Joy Division - Closer (1980)

word denk ik te oud voor al die afkortingen kan het niet meer bijhouden

Ook ouwe lullen van nu kunnen nog steeds af en toe leuke nog onbekende ouwe lullenmuziek vinden en raad eens wat: er zijn anno nu heel wat bands van de jongere garde die nu al meer klinken als ouwe lullen muziek dan Joy division ooit heeft gedaan.

Word je trouwens vanzelf ouwe lullen muziek, na verloop van tijd? Wat als Joy division vorig jaar z'n 30e verjaardag zou hebben gevierd, als je nu 18 bent lijkt mij dat een goede reden het als ouwe lullen muziek weg te zetten.

Maar goed, ik heb dan ook helemaal niets tegen ouwe lullen muziek, het mag zelfs van vér voor Joy division zijn, als het maar goed is! Jim Morrison werd ook slechts 27 toen hij bijna 40 jaar geleden overleed. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen hem als ouwe lul bij het grof vuil te keeperen.

In welke teen zit bij jou je gevoel voor humor - in je kleine?

Het gaat mij niet om de term oud an sich, dat had je onderhand wel kunnen weten als je andere posts van mij had gelezen.Ik zal de laatste zijn om The Doors de deur te wijzen en dan kan ik nog wel even doorgaan.

Het gaat om de getoonde creativiteit, de vernieuwing die de muziek brengt - zich afzetten tegen clichés, sjablonen etc. Er zijn albums die 40 jaar oud zijn die nog steeds uiterst actueel zijn, omdat ze baanbrekend waren. En veel punk en wave album was dat ook. Het gaat om de attitude die je aan de dag legt bij het maken van muziek.

Maar goed dit is echt way off topic - hier is een speciaal topic voor en daar zijn lieden die erg goed zijn in wassen, knippen, scheren en föhnen in one go.

Humor? Ik had niet verder teruggelezen dan Arrie en The X toen het woord ouwe lullen muziek al drie keer was gevallen.

Toen schreef ik het stukje ook spontaan, maar had verder geen enkele weet van wat jij er eerder over had gezegd Mjuman, eerlijk niet.

Dus ik had geen enkele intentie wie dan ook voor het hoofd te stoten, laat staan dat ik ook maar het idee had dat het er maar zelfs op zou lijken dat ik tegen jou in het bijzonder tegen de schenen aan zou schoppen. Het idee!

Maar ik zal inderdaad maar niet over de derde alinea die je schrijft beginnen, dat worden anders teveel off topic pagina's

30 jaar geleden verliet een Curtis ons, veel te vroeg.
Vandaag draai ik enkel Joy Division.

decades is de mooiste droevige song aller tijden? niet te geloven zo intens...

Ondanks het feit dat ik Unknown Pleasures het beste album van Joy Division vind, vind ik Decades met afstand hun beste nummer. En een goede kanshebber voor het beste nummer ooit..

@chameleonday
(t is al weer wat weken verder, zag net je reactie)
Deze OL vertelt: de zomer van 1980. Ik deelde met een vriend veel muziek. Van ver voor onze tijd - Velvet underground en The Doors - tot wat toen nieuw was: the Cure, Stranglers, Patti Smith, Talking heads, The Clash.
Hij had iets gehoord dat ik absoluut moest horen. In een verder uitgestorven platenzaak zette de eigenaar Closer hard op de speakers. Het was warm en akelig zonnig en ik zie nog die lege platenzaak voor me en hoor het droge geluid van het vuilnisbakdeksel waarmee Decades begint. Met alle geweldige muziek die in 1980 en 1981 uitkwam bleef dit jarenlang mijn favoriete muziek. 2 nummers van JD hebben de tand des tijds op mijn mp3speler doorstaan: novelty en atmosphere, beide als ep uitgebracht.

+1

Ik kan het niet méér met je eens zijn.

