Joy Division - Closer (1980)

In UP zit veel meer instrumentatie dan hier in toch? Dat maakt het geluid is mijn ogen een stuk voller.

Zelden zoveel onzin gelezen over een plaat die over het algemeen gezien wordt als een mijlpaal op productiegebied - Closer.

Een virtuele/digitale muilpeer zou op zijn plaats zijn, want wie niet horen wel moet maar voelen.

Productie van Hannet heeft in ruime bijgedragen tot het succes van en de waardering voor JD. Ik zou geen plaat uit 1980 kunnen noemen waarvan de productie zo baanbrekend is geweest, met zo weinig technische hulpmiddelen.

Lees maar eens hoe Hannett echo en galm creërde. Zelfs een matige plaat als het album van Pauline Murray & THe Invisible Girls (Hannett was er een van) wist ie naar een zekere hoogte te tillen en ook in Magazine - Correct Use of Soap en in New Order - Movement is de Hannett toets herkenbaar.

"Rock", "kaal, "UP doet het net iets beter" mij allemaal om het even - luister en geniet. Na 33 pagina's met tekst zou een mensch toch iets interessanters mogen verwachten.

Aantal instrumenten op UP (zang en trucjes van Martin Hannett niet meegerekend): 3

Hetzelfde voor Closer: 4

De mogelijkheden met de synth erbij zijn meteen veel uitgebreider dan zonder, en natuurlijk heb je op beide albums nummers die voller of leger aandoen. Voor mij zijn de 'legere' nummers op UP bijvoorbeeld Candidate, Insight en I Remember Nothing. Bij die nummers stap je echt precies door een verlaten, donkere fabriek. Bij Closer heb ik dat kale gevoel bij Passover en min of meer bij The Eternal. Als ik de eenvoudige rekensom maak kom ik tot de conclusie dat UP iets killer en eenvoudiger klinkt dan zijn opvolger, iets wat ook volledig logisch is. Ieder zijn mening natuurlijk, maar puur muzikaal gezien denk ik dat alle critici Closer 'verder gevorderd' vinden en dus ook voller qua klankkleur.

@ Mjuman: sorry dat we (proberen te) discussiëren over dit album, ik dacht dat dat de bedoeling was van de site.

Nergens beweer ik dat dit album geen mijlpaal is en ik erken het meesterschap van meneer Hannett absoluut. Ik drukte enkel uit hoe het album voor mij klinkt, waarop andere leden duidelijk maakten dat die beschrijving voor hen niet opging. Als muzikaal geïnteresseerde probeer ik daar dan verder op in te gaan om te begrijpen waar de verschillen in beleving/mening zitten. Als dat niet meer mag, vraag ik me af wat we wel nog mogen posten?

UP was behoorlijk vernieuwend.
Hier hoorde je vooral Ian om hulp schreeuwen.
Closer is meer berusting; je hoort dan Ian zich over geeft aan zijn persoonlijke demonen, met de dood tot gevolg.
Beide albums zijn zeer pijnlijk, maar zo goed weer gegeven.
Mijn voorkeur gaat uit naar Closer.

In bericht van DR kan ik me grotendeels vinden.

Na 33 pagina's wordt de continue gelijkstelling tussen de biografie van Curtis en de albums echt irritant. Ik snap dat er telkens nieuwe users zijn die deze plaat ontdekken en dat siert hen. Iedere keer dezelfde discussie te zien herleven is voor een OW'er die JD dicht op het hart draagt niet altijd plezierig.

Ik besef dat MuMe steeds meer het karakter van "social media" krijgt, maar enige reflectie tav wat er gepost wordt (er staan immers al 33 pagina's met teksten) kan geen kwaad. Het zou fijn zijn als teksten ook voor anderen interessant zijn dan de poster zelve (informatieuitwisseling was voor mij een belangrijkere reden om user te worden dan het egodocument posten).

En om op UP vs Closer terug te komen: UP is échte postpunk (heeft nog sporen van punk in zich); Closer is een stap verder, m.n. Decades en ook de 12"Atmosphere. Die laatste twee songs geven al wat aan de ontwikkelingsrichting van JD hád kunnen zijn.

