Joy Division - Closer (1980)

Paul Evers was getuige van Joy Divisions eerste optreden in Nederland.
Ik vermoed dat ik ooit nog een deftige bootleg had van een deel van het concert.

Met de citaten I put my trust in you en het misverstane Peace train,
doelt Evers op nieuwe nummers als A Means to an End en, wellicht, These Days.

Met deze bijdrage beëindig ik een reeksje van vier originele
reviews uit Muziekkrant Oor over de receptie van Joy Division.

Lees ook bij Unknown Pleasures.

En meteen kreeg ik weer zin om het concert van Joy Division in het Paradiso te gaan draaien (ben ik nu ook mee bezig )
Fijn dat je overal deze recensies aan 't plaatsen bent dazzler!

Ik heb wel 's een foto gezien van Ian met dat shirt waar Paul Evers het over heeft. Maar droeg ie dat live? Ik ben gewend dat ie altijd een overhemd droeg !

Oh ja, wat de titel van het album betreft; Closer moet je misschien niet zien als 'dichterbij', maar als 'afsluiter'.

Ja inderdaad, hij droeg toch altijd van die grijze overhemden! Wel mooi dat Ian naar zo'n prachtig boek verwijst, dit bewijst maar weer eens wat voor poeët Ian eigenlijk was.

Die foto - ik denk te weten welke je bedoelt - is idd van een 'gig'.

Ik meende dat ze bedoelde dat ze dichterbij hun geluid waren. Heb ik geloof ik gelezen in het Closer boekje, die je bij de deluxe edition kreeg.

Ik plaats de titel iets anders: het verhaal van Closer gaat over de dood van een man. Closer slaat op het dichterbij zijn bij God of iets dergelijks. Dichter bij alles.

Maar dat is mijn uitleg. Zowel de teksten als alle symbolen eromheen zijn vrij universeel bij Joy Division, je kunt het op veel manieren plaatsen. Dat is ook het mooie.

Daarom zitten we inmiddels ook al 16 pagina's te ouwehoeren over deze plaat.

Dazzler is hier de grote tekst-exegeet; lees vooral wat hij schrijft. Mij gedachte v.w.b. de titel, "closer": dichterbij het pure, existentiële kale bestaan - dus eigenlijk de vergrotende trap van de onbekende geneugten. JD is waarachtig romantische muziek.

Vandaag begin ik de schoonheid van het 'middenstuk' (nummers 3 t/m 6, en misschien ook 7) van Closer in te zien. Hiervoor sloeg ik ze veel te vaak over, maar vandaag werd ik wakker met de drang om Heart And Soul te luisteren, wat echt een geniaal nummer is. De agressie van het middenstuk, en het hypnotiserende van zowel Passover als Heart and Soul geven dit album een mooie lading. Mede door die nummers komen de 'afsluiters' zo mooi uit.

Ik begin Closer als geheel steeds mooier te vinden, en ik prijs het album nu niet alleen maar om het prachtige Decades, of het verstikkende Atrocity Exhibition. Zo blijft dit album groeien en groeien.

Passover en Colony vind ik toch wel de mindere nummers van Closer.

Ik vind Colony stukken sterker in zijn Peel Sessie versie.
Heeft daar ook een andere, voor mijn part duidelijkere tekst.

De tekst van Passover intrigeert me ook meer dan de muziek.
En als ik twee nummers zou aanstippen van Closer die ik minder
overtuigend vind, kan ik me het beste vinden in Clouds keuze.

Had ik nooit verwacht, dat Joy Division me een keer echt naar de strot zou gaan grijpen. Ruim anderhalf jaar heb ik het enkele keren geprobeerd, steeds weer hierop terugkomend vanwege de zeer intrigerende Ian Curtis, maar met de muziek wilde het, op een enkel nummer na, nooit lukken. Nu kan ik zeggen dat ik deze plaat me eindelijk te pakken heeft. Gaat ongetwijfeld een favorietenrol bestijgen binnenkort. Echt weer zo'n met minimale middelen het maximale weten te bereiken plaat. Vooral Decades weet me heel diep te raken, met die betoverende synths, maar echt slechte dingen staan hier niet op. Enkel Isolation valt een beetje buiten de boot.

