Joy Division - Closer (1980)

Is iemand de overeenkomsten al opgevallen tussen The Eternal en 11 O'Clock Tick Tock van U2?
- Het lalala-melodietje bij 11 O'Clock komt erg veel overeen met het pianomelodietje bij The Eternal;
- 11 O'Clock kwam uit in mei 1980, Closer (met daarop The Eternal) kwam uiteindelijk pas uit in juli 1980, maar stond ook gepland voor mei 1980;
- Beide nummers zijn geproduceerd door (je raadt het al): Martin Hannett...

Toeval...?

U2 ontmoette (omwille van Hannett) Joy Division in de studio.
Dat staat ikweetnietmeerwaarprecies in een van de JD topics.
Je moet een paar maanden terugscrollen om het te vinden.

Die overeenkomsten tussen The Eternal en 11 O'Clock
waren me nog niet opgevallen. Moet ik eens gaan beluisteren.

Bij UP staat dat. Ik heb daar nog een radio-interview met Bono gepost (10 april 2009) waarin hij ingaat op die ontmoeting met JD. Leuk om te horen.

Ja, ik wist dat ze elkaar ontmoet hebben, en dat U2 mee stond te kijken toen JD (samen met Hannett) Love Will Tear Us Apart aan het opnemen was.
Maar dan nog vind ik de overeenkomsten erg frappant.

Johnny Marr vertelde dat toen hij met een bandje van voor The Smiths in een studio speelden, ze konden horen dat JD Love Will Tear Us Apart de verdieping erboven speelden. Dit was ook dezelfde kamer waar de video van dit nummer werd opgenomen.

Hier was dat geloof ik.
Marr over Manchester-anthems.
YouTube - Johnny Marr - Interview

Vanaf 1:55

Mijn hoes is trouwens geel in plaats van wit. Weet iemand wat het verhaal daarachter is?

Kijk ook eens op Discogs - zie je nog meer kleuren. Denk dat dat mede voorkomt uit het feit dat voor de oorspronkelijke Factory-hoes een soort crème-kleur is gehanteerd en die moet je gewoon in een PMS-standaard vastleggen, omdat kleuren op het oog erg slecht te mengen zijn. Niets voor niets werken alle verfmerken met kleurcodes (en die moet je van het ene merk naar het andere 'vertalen').

De originele Factory CD hoes was gebroken wit, beige bijna.
En op een heerlijk karton dat het originele vinyl karton benaderde.

Oh oke, het heeft dus niks te maken met remasters e.d.

Heerlijk duistere cd is dit, het is nu middag en de zon schijnt mooi de kamer binnen en toch heb ik het gevoel dat het een duistere wereld is dankzij Joy Division, op vlak van sfeer zetten moest je ze niet veel leren.

Toen ik dit album als zestien jarige voor het eerste hoorde, dacht ik klaar te zijn voor het echte werk.
Nog nooit zoiets heftigs gehoord.

Nu 20 jaar later moet ik tot de conclusie komen, dat ik niks vervolgens gehoord heb wat qua zwaarte enigszins in de buurt komt.

Unknown Pleasure misschien.

Ik zie dat je nog niet op The Idiot hebt gestemd? Terwijl je Lust for Life wel hebt gehoord, dus het ligt wel in je straat.
Staat ook bekend als een erge donkere plaat.

The Idiot is wat mij betreft wel iets topzwaarder ja.. met name het laatste nummer. Het werk van Swans gaat wat mij betreft qua zwaarte ook moeiteloos over deze plaat heen. En zo ken ik er nog wel wat.. maargoed, die discussie leidt nooit ergens toe

Ik ben met The Idiot en Swans bekend.

Van Swans zijn een aantal albums geniaal te noemen; echter niet alles.
Bij Iggy moet ik gewoon vaak aan die verkrachte palmboom denken bij Toppop, dat beeld kan ik niet los laten.
Inderdaad; echt een idiote actie.
Ik zal hem weer eens beluisteren.

