut, maar zij worden op hun beurt weer afgedaan als Joy Division kloon.

Als ik Up beluister (en dat doe ik heel veel de laatste tijd), dan denk ik totaal niet aan The Doors gelukkig en vind ik het meer een uniek iets.
Ik zal dit album binnenkort ook eens even goed luisteren, heb nog maar een nummertje gehoord!

Dit album van Joy Division verscheen 2 maanden na de zelfmoord van Ian Curtis en dat maakt het album des te aangrijpender en ontroerender. Het klinkt allemaal oprecht en wanhopig en is daardoor een klassieker uit de begin jaren '80 en een hoogtepunt in het post-punk-genre. "Isolation" en vooral het slotnummer "Decades" vind ik de hoogtepunten.

The Doors en Joy Division... waar gaat het nog over hier -_-

Over The Doors & Joy Division.

Ik ben gelukkig niet de enige die dit had. Overigens hoor ik Jim Morrison nog steeds als ik deze plaat opzet, maar erg vind ik het niet. Ik hoor Jim graag

Nu hoor ik het niet meer, om een of andere rede. Op het begin wel, erg sterk, durf ook niet precies te zeggen waardoor het kwam. Denk de wat "monotone' lage stem.
Hoor ze ook beide graag

Na een tijdje dit album plat te hebben gedraaid kan ik nog maar een ding zeggen WOOW! Dit is echt maar dan ook echt een ongekend goede plaat. Unknown Pleasures is hier bij toch wel minder. En dat album staat in mijn top 10! De kwaliteit Is hier dus echt super hoog.

Hoogtepunten opnoemen kan ik niet. Aan een stuk door allemaal emotionele toppers. Ian Curtis zingt hier ook rondom geweldig. De drummer is goed van de partij & die Baspartijen zijn ook ''appart''
Blind aanschaffen, en raak betoverd.

Sorry UP je bent van je troon afgestoten, ik zal je niet minder gaan draaien & ik zal je ook niet minder gaan waarderen.

Edit: Pantera is er sinds vandaag uitgeknikkerd, en Joy Division is twee keer genomineerd!

Wat ik trouwens wel soms heb, is dat ik wel duidelijk kwaliteit verschil hoor in zang. Dit zijn toch allemaal geen Demo's maar een volwaardig album?

Bijvoorbeeld vergelijk Heart And Soul maar eens met bijvoorbeeld The Eternal.

Closer is - veel trager dan Unknown Pleasures - bij mij dan toch naar een plaats bij mijn favoriete CD's gegroeid. Ik maakte eerst kennis met Isolation, wat ik een zeer goed nummer vind, maar stelselmatig begonnen de laatste nummers van dit album mij meer en meer te interesseren. Vanaf Twenty For Hours haalt men een zeer hoog niveau, dat met elk nummer nog eens opgetrokken wordt om te eindigen met het geniale Decades. Spijtig dat Joy Division aan haar einde kwam met Ian Curtis' dood want als dit niveau zou worden aangehouden hadden we nog heel wat moois tegoed gehad.

Hoewel niet alle nummers even briljant zijn, doet dat niks af aan de unieke sfeer van dit album, dat een absolute eye-opener was voor de 14-jarige puber die ik toen was. Lelijke, ongemakkelijke, rauwe muziek die toch intens mooi was. Muziek die niet probeerde te behagen, maar wilde confronteren. Dat had ik toen nog niet eerder gehoord.

In de - laten we zeggen - rurale omgeving waar ik opgroeide moest je ook echt veel moeite doen om een plaat van deze band te vinden (nu was er sowieso in die periode, eind jaren 80, niet zóveel aandacht voor de band). Zeker een stimulans dus, destijds, om mijn eigen muzikale pad te gaan volgen.

Closer,

Hoe dichtbij kun je komen? Toen ik de plaat kocht en 'em op de draaitafel legde, leek er een (bloed)rode gloed over te liggen. Een teken dacht ik, in eerste instantie - Ian Curtis was niet meer.

Joy Division had enorme indruk gemaakt tijdens een live concert. Closer, in al zijn sereniteit (hoes en foto) had een enorme impact. Trof me als de dood van mijn eerste Siamese kat. "Love wil tear us apart" was verschenen en nu kwam "Heart and Soul", "Decades" ("Where are the young men...") .

En toch, "maar" 4,5 ster - heel simpel: Unknown Pleasures kwam aan als een mokerslag en was een onverwachter 'genoegen'. Maar Closer is triester, minder boos en daarom mooier.