Joy Division: een band die ik eind 2002 ondekte op een cassettebandje. En je kan het al raden, zelfs als 12 jarige heeft dit muziek me gewoon geraakt. 1 nummertje maar van UP (waar ik straks ook wat ga posten) waardoor Unknown Pleasures eigenlijk vergeleken met dit album best wel een beetje aan de saaie kant is. Closer sloeg en slaag gewoon in als een bom. Ik beschrijf me ervaring: het was een uiterst grauwe uiteinde van 2002, en laat het ook net zo zijn dat ik in een bepaalde situatie zat omdat ik net me pubertijd mocht verwelkomen en de hormonen en gedachtes nog door je lijf gierde, toen ik dit bandje eens voor de lol tijdens dat me pa me van school haalde in de bandjesspeler stak, en het begon met Isolation (omdat Atrocity Exhibition aan het andere kant van de cassettebandje bij UP stond en ik toen dacht dat die daar ook bijhoorde). Isolation raakte me meteen, wat een melacolisch, ongemakkelijk nummer die het eigenlijk gewoon uitschreeuwt van wanhoop/verlangen naar iets enz. En als je al de tekst niet kon verstaan toen dan waren het wel de geluiden die je gewoon kippenvel bezorgden, en dan zijn we der nog lang niet want dan volgt ook nog het nummer Passover die nog harder toeslaat, het is dan wel een rustiger nummer maar wel zo dat het je ook gewoon helemaal opvreet, en dan ook vooral die hysterische gitaarspel in het midden en aan het einde dat je gewoon helemaal emotioneel maakte, Colony en A Means to an End beschouw ik dan even als tussenpauze omdat die wat minder heftig waren en gewone punk-nummertjes waren, maar dat duurt niet lang of we krijgen Heart and Soul voorgeschoteld, dat ook zo somber, grauw, post-apocalyptisch futuristisch, regenachtig klonk. 24 Hours was weer wat gas terug, maar daarna komen we bij The Eternal, dat echt al zowat alle emoties naar boven doet brengen, het is en melacholisch somber en zelfs krijg je nog een beetje een warm gevoel en maak je ondertussen ook een reis door een kaal verwoest landschap. Bloedmooi gewoon. Decades had hier en daar wat Italiaans, maar die suizende synthesizer klanken werken ook weer sterk op je emoties. Toen kwam ik bij een live nummertje die je ook raakte, maar die ik helemaal niet meer hier op MuMe ertussen zie staan en waarvan ik de naam nog niet weet. Het eerste nummer, waarvan ik ook erg laat ben achtergekomen dat die van dit album is, was dan weer erg aan de feel good kant met die Afrikaanse klanken

Tot zover mijn hele Closer verhaal. Toch hoor je dat niet elke dag dat 12 jarige kinderen Joy Division of andere muziek in datzelfte straatje ondekken. In iedergeval was dit muziek gewoon maandenlang in me kop blijven rondspoken en zelfs nog steeds blijft dit album je raken en ook vooral omdat je nu ook de teksten en de hele geschiedenis van Ian Curtis begrijpt. In ieder geval een indrukwekkende ervaring uit me kindertijd (en nu ook nog)

5,0*

Met deze heb ik net nog in mijn handen gestaan een uur terug. Ik twijfelde enorm, koste maar 8.50 euro. Toch maar laten liggen, ben er nog niet echt aantoe denk ik. Te depressief, en de voorganger draai ik nu ook niet echt erg veel, maar dat terwijl ik dat wel een erg goede en intense plaat vind. Misschien dat ik deze later ooit nog eens koop. Voorlopig heb ik mijn handen vol aan Unknown Pleasures.

Tja, maar dan mis je wel de fenomenale B-kant van deze plaat (track 6 t/m 9). En die alleen al is die 8.50 euro meer dan waard.