Vraag is ook wat Deric precies bedoelt met "zwaarte". Vanuit muzikaal oogpunt (arrangementen, productie e.d.) zijn er zeker "zwaardere" werken te noemen.

Probeer eens Gorecki's 3rd Symphony, bv.

...of de strijkkwartetten van Dmitri S....

Bij mij was het vooral de klankkleur en de klagelijke zang.
Het gebruik van de kille keyboard geluiden maakten veel indruk op mij.

Vooral Decades heeft mij verdoofd achter gelaten.
Je hoort de strijd in de stem van Ian Curtis, die klinkt als een soort van doodsstrijd van een terminaal persoon.
De woorden komen met veel moeite zijn mond uit.

Als ik dan een Nightclubbing van Iggy Pop of China Girl hoor, die klinken in mijn oren een stuk "vrolijker" dan het werk op Closer; zou hier ook absoluut niet op passen.

@Orbit; ik heb er geen moeite mee om met jou in discussie te gaan; kan veel van jou hebben.

@deric, van jou kan ik ook veel hebben.. maar zoveel heb ik niet voor je hoor

OK, je kent The Idiot.. maar beluister daarop vooral het laatste nummer en funtime nog eens. Vooral de afsluiter is een maagomdraaiend en bijna ziekelijk zwaar nummer met ditto tekst. China Girl is bovendien in Iggy's uitvoering verre van een luchtig nummertje. Dat heeft Bowie ervan gemaakt.
Ook van Swans ken ik een aantal doffe stompen in de maag (en soms vrijwel een heel album lang) die ik ook vreselijk vind, ook vreselijk goed trouwens. En van JD kan ik wel wat geniale nummers noemen, maar lang niet alles

Niet alles van dit album is geniaal, maar het straalt wel een bepaalde sfeer uit. Het is gemeend, en nergens Over The Top.

Van Iggy vind ik zijn versie van Tonight (Lust For life), wel erg heavy, die versie is door Bowie (en Turner0 belachelijk gemaakt.
Met China Girl heb ik dat gevoel minder.

Maar ik kan het werk van Iggy meestal wel waarderen; Bowie trouwens vaak ook.

Bij een band als Foetus zijn de teksten ook zwaar bijvoorbeeld, al heeft het muzikaal vaask wel weer iets van luchtigheid.

@DR - Decades zwaar? Niet echt imo - vergun me een vergelijking: het is de loutering als resultante van het purgatorio (Dante), het seen it, been through it, and lived through it - Decades is voor mij 'a song of hope' - verwerking van de ervaring en de wederopstanding. Lees ook de discussie met Daz et al.

Maar goed, wellicht I' m Mjufool, maar Decades liet mij altijd achter met en gevoel van berusting - hoe mooi en hoe rijk het had kunnen zijn, als...

Zwaar, nee dat voel ik niet, tenzij je contemplatie zwaar vindt. Yeats of Södergran (of om mijn part Keates) dat vind ik veel zwaarder (als in zwaarmoedig).

Decades is gewoon zwaar gezongen; zoals ik al aan gaf; ook de muzikale omlijsting.
Ian klinkt als een stervende oude man, die terug kijkt op zijn leven.

En een overlijden kun je ook zien als berusting; dus op dat vlak kan ik je wel volgen.

Ik voel de strijd in dit nummer, maar ook inderdaad de berusting.
Een soort van stervensproces.

Dat herken ik er idd ook wel in, al zou ik zelf eerder het woord "ingetogen" gebruiken voor de manier van zingen. In sommige poëzie wordt die fase dan ook ook wel als een soort 'loutering of zuivering' gezien, waarna het eeuwige leven volgt (een soort geestelijke wederopstanding), maar nu begeef ik me op het terrein van Daz; hij kan dat ongetwijfeld veel beter uitleggen dan ik.

Grappig dat ze dus niet met The Eternal afsluiten.

Decades ...

Ik ben al blij dat er weer over die prachtsong geschreven wordt.

