Joy Division - Closer (1980)

Tóch een halfje omhoog ..
Blijkbaar lukt het toch om na tig pogingen wat meer er voor te voelen. Ben er nog steeds niet helemaal wild van, maar je weet nooit .. Vind het in ieder geval minder deprimerend dan wat ik eerder altijd vond.. Al blijft het wel een apart sfeertje houden..

Carolaaaaaaah, ik begon met deze cd ook twijfelachtig hoor..ik geloof eerst zelfs maar net 3 sterretjes maar even een paar keer luisteren en lekker in de muziek meegaan en je bent verkocht

Atrocity Exhibition ; Het begint met een sterk ritme dat gespeeld door de drums, de stem van Ian Curtis komt er bij en opent mijn oren voor drie kwartier volledige aandacht. Hij neemt mij mee zoals hij in de tekst zegt; this is the way step inside.

Isolation ; een van all time favoriete nummers. Het is een sterk nummer qua lyrics. laatst toen ik het nummer (voor de zoveelste keer) doorlas kwam ik bij 2 'nieuwe' zinnen uit ;
A blindness that touches perfection
But hurts just like anything else
is liefde beter te omschrijven?

maar dat is nog niet genoeg ;
I'm ashamed of the person I am
Hij zegt tegen miljoenen mensen dat hij zich schaamt voor zichzelf, welk ander man durft dat te doen?

But if you could just see the beauty
These things I could never describe
Tranen ontglippen mijn oogleden iedere keer bij deze zinnen, hoe Ian's stem deze zin pijnvol mooi en dromend zingt.

Passover ; weer een strak gespeeld ritme en prachtige tekst;
This is a crisis I knew had to come
Destroying the balance I'd kept
hij vertelt dat zijn leven werd verstoord, en hij het wist. ik hoef niet verder te zeggen over de hoeveelheid emoties die Ian dan heeft bij het zingen

Colony ; Het is een tijdje mijn favoriete nummer geweest maar is wat omlaag gegaan in mijn waardering. De tekst is mijn inziens iets te diep voor mij, te open, maar het heeft een lekker tempo. Mijn inziens wel een van de minder-dan- 5-*-waard-nummers op dit album

A Means To An End ; een van de meest emotioneel gezongen nummers voor mij.
‘I put my trust in you’

Heart And Soul ; Wat een heerlijk intro, om te smullen gewoonweg. Jaren 80? kan net zo goed over 20 jaar gemaakt worden. Verder is er mooi gebruik van een wegebbende stem.

Twenty Four Hours; Het pareltje, het goddelijk geschenk, het meesterwerk waar geen enkel artiest nog ooit aan kan tippen ; het fenomenale Twenty-Four Hours.
loves shattered pride , liefde verbrijzeld trots
A valueless collection of hopes and past desires ; een waardeloze verzameling van hoop en vergane verlangens
Gotta find some therapy, this treatment takes too long.
Gotta find my destiny, before it gets too late
Hij schreeuwt om hulp, hij huilt, hij zingt, hij geeft zijn geheimen weer.
Je wilt die man helpen, je wilt hem zeggen dat het goed komt maar dat is niet meer mogelijk. Het enige wat je kunt doen is uit onmacht dit nummer mee schreeuwen en bidden dat Ian in een betere wereld is.

The Eternal; Zijn gevoelens van schreeuwen om hulp heeft hij weergegeven in de vorige nummers, hij begint nu aan een nieuw deel ; verslagenheid, rust en verdriet.
Just watching the trees and the leaves as they fall.

Decades ; alweer het laatste nummer, prachtig instrumentaal begin en Ian Curtis puft zijn laatste pijnen uit in een wonderbaarlijk gedicht.

