Joy Division - Closer (1980)

Heb 'm vandaag ook beluisterd en ik kan niet anders zeggen, dan werelds.
En inderdaad wat zou een derde album toch opgeleverd hebben .....

Gelijk 5*

Macabere, verontrustende cd die zijn weerga niet kent. Binnen de popmuziek een van de weinige bands die echt beangstigend klinken.

Op welke plaat staat "Love will tear us apart"?

Love Will Tear Us Apart was een single die net voor Closer uitkwam.
Maar de band koos er bewust voor om hun singles los van de albums uit te brengen.
Zo werden ook Transmission en Atmosphere aanvankelijk niet op album gezet.

Je vindt Joy Divisions non-album materiaal terug
op de schitterende verzamelaar Substance (1988).

Joy Division - Substance (1988)

Alternatieve, maar minstens zo interessante versies
van Transmission en Love Will Tear Us Apart vind je hier terug.

Joy Division - Peel Sessions (1990)

Heerlijk Heerlijk Heerlijk.

misschien moet ik de teksten er eens bij nemen, maar het geniale hoor ik er nog niet van af

De teksten zijn zeker weten een deel van de genialiteit, en is voor mij echt een meerwaarde. Doen dus!

24hours, the eternal en decades zijn nummers die een zekere samenhang hebben. Op de een of andere manier draai ik deze 3 altijd achter elkaar (inderdaad op vinyl) en blijf vervolgens nog zeker 10 minuten wat verdwaasd in de stoel hangen.

Enneh......laten we ook even vaststellen dat het niet alleen JD was maar ook Martin Hannett die hier de genialiteit doet ontstaan

Ik ben een enorme fan van 'The Eternal'.
Het valt me wel op dat het 2de gedeelte van de originele plaat een stuk beter is dan het eerste (das mijn mening uiteraard).
Closer of Unknown ... ik twijfel nog altijd welke eigenlijk de beste is? Doet er ook niet veel toe, Joy is de beste postpunk/new wave groep allertijden en zal een eeuwige invloed hebben op wat later is gekomen.

Donnie Darko OST

In de Uncut van maart van dit jaar staat een aardig artikel over Joy Division, en dan vooral over de opnames van Closer en de ziekte van Curtis en het einde van de band en het begin van New Order.
Ik moet altijd aan de zomer van 1980 denken, de plaat zit zo vast aan mijn jeugd dat mijn oordeel niet objectief is.

En deel je oordeel toch maar met ons. Uiteraard is muziekbeleving subjectief. Heb je in verband met deze plaat een mooi verhaal uit je jeugd?

Ik begrijp niet wat mensen hier zo mooi aan vinden, echt niet, de zang is toch helemaal niet mooi, de gitaar klinkt toch helemaal niet mooi, nee dit is echt helemaal niks voor mij, en vooral als mensen zeggen: Ja Interpol(Editors) dat is toch die band die zo lijkt op Joy Division, ik begrijp dat niet

Ik begrijp er ook niets van

sarcasme is altijd leuk

Interpol met JD vergelijken vind ik ook geen hout snijden.Ik zie de overeenkomsten dan ook totaal niet.

En dat je deze muziek niet mooi vindt, kan ik begrijpen. Het IS ook helemaal niet mooi natuurlijk. Maar niet mooie muziek kan wel je ziel of hart raken.

Tja, JD is niet echt makkelijk te verteren, en kan me voorstellen dat je erop afknapt.

Het rare is dat ik me depressief moet voelen om dit op echte waarde te schatten, en momenteel ben ik i.i.g. niet "down".

Ik hoop dat deze opmerking ook op je eigen bericht slaat anders vrees ik dat je er echt niets van begrijpt en denk ik dat je je beter bij je Interpol(Editors) kunt houden en hier van af moet blijven.

Ik vind Joy Division ook niet mooi, als je met mooi gestroomlijnd,
virtuoos, netjes uitgebalanceerd, harmonisch of melodieus bedoelt.

Ik vind Joy Division mooi omdat de teksten hout snijden
(of beter nog, zich in je ziel kerven), de zanger zijn bespiegelingen
koortsachtig inzingt, de muziek je bij de keel grijpt of je hart doet bloeden.
Muziek die me aangrijpt en niet onmiddellijk los laat.

Ik vind Closer een mooie plaat omdat hij me
raakt, wakker schudt, confronteert en ontroert.
Naar Joy Division luister je niet zomaar.
Betrokkenheid is vereist.

Schoonheid als een vorm van herkenbaarheid, oprechtheid, echtheid.

Twee adviezen:

1. Mooi is soms een label dat tekort doet aan de omvattende realiteit en onze perceptie en beleving daarvan. Kijk eens in de spiegel - hoe mooi vind je jezelf; en hoe mooi denk je dat anderen je vinden?

2. Zet je oren gewoon open en luister, dompel je onder en zoek verder dan je normaal zoekt en dan nog weer verder - ben bereid af te dalen naar de krochten van je ziel en uiteindelijk het licht weer terug te vinden.

Ben je niet in de juiste stemming daarvoor, of bereid de inspanning daarvoor te verrichten draai het album dan niet. Niet sarcastisch zijn is soms lastiger dan het wel te zijn - anyway, thanx!