De epiloog van Closer.

Bijna het enige nummer met fade out.
Die fade out is belangrijk ... an always recurring story ...

De jeugdige generaties die de wereld gingen veranderen.
Hun idealen, hun sturm und drang is tanende ...

Here are the young men
The Weight on their shoulders

Het is de generatie van gisteren, vandaan en morgen.
The young men zijn in hindsight ook Joy Division zelf natuurlijk.
De verloren onschuld ... where have they been ...

I travelled far and wide through many different times
What did you see there? I saw the tears as they cried ...

Ian heeft de luisteraar twee albums en een paar singles
mee op sleeptouw genomen door de kerkers van de eigen ziel.

You know the day destroys the night,
Night divides the day
Tried to run, tried to hide,
Break on through to the other side,

We chased our pleasures here,
Dug our treasures there,
But can you still recall the time we cried?
Break on through to the other side,

Ik moet altijd aan Break on through van The Doors denken
als ik Ian Curtis deze zin hoor zingen ...

Each ritual showed up the door for our wanderings,
Open then shut, then slammed in our face.

En dan komt dat beeld van die hand achter de deur
(zie ook de inner sleeve van Unknown Pleasures).

Op de schaduwlijn van the inside en the outside.
De grot van Plato en de sluipende schaduwen op de muur.
Een glimp van het echte leven is het ideaal van de adolescent.

En als de naald zich uit Decades wegklikt,
dan grijp ik naar het onvolprezen The Unforgettable Fire van U2
En de naald zet zich in de eerste groeven van A Sort of Homecoming.

Oh, oh, oh...
On borderland we run...

Ill be there
Ill be there...
Tonight
A high road
A high road out from here

U2 op The Unforgettable Fire
is als een volwassen geworden adolescent.
To cope with live, gedreven door het vuur.
Veilig thuisgekomen na het avontuur.

Wat the young men van Joy Division niet lukte, lukte U2 wel.

Wat jij bij Joy Division en U2 hebt, dat gevoel heb ik bij Love Will Tear Us Apart van Joy Division en Push van The Cure.
Maar dan op het bedriegen van echtgenoot en er spijt van hebben.
Push klinkt dan na Love Will Tear Us Apart toch weer opbeurend ondanks het zelfde thema.

The Eternal eindigt zo vreemd? Begint er zo'n pianomelodietje, wordt die meteen gestopt?

Is deze nu ook veel anders dan Unknown Pleasures, of ligt het wat in dezelfde lijn?

Ik zie Unknown Pleasures altijd als de opmaat naar de waanzin en Closer vervolgens als de berusting. Dat heeft ook wel iets te maken met het feit dat ik weet dat Closer pas na Ian Curtis' dood uitgegeven is, maar toch klinkt hier iets meer rust in door, vooral in het deel vanaf Heart and Soul. Het is dus wel iets anders dan Unknown Pleasures, maar ik heb nog niet veel mensen hier gezien die deze wel goed vinden en de ander niet of andersom (er zijn natuurlijk uitzonderingen).

Lees anders even dazzler's stukken door, die is vaak toch iets (lees: veel) beter in het beschouwen van het thema van de muziek.

Ik luister al een paar dagen bijna niks anders meer dan dit album... (maak jullie niet ongerust hoor, ik zit nog vol levenslust ).

Het lijkt wel of Closer steeds beter wordt en ik elke song steeds meer ga waarderen.
Maar niet alleen de afzonderlijke songs zijn steengoed, ook het album als geheel is uitermate sterk.
Het geeft een beklemmende doch interessante kijk op Ian's laatste maanden, waarin hij steeds verder afzakte en uiteindelijk de moed opgaf. Zo is het album ook opgebouwd: naarmate het einde nadert, worden de muziek en de teksten steeds donkerder en zwaarmoediger, met de fade out van Decades als Ian's laatste zucht...

Ik verhoog mijn stem naar 5* en verplaats dit album in mijn top 10 naar #2.