Een synthesizer - ook een monofone - kan je onmogelijk een instrument met één klankregister noemen: met een synth kan je een veeltal klanken op een synthetische (kunstmatig, samengesteld) manier nabootsen: van houtblazers (Such a Shame - Talk Talk) tot bas (New Order - Blue Monday) of stoomfluit (Peter Gabriel - Sledgehammer). En ook van een gitaar kan je onmogelijk zeggen dat ie één vast klankregister heeft - er zijn gitaren die klinken als een Glockenspiel en ook met div pedals (Flanger etc) zijn totaal variërende klankbeelden mogelijk.

JD heeft bij opnames altijd 'naturel' gespeeld - de effecten kwamen uiit de hoed van Hannett. Uit eigen ervaring kan ik meedelen dat JD live beduidend anders (rauwer, directer) klonk dan op de plaat. Om die reden waarderen sommigen bijv bepaalde song-versies op de Peel Sessions meer dan de studioversies.

Over het laatste deel van je post kan ik je alleen maar bijtreden, en ik ben trouwens verdomd jaloers dat je ze live aan het werk hebt kunnen zien.

Ik ben wel akkoord dat informatieuitwisseling erg interessant en nuttig kan zijn voor een site als deze, maar na 33 pagina's valt er eveneens weinig informatie meer uit te wisselen, zeker voor mensen als ik die door hun jeugdige leeftijd enkel kunnen leren van fans die de band al veel langer kennen. Ik vind het uitwisselen van meningen en persoonlijke belevingen minstens even interessant. Vaak leer ik albums en nummers op een geheel andere wijze kennen als ik lees hoe andere mensen erover denken.

Zou Editors the titel "An End has a Start" afgeleid hebben van "A Mean to an End"?

Flauw natuurlijk, maar dit nummer van Joy Division lijkt wel de leidraad te zijn van het hele oeuvre van Tom Smith en zijn bandje, gezien de grote gelijkenissen in stijl en stem.

Krijgen we deze discussie weer... Zoals ik vast al veel vaker heb gezegd, de vergelijking Echo & the Bunnymen-Editors snijdt, mijns inziens, veel meer en veel steviger hout.

Sorry, niet boos worden Ik heb dit topic nog niet doorgelezen, het viel me alleen op.

Lokaal Gelders waaiboomhout? En de konijnenmannnen haalden het weer van The Doors en die haalden het weer van Aldous Huxley - is dat het verhaal?

Iemand kapittelen vanwege een vergelijking en dan zelf met een andersoortige vergelijking repliceren?

E&B vs JD = Liverpool vs Manchester: do the math

Editors is meer puur vermaak dan JD in mijn ogen. Fantastisch vermaak, dat wel. Maar het spirtuele laagje, mede dankzij de teksten van Curtis en het lege geluid, zullen ze nooit krijgen. Dat blijft uniek.

Neen, dat is niet het hele verhaal, want Huxley had het van William Blake.

en die had het van een paddestoel in zijn tuin . een magistraal album, beter dan het debuut.

Het gebeurt mij regelmatig dat ik een groep/artiest aan de kant zet omdat ik het niet kan waarderen, maar dat ik het toch om de zoveel tijd weer probeer. Waarom schrijf ik het ene album na 3 luisterbeurten af en het andere pas na 10 of meer? Geen idee, maar wat ben ik blij dat ik JD zoveel kansen heb gegeven, want deze week is het gebeurd. Voor de zoveelste keer vond 'The Best Of' de weg naar mijn stereo. Op dezelfde dag zag ik beide albums liggen voor 5 euro het stuk. Toch maar meegenomen. En ingeslagen als een bom!

Eerst deze beluisterd omdat ik dacht dat ik daarmee de chronologische volgorde aanhield. Onbewust misschien vanwege de instrumentatie, die (naar mijn gevoel) meer aanwezig is op UP en dat ik aannam dat ze zich zo 'doorontwikkelden'. Voor mij echter niet positief, want hoewel ik UP ook goed kan hebben, vind ik deze hier nog beter. De emotie is hier voor mij meer voelbaar.

