Joy Division - Closer (1980)

Over Colony: er wordt gezegd in de docu die nu op Pitchfork staat dat het gebaseerd is op In De Strafkolonie van Franz Kafka. Nou heb ik dat verhaal, en andere werken van Kafka, al meerdere malen gelezen, dus ik weet hoe het in elkaar zit, maar ik kan het er echt niet uithalen. Iemand een idee?

(fragment)

A cry for help, a hint of anaesthesia
The sound from broken homes
We used to always meet here
As he lays asleep she takes him in her arms
Some things I have to do, but I don't mean to harm

04. COLONY

Lees eerst en vooral even deze link.
http://www.joydiv.org/shadowplay/joyd/colony.html

Daarin worden drie verschillende tekstversies van Colony
met elkaar vergeleken ... Het viel mij altijd op hoe de Closer
versie veel persoonlijker is dan de Peel Sessie (oer)versie.

De Peel Sessie versie zou wellicht op het boek van Kafka
kunnen gebaseerd zijn. Ik ken het bewuste boek niet, maar
deze tekstversie is algemener van aard ... beschrijvend.

De Closer versie is veel persoonlijker en lijkt toepasbaar
op Ians strijd tussen gezin en minnares ... één van de redenen
waarom hij zichzelf vastreed en aan de bekende noodrem trok.

Vooral deze quote verraadt een verwrongen gezinssituatie.

As he lays asleep she takes him in her arms
Some things I have to do, but I don't mean you harm

A worried parent's glance, a kiss, a last goodbye
Hands him the bag she packed - a tear she tries to hide
A cruel wind that howls down to our lunacy
And leaves him standing cold here in this colony

Daar waar beide tekstversies gelijklopen, kan ik me toch
niet van de indruk ontdoen dat in de Closer versie Ian de schuld
op zich neemt van zijn mislukte huwelijk, en meer nog vaderschap.
Vergeet niet dat "she" indirect naar Ians dochter kan verwijzen.

I can't see why all these confrontations
I can't see why all these dislocations
No family life - this makes me feel uneasy
Stood alone here in this colony
In this colony --

Die ene regel blijft nazinderen: no family life, this makes me feel uneasy.

Ik heb Colony altijd een heel persoonlijk nummer gevonden.
Eentje waar ik me als fan veel moeilijke kon in inleven ... schroom.
Daarom spreekt de tekst van de Peel Sessie versie me meer aan.
Die versie is ook muzikaal ruwer, draagt een boosheid in zich.
De Closer versie gaat meer gebukt onder de wanhoop.

Just an impression ... ofcourse ....

Iemand ooit een film gezien over hoe het eraan toeging in een Britse vakantiekolonie? Of het nu in Middle-uppleston-on-Slack was in Greypool of in Ratshole - burgerlijke, lullige triestigheid ten top; en zulke plaatsen waren er ook voor kinderen alleen.

Wat denk je hoe je je als jochie van (zeg 10 voelt) als je moeder je de tas op de grond zet, je een aai over de bol geeft en je de poort doorduwt?

Ach ja en die vakantiekolonie wordt dan de metafoor voor het leven, IC is als epilepticus toch al getekend, dus het leven in die kolonie (Colony) of het rariteitenkabinet ("Atrocity Exhibition") kan er nog wel even bij.

Het existentialische leitmotiv, de weltschmerz zat IC zeker op de huid genaaid, als poeet getuigde hij daarvan in zijn teksten. Lees de teksten om wat ze zijn - glashelder in woord en beeld. Kafka - I doubt it; hoe jong kan je zijn om Kafka te hebben doorgrond en adequaat toe te kunnen passen. Want - laat dat duidelijk zijn - de taal van Ian is uiterst suggestief en beeldrijk, als een Baudelaire (Les Chats) of Mallarmé (Les Chants de Maldoror).

ja! dat heb ik wel eens gezien......
echt heel rampzalig idd, phoe!

Bedankt, dazzler, voor de link, ik wist niet dat er zoveel verschil zat in de Peel versie en de Close versie. De Peel versie kan ik dichter bij Kafka plaatsen denk ik. Ik ga er over nadenken, en luisteren, het is een prachtig boos nummer.



