Joy Division - Closer (1980)

...maar het heeft iig bij Reptile wel tot een herwaardering van dit album geleid....

Ach en wee, we kennen toch nog die reclamespots (van???) met Bob Dylan en Desmond Dekkers songs?

"Me ears are alight" i.p.v. "The Israelites" en de versie van die Dylan-tekst ben ik ff kwijt.

En het is gewoon zo met deze wondere wereld van de moderne techniek er maar een mensch hoeft te zijn die een vaute tekst op een bekende site plempt en het leed is geschiedt. In de US of A is onjuiste info eens op een finance forum eens geplaatst; het betrokken aandeel leek wel een parachutist zonder chute.

Maar waar heb ik het over! Terug naar de bron en draaien maar. Wel grappig in dit weer, JD. Alhoewel, Blue Train van John Coltane of de "Winter" (uit de 4 Jaargetijden) van Vivaldi zou waarschijnlijk net zo grappig zijn.

en ik ben het het met jouw tekstopmerkingen eens.....

Kunnen we het boekwerkje bij de Heart And Soul-box wel als betrouwbare bron aanmerken?

Stukje foute tekst en zgn goede tekst heb ik gekopieerd van een site en kan dus best fout zijn (ik ken het woord painstaking niet eens!). Ik ken die teksten niet uit mijn hoofd en heb het niet gecheckt. Het is wat ik vond toen ik op zoek was naar wat juist is bij Isolation.
Het kwam zeer zeker doordat we bezig waren met die tekst van Isolation dat ik dit album opnieuw ging luisteren na een behoorlijke tijd en tot een opwaardering kwam. Ik wilde hem op 2 binnen laten komen en heb toen ff snel wat omgegooid in mijn top 10.

Dit vond ik:

"Isolation," from the Joy Division album "1980-02-20: Town Hall, High Wycombe, UK", was covered on the The Smashing Pumpkins album "Ultra Rare Trax." (uit '93 volgens Discogs) - vreemd die verwijzing naar een niet officieel JD album.

En via:
http://www.lyricstime.com/smashing-pumpkins-isolation-lyrics.html
===============================
Smashing Pumpkins - Isolation
===============================
(...)
From others who care for themselves
But life as it touches perfection
Appears just like anything else

Nou hebben de Smashing Pumpkins - op een paar albums na - nooit mijn (volle) aandacht gehad.
Maar zou het kunnen dat deze tekst zich van daaruit verder heeft verspreid?

Voor mij is het aparte muziek en niet aan mij besteed; voor veel anderen (gezien de hoge notering ) blijkbaar wel. Dus liefhebbers, veel luisterplezier!

Dank je.

Joy Division: post-punk maken in je blauwe overhemd. Degelijke plaat, met een heerlijke sfeer, maar het muzikale geheel mist voor mij toch een zekere vorm van lef. De echte avontuurlijke platen in dit genre van grootmeesters als The Smiths en The Cure moesten op het moment dat deze plaat werd uitgebracht nog opgenomen worden.

Daarbij is dit ook niet de CD waar mijn Joy Division-favorieten op staan m.u.v. Passover. Drie sterren.

Het is maar net hoe je een plaat aanvoelt of het je aanspreekt of niet, denk ik. Jammer dat deze plaat je niet zo pakt. Ik denk trouwens zelf dat het hele woord lef totaal niet aan de orde is bij dit album. Het is het overbrengen van een gevoel en een sfeer en dat is perfect gelukt.

Misschien heb je op het punt van lef ook wel gelijk hoor . Toch kan ik ook puur naar de muziek kijkende niet op een topwaardering voor deze plaat komen. Ik kende van Joy Division een jaar of vijf geleden alleen de losse nummers (ik had ze allemaal gedownload) en ik vond het een geweldige band. Toen ik later zag welke van die nummers er op het alom gewaardeerde Closer stonden moest ik even twee keer kijken. Heb ik dan al die tijd de verkeerde favoriete Joy Division nummers gehad?, dacht ik. Vast wel; als ik nu heel vaak Closer ga luisteren ga ik vast ook de schoonheid van die nummers ontdekken.

Maar dat gebeurde eigenlijk nooit. Twenty Four Hours is mooi en meeslepend en Passover weet me ook wel mee te krijgen, maar voor mij zijn dat de enige momenten waarop Closer de gewone degelijkheid overstijgt.

En 'Heart and Soul', 'The Eternal' en 'Decades' dan? Daarvan zeggen zelfs de niet-liefhebbers van deze plaat van, dat deze nummers de middelmaat toch wel overstijgen.

@ Omsk ; ik denk dat je misschien eens kunt gaan kijken naar de lyrics van de liedjes. De liedjes zijn inderdaad muzikaal enzo niet fenomenaal maar het gaat om het totaal plaatje, als je die tekst leest dan krijg je denk ik meer het gevoel wat Ian Curtis heeft als hij ze zingt. Maar het is maar een tipje, het kan natuurlijk ook zijn dat het je niet echt ligt.