Het openingsnummer is het enige nummer dat mij vanaf de eerste luisterbeurt meteen aansprak. Had hier altijd een beeld van Tom Waits bij de ingang van een freakshow. Muzikaal gezien naar mijn idee best veel afwisseling op dit album. Hele trage nummers (The Eternal), dansbare nummers (Heart and Soul, Isolation) en meer rock (opener en Colony). Maar eigenlijk gewoon een compleet eigen stijl.

Ook de teksten er maar eens bijgepakt. Hoewel ik niet alles meteen begrijp kan ik op dit album geen lichtpuntje ontdekken. Een soort zwart gat waarvoor sommigen misschien moeten oppassen die niet al te sterk in hun schoenen staan. Hoewel het erg lekker gaat in mijn eigen leven vind ik het soms heerlijk om even te doemdenken over de grote, boze buitenwereld.

Tijdens het schrijven van dit stukje het hele album afgespeeld wachtend op een minder goed nummer, maar die staan er voor mij niet meer op. Zet m nu op 4,5 ster, maar zou weleens kunnen uitgroeien tot een top 10 album.

Weet je iets van de achtergrond van Ian Curtis (de zanger)? Dat werpt wat meer licht op de teksten en misschien ook op de muziek. Scroll maar eens door de berichten bij dit en de andere albums. Kennis van de achtergrond van de band zorgt voor een context. Hoewel goede muziek mi ook altijd zonder context te waarderen is.

But if you could just see the beauty
These things I could never describe

Regels uit een voor het overig behoorlijk wanhopig nummer...

Jongens, nou niet meteen met zijn tweeën op die ene vrouw willen duiken. Bovendien was de afspraak binnen de JD-mob dat ik de bloemenkrans zou uitreiken en Premo de fles wijn, wanneer een vrouwelijk aspirant-lid zich zou melden; en Sloomblik zou een passende ode dichten

Maar onze ziener zag ze wel, die schoonheid.
En hij vroeg zich af of wij ze ook zagen.

Heart and soul. 24 Hours! De rest is ook prima

Dàt is nu eens een voorbeeld van een zinvolle bijdrage

Unknown Pleasures is fantastisch, maar haalt het toch niet bij deze plaat. Ik draai 'm niet vaak, daar Closer nogal zwaar, log (wát een opener) en desolaat is, maar eens in de zoveel tijd wordt-ie sowieso wel afgespeeld. En vervolgens zit je gewoon een half uur naar de sneeuw te staren. Magnifiek album.

Closer en Unknown Pleasures zijn allebei kunstwerken. Waar Unknown Pleasures het naieve gitaarspel de klankkleur geeft doet de synthesiser dat bij Closer. Je moet er wel voor in de stemming zijn.
Desolaat is een mooi gekozen woord Nihilisme.

De woorden van angelin zijn grotendeels voor mij van toepassing. Dit album heb ik de afgelopen 7-8 jaar meerdere kansen gegeven maar keer op keer vond ik het te zwaar op de maag vallen. Het is nog steeds geen vrolijke plaat natuurlijk maar het weet mij nu wel te boeien.

Sterker nog: ik ben van plan het de komende tijd vaker en bewuster te gaan draaien. Persoonlijk viel bij mij het kwartje trouwens eerst bij Unknown Pleasures alvorens ik Closer ging waarderen. Zeer mysterieuze, meeslepende muziek. De ijzige zang en het ongeëvenaarde baswerk maken van Joy Division toch wel een heel bijzondere band.

Na 1 luisterbeurt was ik al helemaal verkocht aan dit album. Het strakke regime waarmee de muziek over jouw trommelvliezen regeren, is geweldig en onaantastbaar. Ian Curtis zingt zijn depressies van zich af en doet dat met vol overgave. Enige vorm van invloeden vanuit de inhoudsloze popmuziek is er uit gestampt en wat overblijft is een gevoel wat onbeschrijflijk blijft, maar waar ik wel een verwoede poging tot zal forceren.