Hmm, de uitleg is duidelijk, over de vakantiekolonie, het kan inderdaad goed dat het daar over gaat. Maar er wordt toch in de Docu gezegd dat Closer 'a lesson in literature' is, omdat Ian ook schrijvers als Sartre, Nietschze en Dostojevski had gelezen voor dat hij zijn teksten schreef. Er zijn ook veel verwijzingen te vinden naar hun werken. Ik zou meneer Curtis niet onderschatten op dat gebied? Zo had hij niet zomaar een t-shirt aan met The Sound and The Fury, hij hield van die boeken.

En het is gewoon heerlijk om één van je favoriete schrijvers terug te horen in je favoriete plaat, haha. Het zou toch jammer zijn als alle teksten van Ian écht zo universeel zouden zijn als ze eruit zien?

@Sander - ik heb het er met Daz. ook over gehad. Van oudsher ben ik meer ertoe geneigd een creatieve uiting (kunstwerk) als autonoom - iets moet te appreciëren zijn zonder veel regels annotatie en toelichting. Er moet iets met je gebeuren als je naar "Decades" en "Heart and Soul" luistert - en vervolgens ga je zelf daarmee verder.

De link willen leggen met de biografie of met de bedoeling van de auteur, zijn twee bekende 'fallacies' (biographical en intentional, de bedoeling zeg maar) bij de duiding van literaire werken.

Closer: "a lesson in literature" - welke docu was dat - ik heb er meerdere. Ik heb daar veel moeite mee; het klinkt voor mij echt als "de wereld verklaard voor dummies". Ongetwijfeld zal Ian goed bekend geweest zijn met de gebruikelijke literaire symboliek en thematiek; hoe ver dat gaat is voor mij vers twee.

Waarom zou het dragen van een t-shirt met "The Sound and the Fury" zo'n symbolische aarde hebben. Faulkner is een behoorlijk ontoegankelijke schrijver. JD heeft ook met andere (nazi)symbolen gekoketteerd (en daar kunnen en willen ook geen groot belang aan hechten).
En - mind you - Curtis was echt geen literatuurwetenschapper in de dop. wat betreft de persoon IC zag ik eerder een verwantschap qua thematiek met de persoon van Stephen Dedalus - The Artist as a Young Man (van James Joyce), over een ontluikend kunstenaarsschap.
De teksten zijn en blijven persoonlijk en hebben juist een algemene geldingskracht omdat ze doordrongen zijn van de zware thema's als onvrede in het bestaan (weltschmerz), de poging een zinvol existentie te leven, je eigen creativiteit uit te dragen in een wereld waarin het leven je zwaar viel.

Ik vind met name nummer als "Decades" en "Atmosphere" getuigen van een poëtische rijpheid en zeggingskracht; ik wil dat graag zo houden - voor mij volstaat dat. Als ik een 'lesson in literature' wil hebben, lees ik wel een boek. Een plaat duiden - doe ik graag zelf; al blijft het leuk om het erover te hebben.

Ik vind die invalshoek van Mjuman over die vakantiecolony interessant.
Want ik wist nooit goed raad met de titel van het nummer.

God in his wisdom took you by the hand
God in his wisdom made you understand --
In this colony --

Die laatste regels van het lied lijken los te staan
van de rest, al rechtvaardigen ze wel de titel natuurlijk.

Of hoe het lied van de ik-persoon naar de jij-persoon evolueert.
En hoe plots God ter sprake komt (fascinerende hoofdrolspeler in Curtis' teksten).

Terugkomend op Mjumans perspectief: de ik-figuur aan zijn lot overgelaten.
Desolaat, verlaten door diegenen die hem zouden moeten beschermen.

Een vader die zijn kind niet de nodige bescherming kan bieden?
Of een vader die zelf "abandoned too soon" is (zie Atmosphere)?

Ook die gedachte zou misschien inpasbaar kunnen zijn in Kafka's boek?
Misschien moet sander. dat maar eens uitzoeken ... ik ben benieuwd.

De verwijzingen naar ontwrichte gezinssituaties (the sound of broken homes)
is tekenend ... lijkt wel de kerngedachte van het lied ... Deborah - Annick - Natalie.

Een zelfde "aan zijn lot overgelaten" of "voor de leeuwen geworpen"
mens, treffen we nog wel in een paar andere Joy Division songs aan.
Ik denk daarbij spontaan aan Atrocity Exhibition en No Love Lost.