Misschien is dat dan wel zo hoor. Ik weet ook dat de 2 platen min of meer bij elkaar horen. Vind het ook erg goed, en qua beleving enorm beklemmend, daar moet je echt voor in de stemming zijn en zin in hebben. Deze band heeft mij echter aangenaam verast. Eerst wat youtube filmpjes beluisterd, maar dat vond ik maar niets. Toen toch maar Unknown Pleasures gekocht, en die heb ik nu zo'n 5 keer in zijn geheel gedraaid, en moet zeggen dat het een enorm intense luisterervaring is. Dat zal met dit album vast niet anders zijn. Naja komt tzt echt wel een keertje.

Waar het bij Unknown Pleasures vooral om onbegrip gaat. Wordt op Closer duidelijk dat die onbegrip veranderd in acceptatie. Ian begrijpt niet waarom hij anders is, hij accepteerd dat hij niet op deze wereld thuis hoort.

Ik ga een recensie schrijven.

Closer
Een album, dat Ian gebruikte om zijn leven te herzien. Hij zag wat hij allemaal fout heeft gedaan en dat mensen hebben geleden door hem. Closer is het album, dat Ian wilde gebruiken voor zijn dood.

Atrocity Exhibition
'Pain for one, happiness for another' Mensen die zich zelf kwellen, om een ander blij te maken, maar hoe kan iemand nou blij worden van iemand die lijdt? Dit kan alleen als de persoon niet weet dat die iemand lijdt. Ian maakt zelf ook zoiets mee, hij kan namelijk trillend/vallend dansen.
Isolation
Ian zit gevangen in zijn lichaam en zijn denken. Hij zit een kooi met de buitenwereld eromheen. Mensen begrijpen hem niet en zien ook niet dat zijn trillend/vallend dansen eigenlijk epilepsie is.
Passover
De keuze van leven en dood. Ian wist dat zijn leven zo niet door kon gaan, maar hij wist ook dat hij zijn verplichtingen had, zijn vrouw en kind. 'I know that I'll lose every time', hij zal altijd verliezen of hij nou kiest voor leven of dood. Hij heeft zijn balans verloren.
Colony
Een huwelijk dat wordt beëindigd, zijn huwelijk. Hij kan niet meer voor zijn vrouw en kind zorgen en gaat daarbij ook nog eens vreemd. Ian voorspelt dat hij buiten de deur van zijn oude huis zal staan. Alleen in zijn eigen kolonie.
A Means To An End
Liefde voor een bijzonder iemand die hij nu verloren is, Deborah. Met de woorden 'I put my trust in you', herhaalt hij de woorden van Deborah. Hij ging vreemd, hij heeft ervoor gezorgd dat het huwelijk werd beëindigd.
Heart And Soul
Het is wel duidelijk dat Ian veel heeft geleden, door de breuk van zijn huwelijk. Ook dit nummer refereert ernaar. Door dingen in het verleden te hebben gedaan, heeft het zijn toekomst erg veranderd. Er is geen weg terug en ook geen laatste kans.
Twenty Four Hours
Ian realiseert zich dat hij van dag tot dag leeft. Hij voelt niks meer en het maakt hem allemaal niks meer uit. De toekomst die hij bij zijn leven had voorgesteld is uit zijn handen genomen en daarvoor heeft hij niks voor teruggekregen.
The Eternal
De begrafenis van Ian. Hij beschrijft hier zijn eigen begrafenis in het eerste deel. In het tweede deel beschrijft hij zijn eigen leven, hoe hij die heeft weggegooid, hij beseft dat hij nooit echt gelukkig is geweest.
Decades
Decades het nummer waarin Ian zijn leven nagaat en concludeert, dat zijn leven niet veel te bieden had. Hij heeft gezien wat het leven is, maar heeft het nooit zelf mogen ervaren. Decades is het nummer dat Ian hielp tot zijn zelfmoord.