Ik vind dit album een serene diepgang hebben en mijn vinylversie eindigt met Decades en - eerlijk gezegd hoeft het voor mij niet anders. Dit is mooie en krachtige muziek - veel mooie muziek is triest - met veel zeggingskracht:

"Weary inside, now our hearts lost forever,
Cant replace the fear, or the thrill of the chase,
Each ritual showed up the door for our wanderings,
Open then shut, then slammed in our face.

Where have they been?
Where have they been?
Where have they been?
Where have they been?"

Ik zou bijna zeggen een wanhopig zoeken naar liefde, erkenning. Ik moet dan altijd even de tijd nemen om terug op aarde te komen. Als ik nog iets anders erna draai, is het meestal instrumentaal: jazz (Coltrane) of sonates voor cello/piano (Bach) en een enkele keer Dead Can Dance. Het liefste zou ik misschien wel niets meer draaien erna - maar dan blijf je zitten met het raadsel, "Where have they been?"

Opgehoogd naar 5* en dat blijft wel even.

Ik kijk altijd wel naar de lyrics hoor . En sommige zinsnedes zijn inderdaad erg intigrerend. Die tekst van Passover bijvoorbeeld, of die mysterieuze zin 'a blindness that touches perfection, but hurts just like anything else' uit Isolation. Nou ja, misschien ben ik toch iets te streng voor dit album, een halfje promotie moet er eigenlijk wel inzitten .

Goed dat je Dead Can Dance vermelt.

Hieronder de youtube link alsook de tekst van het nummer
The Carnival is Over (Into the Labyrinth) en zoek naar JD overeenkomsten.

http://nl.youtube.com/watch...

Outside
The storm clouds gathering,
Moved silently along the dusty boulevard.
Where flowers turning crane their fragile necks
So they can in turn
Reach up and kiss the sky.

They are driven by a strange desire
Unseen by the human eye
Someone is calling.

I remember when you held my hand
In the park we would play when the circus came to town.
Look! Over here.

Outside
The circus gathering
Moved silently along the rainswept boulevard.
The procession moved on the shouting is over
The fabulous freaks are leaving town.

They are driven by a strange desire
Unseen by the human eye.
The carinval is over.

We sat and watched
As the moon rose again
For the very first time.

The Eternal:

"The procession moves on, the shouting is over"

Ik heb me altijd afgevraagd of dat een bewuste JD-verwijzing was. fantastisch DCD nummer trouwens!

Weet iemand eigelijk wat Atrocity Exhibition betekent? Dat vraag ik me namelijk iedere keer af als ik het album beluister

Ik heb het net opgezocht in een Engels naar Nederlands vertaler, en het betekent "Wreedheidstentoonstelling". De titel had Ian Curtis uitgekozen naar aanleiding van een boek met dezelfde titel.

Heb je een goede vertaler Mijn internetsite kon het niet vinden.
Bedankt!

Wreedsheidstentoonstelling, interessant...

De tekst of de titel?

Om met laatste te beginnen: denk aan foltermuseum of kabinet van wreedheden.

Vroeger was het in de UK, net als in Nederland de gewoonte om tegen betaling mensen binnen te laten in de 'dolhuizen' (de asylums) en de 'spinhuizen' (waar ex-prostituees wol aan het spinnen waren); of het rariteitenkabinet op de kermis ("de vrouw met de baard", of the elephant man"). Leedvermaak stond natuurlijk daar voorop - niets zo leuk als (tegen betaling) je te verlustigen aan mensen die het nog slechter hadden of die heel erg raar waren.

De aanmaning: "This is the way, step inside" is gewoon het hosselen om je tent vol te krijgen. In de song heeft het een cynische ondertoon "kom je maar verlustigen". Wat en wie is nu vreemd, het kabinet of de kijker die ervoor betaalt?

Interessant verhaal Mjuman

Ik zou Atrocity Exhibition toch willen extrapoleren naar de maatschappij.
Maatschappelijke vervreemding loopt als een rode draad doot Ians teksten.

De maatschappij als "survival of the fittest".
Het westerse individualisme: persoonlijke ontplooiing,
vaak ten koste van de medemens, de potentiële concurrent.

Ian Curtis die uitnodigt: daal mee af in de diepste psyche
van de mens waarvoor het dagelijkse leven in innerlijke strijd is.
Hoe overleven in deze onverschillige wereld ...
Isolation sluit trouwens prima aan bij die gedachtegang:
Ik heb het geprobeerd, maar heb gefaald ...

Op die manier brengt Atrocity Exhibition mij bij Disorder,
waarin Curtis een gids nodig heeft om hem door de donkerste
zieleroerselen van het menselijk bestaan te loodsen.
Op Closer is Ian zelf de gids.

Je kan het nummer ook toepassen op Curtis' epilepsie.
Live optredens werden hoe langer hoe moeilijker voor hem.
Het was alsof mensen toekeken hoe hij vanuit zijn "spastische" dans,
kon in elkaar storten tijdens een epilepsie aanval.
Liefst werd zonder spotlights opgetreden.