Maar vooral ook Shadowplay, waarin de in de hoek gedreven mens
de incarnatie van God zou kunnen zijn ... ga ik eens wat over schrijven.

Shadowplay en de theologie van het kruis (over naar Uknown Pleasures).

Tot slot: Ik wil geen Joy Divisions songs "verklaren" vanuit de literatuur.
Maar ik zie wel parallellen in de manier waarop Ian Curtis in teksten getuigt
en de manier waarop een schrijver of dichter, zelfs een exegeet verhaalt.

Ik begrijp je standpunt, en zal dat ook niet willen beinvloeden of veranderen: iedereen beleeft kunst op zijn eigen manier. Zelf weet ik niet of dat 'art pour l'art' principe wel opgaat bij een album als Closer. Leg je daarmee namelijk niet de intentie en de persoonlijke boodschap van de artiest naast je neer?

Over die docu: je verwees er zelf al naar bij de 'Best Of' CD van Joy Division zag ik net, het is die van Grant Lee, een prachtig werk.


Ik heb er flink over nagedacht, en het 'Verzameld Werk' van Kafka er even bij gepakt. Als ik de korte verhalen lees zie ik telkens 'het individu' terugkeren (vaak alleen K. genoemd) die wordt belaagd, bespied, onderdrukt en overheersd door een soort onzichtbare macht, de meesten noemen het de bureaucratie. Deze thematiek zie ik vooral terug in Isolation, een tekst die me sterk doet denken aan Het Proces. Ook Decades heeft er iets van weg.

Ook het concept dat in Closer de dood van een man wordt beschreven past in het Kafka dat Ian blijkbaar zo aantrok. In veel verhalen, zoals Metamorfose en De Hongerkunstenaar leven we langzaam naar de dood van de hoofdpersoon toe, van ontberingen en eenzaamheid naar ziekte, aftakeling en het sterven zelf.


Maar bedenk je dan wel, dat zelfs de naam van de band is afgeleid uit een boek ('The House of Dolls', Ka-Tzetnik). Dit artikel is wat dat betreft heel erg interressant: 'Controlled Chaos' geschreven door Jon Savage in de Guardian, over de boeken die Curtis las en de invloed daarvan op zijn teksten. Een citaat:

Deborah recently recalled that Ian never read these books in her presence, which she felt was "an indication to me that he considered them part of his work. They were important to him. It wasn't something he did as relaxation or for pleasure. He was studying/working. Too important to try and concentrate on with someone else in the room. It wasn't something he did as relaxation or for pleasure. His books would be on the floor next to his drafts."

Het zijn allemaal maar ideeën natuurlijk, ik beweer niet dat het werkelijk zo is, maar het is interressant om uit te zoeken. Overeenkomsten vind je eigenlijk altijd wel, als je goed zoekt, hehe.

sander.

Ik vind je bijdrages heel interessant.
En citeer me gerust voluit.


Ik vind het OOGGETUIGE aspect in Ians teksten bijzonder intrigerend.
Ian is ooggetuige van de strijd die het individu levert met de wereld en zichzelf.
I SAW THE WAR wordt WARSAW (een merkwaardige woordspeling)

Vooral in de beginperiode schrijft Ian vaak teksten vanuit een soort
ooggetuigeverslag ... Warsaw zelf, maar ook No Love Lost of Wilderness etc ...

Belangrijk ook omdat maar al te graag wordt aangenomen dat Ian
vooral en bijna uitsluitend over zichzelf zou geschreven hebben ... zijn teksten
observeren vaak het leed in en tussen mensen, en worden pas in een latere fase
persoonlijker ... zo zag ik ook Colony evolueren van de Peel Sessie versie
naar de veel persoonlijkere, gezinsgeöriënteerde Closer versie.

Dat ooggetuige vertelstandpunt sluit mooi aan bij de werkwijze
zoals gesuggereerd in Deborah's biografie ... Ian bestudeerde zijn onderwerp
intens om er zo nauwkeurig mogelijk verslag van uit te brengen. Het zijn niet
zozeer de onderwerpen van zijn teksten, maar wel de teneurverschuiving
in zijn verwoording die autobiografisch zijn: getuige nogmaals Colony.