Misschien hebben jullie wel allemaal gelijk hoor, misschien ben ik er wel gewoon te jong voor, en heb ik die mooie melodieen nodig, en die zuivere stem, en ik hou juist van donkere sfeer, dat is er namelijk ook bij Editors en Interpol, alleen, bij Joy Division, klinkt het allemaal zo saai.
Bijvoorbeeld het nummer Shadowplay, The Killers hebben het nummer gecovered, en daar vind ik het echt een geweldig nummer (ik weet het nummer staat niet op dit album, maar als vergelijking)
Alleen hier klinkt het toch minder, maar dat zullen jullie vast afschuwelijk vinden om te horen.

Nooit te jong voor JD.

En als je er niks aan vind moet je dat kunnen zeggen. Waarvan akte.
Maar gooi 'm niet weg. Probeer hem later nog eens een keer.
Er zit meer diepte in de monotonie dan je denkt.

Ik was 15 toen ik voor Joy Division viel.

Het begon met UP, het album met de mysterieuze, zwarte hoes.
De eerste drumkicks van Disorder ... ik wist en hoorde dat dit
hetzelfde stel muzikanten was dan New Order ... ritmisch.

Maar ik was er dan ook klaar voor: Blue Monday en PC&L vond ik super.
Vrienden talked me into Joy Division ... moet je horen, man.

Tot aan de zachte fade out van Decades op C ... daarna bleef
ik minutenlang muisstil in mijn zetel zitten, alleen met mezelf.

Dan volgde het tekstblaadje dat op school werd doorgegeven.
Puur geschreven op basis van wat je door de hoofdtelefoon hoorde.
Boordevol fouten, maar dat deerde niet, je hoorde gewoon
dat de teksten bijzonder waren, confronterend en raak.

De teksten kunnen een hulp zijn, maar geen must.
Niet bij de eerste draaibeurten, dan moet de muziek zelf spreken.
Lukt dat niet, dan laat je het inderdaad beter wat rusten.

Ik kan zo tientallen platen opnoemen die me Siberisch koud laten.
En toch weet ik, op basis van gepassioneerde getuigenissen van anderen
dat die muziek magisch moet zijn. Alleen heb ik de sleutel nog niet gevonden.
Misschien vind ik hem ook nooit ... daar is op zich niets mis mee.
Maar het noopt me in de eerste plaats tot bescheidenheid.

ik heb ook moeite met dit album gehad. toen ik het voor het eerst luisterde (zo'n twee jaar geleden) dacht ik, wat is dit eigenlijk slecht. en vooral die zang. na een jaar zo maar weer eens opgezet, maar kon er nog steeds niet echt inkomen. uiteindelijk, na een aantal luisterbeurten begreep ik de genialiteit. opeens. zelfs een terechte top 10 notering. Dus ik zou zeggen, luister hem nog een paar keer

@JanB en The X: bedenk wel dat veel wavers jullie huidige leeftijd hadden toen veel wave-bands net actief waren.

Het belang van de gelijktijdigheid van opgroeien met bands die debuteren of aan hun tweede of derde album bezig zijn, moet je niet onderschatten. Die zitten helemaal in de look 'n feel van deze tijd; zelf vind ik het een beetje triestig als een 15 - 20 jarige helemaal niets heeft met (indie)bands van deze tijd en teruggrijpt op OLM. Zoiets is een persoonlijke keuze/voorkeur; dat snap ik en respecteer ik maar je ontzegt jezelf een serieuze megelijkheid om 'in synch' te komen met (kwaliteits)muziek van de huidige tijd.

Teruggrijpen kan altijd nog; van Franz Ferdinand naar Josef K of Orange Juice is niet zo'n lange weg; ik ken ook mensen die van The Robocop Kraus naar Talking Heads zijn gegaan. Op een gegeven moment vind je je weg - en zowel Closer (klankmatig: de ijzigheid) als Unknown Pleasures (de directheid, de confrontatie) zijn mijlpalen.

O ja, ik zag verleden week bij de platenboer
een jonge student (vroege twintiger) met het UP t-shirt.
Samen met zijn vrienden maakten ze een tijdreis doorheen
de muziekgeschiedenis en hielden ze halt bij vermeende klassiekers.

Drie weken geleden een gelijkaardig tafereel gezien.
Dan sta je daar als grijze veertiger toch stilletjes van te genieten.

Hoop doet leven ...

Wat een feest, er is tegenwoordig toch genoeg kwalitatief goede muziek?

Natuurlijk. Maar daar ging het mij niet om.
Het gaat erom dat jonge mensen openstaan voor de klassiekers.
Net zoals jij dus die dit album een kans wilde geven.

Jazeker: Een ouwe waver (OW) aap als Mjuman staat ook open voor apen van nu: Poolapen, graag en Franz F. is ook welkom!

Genoeg - wat is genoeg? Tijd da's 't probleem!

wat bedoel je met OLM? en doel je hiermee op mij, omdat er "veel" muziek voor mijn geboortejaar in mijn top 10 staat? (wat overigens niet veel is volgens mij) of doel je op het algemeen?

EDIT: precies de helft van mijn platen in de top 10 zijn voor mij geboortetijd

OLM = Ouwelullenmuziek