Joy Division - Closer (1980)

Geweldig weetje!

5*****
ik kan er niet meer omheen.
Hoe nu ook het eerste nummer mij volledig pakt net zoals de rest, prachtig gewoon ! Kippenvel bij ieder nummer, hoe harder het geluid staat, hoe beter, want dit is gewoon een topplaat!

"This is the way, step inside" komt deels van de laatste regels van The Hollow Men van T.S. Eliot, zo schijnt. Prachtig gedicht!

This is the way the World Ends
This is the way the World Ends
This is the way the World Ends
Not with a Bang, but a Whimper

Wellicht aardig om te vermelden is dat dit gedicht ergens mid jaren 80 (1986?) op buitengewoon fraaie wijze op muziek gezet door de Nijmeegse 'dark wave' band 'Tool and Die'. Het staat op een EP waarvan de titel mij is ontschoten. Overigens zingen zij vragenderwijs: "Is this the way the world will end, not with a bang but with a whimper?".

Oh, nou, je maakt me wel benieuwd !

En toch blijft het een moordende strijd voor mezelf.
Is nou toch Unkown Pleasures beter, of Closer?
Op dit moment zet ik mijn geld in op Closer!

Schitterende ingetogen plaat die je op een prachtige manier kennis laat maken met de donkere kanten van het leven, de sfeer is onovertroffen, de teksten en de stem van Curtis in combinatie met de meeslepende baslijnen zijn meesterlijk. Verder heeft gewoon ieder nummer zijn eigen kracht, het begint allemaal wat langzaam tot we steeds verder meegesleept worden in de sfeer van de plaat en vooral bij de laatste twee nummers een zware emotionele klap te verwerken krijgen. Zonder enige twijfel een van mijn favoriete albums allertijden, het zal niet aan iedereen besteed zijn maar de mensen die van dit soort ingetogen muziek houden zullen ervan smullen. Uiteraard-

5 sterren

Zo! 14 pagina's over een album van Joy Division!
Waar zo'n filmpje al niet goed voor is.

Fimpje? Zonder die film waren ze echt net zo geweldig!

Dat vind ik ook, maar het zou mij niet verbazen wanneer velen door de film de band hebben leren kennen.

JD was nog nooit zo populair.. mede dankzij meneer Corbijn. Is in dit geval niet erg gelukkig. Meer mensen zouden deze band moeten kennen.

Het is in "'zijn genre'" een zeer goeie plaat, maar het is (relatief) vrij ontoegankelijk en mede daarom niet (zo) bekend bij veel "gemiddelde" muziekliefhebber. Zelfs al was het wel bekender, dan denk ik dat de meerderheid er niet veel aan vindt; degenen die het wel smaakt zijn echter liefhebbers pur sang, die vol passie over dit album spreken; dát vind ik het mooiste van dit album.

"zijn genre"???? Waartoe wordt Joy Division ingedeeld? ingekneld of geisoleerd, wat in deze een betere uitdrukking is gezien de muziek die is voortgebracht, tussen punk, NWOBHM, en de new romantics bracht JoY Division een muziek voort die ik niet echt vindt passen in de wat meer zweverige new wave die opgang maakte en latere populair werd en waarbij zij vaak wordt ingedeeld.

Je moet het wel goed lezen; het staat tussen aanhalingstekens, waarmee ik het dus niet lettelijk bedoel.(ik houd namelijk niet zo van die hokjesgeest/genretyperingen). Misschien wordt het door deze toelichting wat duidelelijker.(ik heb er maar een smiley bijgedaan)

Je had het ook nog even moeten onderstrepen, cursief moeten maken & Vet. Zou een hoop overbodige discussies die binnenkort gaan komen verhelpen.

Ik heb het niet als kritiek bedoeld, maar zo wordt het kennelijk wel opgevat. Ik wilde louter aangeven dat het repertoire van Joy Division op zichzelf staat en juist wars is van trends en ontwikkelingen. Het is een weergave van hoe Ian Curtis de omstandigheden waarmee hij worstelde verwoord naar een bandgeluid. Hiermee stoorde hij zich niet aan de begrenzingen die het hebben van een grote aanhang met zich mee brengt. Dit was wat hij gevoelsmatig had mee te delen, wat veelal beklemmend door de band is getoonzet. Toevallig blijkt het achteraf aan zeggingskracht alleen maar te winnen. genre past niet, ook niet als dit tussen haakjes staat.

Als je dood bent is het ook niet zo moeilijk je niet te storen aan wat "het hebben van een grote aanhang met zich meebrengt".

Sommige JD fans zijn wel snel gekrenkt in hun zelfvertrouwen en wat paranoìde. Fans zijn vaak een beetje blind door hun liefde voor hun muziek, maar dat is verder niet erg. Closer is valt qua stroming wel in te delen, zó´ n bijzondere status heeft het album nu ook weer niet. De mythe wordt zo wel erg groot.
(we kunnen het beter over de muziek zelf hebben i.p.v. waar het qua muziek eventueel nu wel of niet bijhoort, want dát ligt soms nog gevoeliger dan waar het uiteindelijk om draait, nml. de muziek zelf)

Ik sluit me deels aan bij Stuart.

Fans beweren graag hoe invloedrijk hun lievelingen zijn geweest,
maar als je bands gaat vergelijken met de groep of de artiest
die ze aanbidden, staat hun muziek plots op zichzelf ...