De onderwerpen zijn universeler: de vervreemding, de innerlijke strijd van het individu.
De teneurverschuiving in de verwoording toont hoe Ian langzaam zelf wordt wie hij zingt.
In die teneurverschuiving schuilt het autobiografische aspect van zijn teksten,
niet in de thematiek ... waardoor zijn teksten boven zijn persoonlijk drama uitstijgen,
en ook op zichzelf een interessante, poëtische, zelfs literaire waarde hebben.

Alweer, gewoon maar hoe ik het ervaar ...

Mooi! Daar ben ik het wel mee eens, denk ik. Zeker dat hij zelf wordt wie hij zingt.

Met Closer ben je gewoon nooit klaar eigenlijk, je blijft nieuwe kanten van deze plaat ontdekken. Ook het productiewerk van Hannett blijft boeien, er zitten telkens kleine 'trucjes' in die deze plaat zo bijzonder maakt. Voorbeelden:

- In Decades: op ongeveer 1.27 zingt Ian 'We saw ourselves now/as we never had seen'. Samen met de scherpe 'S' klank van die zin, komen de Hi Hats erin. Het scherpe geluid daarvan is een soort reactie op de S uit de tekst van Ian, briljant gedaan.
- Naast Ian die de tekst zingt hoor je in Passover iemand die de tekst meefluisterd in je linkeroor.
- De flanger/echo effecten die je hoort in de coupletten van Isolation vallen eigenlijk pas op als je er goed naar luisterd, maar het past zo goed bij het nummer. Dat electronische randje over Ian's stem heen, perfect gewoon.

De eerste twee nummers vind ik waardeloos, maar de rest kan ik zeer goed waarderen. Closer vind ik (over het algemeen) wat minder zwaarmoedig klinken dan Unknown Pleasures, en de nummers lijken wat beter te zijn uitgedacht. Verder is ook hier weer dat lekkere sfeertje aanwezig.

waardeloos
Atrocity Exhibition is een van de meest intense nummers van Joy Divisioin. Die tekst, die kracht waarmee het gezongen wordt. En Isolation ook, heb je die tekst ooit gelezen
'a blindness that touches perfection
but hurts just like anything else'
..
'I'm ashamed of the thing I've been put through
I'm ashamed of the person I am'
Ooit iemand horen zeggen dat hij zich schaamt voor de persoon die zich is, en het meent en het zo kippenvel-achtig zingt.

Maar het moet je inderdaad gewoon aanspreken.

En dan hebben we het nog niet eens over die lekkere drums van Atrocity Exhibition en die psychotische rauwe gitaar er doorheen....

Een tip ... buig je eens over de teksten.

Tja, oke... maar dat maakt het instrumentale gedeelte er niet beter van.

Mijn tip: luister niet naar Joy Division als zijnde muziek gemaakt met instrumenten, maar zet het hard aan en ervaar het gevoel van het geheel.

Luister ernaar zoals je naar The Velvet Underground luistert.
Met Atrocity Exhibition moet dat volgens mij geweldig lukken.
Een drumschema waar Lol Tolhurst van The Cure drie puntjes kan aan zuigen ...

Oeeeeeeeee, gevaarlijke uitspraak Ik durf toch "The Hanging Garden" en "Splintered In Her Head" in de ring smijten...

Vraag is of die nummers werkelijk door Tolhurst gedrumd zijn.
Daar zit net de angel van mijn opmerking ... gevaarlijk is ie zeker ...

Ik vind jouw in de ring gesmeten nummers trouwens goede vergelijkingen.

Hallo. Lol T. is niet voor niets gaan piano-pielen. Had geen enkele toekomst op drums.
The Cure heeft best een hele goeie drummer gehad. Boris Williams.
En een van de fijnste bassisten ooit.

Ik val in herhaling: JD was technisch niet best. Maar als er dan EEN van de heren van JD WEL wat kon op zijn kitje, dan was het Stephen Morris. By a country mile.

En niet te vergeten, Hook heeft best origineel basspel. Heel apart hoe bij JD de bas soms zo hoog speelt en de gitaar laag waardoor de rollen als het ware worden omgedraaid.

Jazeker: alles één accoord hoger - dan gewoon; en daarnaast de gitaar erg laag - ongeveer op den rits, zodat je - in het geval van vrouw Hook haast bang moest zijn voor bas-tril-snaar-reproductive_organ-syndroom. Enigszins te vergelijken met warme bakkers die hun gereedschap voor warme ovens laten bungelen, wanneer ze het brood eruit halen.