Je hebt bij veel nummers wel de juiste woorden te pakken maar het is zeker geen ééndimensionaal album, dat wil zeggen, het gaat over meer dan alleen Ian's worstelingen met de buitenwereld en zijn eigen 'aftakeling'. De teksten gaan ook over maatschappelijke problemen, de droefenis van de mensheid in zijn geheel, universele thema's. Natuurlijk komt dat voort uit Ian's belevingswereld maar je kunt Closer niet alleen maar zien als een soort dagboek vol persoonlijke gevoelens van Ian.

Verdwaald in emoties.
Grimmigheid vanaf de eerste tonen.
Holle drumbeats en overstuurs klinkende keyboard.
Wil ik hier getuige van zijn.
Onbewust mee gezogen in het laatste klaaglied.
Wetende dat binnen een uur zwarte wolken aan de horizon zullen verschijnen.
Elk stukje zonlicht weg gedrongen.
Alsof hij nooit heeft bestaan.

Het laatste avondmaal.
Nog 24 uur.
Wij als stille getuigen.
Apostelen die de handen wassen in onschuld.
Ian is klaar voor zijn kruisweg.
Zondes op zijn rug dragend.
Bedrog vanwege een onmogelijke liefde.
Vrouw en kind achter latend.
Zichzelf definitief geïsoleerd van de buitenwereld.

Onze adem inhoudend.
De b-kant op de platenspeler.
Naald in de groeven.
Hart en ziel smelten zich samen.
Een ijsklomp veranderd in bittere tranen.
Samen kijken we terug.
Leven in een zwart wit film.
Volwassenheid die te snel is toe getreden.
Voor eenmaal nog op zoek naar de eeuwige jeugd.
Ten koste van de sterfelijkheid.

@Sander
Daar heb je zeker gelijk in! Ik ervaarde het echter wel anders. Ik weet dat het niet zo is gegaan, maar bij het beluisteren van dit album is het net of Ian ons nog wil nalaten hoe hij zich voelde en hoopte dat wij dat zouden begrijpen, waarom hij zijn eigen leven nam. Ik begrijp hem.

@deric raven
Mooi stukje! Knap hoe je een album helemaal kan beschrijven met een gedicht. Zie hier graag meer van!

Ik vind het wel nog steeds erg vreemd, dat jij geen een JD album in je top 10 hebt staan, aangezien het lijkt alsof beide albums je echt hebben geraakt.

Ze krijgen wel de maximale score.
Maar eigenlijk hoort Closer er dus wel tussen.
Blijkbaar was ik er niet eerder klaar voor.
Maar vanaf nu op plaats 7.

Mooie lijstje!

Ben weer een stuk wijzer geworden door de recensie van Daan.

Heb nu een beetje de reacties gelezen die worden gegeven, en dat is allemaal zeer boeiend om te lezen, hoe belangrijk zo'n album, of muziek in het totaal, wat voor gevoel dat bij mensen los kan maken, zeer mooi om dat soort stukjes tekst te lezen, ben zelf niet zo'n schrijver, maar hoe mensen over deze band kunnen schrijven is zeer mooi.

Het is/was natuurlijk ook gewoon een geweldige band met prachtige muziek, een nummer als Decades, daar heb je gewoon geen woorden voor zo mooi, jammer dat sommige mensen niet van deze muziek kunnen genieten, in mijn omgeving, probeer ik het bij veel mensen om ze naar Joy Division te laten luisteren, maar ze komen niet verder dan de eerste minuut van de nummers, te saai, durven ze te zeggen

Unknown Pleasures had ik al een tijdje in huis, en aangezien Joy Division maar 2 reguliere albums uitgebracht heeft hoort deze daar m.i ook gewoon bij. Kost ook maar weinig nog tegenwoordig dat ik hem maar gekocht heb.

Het gehele album kan me niet echt bekoren, maar sommige nummers vind ik wel erg goed, Twenty Four Hours b.v, wat een intens en indringend nummer is dat, super gewoon. Ik vind het geheel op dit album een beetje te monotoon klinken en te weinig afwisseling hebben. Maar wel weer bijzonder is het gebruik van keybords, dat had ik bij een band als Joy Division dan weer net niet verwacht.