Gebruik het woord op zich niet zo vaak, maar hier is het 't eerste wat in me opkomt. Hypnotiserend. Eén ritme, één riff, één baslijn en dat een volle song lang. Zou je als saai kunnen bestempelen, hier niet. Iets weet deze zwart-witte muziek een ongelooflijke lading en kracht te geven, en dat is ongetwijfeld Ian Curtis. Op Unknown Pleasures geloof en voel ik niet echt dat hij zo diep in depressie zit op twee nummers na, hier overtuigd hij volledig. Deze plaat is op momenten eng.

Neem Atrocity Exhibition, een typische opener, de gids naar de poorten van hel. Zou dit Ian's hersenen van binnen zijn? De oerlelijke gitaargeluiden, de tribale drums. Manisch wordt ik ervan, maar het is tegelijkertijd ook een prachtige luistervaring, en geeft (gek genoeg) een enorme energie vrij. Zo is dat echter niet overal. Closer is, ondanks de minimale bezetting en het kale geluid een achtbaan van emotie's.
Naarmate de plaat vordert wordt deze ook alsmaar boeiender. Punk-achtiger werk maakt plaats voor synths en sfeer. Heart and Soul is daar het een mooi begin van. Beklemmend en hypnotiserend. Zo ook Twenty Four Hours, die het sferische combineert met de scherpere rand aan het begin van deze plaat.
Dan blijken de beste nummers ook nog eens bewaard te zijn voor het laatst. Twee tracks die nog net niet op het laagst mogelijke tempo gespeeld worden. Het is werkelijk alsof je naar de laatste ademen van een mens aan het luisteren bent. Een na laatste hoofdstuk is The Eternal. Een brok hopeloosheid en machteloosheid, gebouwd rondom machine-achtige instrumenten. En, alsof een hogere kracht het zo bedoeld heeft, een laatste hoofdstuk die voor mij zo symbolisch is voor Curtis' einde: Decades, een van de mooiste stukken muziek ooit gemaakt. De sfeer is daar gelijk als de eerste bescheiden percussie klinkt, de bas invalt, en uiteindelijk de onbeschrijflijk diepgaande synths zich laten horen. De hopeloosheid, desillusie veroorzaakt in het leven op deze plek maken plaats voor hoop, een ander bestaan, als in de refreinen de een koor-achtige synth ten tonele verschijnt, een licht aan de hemel doet verrijzen en hogere machten deze man eindelijk tot zich nemen. Ongetwijfeld niet de gedachte achter dit nummer (is er überhaupt wel een aan te wijzen achter zo'n (voor mij) ondoorgronde maar prachtige tekst), hoe dan ook maakt dit nummer een enorme indruk.

En dat doet deze hele plaat, op het nog altijd ongepaste Isolation na. Gek eigenlijk dat dat nog kan met geluiden die op momenten niet meer in deze tijd te plaatsen zijn (mijn keyboardje hier kan precies dezelfde geluiden produceren als op de afsluiter), maar die geluiden maken veel indruk, weten te ontroeren, maken een prachtige maar beklemmende sfeer. Doe daar nog een woordkunstenaar als Ian Curtis bij en dan heb je een krachtig geheel. Een plaat die zich definitief tussen mijn favorieten heeft geschaard en dat had ik van Joy Division nooit verwacht.

Mooi verhaal jkbb! Ik zie dat je '154' van Wire ook in je rotatielijst hebt staan. Lees graag bij dat album wat je daarvan vindt. Heel ander koekje dan dit.

Is de live cd trouwens de moeite waard? Ik heb hem er wel bij gekregen maar nog niet geluisterd.

Ga de recensies op m.n. Amazon.co,uk maar lezen; in totaal heb je dus met de drie re-releases (UP, Closer, Still) 4 live concerten; op Still dus 2, waarvan Birmingham het laatste concert is - IC, nog redelijk aanwezig, minder last van zijn ziekte.

Maar het zij gezegd: de kwaliteit van deze concerten is relatief 'poor' zelfs al hou je rekening met de context. Zo zou ik Still een cijfer tussen 6 en 6,5 geven: slecht gemixte zang (te veel naar achteren), vals gestemde gitaar, gemiste akkoorden, synthesizer meltdown. De mooiste/beste 'live-opnamen' zijn die van de JP-sessie - of die op je eigen 'mental hard disk' als je een concert hebt bijgewoond. Dat is één van mijn wensdromen ooit met behulp van een goede sound engineer de beschikking te krijgen over live materiaal van JD, de bruikbaarheid ervan vast te stellen en dan iets moois daarmee te doen.