Niets ten nadele van Boris (hij is misschien getalenteerder!), maar Lol heeft voor mij de gave om heel wat neer te zetten met de kunst van eenvoud. Een Faith of Seventeen Seconds zonder Lol is geen Faith of Seventeen Seconds.

Weinig Lol te beleven aan Faith en Seventeen Seconds. The Cure op z'n serieust.
Mooi album, ook al klinkt de productie wel wat vreemd.
Stephen Morris heeft wel een mooie drumsound; luister vooral naar Love Will Tear Us Apart.

Ik hoor kennelijk het talent niet in een vent die amper maat kan houden en steeds een tikkie te laat komt waar de bas het ritme al heeft ingezet.. maar dat is vast de kunst van deze onnavolgbare band
De drumsound op The Hanging Garden alléén al blaast beide JD platen naar never neverland

En dan toch vier sterren - of was je niet helemaal lucide doordat je te lang in "The Hanging Garden" hebt rondgehangen met een biertje of een blowtje en je dacht dat je vier punten van de (mogelijke) tien gaf?

nudge nudge wink wink say no more ...

Orbit heeft mijn onderhuidse steek aan zijn adres gevonden.
De strik was gespannen (vergelijking Morris en Tolhurst) en de val klapt dicht.

Atrocity Exhibition en Komakino hebben geniale,
bezwerende drumpatronen die uit de koker van Morris ontsproten.
The Cure nam die invloed dankbaar en met succes over
op Splintered in her Head en The Hanging Garden (dank Suicidopolis).

Of hoe orbit erin slaagt om een invloedrijke band waar Robert Smith
zijn hoed eerbiedig voor afneemt, steeds opnieuw als ondermaats af te doen ...

It's just a game ofcourse ...

Schiet niet op mij: ik vind beide Cure songs geslaagde
nummers die ritmisch hoorbaar voortborduren op de JD songs.
Mij hoor je The Cure niet vals beschuldigen van plagiaat of gemakzucht.
Neen, gewoon een klasseband die zich niet voor haar beïnvloeders schaamt.

Als ik een verschil in waardering zou kunnen geven, stond de plaat van The Cure inderdaad op 10 tov. 4 voor JD.. helaas gaat deze site maar tot de 5, en kun je je waardering extra niet aangeven

Ik baseer het op wat ik hoor.. beide bands hebben hun tribal sounds overigens weer van oude 60s bands, Velvet Underground en Siouxsie (was toch echt wel wat eerder dan die mega invloedrijke band) overgenomen. The Cure heeft daar een impossante muur van drums van gemaakt, JD een pisstraaltje van wat gehakketak. Zullen we het maar op verschil in smaak houden, voordat de vergelijking tussen de bands weer oplaait en ik de gebeten hond ben, simpel en alleen omdat ik jullie heiligdom minder heilig acht?

Zal ik hier even de gulden middenweg proberen te vormen (zie top 10)? Beide bands maken op een geheel andere manier gebruik van die drums. The Cure weet op Pornography, waarmee vooral vergeleken wordt, een gejaagde sound te creëren en maakt daarbij vanzelfsprekend gebruik van het enorm sterke drumwerk van Tolhurst. Bij Joy Division is dat gejaagde nergens te vinden, het is veel donkerder en vooral minder hoopgevend. Op Pornography is nog hoop op redding te vinden, te zien aan bijvoorbeeld de beroemde regels:
Must fight this sickness
Find a cure
Must fight this sickness
Behalve Atrocity Exhibition is nergens van dat drumwerk waar te nemen waar orbit op doelt, namelijk van het type zoals op The Hanging Garden. We zitten hier met zijn allen dus gewoon appels met peren te vergelijken, aangezien de sound van beide bands in zijn geheel al anders is, waarom zouden we de sound van de drummers dan wel moeten kunnen vergelijken. Die spelen toch zeker ook in dienst van het geheel en niet om te laten zien wat ze allemaal wel niet kunnen op een drumstel. Het geheel is de som der delen, maar wordt wel bepaald door de zwakste schakel en dus moet er niemand echt uitspringen, anders vangt die alle aandacht die voor het geheel zou moeten zijn.