Als dit geen plaat is die mij eeuwig bij zal blijven weet ik het ook niet meer. Zelden, of nooit zo veel gevoel gehoord bij nummers. Joy Division is in mijn ogen de grootste band die ooit heeft bestaan, en Ian Curtis de beste zanger die ooit heeft bestaan. Niet omdat zijn stem zo prachtig en zuiver is maar omdat hij zoveel gevoel aan de prachtige woorden geeft dat het mij diep raakt.

Vandaar deze misschien een beetje overdreven grote ‘recensie’

Niks overdreven grote recensie! Eindelijk weer eens iets wat je recensie kan noemen. Thanx voor je open verslag.

Mooi geschreven recensie, azra! Isolation blijft ook één van mijn all-time favorites; Het lijkt een onschuldig synthpop-nummer, maar de tekst zit vol wanhoop en depressie, geweldig . Het is het meest afgespeelde nummer op mijn iPod.

Voor mij is Joy Division ook één van mijn favoriete bands (ookal hebben ze in feite maar twee albums uitgebracht). Ze hebben veel voor mij betekend.
Joy Division heeft voor mij bewezen dat muziek niet technisch/muzikaal goed in elkaar hoeft te zitten om goed te zijn. Een gitarist die 160 noten per seconde kan spelen raakt me niet. Joy Division maakt simpele muziek, maar zij stoppen hun emoties er in (en het raakt me): Dat maakt de band zo goed. Muziek gaat gewoon om emotie, en niet om techniek.
Door Joy Division ben ik ook meer gaan letten op de teksten als ik naar muziek luister, iets wat ik daarvoor eigenlijk nooit deed. Ik blijf het zonde vinden dat Ian Curtis zelfmoord heeft gepleegd, ze hadden waarschijnlijk nog meer prachtige albums als deze kunnen maken. Helaas zullen we er nooit achter komen...

Het meest toepasselijke commentaar daarop werd een paar maanden geleverd in een uiterst boeiende documentaire over Factory op de BBC - (ik moet nog steeds gaan kijken of ik die van de hard disk van de decoder op dvd-schijf kan krijgen).

Aan het woord was Bernard Sumner die sprak over de wanhoop die doorklonk in de teksten van Ian Curtis: "it was only afterwards we realized he 'd fucking meant it". En dat terwijl Annique, de Belgische vriendin van Ian hun gewaarschuwd had: "But Bernard don't you see, he means it".

Tja, wat rest zijn twee echte albums, een work in progress (Still) een compilatie met 12"s en nog wat materiaal. Ian was zijn muziek. In de UK wordt wel beweerd dat de "Perfect Kiss" van New Order in zekere zin een verwijzing is ("the perfect kiss is the kiss of death").

Azra jongen, in de woorden van Peter Knegjens (een waarschijnlijk reeds lang vergeten AVRO-coryfee) : Grote Klasse.

Volgens mij is alleen de tekst in Isolation;
"But life as it touches perfection
Appears just like anything else"

Minor detail, zo'n zinderend en vlammend betoog is prachtig om te lezen. Ik ga hem gelijk weer opzetten.

Zoals een andere recensent lang geleden opmerkte; "de soundtrack van Louis Ferdinand Celine's "Reis naar het Einde van de Nacht." "
Aan Dante's "Inferno" werd ook wel eens gerefereerd bij deze plaat - en niet zonder reden.
Mooie boeken, machtige plaat.

Vreemd... beide teksten zijn in omloop... Wordt dus eens goed luisteren wat het echt is.

Mmm,....dat was volgens mij in OOR nav het verschijnen van Substance.....komt me erg bekend voor.

En wat die tekstversies van 'Isolation' betreft: ik heb altijd gedacht dat de versie die Azra aanhaalde de juiste is....idd vanavond nog eens luisteren.

Achter in het boek Touching from a Distance van Deborah staan toch alle teksten?
Ik zit alleen effe niet thuis, iemand anders?

Heb de nadruk trouwens liever niet op mijn miereneuken, azra's recensie was mooi.