Dan vind ik hun vorige plaat een stuk consistenter en indringender over het geheel gezien.

Al begrijp ik natuurlijk ook wel dat dit album een stuk verder gaat dan een gemiddeld popplaatje. Toen Curtis dit album gemaakt heeft wist hij vast al dat hij zichzelf van kant wilde maken, en dit album als een soort van afscheid aan de wereld wilde schenken. De oprechtheid en gemeendheid hoor ik er zeker in terug, en ga hem zeker nog vele kansen geven. Maar voorlopig kom ik niet verder dan een 3***

Heb deze nog eens beluisterd, maar vind er geen reet aan eigenlijk.

Of beter gezegd het kwartje wil bij mij bij deze plaat nog niet vallen en hoor echt het geniale er niet aan af.

Aardig plaatje hoor en voor de achtergrond wel aardig, meer niet. Nog wel krap aan een voldoende natuurlijk, dat issie wel waard op het moment voor mij.

Twenty Four Hours is het enigste nummer wat ik echt goed vind. Aan de hand daarvan is mijn score misschien wat aan de hoge kant zelfs nog.

Unknown Pleasures geef je 5* en deze is geen reet aan?

Unknown Pleasures is het gehele album van Twenty Four Hours niveau.

Deze kan me helaas een stuk minder smaken, vooral omdat het wat te rustig overkomt en ook wat monotoon en met te weinig afwisseling erin.

Al is het wel zo dat de goede recenties hier een beter beeld van sommige nummers geven, en je er toch anders naar gaat luisteren. En toch voel ik er niets bij verder en doet het me niets.

Maar dat betekend niet dat hij voor altijd niet iets zou kunnen zijn voor mij. Op dit moment bevalt hij niet, maar misschien volgende week of over een half jaar kan het wel het tegenovergestelde zijn en kan ik hem helemaal geweldig vinden.

Dat weet je maar nooit, en ik sluit dat zeker niet uit.

Gelukkig beleeft iedereen een album op zijn eigen manier.
Ik vind zelf dat het niveau van Twenty Four Hours (inderdaad een knaller van een track!) niet eens op Unknown Pleasures te vinden is.
En als er ergens afwisseling in zit bij Joy Division, is het wel op dit album. Kant B neemt een totaal andere wending. Obscuur (Atrocity Exhibition), knaller (24 Hours), hartverscheurend (The Eternal) en extreme droevenis (Decades). Nee, dan vind ik Unknown Pleasures meer monotoon. Een album dat ik trouwens ook gewoon erg waardeer.

Ricardo, probeer het album eens te beluisteren
zonder tracks 3, 4 en 5. Dan blijven de essentiëlste tracks over.

Net zoals ik op UP Candidate en Interzone minder essentieel vind.

Neen, het zijn geen slechte tracks, maar ze halen
wat mij betreft de vaart of de "juiste focus" uit het album.

Kan ik van 'Passover' en 'Colony' toch echt niet zeggen. Nmm wel degelijk essentiële tracks van het album, niet alleen muzikaal maar ook wat betreft thematiek (zeker 'Colony'). Wel vind ik de uitvoering van 'Colony' matig (de Peel-versie is veel indrukwekkender - mss moet Ricardo daar eens naar luisteren - de Peel sessies -; de kale, van alle franje ontdane Joy Division).

Nou ja, ik vind Passover het zwakste nummer hier.
En Colony hoort in zijn Peel Sessie versie met zijn oorspronkelijke tekst
beluisterd te worden. De Closer versie is naar mijn gevoel
te veel herschreven naar Ians eigen relatieproblematiek.

A Means to an End is veel sterker in de Still versie.
Met dat uitgesproken I put my trust in you dat door de boxen knalt.

Ook wij mogen al eens van mening verschillen, nietwaar?