Op die manier kan je het nummer linken aan She's Lost Control,
wat eigenlijk evengoed He's Lost Control had kunnen heten
en vaak op Ians epilepsie aanvallen wordt betrokken.

Gewoon maar twee ideetjes van een grote fan.

Ik heb je quote ingekort - zonder op dit punt de essentie te willen aantasten. Ian was a.h.w. een 'freak' (mafkees - zie ook jouw beschrijving van zijn dansen) en dat wist hij heel goed; 'Atrocity Exhibtion' is ook zijn manier van zelfspot bedrijven: "jullie vinden me een freak maar betalen ervoor om naar me te komen kijken. En ik kan mijn energie en wanhoop erin kwijt." Het is evenwel niet alleen zelfspot; het is ook een aanklacht tegen de maatschappij om mensen met afwijkingen/stoornissen niet te accepteren. Is dat de echte wreedheid?

Een freakshow is de US-naam voor een rariteitenkabinet. Niets voor niets noemde ik eerder de "Elephant-man" een buitengewoon tragisch verhaal van een man die tegen betaling op kermissen werd vertoond. De zin "This is the way, step inside" is niets anders dan de man op de kermis die roept: "Komt u binnen, komt dat zien, hier is ....(de man met zes tenen aan beide voeten of zo)" - de freak dus.

Toch wil ik graag opmerkingen dat ik liever niet 'hineininterpretier'; dat leidt vaak tot een simpele gelijkstelling tussen tekst (in boek of song) en biografie/leven van de auteur/songwriter - en daarvoor wil ik waken. Dan zou je als songwriter nooit kunnen schrijven over een land waar je niet geweest bent of een maitresse die je nooit gehad hebt. En de mooiste teksten hoeven niet waar te zijn. Pittig, zo op de late avond, na een concert van Within Temptation.

Hineininterpretierung moet kunnen, vind ik.

Kunst wil de luisteraar een spiegel voorhouden.
Wat ik in die spiegel herken, vertelt iets over mijn waarnemen,
over mijn gevoeligheden en over mijn kijk op het leven.

Wat niet mag is jouw interpretatie gaan toeschrijven aan de artiest.
Op dat punt geef ik Mjuman honderd procent gelijk.

We zullen nooit helemaal begrijpen wat Ian Curtis bedoelde.
Maar dat vind ik ook niet zo belangrijk, belangrijker is wat de muziek
bij mij als luisteraar teweeg brengt, hoe ik ze beluister en ervaar.

De betekenis die ik ervaar, leert me meer over mezelf,
maar hoeft daarom niet door de auteur op die manier bedoeld te zijn.
Toch wil dat niet zeggen dat ik muziek niet mag ervaren op mijn manier.

Juist dat is de zaligheid van het muziekbeluisteren: jezelf erin herkennen.
En het is ook verdomd interessant om daarover met elkaar te communiceren.

in de context van een Joy Division album?

En dat vond Curtis zelf ook! Hij ging nooit in op vragen over de betekenis van zijn teksten. Dat moest de luisteraar zelf maar uitzoeken.

De beste teksten vind ik die, die iedereen op zijn eigen manier kan interpreteren. Directe recht toe recht aan teksten spreken me sowieso altijd minder aan.

Ik wil vaak ook helemaal niet weten wat de auteur er precies mee bedoelde....dat kan juist een mooie betekenis die een tekst voor mij zelf heeft helemaal verprutsen....ze houden hun bedoelingen maar voor zich!

Heel directe teksten kunnen soms heel 'evocative' zijn; denk aan het chorus van "Permafrost" (Magazine): "I will drug you and fuck you on the permafrost". Zet je een heel sterk beeld neer.

Of anders: Splodgenessabounds - "Two pints of lager and a package of crisps". Daar werkt die directheid enorm humoristisch (vind ik).

JD - nog even over Disorder: "I've been waiting for a guide to come and take me by the hand.."

De onheilspellende riff waarmee de song begint (net als een onverwacht muziekfragment, een break, in een thriller) kondigt al aan dat het niet goed kan gaan en als IC dan ook nog begint te zingen: ""I've been waiting.." - het gebruik van de votooid tegenwoordige tijd in combinatie met de gerund (zo heet dat nou eenmaal in taalkunde) geeft aan dat het proces nog niet is afgesloten: hij wacht dus nog steeds; de gids komt er niet, want religie biedt geen uitkomst.

Tuurlijk je kunt een song duiden zoals je wil. als het semantisch materiaal die mogelijkheid biedt. Zo zijn er ook mensen die denken dat "Sitting on the dock of the bay" - een van de mooiste soul songs aller tijden een metafoor is voor de dood. Ikzelf denk wel eens dat "Hotel California"weer metaforisch is voor de hel (gebaseerd op de ideeën van Sartre), want: "you can check out anyt time, but you can never leave" en is dat nou niet een van de kenmerken van de hel.

Mooie discussie en veel mooie muziek gaat over trieste dingen - en ja de clip van Corbijn bij Atmosphere vind ik een ongelofelijk sterk beeld neer zetten en dan ben ik bijna weer bij een band van sterke beelden: DCD.