Hmm, dan begin ik er ook maar niet aan. Ik heb die van Still en Up wel eens geluisterd, maar was daar niet heel tevreden over. Het is nog wel luisterbaar maar niet onder de indruk. Maar zo lezen is deze Closer bonus disc niet heel anders.

Woow, ik heb dit altijd wel een goed album gevonden, maar kortgeleden heeft het me écht gegrepen. Ik luisterde het in bed, voor ik ging slapen, en vanaf de eerste toon tot de laatste was ik dus helemaal in de ban van Joy Division. Echt prachtige muziek!
Decades is trouwens wel mooi, maar ik vind Heart and Soul en vooral The Eternal nóg veel mooier.
Hopelijk gaat het kwartje ook helemaal vallen bij UP.

Arrie, ik zou er vijf sterren van maken ...

Neen, echt te gek dat het album je helemaal te pakken heeft.

Precies,....dan is het kwartje helemaal gevallen.....nu hangt het toch nog ergens.

Nou, ik moet zeggen, het zit wel tegen de 5 sterren aan, ik zit heel erg te twijfelen, maar de hoogste score geef ik niet zo snel.

Nou vanavond dan nog een keer voor het slapen gaan luisteren.

(...dat je de slaap nog kan vatten na zo'n album...)

Doe ik ook altijd Decades als slaaplied, als ik hyper ben - daarna voel ik 4* aan alle grendels, kijk ik in alle gardorobekasten, kijk ik 2 * onder mijn bed, loop ik naar zolder om daar te kijken.

Uiteindelijk trek ik het dekbed ver over me heen - en hoop dat die "Young Men" niet vannacht komen.

Overigens is deze krakende knerpkou wel geschikt voor Atmosphere en Decades. Minder voor Love Will Tear Us Apart.

Isolation ... dikke vlokken sneeuw.

Zoals Rosinski ze tekent in de stripreeks Thorgal.
Of Comes in De Dorpsgek van Schoonvergeten ... Isolation.

Decades ... sneeuwtapijt over het veld

De scene in Dead Poets Society waarin Todd Anderson
luid schreeuwend het witte sneeuwlandschap inrent, nadat
hij verneemt dat Neil Perry zelfmoord pleegde ... Decades.

Atmosphere ... een frisse bries

Toch eerder te situeren in maart, tijdens het botten van de bomen.
Misschien wel het meest beloftevolle lied, een ode aan de vriendschap.
Heel even vroeg lente ...

Er is een foto van Bernard die Ian iets toefluistert in het oor.
Beide zitten ze buiten voor een muur ... dat is Atmosphere.

Meer voor 'To Each..' van ACR of 'Empires and Dance' van SM. Twee koude platen.

Wat dacht u van Permafrost - Magazine?

@Daz - iets voor u - een vrieskou toptien? Of wat dacht u van een aantal scenes uit het eerste boek van Donna Tartt (Secret History)

Prachtige foto is dat! Beetje mistig ook. Corbijn toch of niet? Ik vind het ook een zeer emotionele foto. Heel warm, twee goede vrienden onder elkaar.

Grappig, voor mij is Atmosphere het meeste treurigste nummer dat ik ken. De tranen springen in mijn ogen als ik dat nummer hoor.

Bij mij ook, maar dan van ontroering.

Walk in silence ... wandel je eigen leven
Don't walk away in silence ... maar verlaat me niet

Mooi is een vriendschap waarin mensen elkaar die ruimte gunnen.
Een relatie waarin niets moet ... werkelijke ont-moeting ... zichzelf mogen zijn.

Your confusion
My illusion
Worn like a mask of self-hate
Confronts and then dies

And maby love is letting people be just what they want to be ...
(Howard Jones in What Is Love ... andere koek, maar wel mooi gezegd.)

Endless talking
Life rebuilding ...

Beloftevolle woorden uit de pen van de dichter ...
Tegen het imago in dat hij desondanks met zich meedraagt.