Allereerst ben ik bijna verliefd geworden op de koude, desolate (dank u wel Nihilisme) stem van Curtis. Bedrog, pijn en vervreemding zijn geen onderwerpen die vermeden worden. De synthesizer die het album soms domineert, lijkt gemaakt te zijn voor Curtis' uitlatingen. Ik ben laatst in aanraking gekomen met een poëet genaamd George Trakl. Een Oostenrijker die ook geïnteresseerd lijkt in de taboes van de mens, zoals dood, vervreemding en vernietiging.

Peter Hook weet met zijn uiterst strakke bas het album bij elkaar te houden. Bernard Summer is een meester om deze strakke tonen te beantwoorden en wij horen later bij New Order dat hij geen onaardige zanger blijkt te zijn.

Maaaaaaaaaarrrr, de beste van allemaal is Stephen Morris. Onthou die naam, desnoods spel ik het nog even: S-t-e-p-h-e-n M-o-r-r-i-s. De Messias in de drumwereld. De overtreffende trap van Portnoy. Want, waar veel drummers in zullen falen en hebben gefaald, weet Morris zijn drumtoestel te bespelen als een geoliede machine. De drums zijn zo strak, dat een drummachine spontaan kuren zou krijgen wanneer hij zijn ritme weet te overtreffen. Hulde aan deze man.

Nu eens de liedjes op zich een paar veren in hun kont stoppen:
Atrocity Exhibition - Een vrij vreemd nummer, wat misschien wel meer als een intro kan zien, dan dat het echt een op zichzelf staand nummer is. Ik kan prima begrijpen dat je dit niks vindt, maar die mening deel ik niet.
Isolation - ''Mother just try to forgive me. I'm doing the best that I can.'' Tekstueel misschien wel het sterkste nummer van het album. Juist omdat Curtis hier de taal spreekt van het volk en het daarom des te harder aankomt.
Passover - Hier heb ik het dus over. Hier is Morris in zijn element. Het nummer is vrij kaal naar mijn mening, maar alleen al Morris zijn drumtechniek laat mij al watertanden.
Colony - Net zoals Passover een variatie aan ritmische schoonheid, alleen speelt hier de gitaar een primaire rol. Vanaf dit punt kom je bij de avant garde van het album terecht.
A Means to an End - Bij mij slaat het in als een bom. De gitaar en de constant herhalende ''Why put my trust in you'' geeft het nummer steeds meer diepgang en kracht.
Heart and Soul - Hier kan ik wel uren naar luisteren. Zo hoor ik Curtis het liefst. Hij zingt hier niet, hij leest poëzie voor en maakt daarbij een ritmische indruk. Fantastisch!
Twenty Four Hours - Het hoogtepunt van het album. Het heeft gevoel en wanneer de bas zijn intrede doet, verdwijnen jouw armharen als sneeuw voor de zon en maakt het plaats voor kippenvel. Ge-wel-dig!
The Eternal - Misschien wel het zwaarste en het meest desolate nummer wat ik heb gehoord. Het laat je kil opzwellen en je kan pas weer proestend ademen wanneer de laatste klanken wegjammeren in de net zo vernietigende stilte.
Decades - Een waardige afsluiter die jouw keel wederom vastgrijpt. De synthesizers klinken heerlijk en Curtis is de enige man in het westelijk halfrond die deze muziek kan beantwoorden met een waardige stem.

Al met al een geweldig album en het krijgt daarom van mij de volle 5 punten. Een waardige afsluiter van de jaren van Joy Division.

Atrocity Exhibition meer een intro dan een losstaand nummer? Die snap ik niet. Behalve dat "this is the way, step inside" natuurlijk een fantastische inleidende tekst voor dit album is. Voor mij is dat nummer echter het hoogtepunt van het album.

En avant-garde? Daar heeft dit album toch niks mee te maken hoor... Overigens zingt ie "I put my trust in you".

Mooi dat dit album deze indruk op je maakt nclo. Ik denk dat het voorstellen van de bandleden voor de users hier niet echt noodzakelijk is

Nooit gedacht nog eens iets over Dream Theater (Portnoy) te lezen bij een Joy Division-album.

Ik sla AE over :irritant nummer. Passover niet :vind ik het sfeervolst van de eerste 5 nummers. De laatste 2 vind ik het best.