En die vergelijking met The Doors (heb ik ook live gezien): ophouden ermee; Joy Division had geen orgel, zong niet over drank en vrouwen en Ian ligt niet op Pere Lachaise in Parijs. Luister anders maar eens naar "This is the end" (Doors), ook in Apocalypse now en zet daar maar eens een Joy Division song naast, of om mijn part LA Woman - en probeer dat eens te matchen met iets van Joy Division.

En vergelijk ook Franz Ferdinand, een heel puike band, niet met Joy Division - luister en laat de dingen tot je doordringen. Vroeger werd Echo and the Bunnymen vergeleken met The Doors - en daar zit meer in.

p.s. na al mijn vinyl geruimd te hebben in 1987; heb ik onlangs Closer weer teruggekocht op vinyl - de eerste editie.

van alle gitaarrock-bands vind ik dit-samen met U2, Siouxshee and the banshees, Killing joke, Sonic youth, Cocteau twins en comsat angels en later My bloody valentine en Jesus&the mary chain een van de meest vernieuwende Gitaar-rock bands die er zijn!!

Het waren misschien niet de meest briljante musici_maar ook echt niet de slechtste-maar aan muzikale ideeën rijkdom absoluut geen gebrek!!

Indrukwekkend getuigenis Mjuman.

Als je kan moet je Statues (op Organisation 1980)
van Orchestral Manoeuvres in the Dark eens beluisteren.
Komt in de buurt van Decades qua sfeerzetting, maar is warmer.
De tekstflarden verwijzen hier en daar naar Ians dood.
De titel Statues verwijst naar de hoes van Closer
en de Love Will Tear Us Apart 12" (die zwarte met die engel).

Electricity van OMD was de allereerste plaat op Factory Records.
OMD heeft bijgevolg ook even samen getourd met Joy Division.
Atmosphere is het favoriete JD nummer van de band.

Mjuman moet die 4,5* nog wel even plaatsen!

Hmm.. heb nu al meerdere malen geprobeerd Joy Division wat te gaan vinden, maar helaas.. het wil niet echt lukken.

Deze band zal wel degelijk van groot belang zijn geweest voor de muziek, daarnaast draagt het een bijzonder verhaal met zich mee (rondom Ian Curtis) etc.

Alleen ja, toch.. kan de muziek me niet echt pakken.. Ik vind dat 'oude' geluid maar niks,.. zal wellicht wat te maken hebben met de kwaliteit van de opnames, maar toch..

Het is een interessante band, maar qua muziek, vind ik het toch niet geweldig, de stem van Ian heeft iets speciaals, maar vind ik op den duur wellicht wat eentonig, deprimerend (nu is dat immers ook een kenmerk van de band), maarja..

Absoluut anders depressing dan Antony and the Johnsons..


Nee, dit zal denk ik nooit echt mijn favo muziek worden.. en eerlijk gezegd, heb ik die hype rondom Joy division nooit helemaal gesnapt.. durf het bijna niet te zeggen, maar ik vind dat het in de loop van de jaren toch wel een klein beetje overgewaardeerd is geraakt.. Misschien heb ik het mis, denk dat velen het met me oneens zijn.. maarja, dat is helaas mijn gevoel richting deze band. Geen slechte band, diepe teksten, kwalitatief goed, maar ja.. volgens mij weer een kwestie van like it, or leave it.

Inderdaad, als het je niet pakt dan kun je er niets aan doen. Maar overgewaardeerd is het zeker niet in mijn ogen. In vergelijking met de meeste muziek die dezer jaren gemaakt wordt is het een absoluut meesterwerk.

@Dazzler: Organisation van OMD zal ik zeker beluisteren en denken aan wat wat jij zegt. (Off topic: van de eerste vier albums van OMD is dat het meeste 'weggezakt' - waarschijnlijk omdat de andere drie hoezen fraaie, geïntegreerde design gimmicks hebben). Electricity verscheen inderdaad op Factory, als FAC06; hier nog een leuke link voor factory-lovers:
http://www.factoryrecords.net/catalogue/fac1-50.htm


@Caroolah: Ooit geprobeerd vanuit New Order (Get Ready, Republic etc.) via Substance "terug te draaien" naar Joy Division (Substance)? En Antony & The Johsons, I am a bird now - een van mijn favorieten van 2005, is inderdaad heel ander leed; JD is bijna existentialisch/destructief (maar dat zat ook al in Punk).

Tja, ik snap wel dat het een invloedrijke/bijzondere band is..
Neemt alleen niet weg dat het mij helaas niet veel doet..
Prima band, maar vind deze cd absoluut niet meer dan een 4,0 waard... het is maar net hoeveel waarde je er aan hecht denk ik .