@CD, dat over OOR zou weleens kunnen kloppen, dat verhaal over Substance staat me inderdaad nog wel bij. Maar wie was dat? Swie Tio?

...is het niet miereNneuken?.....

Ik heb dat betreffende nummer van de OOR nog ergens liggen.....maar waar? Het zou Swie Tio kunnen zijn ja. Het verhaal begon volgens mij met een beschrijving van een wandeling die hij op een zwoele zomeravond door de stad maakte, toen zijn oren plotseling door de openstaande deuren van een bar de zoete klanken te horen kregen van 'Love Will Tear Us Apart'.

Allemachtig, wat een geheugen.. Nu je het zegt, inderdaad, na pinkpop.
En hij eindigde met iets als; aan de intensiteit van JD kan menige festival-act of belegen kappersclubje nog een puntje zuigen.
Klinkt wel als Swie Tio.

You're right...that also rings a bell......Over geheugen gesproken zeg!!
En was het thema van dat bewuste OOR-nummer niet 'homosexualiteit in de muziek'?....het had een roze cover, staat mij nog bij.

Ja, ik weet het ook weer, en er zaten 2 nietjes in het blad!

en de vorm van een rechthoek

Tenzij het de driehoekige limited edition uitvoering was....

Mijn versie:

But life as it touches perfection
would hurt just like anything else

Ik weet vrij zeker dat de recensie in Oor over Substance niet bijster positief was. Zelfs over het artwork hadden ze wat te melken. Die pilaar/ijspin of wat het is, in de binnenkant van de hoes werd weggezet als "njoe weef gedoe". Was het toen eigenlijk niet eens oneens met ze. Als ik een keer zin heb zoek ik het nog wel eens op.

Toch denk ik dat jij een ander stuk in herinnering hebt. Het was niet een recensie van Substance, maar een verhaal over JD en Curtis nav Substance.

Ik heb het onlangs nog eens een "herkansing" gegeven, dus ik heb er nog eens intensief naar geluisterd, maar het is gewoon niet het soort rockmuziek waar ik iets bij voel of wild bij word... tja, smaken zullen altijd ontzettend verschillen... ook The Velvet Underground is niet mijn ding... tja, ik ga dit hier niet afbreken, er zijn genoeg mensen die hier van houden, ik heb het toch meer voor rockmuziek die hun roots uit blues of jazz halen... Doors, Hendrix, Neil Young, Cream, Stones en consoorten, dit hier klinkt me veel te steriel, te klinisch... gewoon smaak hoor, ik hou ook niet erg van spruitjes en al helemaal niet van witloof, geef mij maar Broccoli en Artisjok...

Bah, broccoli Smaken mogen verschillen.

Dus dit is witlof?


Lekker

Tsja, als ik naar (het merendeel van) jouw top 10 kijk en je rotatielijst, dan is dit helemaal niks voor je. Sterker nog: ik denk dat de gehele post-punk/new wave/gothic je niet zal aanstaan....maar dat geeft helemal niets natuurlijk.

....ik krijg dan weer ontzettende jeuk, schurft e.d. van The Stones, ELO, de nieuwste van Coldplay.

Ja, belachelijke vergelijking, ik weet het wel, gewoon om aan te tonen, dat hoe "goed" iets door velen bevonden word, soms door een bepaalde andere groep mensen... tja, maar lauw binnengehaald word, ik wil geen afbreuk doen aan deze plaat of deze band, maar het is gewoon not my peace of cake.
Geef mij maar spacecake hihi...

Maar is het dan niet beter om je te onthouden van stemmen?...of ga je nu alle post-punk/wave platen aflopen?

en dit is gewone boerencake?

Deze KOCHT ik, dus mag ik er zeker op stemmen, al die post punk-wave-pokkeherrie platen, daar ga ik dus niet op stemmen, wees maar gerust...

Neem nog een stukkie peace cake en hup, door naar Abba