Ofwel ben je invloedrijk en is vergelijken toegestaan en interessant.
Ofwel sta je op jezelf, ben je zo uniek dat niemand het de moeite vond
om zich door jou te laten inspireren (behoorlijk contradictorisch).

Voor mij is het Closer album van onschatbare waarde
en zijn zowel de muziek als de teksten van Joy Division uniek.

Maar dat neemt niet weg dat ik verbanden zie tussen bijvoorbeeld
de klank van de synthesizers op Closer en de wijze waarop OMD
met synthesizers weemoed en vervreemding wist op te roepen.

Of dat ik merk hoe de teksten van John Cale (Fear's a Man's Best Friend)
een inspiratiebron kunnen geweest zijn voor de zieleroerselen van Ian Curtis.

ik heb niet beoogd om stuart te bekritiseren maar ik ben kennelijk ook niet in geslaagd om mijn punt helder te maken wat ik eigenlijk wilde duidelijk maken. Joy Division is een tijdgenoot van U2, maar beweegt zich aan de andere kant van het spectrum, U2 is een band die publiek nodig heeft, een grote groep fans heeft (wat op zich terecht is en waaraan niets mis is) en er in slaagt deze aan zich te binden met liedjes die een positieve boodschap in zich dragen, hier en daar wijzend naar leiders die beter zouden moeten weten, of liedjes die de boodschap van de liefde in zich mee dragen. Joy Division is een band die wars is publieke belangstelling, het isolement zoekt, zich ophoudt in koude vertrekken die de adem zichtbaar maken en zich uitstekend lenen voor zwartwit foto's. Hun tekstschrijver is een sombermans van het zwaarste niveau. Hij ziet door alle treurnis het positieve niet meer, hij kan zich er niet door heen slaan en maakt eigenhandig een einde aan zijn leven. De muziek van Joy Division (of de nalatenschap van Ian Curtis) is het verhaal van een man die welwillend is maar niet weet hoe het verder moet. De muziek is indrukwekkend, in mijn beleving kun jij de platen ook niet vergelijken zoals dat met andere bands wel mogelijk is omdat per plaat een statement gemaakt wordt. De hoes van unknown pleasures vind ik in ieder geval mooier. En naar Crush: iemand die dood is kan ook geen muziek maken, of wel soms?

Nee, iemand die dood is, is erg underground.

Iets rijker gearrangeerd dan de kale, volledig gestripte voorganger en daarmee een tandje beter, naar mijn mening. Invloedrijke band, Joy Division, met een onmiskenbare plek in de muziekgeschiedenis. Maar deze muziek zal mij nooit volledig in zich opnemen.

deze valt toch niet zo als Unknown Pleasures. Wel mooi enzo... maar toch net niet op een-of-andere manier...

Ik luister nog niet zo lang naar Joy Division, kwam het een keer tegen omdat een vriend er fan van is. Toen ook maar eens opgezet en ik moet zeggen dat het goed klinkt. De eerste paar liedjes heb ik meestal zoiets van; wat gebeurd hier? Maar dan op een gegeven moment wordt je erdoor gegrepen.

Nu wil ik de film zien.

Spijtig dat je nooit alle Joy Division liedjes kunt hebben, zonder daarbij een verzamelalbum aan te schaffen, waardoor je altijd een hele boel liedjes "dubbel" hebt...

Hoewel dit album voor mij nog steeds het op één na beste album aller tijden is kan ik me enigszins vinden in bovenstaande vergelijking met het eerste album van de invloedrijkste band aller tijden. In dit album zit voor mijn gevoel net iets te veel muzikale franje, zoals in de nummers the eternal en decades. Ik geef de voorkeur aan de rauwere nummers op dit album, zoals a means to an end en twenty four hours.

De beste van Joy Division! The Eternal en Decades kan je zo op een begrafenis draaien, de sfeer is weergaloos!

nouw, liever niet op een begrafenis. Dit is muziek die je moet draaien als je lekker in je eigen hokkie zit om tot rust te komen en te genieten of om lekker mee te schreeuwen. Want zoals een wijs man ooit zei : een dooie heeft niets aan muziek

Tja, da's een polderwijsheid - daar denken ze bijv. in New Orleans anders over: een dode wordt daar met veel swamp/cajun/R&B weggebracht.

Tja en als ultiem statement als JD-fan heeft het toch een mooie symboliek om met Love will Tear Us Apart of Decades je farewell statement te maken.

Denk je "ik laat me niet kisten", kan je ook met die songs mooi in rook opgaan.

Persoonlijk vind ik Heaven van Talking Heads ook wel wat hebben.

Is daar al een topic over? Uitvaartnummers... laat mij maar vertekken met:

I jumped in the river and what did I see?
Black-eyed angels swam with me
A moon full of stars and astral cars
All the figures I used to see
All my lovers were there with me
All my past and futures
And we all went to heaven in a little row boat
There was nothing to fear and nothing to doubt

I jumped into the river
Black-eyed angels swam with me
A moon full of stars and astral cars
And all the things I used to see
All my lovers were there with me
All my past and futures
And we all went to heaven in a little row boat
There was nothing to fear and nothing to doubt

There was nothing to fear and nothing to doubt
There was nothing to fear and nothing to doubt

Aan jullie wie/wat het is.